I SA/Go 208/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Damian Bronowicki (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2025 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowisko-klimatycznej za rok 2022 oddala skargę w całości. B. M. (dalej również jako Skarżąca, Strona, Wnioskodawca) – złożyła skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] marca 2025 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. wydanej w sprawie odmowy przyznania płatności rolno środowiskowo klimatycznej na rok 2022. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: W dniu 30.05.2022 r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...] został złożony wniosek o przyznanie płatności rolno - środowiskowo - klimatycznej (zwanej dalej płatnością RSK) na rok 2022 Pani B.M. Obszar łączny do jakiego wnioskodawczyni ubiega się o płatności RSK wyniósł 473,85 ha. W dniu 04.04.2024 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wystosował do Pani B.M. wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących prowadzenia działalności rolniczej na działkach zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności RSK na rok 2022, a w szczególności do przedłożenia: - dokumentów potwierdzających prawo do posiadania gruntów wchodzących w skład gospodarstwa - dokumentów potwierdzających posiadane zaplecze techniczne w tym maszyn i urządzeń rolniczych - dokumentów potwierdzających ponoszenie kosztów umów dzierżawy i/lub zapłaty podatku rolnego za rok 2022 do gruntów deklarowanych do płatności - faktur i potwierdzeń zapłaty za materiał siewny, nawozy, paliwo itp. - faktur, umów, rachunków dotyczących sprzedaży płodów rolnych - innych dokumentów potwierdzających niezależność i samodzielność funkcjonowania. W odpowiedzi Strona przekazała pismo, w którym wyjaśniła, iż potwierdza deklarację działki nr [...], która jest zgodna z zawartą umową dzierżawy. Do przedmiotowego pisma Strona dołączyła: fakturę [...] (kupno usługi rolniczej) od H. J. R., aneks z dnia [...].11.2020 r. nr [...] do umowy dzierżawy nr [...] zawartej pomiędzy Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa (zwanym dalej KOWR), a Panem D.J.M. i Panią B.M., umowy (2 szt.) na wykonywanie zadań ochronnych w Parku Narodowym "[...]", ewidencję środków trwałych, akt notarialny rep. A nr [...] (zakup działki nr [...]), decyzje związane z podatkiem rolnym, faktury (21 szt.) potwierdzające zakup paliw, faktura [...] (przegląd maszyny rolniczej), faktury z tytułu kupna środków ochrony roślin od [...] sp. z o. o., faktury z tytułu sprzedaży plonów do [...] sp. z o. o., faktura nr [...] (kupno usługi rolniczej - zbiór żyta) od P [...] sp. z o. o., faktura nr [...] (audyt zasobności glebowej) od [...] P.M., faktury (11 szt.) na sprzedaż bydła do [...] sp. z o. o. oraz do D.J. (1 szt.), faktura nr [...] (kupno byka od P.S.), faktury (6 szt.) z tytułu utylizacji padniętych sztuk bydła (sprzedawca: [...] sp. z o. o.), faktury (4 szt.) na zakup części do maszyn rolniczych (od [...] sp. z o. o.). Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wystosował do Pani B.M. wezwanie do złożenia wyjaśnień poprzez przedstawienie prowadzonego procesu produkcyjnego, przedłożenie dowodów zakupu nasion, dowodów sprzedaży wytworzonych dóbr. W/w wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 25.04.2023 r. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie Strona w dniu 16.05.2023 r. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR pismo, w którym wskazała, iż prowadzi produkcję rolną związaną z użytkami zielonymi, gruntami ornymi oraz bydłem, które jest głównym kierunkiem produkcji. W 2022 r. prowadziłam produkcje kukurydzy, pszenżyta, jęczmienia, grochu i rzepaku. Użytki zielone przeznaczone są na paszę dla bydła, podobnie jak kukurydza, groch, pszenżyto. Natomiast rzepak został zmagazynowany, a następnie sprzedany (w załączeniu umowa handlowa nr [...] na sprzedaż rzepaku 150 ton do [...] sp. z o. o. sp. k.). Pracami w gospodarstwie zajmują się zatrudnieni pracownicy. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wystosował do Pani B.M. wezwanie do złożenia wyjaśnień poprzez doprecyzowanie okoliczności podnoszonych w przekazywanej wcześniej dokumentacji tzn. przedstawienie prowadzonego procesu produkcyjnego, przedłożenie dowodów zakupu nasion, dowodów sprzedaży wytworzonych dóbr. W/w wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 25.04.2023 r. Odnosząc się do przedmiotowego wezwania Pani B. M. wyjaśnia, iż: - faktura [...] od H. J. R. dotyczy sprzedaży zbóż, które strona posiadała na stanie magazynowym, - wszystkie zboża przechowywane są w magazynie wykazanym w ewidencji środków trwałych, - wszystkie umowy dzierżawy są w posiadaniu Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, - budynki inwentarskie znajdują się na działce nr [...] (obręb [...]), w oborze przetrzymywane są tylko zwierzęta Strony, a obora pomieści około 100 zwierząt, obora posiada wybieg, zwierzęta karmione są paszami własnymi oraz na pastwiskach, pojone są w rzece oraz wodą ze studni. Do pisma Pani B.M. dołączyła: - oświadczenia (13 szt.) współposiadaczy działek o wyrażeniu zgody na ubieganie się przez Panią B.M. o przyznanie płatności, - akt notarialny rep. A nr [...] (pełnomocnictwo udzielone na rzecz Pani B.M. przez Pana P.M.), - akt notarialny rep. A nr [...] (pełnomocnictwo udzielone na rzecz Pani B.M. przez Pana D.M.), - książkę opieki weterynaryjnej, - fakturę nr [...] na zakup nawozów od S [...] sp. z o. o. wraz z potwierdzeniem zapłaty, - faktura [...] (przegląd maszyny rolniczej), - faktury (5 szt.) za zakup części do maszyn rolniczych od [...] sp. z o. o., - fakturę nr [...] (zakup usługi wykonania odwiertu) od "[...], - fakturę nr [...] (zakup usługi szkoleniowej od [...] ), - fakturę FVS [...] (usługa abonamentowa na dostawę wody) do Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...], - faktura [...] (serwis auta) od [...], - fakturę nr [...] (usługa unieszkodliwienia bydła), - faktury (3 szt.) za zakup paliwa od "[...]" J.N., - faktury (3 szt.) za energie elektryczną i usługi dystrybucji prądu w nieruchomościach w miejscowości [...], - zawiadomienie o zmianie wysokości stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wnioskodawczyni złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR kolejne oświadczenia (5 szt.) współposiadaczy działek o wyrażeniu zgody na ubieganie się przez Panią B.M. o przyznanie płatności. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wystosował do Pani B.M. kolejne wezwanie do złożenia wyjaśnień poprzez doprecyzowanie okoliczności podnoszonych w przekazywanej wcześniej dokumentacji poprzez przedłożenie: - dokumentów potwierdzających ponoszenie kosztów umów dzierżaw posiadanych od Parku Narodowego "[...]" oraz KOWR, - dokumentów potwierdzających wykonanie usług siewu i zbioru: kukurydzy, jęczmienia, rzepaku, pszenżyta oraz grochu. Jednocześnie Strona została wezwana do określenia jakich usług rolniczych dotyczy faktura [...] z dnia [...].12.2022 r. wystawiona przez H. J. R. W odpowiedzi na w/w wezwanie strona przekazała do Biura Powiatowego ARiMR pismo, w którym wyjaśniła, iż w/w faktura dotyczy siewu i zbioru upraw rolniczych. Do przedmiotowego pisma Strona dołączyła: fakturę nr [...] oraz fakturę nr [...] (obie wystawione na Pana D.M.). W dalszym toku prowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał postanowienie nr o włączeniu dowodu do sprawy (tj.: kopie wniosków o przyznanie płatności obszarowych na rok 2022 wraz ze zgromadzonym w trakcie postępowania administracyjnego materiałem dowodowym złożonych przez: - Panią O.M., - Pana D.J.M., - Pana P.M., - [...] sp. z o. o. oraz - Pana M.M., - Panią K.M. Strona przedłożyła pismo, w którym oświadczyła, iż do przygotowania kiszonki Strona używa sieczkarni użyczonej od Pana D.J.M. W tym zakresie Strona załączyła umowę użyczenia maszyn rolniczych, urządzeń oraz środków transportu z dnia [...].02.2020 r. Pani B.M. oświadczyła ponadto, iż przedłożone dokumenty są tylko częścią posiadanej dokumentacji oraz poinformowała, iż dokumenty potwierdzające samodzielne prowadzenie gospodarstwa załączyła jako dokumenty uzupełniające na kampanię 2023. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR poddał wniosek Pani B.M. kontroli administracyjnej prowadzonej w myśl art. 28 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE z dnia 31.07.2014 r. L 2014.227.69) - zwanego dalej Rozporządzeniem nr 809/2014. W wyniku przedmiotowej kontroli administracyjnej Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uznał, iż zaszły podstawy do stwierdzenia zamierzonej koordynacji w działaniach pomiędzy stroną niniejszego postępowania, a Panią O.M., Panem D.J.M., Panem P.M., Panią K.M., Panem M.M. oraz "[...]" sp. z o. o. Analiza przeprowadzona przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR doprowadziła do konkluzji, iż wymienione osoby - w aspekcie prowadzenia działalności rolniczej - cechuje wzajemna zależność funkcjonalna od infrastruktury będącej formalnie w posiadaniu każdej z w/w osób. Aspekty te przekładają się na uznanie, iż każda z w/w osób, w kontekście całości deklaracji, nie jest w stanie funkcjonować jako samodzielny rolnik. Kwestia ta stanowi przesłankę uznania, iż stworzono sztuczne warunki celem zwiększenia kwot pozyskiwanych z funduszy wspólnotowych i krajowych. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił istnienie ścisłych powiązań (m.in. rodzinnych) pomiędzy w/w osobami fizycznymi. Jednocześnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił ścisłe powiązania występujące na kanwie właścicielskiej pomiędzy w/w osobami fizycznymi (rodzina M.), a w/w osobą prawną, jak również innymi osobami prawnymi gdzie funkcje właścicielskie pełnią członkowie rodziny M. Bazując na tychże powiązaniach osobowych oraz potencjale gruntów rolnych stanowiących de facto jedno gospodarstwo rolne, Pani B.M. - wraz rodziną - dokonała multiplikacji podmiotów, które następnie z osobna ubiegają się o przyznanie płatności obszarowych, z ominięciem kwotowych limitów dofinansowania przysługującego jednemu gospodarstwu rolnemu. Mając powyższe na uwadze organ I instancji stwierdził, iż multiplikując wnioski o płatności bezpośrednie Pani B.M. pozbawiona przymiotu samodzielnej funkcjonalności w prowadzonej działalności, przy czynnym udziale i świadomości innych w/w osób fizycznych, dążyła do uzyskania wyższych płatności niż wynikające z przepisów prawa. W następstwie ustaleń poczynionych w trakcie kontroli administracyjnej Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję w sprawie odmowy przyznania płatności RSK na rok 2022. W uzasadnieniu w/w decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał, iż w świetle okoliczności niniejszej sprawy działki zgłoszone do płatności przez stronę niniejszego postępowania tworzą fikcyjne gospodarstwo, które zostało wykreowane w celu obejścia przepisów ustanawiających limity płatności dla pojedynczego producenta rolnego. Tym samym przyznanie wnioskowanych płatności byłoby sprzeczne z przepisami art. 4 ust. 3 Rozporządzenia nr 2988/95. Mając na względzie powyższe okoliczności organ I instancji zastosował konsekwencje wynikające z art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013, a co za tym idzie odmówił Pani B.M. płatności RSK na rok 2022. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w toku prowadzonego postepowania odwoławczego wystosował do Pani B.M. wezwanie do złożenia wyjaśnień poprzez przedłożenie dokumentów finansowych potwierdzających dokonanie opłat dzierżawnych za użytkowanie gruntów stanowiących własność Parku Narodowego "[...]". W odpowiedzi na w/w wezwanie wpłynęło pismo, w którym pełnomocnik Strony wskazał, iż przedkłada w imieniu Strony potwierdzenia zapłaty czynszu dzierżawnego za rok 2022 z tytułu umów nr [...] oraz nr [...] oraz faktury, na podstawie których zostały dokonane opłaty. Pełnomocnik dodał również, iż praktyką Parku Narodowego "[...]" jest wystawianie faktury na jednego z dzierżawców. Jest to niezależne od wewnętrznych ustaleń i rozliczeń pomiędzy użytkownikami określonych gruntów, które użytkują jako samodzielni rolnicy. W kolejnym piśmie organ odwoławczy wezwał do złożenia wyjaśnień w zakresie przedłożenia dokumentacji potwierdzającej przeprowadzenie rozliczenia (dokonanych płatności) dokonanego pomiędzy Gospodarstwem B.M., a płatnikiem w/w faktury tj. Panem D.J.M. W odpowiedzi wpłynęło pismo, w którym Strona wskazała, iż rozliczenie płatności dokonane zostało w formie gotówkowej. Do wskazywanego pisma Pani B.M. dołączyła oświadczenie z dnia [...].12.2024 r. Pana D.J.M., który potwierdził, iż otrzymał środki pieniężne w formie gotówki od Pani B.M. za rozliczenie wynikające z faktury nr [...]. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu całości dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie stwierdził, iż decyzja o odmowie przyznania płatności RSK na rok 2022 wydana została przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Stwierdził, że strona (oraz inne podmioty) nie jest wyodrębnionym, samodzielnym rolnikiem oraz przedstawił mechanizm mający na celu zmaksymalizowanie wysokości otrzymanych płatności oraz uzyskania płatności do działek, do których na mocy przepisów szczególnych płatność nie zostałaby przyznana z powodu przekroczenia limitów powierzchniowych i kwotowych obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa. Organ wskazał, że punktem wyjścia do rozważań stojących u podstaw odmówienia przyznania płatności jest okoliczność związana z będącym pod kontrolą Pana D.J.M. i jego najbliższej rodziny potencjałem gruntów rolnych. Potencjał ten na przestrzeni lat został konsekwentnie rozdrobniony i przekazany celem ubiegania się o płatności do gruntów rolnych przez: powiązane rodzinnie osoby fizyczne (Pan P.M., Pani O.M., Pani B.M.), powiązane kapitałowo osoby prawne ([...] sp. z o. o. oraz inne spółki) oraz osoby trzecie (Pani K.M. oraz Pan M.M.). Ujął ten aspekt w formie tabelarycznej przedstawionej na str. 18 decyzji. Analizując dane zawarte w tabeli doszedł do konkluzji, iż potencjał obszarowy gruntów deklarowanych rokrocznie i sukcesywnie do płatności w ARiMR przez Pana D.J.M. oraz jego małżonkę Panią B.M. ulega zmniejszeniu. Jednocześnie w kolejnych latach o płatności zaczęli występować kolejni powiązani rodzinnie (dzieci) beneficjenci: Pan P.M. oraz Pani O.M., jak również inne niepowiązane rodzinne osoby (Państwo M.), które to w omawianym zakresie korzystają z gruntów należących formalnie do rodziny M.. Co istotne, za rozdrobnieniem potencjału obszarowego nie poszły inne działania, które mogłyby uwiarygodnić, iż osoby, którym przekazano grunty stały się indywidualnymi, niezależnymi rolnikami, działającymi wyłącznie na własną rzecz, ryzyko i rachunek. Zdaniem organu zasadnym jest wskazanie, iż zdecydowana większość działek zadeklarowana do płatności na rok 2022 przez Stronę była na przestrzeni lat przedmiotem przez rodzinę M. albo też osoby prawne (spółki kapitałowe - również te w odniesieniu, do których postępowania administracyjne trwają), których jedynymi udziałowcami są osoby fizyczne stanowiące rodzinę M. W przedmiotowej materii organ odwoławczy wskazuje, iż przedmiotem deklaracji ze strony Pani B.M. we wniosku o przyznanie płatności na rok 2022 są 23 działki ewidencyjne zlokalizowane na terenie: powiatu słubickiego (gmina [...]) 4 działki oraz powiatu [...] (gmina [...]) 