I SA/Go 127/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Damian Bronowicki Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Andrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2023 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19 uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] r. nr [...], w całości. J.P. (dalej jako: "Strona", "Skarżący") wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Organ odwoławczy", "Organ II instancji", "Dyrektor") z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (dalej jako: "Kierownik", "Organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. W dniu 15 września 2020 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek J.P. o przyznanie pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19, zwana dalej "pomocą COVID". W wniosku wnioskodawca wskazał, iż na dzień 1 marca 2020 r. prowadził produkcję kurcząt rzeźnych w rozmiarze co najmniej 1000 sztuk. Kierownik Biura Powiatowego poddał ww. wniosek kontroli administracyjnej zgodnie z przepisami rozporządzenia COVID-19. W wyniku tej weryfikacji ustalił, że Strona nie spełnia warunków do przyznania pomocy COVID w związku z prowadzeniem produkcji kurcząt rzeźnych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. odmówił przyznania pomocy COVID. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że według stanu na dzień 1 marca 2020 r. na terenie dwóch ferm wskazanych we wniosku nie stwierdzono obsady kurcząt rzeźnych, a ponadto na fermie znajdującej się w m. [...] nie dokonano przemieszczenia zwierząt do rzeźni w okresie 15 marca 2020 r. – 15 czerwca 2020 r., a tym samym nie został spełniony warunek o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a oraz tiret pierwsze Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 sierpnia 2020 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19" w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 1467), zwanego dalej: "Rozporządzeniem COVID". Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania Strony i analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji i decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżący zaskarżył decyzję Organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021 r. (sygn. akt I SA/Go 129/21) uchylił zaskarżoną decyzję w całości. Nie zgadzając się z treścią wyroku Dyrektor złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 1 lutego 2022 r. sygn. akt I GSK 1092/21 oddalił skargę organu. Dyrektor OR ARiMR analizując ponownie sprawę decyzją z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] stwierdził przesłanki do uchylenia decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] grudnia 2020 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że konieczne jest ustalenie rozmiaru prowadzonej przez J.P. produkcji kurcząt rzeźnych według stanu na dzień 1 marca 2020 r. J.P. wniósł do WSA w Gorzowie Wlkp. sprzeciw od ww. decyzji, a wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/Go 263/22 Sąd oddalił sprzeciw J.P.. Biorąc pod uwagę powyższe Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w dniu [...] stycznia 2023 r. wydał na rzecz J.P. decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy COVID. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w świetle brzmienia art. 39b ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013, str. 487, ze zm.) - zwanego dalej Rozporządzeniem nr 1305/2013, wypłata pomocy COVID po dniu 31 grudnia 2021 r. nie jest możliwa. Upływ terminu określonego w powyższym przepisie rodzi ten skutek, że ustaje możliwość realizacji prawa do płatności, a w konsekwencji przestaje istnieć związek przedmiotu postępowania, a tym samym organ nie ma podstawy prawnej do merytorycznego orzekania w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższe Organ I instancji stwierdził, iż w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Na skutek wniesionego przez Stronę odwołania, Dyrektor decyzją z dnia [...] marca 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki zwalniające organ I instancji z zastosowania zasady określonej w art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", gdyż nastąpiła zmiana elementów stanu prawnego. Dyrektor wskazał, że podstawę prawną do przyznawania pomocy COVID stanowi § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia COVID, zgodnie z którym pomoc przyznaje się rolnikowi, o którym mowa w art. 39b ust. 1 Rozporządzenia nr 1305/2013. Natomiast stosownie do art. 39b ust. 4 Rozporządzenia nr 1305/2013 wsparcie udzielane jest w formie płatności ryczałtowej, która ma zostać wypłacona do dnia 31 grudnia 2021 r., w oparciu o wnioski o wsparcie zatwierdzone przez właściwy organ do dnia 30 czerwca 2021 r. Komisja dokonuje zwrotu tej kwoty w późniejszym terminie zgodnie ze środkami budżetowymi oraz z zastrzeżeniem dostępności środków finansowych. Poziom płatności może być zróżnicowany w zależności od poszczególnych kategorii