IV SAB/Gl 75/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na bezczynność Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. w przedmiocie doręczenia orzeczenia w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2015 r. W. R. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. w przedmiocie doręczenia orzeczenia w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji. Skarżący wskazał, że Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. odmówiła mu doręczenia orzeczenie tejże Komisji wydanego w toku postępowania odwoławczego od orzeczenia nr [...] z dnia [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji. Jednocześnie skarżący oświadczył, że przed złożeniem skargi wyczerpał ustawową drogę do likwidacji tejże bezczynności zwracając się o usuniecie naruszenia prawa. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 14 kwietnia 2015 r., za pismem przewodnim z dnia 15 kwietnia 2015 r., tut. Sąd przesłał skargę W. R. do Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. celem nadania jej dalszego biegu. W związku z nieprzekazaniem do Sądu przez organ skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy W. R. w piśmie z dnia 29 lipca 2015 r. zwrócił się o rozpoznanie sprawy w trybie art. 55 § 2 p.p.s.a. na podstawie nadesłanego odpisu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.) Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność, przewlekłość organu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy zarzucanej Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w K. bezczynności w zakresie niedoręczenia orzeczenia wydanego na skutek odwołania od orzeczenia nr [...] z dnia [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby. Zasadniczą do rozstrzygnięcia w rozpatrywanym przypadku kwestią jest ustalenie czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak wyżej wskazano zarzut bezczynności może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 109 k.p.a., nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Doręczenie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Fakt doręczenia nie czyni danego podmiotu stroną postępowania. Status ten wynika z przepisów prawa materialnego, które ma zastosowanie w danej sprawie (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 23 lipca 2015 r. sygn. akt III SAB/Łd 24/15, dostępny w bazie orzeczeń CBOIS). W postanowieniu sygn. I OSK 1788/12 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że czynność doręczenia decyzji nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (publ. baza CBOiS). Wskazać jednocześnie należy, że prawidłowość doręczenia decyzji może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (por. postanowienia NSA z 6.06.2012 r., sygn. akt I OSK 1194/12; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 438/08; z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1360/06, postanowienie NSA z dnia 12.09.2012, sygn. akt I OSK 1788/12, publ. baza CBOiS). Zauważyć również trzeba, że wydanie decyzji jest czynnością procesową organu administracji. Polega ona na sporządzeniu decyzji zawierającej konstytutywny minimalny zakres elementów. Przepisy k.p.a. nie dają podstaw do utożsamiania wydania decyzji z jej doręczeniem. Wydanie decyzji zgodnie z wymaganiami art. 107 § 1 k.p.a. jest czynnością procesową wywołującą określone skutki prawne (por. Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz 2. Wydanie pod red. R. Hausera i M Wierzbowskiego, C.H. Beck Warszawa 2015, str. 574). W tych okolicznościach, uznać należy, że sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego a zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.