I SA/Go 142/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi R.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. oddala skargę. Skarżący R.A. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku skarżącego przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopada i grudzień 2011 r. w łącznej wysokości 139.797,00 zł, w tym należność główna w kwocie 102.925,00 zł i odsetki za zwłokę naliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 36.872,00 zł. Z akt wynika następujący stan sprawy. W dniu [...] listopada 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, na wniosek Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, wydał decyzję w przedmiocie zabezpieczenia na majątku R.A. przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. w łącznej wysokości 139.797,00 zł. Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, z zarzutami naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, tj.: - art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 przez jego bezpodstawne zastosowanie, - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 przez wydanie decyzji bez przeprowadzenia wnikliwego i rzetelnego postępowania wyjaśniającego oraz dokonanie oceny materiału dowodowego z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Skarżący podniósł w szczególności, że nie zachodzi żadna uzasadniona obawa uchylania się od wykonania ewentualnego zobowiązania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że podstawą wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. było podważenie w toku kontroli skarbowej, prowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, rzetelności rozliczeń dokonywanych przez R.A. w podatku od towarów i usług za ww. okresy. Nieprawidłowości wskazywane przez organ kontroli skarbowej dotyczyły zaniżenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług o kwotę 102.925,00 zł. Z ustaleń dokonanych przez organ kontroli skarbowej wynikało, że R.A. w 2011 r. prowadził działalność gospodarczą m. in. w zakresie określonym jako działalność agentów zajmujących się sprzedażą drewna i materiałów budowlanych pod nazwą "L" R.A.. Siedzibę działalności wskazano w [...]. W toku postępowania kontrolnego, wszczętego w dniu [...] lipca 2015 r. postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., prowadzonego wobec R.A. w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za okres od listopada do grudnia 2011 r. , Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił, że podatnik w prowadzonych rejestrach zakupu VAT ujął m. in. faktury VAT wystawione przez "Z" M.Z.. Podatek naliczony wynikający z tych faktur został rozliczony w deklaracjach dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za listopad i grudzień 2011 r. Na przedmiotowych fakturach jako towar zostały wpisane palety. Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu prowadzonym wobec R.A. wynika również, że M.Z. nie prowadził działalności gospodarczej, a jego działalność ograniczała się do wystawiania tzw. "pustych faktur". Z poczynionych ustaleń wynikało, że faktury wystawione przez M.Z. nie dokumentowały sprzedaży palet na rzecz skarżącego. W tych okolicznościach nie był on więc uprawniony, by obniżyć podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez M.Z.. Zdaniem organu odwoławczego stwierdzona nierzetelność deklarowania podstawy opodatkowania, toczące się wobec skarżącego postępowanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2012 r. oraz stosunek wysokości zabezpieczonych zobowiązań do aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej podatnika wyczerpują przesłankę zastosowania instytucji zabezpieczenia w rozpatrywanej sprawie, której warunkiem jest uzasadniona obawa co do wykonania przyszłego zobowiązania podatkowego. W ocenie organu również niezgodne z prawem działanie skarżącego przez dłuższy okres, polegające na nierzetelnym ewidencjonowaniu obrotów i zaniżaniu podstawy opodatkowania w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych uprawniało do uznania, że uchyla się on od opodatkowania. Z tego też względu istnieje uzasadniona obawa, że przewidywane zobowiązanie podatkowe może nie zostać przez skarżącego wykonane. W skardze na powyższą decyzję zostały sformułowane następujące zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – powoływanej jako Ordynacja podatkowa): art. 120 przez przyjęcie, że materiał dowodowy jest wyczerpujący, gdy tymczasem brak przeprowadzenia dowodów wpływa na treść orzeczenia oraz powoduje błędną ocenę sprawy, art. 120, art. 121 i art. 122 ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej, bez własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, a szczególnie oparcie oceny materiału wyłącznie na dowodach zebranych przez organ pierwszej instancji, art. 33 § 1 przez jego błędne zastosowanie w sprawie, art. 121 polegające na naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych przez "nieuzasadnione wyrażenie emocjonalnego stanu obawy" przez Naczelnika Urzędu Skarbowego podzielone następnie przez Dyrektora Izby Skarbowej skutkujące zabezpieczeniem na majątku skarżącego zobowiązania podatkowego. Ponadto zarzut dotyczył wydania decyzji bez uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego w przedmiocie odwołania. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w sprawie - wbrew twierdzeniom organów podatkowych - nie zachodzą przypadki szczególne opisane w przepisie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie miał żadnych zaległości podatkowych ani też nie zbywał majątku i mimo że zaskarżona decyzja potwierdza te fakty, to jednak uznano, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Zdaniem skarżącego z akt sprawy prowadzonej przez organ kontroli skarbowej wynika, że zabezpieczenie nastąpiło na podstawie wątpliwego materiału dowodowego, bo nie ma do tej pory żadnych zarzutów co do postępowania podatnika, wręcz przeciwnie – część kontrahentów potwierdziła transakcje. Jedynym dowodem jest włączony do akt wyciąg z decyzji w innej sprawie, dotyczącej M.Z.. Nigdzie nie jest wykazane, że decyzja ta się ostanie i jest prawomocna, stąd nie może być podstawą do stosowania tak daleko idących skutków jak zabezpieczenie, ponieważ okoliczności powyższych nie można uznać za udowodnione. Według skarżącego materiał włączony do akt "podaje okoliczności stronniczo i w celu wywarcia negatywnego wrażenia (...)". Podkreślał przy tym, że jak ustalił organ podatkowy, transakcje i dostawy miały miejsce, tylko faktury były nieprawidłowe, co jest niewystarczające, aby odmówić podatnikowi odliczenia VAT. Zdaniem skarżącego organy nie wykazały, że jego sytuacja majątkowa jest trudna (wprost przeciwnie - ma on nieruchomości) ani też, że nie da się wyegzekwować zobowiązania podatkowego w postępowaniu egzekucyjnym. Rozpatrując natomiast zachowanie organu podatkowego w ramach ustalania przesłanki stanu uzasadnionej obawy, w oparciu o powołane orzecznictwo skarżący wskazał na znaczenie jednej z zasad ogólnych postępowania podatkowego, tj. zasady zaufania do organów podatkowych. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja potraktowała w sposób instrumentalny instytucję zabezpieczenia, gdyż postępowanie dowodowe i wnioskowanie obu zaskarżonych decyzji jest wadliwe i narusza podstawowe zasady wymienione w zarzutach. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – zwanej P.p.s.a.) wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym zarzucić naruszenia przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji, którym dokonano na majątku skarżącego zabezpieczenia wykonania przyszłych należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za listopad oraz grudzień 2011 r. w łącznej wysokości 139.797,00 zł, w tym należność główna w kwocie 102.925,00 zł i odsetki za zwłokę w kwocie 36.872,00 zł, naliczone na dzień wydania decyzji. Istotą sporu jest kwestia spełnienia przesłanek określonych w art.33 § 1 Ordynacji podatkowej a tym samym, czy uzasadnione było dokonanie na majątku skarżącego zabezpieczenia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług w wyżej wymienionym zakresie. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki warunkujące dopuszczalność wydania orzeczenia w przedmiocie zabezpieczenia. Kluczowe znaczenie dla sformułowanej powyżej tezy ma art.33 Ordynacji podatkowej, który stanowi materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Zgodnie z brzmieniem § 1 tego przepisu, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Z kolei w myśl § 2, zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1, można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego albo określającej wysokość zwrotu podatku. Zaś § 3 wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2 (dot. zabezpieczenia przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego), zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art.54 §1 pkt 1 cyt. ustawy, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Natomiast § 4 powołanego art. 33 określa, że w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżona kwotę zobowiązania podatkowego oraz odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji określającej wysokość tego zobowiązania. Analiza powołanych przepisów wskazuje, że przesłanką zabezpieczenia w każdym przypadku jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, którą należy rozumieć jako znaczne prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania wynikające z całokształtu okoliczności sytuacji finansowej podatnika. Norma ta wyraźnie stanowi o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jak również o "wykonaniu" zobowiązania, a więc nie tylko dobrowolnie, ale i w drodze egzekucji. Przepis art. 33 Ordynacji podatkowej, który stanowił podstawę prawną rozstrzygnięć wydanych w sprawie przez organy obu instancji, jest przepisem szczególnym, pozwalającym organowi podatkowemu zabezpieczyć w drodze decyzji wykonanie zobowiązania podatkowego w oparciu o dość nieostro zarysowaną przesłankę, która