beneficjentów zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami. W kontekście powyższego Organ odwoławczy podkreślił, iż wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. sygn. akt I SA/Go 129/21 zapadł dnia 17 czerwca 2021 r., jednakże na skutek prowadzonego postępowania kasacyjnego jego prawomocny odpis wpłynął do ARiMR dnia 23 marca 2022 r., a odpis prawomocnego wyroku sygn. akt I SA/Go 263/22 (wydanego na skutek złożenia przez J.P. sprzeciwu od decyzji nr [...]) wpłynął do ARiMR dnia 9 listopada 2022 r. Biorąc powyższe pod uwagę Organ odwoławczy stwierdził, iż po wydaniu wyroku sygn. akt I SA/Go 129/21 nastąpiła istotna zmiana stanu prawnego w niniejszej sprawie, a związana z tym, iż od dnia 1 stycznia 2022 r. nie jest możliwa wypłata środków finansowych z tytułu pomocy COVID zgodnie z treścią 39b ust. 4 Rozporządzenia nr 1305/2013. Tym samym w ocenie organu nie jest już możliwe wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie wniosku J.P. o przyznanie pomocy COVID w oparciu ocenę prawną wskazaną w wyroku sygn. akt I SA/Go 129/21. Zrealizowanie płatności na podstawie decyzji administracyjnej po upływie ww. terminu kwalifikowalności byłoby działaniem sprzecznym z obowiązującymi przepisami prawa. Organ podkreślił, że upływ terminu ustalonego w art. 39b ust. 4 Rozporządzenia nr 1305/2013 jest elementem materialnego stosunku prawnego, którego brak jest okolicznością warunkującą bezprzedmiotowość postępowania w sprawie o udzielenie pomocy COVID. Wyjaśnił, iż przyznanie beneficjentowi wnioskowanej pomocy finansowej jest możliwe po łącznym spełnieniu wszystkich normatywnych przesłanek, do których należy zaliczyć możliwość dysponowania przez ARiMR środkami finansowymi na przyznanie takiej pomocy oraz termin, do którego płatności mogą być przyznane. Brak możliwości wypłaty przez organy środków finansowych w ramach działania odnoszącego się do wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 na skutek upływu terminu ich w kwalifikowalności do płatności, wywiera ten skutek, że organ nie ma podstawy prawnej do merytorycznego orzekania, co do istoty sprawy. W ocenie Dyrektora dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe, a tym samym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR prawidłowo orzekł o umorzeniu tego postępowania art. 105 § 1 kpa. W kontekście przesłanek z ww. przepisu Organ odwoławczy wskazał, iż bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy odpadła jedna z konstytutywnych cech sprawy administracyjnej. W przedmiotowej sprawie bezprzedmiotowość postępowania wynika z braku podstawy prawnej do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, z uwagi na brak możliwości wypłaty środków finansowych z tytułu pomocy COVID. Ostatnim dniem na księgowanie wydatków przez agencję płatniczą w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na działanie "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19" jest dzień 31 grudnia 2021 r., a z dniem 1 stycznia 2022 r. został zamknięty fundusz, z którego pochodziły środki finansowe na pomoc realizowaną na podstawie składanych wniosków w roku 2020. W świetle powyższego zdaniem Organu odwoławczego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR nie miał podstawy prawnej do merytorycznego orzekania w niniejszej sprawie, a tym samym postępowanie w sprawie wniosku J.P. o przyznanie pomocy COVID należało umorzyć. Tym samym rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wyrażone w decyzji z [...] stycznia 2023 r. uznał za prawidłowe i zachodziły przesłanki do jego utrzymania na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję złożył J.P., który zarzucił naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak oznaczenia organu administracji oraz stron postępowania w decyzji organu I instancji. Zarzucił również niewywiązanie się organów z terminu wynikającego z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. Skarżący w skardze wskazał, że organ odwoławczy dopuścił się popełnienia przestępstwa polegającego na bezprawnym nadaniu nierzeczywistego oznaczenia decyzji Organu I instancji oraz jego sfałszowaniu. Zdaniem skarżącego Organ II instancji wydając swoje rozstrzygnięcie nie powinien opierać się na sfałszowanym dokumencie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) i art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym – co do zasady – związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji naruszają prawo i podlegają uchyleniu, lecz z innych powodów niż określonych w skardze. W ocenie Sądu błędnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że treść art. 39b ust. 4 Rozporządzenia nr 1305/2013 przesądza o braku możliwości realizacji prawa Skarżącego do wnioskowanej płatności, zaś organ nie ma podstawy prawnej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Sporny przepis ma następujące brzmienie: "Wsparcie udzielane jest w formie płatności ryczałtowej, która ma zostać