IV SO/Gl 7/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. Ś. w przedmiocie zasad przyznawania diet dla członków Zarządu Międzygminnego Związku Komunalnego w J. – wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. p o s t a n a w i a wymierzyć Zarządowi Międzygminnego Związku Komunalnego w J. grzywnę w wysokości 1 000 (tysiąc) złotych Pismem z dnia 26 lutego 2016 r. Wojewoda [...] wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wymierzenie grzywny Zarządowi Międzygminnego Związku Komunalnego w J. na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, iż dnia 29 października 2014 r.. wniósł na podstawie art. 93 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 2 oraz art. 99 ust. 1 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) skargę na uchwałę Zgromadzenia Międzygminnego Związku Komunalnego w J. z dnia [...] nr [...] Wnioskodawca podniósł, iż mimo wyraźnej dyspozycji zawartej w art. 54 § 2 P.p.s.a. organ w ustawowym terminie, który upłynął w dniu 3 grudnia 2014 r. nie przekazał jego skargi do sądu administracyjnego. Nadto z informacji wnioskodawcy wynika, iż do dnia 22 lutego 2016 r. skarga nie została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W odpowiedzi na wniosek Zarząd Międzygminnego Związku Komunalnego w J. nie kwestionował faktu nie przekazania skargi wraz z aktami sprawy do sądu. Wyjaśnił, że niezwłocznie po otrzymaniu skargi od Wojewody [...] wypłata diet dla członków zarządu została zawieszona. Na najbliższym posiedzeniu Związek podejmie uchwałę uchylającą uchwałę dotyczącą zasad przyznawania diet dla członków zarządu. W ocenie organu wstrzymując wypłatę diet zastosował tryb samokontroli, a więc cel skargi został osiągnięty. Za jedynie niedopatrzenie uznał niepowiadomienie Wojewody o wstrzymaniu wypłaty diet. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 §1 i 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Ten tryb wnoszenia skargi powoduje, że organ jedynie pośredniczy w jej wniesieniu, udzielając odpowiedzi na skargę oraz nadsyłając do sądu akta sprawy. Organ obowiązany jest wykonać czynności nakazane art. 54 § 2 P.p.s.a. również w przypadku gdy skorzysta z instrumentu autokontroli, przewidzianego w art. 54 § 3 P.p.s.a., bowiem jedynie sąd administracyjny jest uprawniony do kontroli tej czynności i ewentualnego umorzenia postępowania sądowego (por. R. Mikosz: Skutki prawne uwzględnienia przez organ administracji publicznej skargi do sądu administracyjnego, ZNSA z 2007 r., Nr 5-6, s. 7) Art. 55 § 1 P.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi natomiast regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Skoro stosownie do komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2015 r. (M.P. z 2016 r., poz. 145) przeciętne miesięczne wynagrodzenie wyniosło w 2015 r. 3 899,78 zł, to maksymalna wysokość grzywny wynosi 38.997,80 zł. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ otrzymał skargę i obowiązany był do nadania jej właściwego biegu w terminie 30 dni, a nie zaistniały żadne znane nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Odnosząc się do przedstawionych przez organ wyjaśnień należy stwierdzić, że nie mogły one odnieść zamierzonego skutku w postaci niewymierzenia grzywny. Organ nie przesłał skargi do sądu, zaś wyjaśnienia zawarte w odpowiedzi na wniosek nie znajdują umocowania w przepisach procedury sądowoadministracyjnej. Skarga jako pismo kwalifikowane w każdym przypadku winna zostać przesłana do sądu administracyjnego. Jak wskazano powyżej nawet uwzględnienie skargi przez organ (co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło) nie zwalnia organu z tego obowiązku. Tym samym skoro wskazana powinność nie została spełniona, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego wniosku. Sąd stoi bowiem na stanowisku, że wymierzenie grzywny w takiej sytuacji pełni nie tylko funkcję represyjną, ale ma ono także na celu funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt II GZ 431/11 oraz postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12 – orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Poza tym wymierzenie organowi grzywny, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę (por. postanowienie NSA z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II OZ 940/12, LEX nr 1270376). Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze treść wniosku, stopień winy organu, fakt, iż skarga nie została w ogóle przekazana do sądu oraz brak istnienia obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy. W związku z powyższym Sąd, orzekł o wymierzeniu grzywny Zarządowi Międzygminnego Związku Komunikacyjnego w J. działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art.154 § 6 P.p.s.a. W ocenie Sądu grzywna w wysokości 1000,00 zł wystarczająco powinna zdyscyplinować organ do działania w sposób określony w art. 54 § 2 p.p.s.a. Kwota ta stanowi zaledwie 2,5 % maksymalnej kwoty grzywny.