została określona następująco: "jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Zwrócić należy uwagę, że przesłanka ta nie odwołuje się do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, ale że zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane. Jeśli chodzi o uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania podatkowego, którą należy rozumieć jako znaczne prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania wynikające z całokształtu okoliczności sytuacji finansowej podatnika; przy czym "uzasadniona obawa" to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, podkreślić również trzeba, że w omawianym przepisie art. 33 Ordynacji podatkowej ustawodawca podaje tylko przykłady takich sytuacji. Tak trzeba bowiem traktować wskazanie "w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności" oznacza, że nie jest to katalog zamknięty. Nie ma przy tym wątpliwości, że to, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może jednak oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że decyzja o zabezpieczeniu może być wydana np. wówczas, gdy podatnik nierzetelnie prowadzi księgę przychodów i rozchodów, gdy dokonuje oszustw podatkowych, m.in. w zakresie nieuprawnionego zwrotu podatku VAT, gdy nierzetelnie prowadzi ewidencje służące do kontroli wykonania przez niego obowiązków podatkowych. O zaistnieniu przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania" przesądzać mogą zatem także inne okoliczności, które nie zostały wyliczone w omawianym przepisie, a które wskazują, że realna jest groźba niewykonania zobowiązania podatkowego (por wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 24 marca 2011r., sygn. akt I SA/Po 56/11 oraz z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt III SA/Po 15/12; WSA w Gliwicach z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1000/09; WSA w Bydgoszczy z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 724/11 – publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Ciężar wykazania przesłanki w postaci uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego leży po stronie organu podatkowego, który powinien zgromadzić materiał potwierdzający tę okoliczność oraz wyczerpująco go rozpatrzyć. Podkreślić jednak należy, że przedmiotem owego procesu nie musi być udowodnienie, że z całą pewnością podatnik danego zobowiązania nie wykona. Organ musi wykazać, że miał podstawy, aby żywić taką uzasadnioną obawę. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie taką uzasadnioną obawę można było wywodzić z podważenia w toku kontroli podatkowej rzetelności rozliczeń dokonywanych przez skarżącego w podatku od towarów i usług jak i z jego sytuacji majątkowej. Co do rzetelności rozliczeń wskazać trzeba, że w rejestrach zakupu skarżący ujął faktury VAT wystawione przez firmę " Z" M.Z.. Podatek naliczony wynikający z tych faktur został rozliczony w deklaracjach dla podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011r. Jak wynika m.in. z decyzji wydanej wobec M.Z. nie prowadził on działalności gospodarczej, a jego działalność ograniczała się do wystawiania tzw. "pustych faktur", a więc faktur które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Ujęcie przez skarżącego w prowadzonej ewidencji faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji wpływa negatywnie na ocenę wiarygodności i rzetelności tej ewidencji, jak i też samego charakteru działania strony w rozliczeniach podatkowych. Odnośnie sytuacji majątkowej znamienne było, że w toku postępowania nie ujawniono żadnych innych nieruchomości oraz składników majątku ruchomego poza nieruchomością położoną w [...]. Zgodnie z aktem notarialnym umowy sprzedaży nr Rep. A. nr [...] z dnia [...] września 2012r. skarżący jest obok M.R. współwłaścicielem budynku stanowiącego odrębną nieruchomość oraz współużytkownikiem wieczystym działki gruntu pod budynkiem znajdującym się pod ww. adresem o wartości określonej w akcie notarialnym na kwotę 465.000,00 zł, obciążonej hipoteką umowną na rzecz [...] Spółka na kwotę 813.253,14 zł. Ponadto z przedstawionych informacji w zakresie uzyskanych w latach 2012-2014 dochodów, wykazanych przez skarżącego w rocznych zeznaniach podatkowych PIT-36L, wynika, że średni roczny dochód wynosił 112.761,06 zł (tj. 338.283,19 zł : 3 lata) i w porównaniu z przewidywaną kwotą zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. oraz odsetek za zwłokę, w łącznej wysokości 139.767,00 zł zasadne było przyjęcie, że nie są to dochody wystarczające, aby pozwoliły uregulować w całości przedmiotowe należności. Tym bardziej, gdy zwróci się uwagę, że skarżący jedynie za 2013 r. wykazał dochód w kwocie 265.189,24 zł, natomiast za lata 2012 i 2014 wyniósł on odpowiednio 57.718,79 zł oraz 35.375,16 zł. Dokonując oceny sytuacji majątkowej skarżącego nie można nie brać pod uwagę również wydanej równocześnie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji w przedmiocie zabezpieczenia na majątku skarżącego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2012 r. w łącznej wysokości 179.141,00 zł. Niewątpliwie zwiększa to łączną kwotę należności, przypisywanych skarżącemu do zapłaty na rzecz budżetu państwa, potwierdzając dodatkowo obawę niewykonania przez skarżącego przewidywanych zobowiązań podatkowych. Przybliżona kwota ww. zobowiązań podatkowych przewyższa kwotę średniego dochodu rocznego skarżącego. O konieczności zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku skarżącego mogła zatem przesądzić znaczna wysokość przewidywanego zobowiązania podatkowego. W prowadzonym postępowaniu w przedmiocie zabezpieczenia nie chodziło przy tym o wykazanie, że sytuacja skarżącego jest trudna, ale że budzi ona obawy co do możliwości wykonania zobowiązania. Słusznie również organ wskazał, że argumentacja skarżącego dotycząca niezbywania majątku nie zasługuje na uwzględnienie. Z informacji będących w posiadaniu organu podatkowego nie wynika, by skarżący posiadał inny majątek oprócz współwłasności nieruchomości, tj. budynku mieszkalnego położonego na działce, do której posiada współudział w prawie wieczystego użytkowania. Skarżący odmówił przy tym wskazania nieruchomości i praw majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. Pomimo zarzutu niewyjaśnienia sprawy w tym zakresie skarżący nie wskazuje na jakiekolwiek inne dowody czy okoliczności, które mogłyby świadczyć o dysponowaniu przez niego innym majątkiem. Jeśli prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego nie występowało, to skarżący, jako najlepiej poinformowany o własnej sytuacji majątkowej i własnych zdolnościach płatniczych, bez żadnych trudności był w stanie wykazać, że nie zachodzi, wsparta uprawdopodobnieniem, obawa tego niewykonania. Sąd uznaje za prawidłowe uznanie przez organy podatkowe, że charakter dokonanych przez skarżącego czynności polegających na odliczeniu podatku naliczonego z faktur dokumentujących fikcyjne transakcje, będących działaniami dokonanymi na szkodę budżetu państwa, jak i ocena jego sytuacji finansowo – majątkowej, przy uwzględnieniu wysokości przewidywanych należności w podatku od towarów i usług, uzasadniały obawę niewykonania zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. Dodać można, że decyzja o zabezpieczeniu łączy się wyraźnie z toczącym się postępowaniem podatkowym przez to, że organ dokonując zabezpieczenia określa w niej przybliżoną kwotę zobowiązania, które ma temu zabezpieczeniu podlegać. Jednakże rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie zabezpieczenia nie przesądza treści przyszłej decyzji wymiarowej. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego jest postępowaniem szczególnym, mającym za zadanie ochronę przyszłych interesów wierzyciela. Ma ono zagwarantować wykonanie przez zobowiązanego (podatnika) ciążącego na nim obowiązku. Samo zaś zabezpieczenie dokonywane jest w trybie, który określa ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 506/11). Przybliżona kwotę zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej, to kwota ustalana nie w oparciu o dokładne, wyczerpujące dane, ale na podstawie danych, które organ posiada. W ocenie Sądu organ w prawidłowy sposób określił kwotę przybliżonego zobowiązania podatkowego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przejął do prowadzonego postępowania wyciąg z decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2013 r. wobec M.Z. w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za okres od listopada do grudnia 2011r. Faktury wystawione przez M.Z. nie dokumentowały sprzedaży palet na rzecz skarżącego, zatem nie miał on prawa obniżyć podatek należny o podatek naliczony wynikający z tych faktur. Organy podatkowe obu instancji rozstrzygając o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy. W konsekwencji miały podstawy do uznania, że istnieje obawa, że prognozowane zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami nie zostanie wykonane. Przede wszystkim świadczy o tym przedstawiona w rozstrzygnięciach analiza sytuacji finansowo-majątkowej skarżącego, przeprowadzona pod kątem możliwości uregulowania przez niego przewidywanego zobowiązania podatkowego, jak i charakter dokonanych czynności leżący u podstaw prowadzonej u skarżącego kontroli skarbowej. Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia art. 120, 121, 122 Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ uwzględnił stan faktyczny i prawny, rozstrzygając o zabezpieczeniu z uwzględnieniem konkretnych okoliczności rozpatrywanej sprawy. W ocenie Sądu wyszczególnione przez organ okoliczności dostatecznie uzasadniały przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy istniała uzasadniona obawa, że przewidywane zobowiązanie podatkowe może nie zostać przez skarżącego wykonane, co w konsekwencji czyniło zasadnym wydanie decyzji o zabezpieczeniu, zgodnie z art.33 § 1 Ordynacji podatkowej. Uwzględniając powyższe, na podstawie art.151 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.