wypłacona do dnia 31 grudnia 2021 r., w oparciu o wnioski o wsparcie zatwierdzone przez właściwy organ do dnia 30 czerwca 2021 r. Komisja dokonuje zwrotu tej kwoty w późniejszym terminie zgodnie ze środkami budżetowymi oraz z zastrzeżeniem dostępności środków finansowych. Poziom płatności może być zróżnicowany w zależności od poszczególnych kategorii beneficjentów zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami". Adresatem powyższego przepisu nie jest Skarżący, lecz organ. Terminy wskazane w przepisie odnoszą się wyłącznie do organu, tj. wyznaczono w nim termin zatwierdzenia wniosków i termin wypłacenia pomocy. Inaczej ujmując, wyznaczono organowi ramy czasowe do dokonania czynności weryfikacji wniosków i następnie, wypłaty pomocy. Sporny przepis nie jest więc przepisem materialnym, lecz procesowym. A skoro tak, to nie sposób przyjąć, że reguluje prawa lub obowiązki Skarżącego (strony postępowania administracyjnego). Dlatego nie można uznać, aby omawiany przepis unijny stał na przeszkodzie do realizacji praw strony postępowania wynikających z przepisów krajowych, tj. dotyczących udzielenia pomocy na podstawie Rozporządzenia COVID, które wraz z przepisami ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2422 ze zm.) –stanowią podstawę materialnoprawną rozpatrzenia wniosku skarżącej. To z tych przepisów, a nie z art. 39b ust. 4 Rozporządzenia nr 1305/2103 wynikają prawa i obowiązki Skarżącego (zasady i warunki udzielenia pomocy). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia pomoc przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 39b ust. 1 Rozporządzenia nr 1305/2103, jeżeli według stanu na 1 marca 2020 r. prowadził produkcję kurcząt, gęsi lub indyków rzeźnych w określonym rozmiarze oraz w okresie od 15 marca do 15 czerwca 2020 r. dokonał ich przemieszczenia. Z kolei powoływany przez Dyrektora ARiMR przepis art. 39b ust. 4 Rozporządzenia nr 1305/2013 nie określa kompetencji organu, lecz jedynie wyznacza ramy czasowe do rozpoznania przez organ wniosków o udzielenie pomocy i do jej wypłacenia. Dlatego terminy wskazane w tym przepisie nie są terminami materialnymi, lecz mają charakter instrukcyjny. Ich adresatem, jak wyżej zauważono, jest organ, a nie strona i nie określają one praw lub obowiązków strony (por. wyrok WSA w Olsztynie z 15 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Go 5/23). Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania to sytuacja, w której nie istnieje lub przestał istnieć przedmiot postępowania. Przedmiotem postępowania w rozpatrywanej sprawie jest prawo skarżącej do pomocy określonej w Rozporządzeniu COVID, w którym zawarte są normy prawa materialnego decydujące o uprawnieniu do uzyskania pomocy. W oparciu o te przepisy Skarżący 15 września 2020 r. złożył wniosek o udzielenie pomocy. W § 5 ust. 1 – 3 tego aktu przyjęto, że daty rozpoczęcia oraz zakończenia terminu składania wniosków o przyznanie pomocy Prezes Agencji podaje do publicznej wiadomości na stronie internetowej administrowanej przez Agencję, w co najmniej jednym dzienniku o zasięgu krajowym oraz w Centrali Agencji, oddziałach regionalnych i biurach powiatowych Agencji, przy czym termin składania wniosków nie jest przywracalny. Zatem obecnie wniosku o udzielenie pomocy na podstawie tego rozporządzenia złożyć już nie można, co nie oznacza jednak, że organ nie powinien procedować wniosków złożonych w terminie. Skoro Skarżący wywiązał się z obowiązku terminowego złożenia wniosku o udzielenie pomocy i nie stwierdzono formalnych braków tego wniosku, to Skarżący może oczekiwać od organu, aby rozpatrzył ten wniosek merytorycznie. Sąd nie podziela przy tym poglądu wyrażonego w zaskarżonej decyzji, że upływ terminu z art. 39b Rozporządzenia nr 1305/2013 jest elementem materialnego stosunku prawnego, którego brak warunkuje bezprzedmiotowość postępowania. Przedmiot postępowania należy bowiem oceniać z punktu widzenia prawa materialnego, elementem którego nie jest sporny przepis rozporządzenia unijnego, nie stanowiący o prawach i obowiązkach strony postępowania. W wyroku z 25 sierpnia 2022 r., II OSK 1992/19 NSA wyraził pogląd podzielany przez tut. Sąd, tj. wyjaśnił, że "przedmiotem postępowania są prawa lub obowiązki wynikające z norm prawa materialnego. Ocena o ewentualnej bezprzedmiotowości może być zatem wyrażona w odniesieniu do podstawy materialnoprawnej określającej te prawa lub obowiązki.(...) Bezprzedmiotowość postępowania, jak wynika z art. 105 § 1 k.p.a., zobowiązuje organ do wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Zamyka to drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków i kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej, stanowiąc załatwienie sprawy "w inny sposób", w rozumieniu art. 104 § 2 k.p.a. (patrz: Janusz Borkowski, Barbara Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 561)". Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy wykazał brak istnienia podstaw materialnoprawnych do wydania decyzji w sprawie z wniosku o udzielenie pomocy, a na taką przesłankę umorzenia postępowania wskazuje organ. Dlatego zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa i została uchylona przez Sąd wraz z decyzją organu I instancji. Sprawa dotycząca wniosku Skarżącego o przyznanie pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19 była już przedmiotem orzekania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 1 lutego 2022 r. sygn. akt I GSK 1092/21 oddalił skargę kasacyjną organu od wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Go 129/21 uchylającego decyzję z dnia [...] stycznia 2021 r. Analizując ponownie sprawę Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] maja 2022 r. uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR i przekazał do ponownego rozpoznania. Od powyższej decyzji J.P. wniósł sprzeciw, który został oddalony prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/Go 263/22. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponadto z art. 170 P.p.s.a. wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z treści zaskarżonej obecnie decyzji wynika, że Dyrektor ARiMR naruszył art. 153 P.p.s.a. Ocena prawna i wskazania tut. Sądu były jasne i jednoznaczne. Sąd ocenił, że ustalenie rozmiaru prowadzenia produkcji, według stanu na konkretny dzień, nie może polegać na sprawdzeniu obsady zwierząt na fermie w tym dniu. Ponadto WSA w Gorzowie Wlkp. podkreślił, iż na podstawie § 2 ust. 6 pkt 8 Rozporządzenia COVID, obowiązek nałożony na Głównego Lekarza Weterynarii obejmuje przekazanie informacji nie o obsadzie zwierząt, ale o "maksymalnej obsadzie zwierząt". Przepis ten oznacza, że nie jest istotna rzeczywista obsada zwierząt w danym dniu, ale maksymalna możliwa obsada. WSA zobowiązał organ do uwzględnienia wykładni przedstawionej w wyroku oraz do ustalenia rozmiar produkcji, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a Rozporządzenia COVlD. Dyrektor w decyzji z dnia [...] maja 2022 r., odwołując się przy tym w motywach uzasadnienia do wyroku I SA/Go 129/21 oraz I GSK 1092/21, prawidłowo uznał, że w niniejszym postępowaniu konieczne jest ustalenie rozmiaru prowadzonej przez Skarżącego produkcji kurcząt rzeźnych według stanu na dzień 1 marca 2020 r. zgodnie z wykładnią przepisu § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a Rozporządzenia COVID. Dodatkowo (na co wskazał również Sąd w wyroku z dnia 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/Go 263/22) zasadnie organ podkreślił w ww. decyzji, że wskazana przez Sądy obu instancji interpretacja § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a znajduje odzwierciedlenie w wyjaśnieniach Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi z dnia 12 października 2020 r. na interpelację z [...] września 2020 r. nr [...]. Prawidłowo ocenił również, że dopiero po upewnieniu się, iż organ posiada prawidłowe dane w zakresie rozmiaru prowadzonej produkcji kurcząt rzeźnych na dzień 1 marca 2020 r. możliwe będzie podjęcie rozstrzygnięcia sprawy na podstawie § 3 ust. 1 Rozporządzenia COVID. Mając powyższe na uwadze Sąd stoi na stanowisku, że z orzeczeń tut. Sądu oraz rozstrzygnięcia organu wynikał obowiązek merytorycznego rozpatrzenia wniosku Skarżącego. Organ uchylił się jednak w zaskarżonej obecnie decyzji od merytorycznej oceny wniosku, powołując się, zdaniem Sądu niezasadnie, na brak możliwości kontynuowania postępowania z powodu nieistnienia podstawy materialnoprawnej. Dlatego Sąd uznał stanowisko organu za błędne. W kontekście treści art. 153 P.p.s.a. dodać należy, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do zmiany przepisów prawa bądź do zmiany istotnych okoliczności faktycznych uzasadniających odstąpienie od związania wynikającego z omawianego przepisu P.p.s.a. Zmiana taka nie wynika z powołanego w zaskarżonej decyzji przepisu art. 39b ust. 4 Rozporządzenia 1305/2013, który obowiązywał także w czasie wydawania przez organ wcześniejszych decyzji. Wydanie zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie nie mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 153 P.p.s.a., jest bowiem niezgodne z oceną prawną dokonaną przez NSA i ze wskazaniami zawartymi w wyroku I SA/Go 129/21. Naruszenie w istotny sposób przepisów postępowania wynika z niezastosowania art. 153 P.p.s.a. oraz z błędnej wykładni przepisu proceduralnego, tj. art. 39b ust. 4 Rozporządzenia nr 1305/2013. Natomiast naruszenie prawa materialnego polega na niezastosowaniu odpowiednich przepisów Rozporządzenia COVID do rozpatrzenia wniosku o udzielenie pomocy. W konsekwencji nie było podstaw do zastosowania art. 105 § 1 k.p.a., tj. do umorzenia postępowania administracyjnego. Rozpatrując sprawę ponownie organ podda ocenie merytorycznej wniosek Skarżącego o przyznanie pomocy. Mając na względzie powyższe Sąd uznał skargę za zasadną w całości i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji.