I SA/Go 15/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi D A.K., W.N., A.N. spółka jawna na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. D A.K., W.N., A.N. spółka jawna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] czerwca 2014 r. Uzasadniając wniosek wskazała, iż nie dysponuje kwotą 12.587 zł, którą jest zobowiązana zapłacić tytułem podatku akcyzowego, zaś jej egzekucja oznaczałaby w praktyce realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji materialnej Spółki, która i tak nie jest łatwa. Obecnie trudnością jest wykonywanie bieżących, zaplanowanych z wyprzedzeniem zobowiązań Spółki. Nadto skarżąca nie mogła przypuszczać, iż po tak długim czasie od zakupu samochodu zostanie na nią nałożony obowiązek zapłaty akcyzy. Dlatego też wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje po jej stronie znaczną szkodę, jak też trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zw. dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 P.p.s.a.). W tym miejscu przede wszystkim wskazać należy, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które mają cechy wykonalności, tj. aktów (czynności), które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zasadniczo więc cechy wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, nie kwalifikuje się do wykonania. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, a więc postanowienie w swej istocie odmowne. Postanowienie to zawiera bowiem jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym; w szczególności nie nakłada ono na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw lub obowiązków materialnoprawnych strony i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Tym samym wstrzymanie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest możliwe (por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II GZ 306/15, postanowienie NSA z 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 737/15). Ponadto, gdyby nawet poddać analizie wniosek skarżącej Spółki pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to wynik tego postępowania pozostałby niezmienny. Przywołane przez Spółkę argumenty mające przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu są bardzo ogólne i nie precyzują konkretnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, skarżąca nie przedstawiła Sądowi żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby podlegać ocenie w perspektywie zaistnienia ww. ustawowych przesłanek. Kończąc Sąd pragnie dodać, iż nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, o którym mowa we wniosku skarżącej. To pozostaje uprawnieniem organu egzekucyjnego działającego na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. postanowienie NSA z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt II FZ 641/15). Stosowny wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych podlega bowiem rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami P.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 powołanej ustawy. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.