19 działek. Analizując akta niniejszej sprawy organ odwoławczy na podstawie danych zawartych w systemie, o którym mowa w art. 2 Ustawy EP ustalił, iż o płatności do zasadniczej części działek, które są przedmiotem deklaracji ze strony Pani B.M. w roku 2022 wcześniej następujące podmioty: - działka nr [...]: • w latach 2015-2017 deklarowana była przez Pana D.J.M. oraz Panią O.M., • w latach 2018-2021 deklarowana była przez Panią B.M. oraz osobę trzecią, - działka nr [...]: • w latach 2015-2021 deklarowana była przez [...] sp. z o. o. (wspólnik i prezes zarządu Pan D.J.M.) oraz osobę trzecią, - działka nr [...]: • w latach 2015-2021 deklarowana była przez [...] sp. z o. o. (wspólnik i prezes zarządu Pan D.J.M.), - działka nr [...]: • w latach 2015-2016 deklarowana była przez Pana D.J.M., • w latach 2017-2021 deklarowana była przez Panią B.M., - działka nr [...]: • w latach 2015-2016 deklarowana była przez [...]sp. z o. o. [prezes zarządu Pani B.M., wśród wspólników m.in. Pan D.J.M., [...] sp. z o. o. (jeden ze wspólników oraz prezes zarządu Pan D.J.M.)] oraz [...] sp. z o. o. (wspólnik i prezes zarządu Pan D.J.M.)], • w latach 2017-2021 deklarowana była przez Panią B.M., - działka nr [...] (formalna własność Pani B.M., aktualnie po podziale działki nr [...] i nr [...]): • w latach 2015-2017 deklarowana była przez Panią O.M., • w latach 2018-2020 deklarowana była przez [...] sp. z o. o., • w roku 2021 deklarowana była przez [...] sp. z o. o. oraz [...] (w zarządzie podmiotu m.in. Pan P.M., w Radzie Nadzorczej m.in. Pani O.M.), - działka nr [...] (formalna własność [...] sp. z o. o. - aktualnie po podziale działki nr [..] i nr [...]): • w latach 2015-2016 deklarowana była przez [...]sp. z o. o. (wspólnicy m.in. Pan D.J.M. oraz Pani B.M. będący jednocześnie członkami zarządu spółki), • w latach 2017-2020 deklarowana była Panią K.M. oraz dwie inne osoby, • w roku 2021 deklarowana była przez [...] sp. z o. o. oraz Panią K.M., - działka nr [...] oraz działka nr [...]: • w latach 2015-2016 deklarowane były przez Pana D.J.M., • w latach 2017-2021 deklarowane były przez Panią B.M., - działka nr [...]: • w latach 2015-2021 deklarowana była przez [...] sp. z o. o., - działki nr: [...], [...], [...], [...] oraz [...] (deklarowane przez Panią B.M. od 2021 r.) w latach 2015-2020 deklarowane były przez Pana D.J.M. [wspólnik w [...] sp. z o. o. (gdzie wspólnikiem jest również Pani B.M.), wspólnik w [...] sp. z o. o. (gdzie prezesem zarządu jest Pani B.M.]. Organ odwoławczy wskazał, iż charakter opisanych wyżej przeniesień posiadania gruntów utwierdza w przekonaniu o pozorności działań wymienionych wyżej osób kreujących się na odrębnych producentów rolnych. W ocenie organu odwoławczego zasadniczym celem przyświecającym tego typu działaniom jest uzyskanie dopłat dystrybuowanych przez ARiMR przez podmioty, w których rolę zarządczą bądź właścicielską pełnią te same, systematycznie powtarzające się osoby - fizyczne i prawne – powiązane w różnym zakresie z Panem D.J.M. oraz Panią B.M. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, iż przeniesienia posiadania w/w działek mają charakter sztuczny i stanowią jedynie formalny tytuł do pozornego wydzielenia gruntów o areale gwarantującym uzyskanie dopłat przez osoby fizyczne bądź spółki, w których rolę zarządczą bądź właścicielską pełnią te same, systematycznie powtarzające się osoby, w tym Pani B.M. Organ nadmienił, że aspekt wydzielania działek z potencjału należącego do rodziny M. i przekazywania (również przez Panią B.M.) ich celem wnioskowania w ARiMR jest dużo szerszy oraz powiązany nawet z osobami trzecimi pozbawionymi jakichkolwiek argumentów technicznych umożliwiających prowadzenie indywidualnej działalności rolniczej. Dla przykładu podać można: * działka nr [...] (obręb ewidencyjny [...]) należąca formalnie do Pani B.M. była - do momentu jej geodezyjnego podziału i wyodrębnienia z działki nr [...] dwóch działek tj. nr [...] i nr [...] - na przestrzeni lat była przedmiotem deklarowania przez rodzinę M. tj.: - w roku 2005 działka nr [...] deklarowana (90,26 ha) była przez Pana D.J.M., - w latach 2006-2014 działka nr [...] deklarowana (od 95 ha do 112 ha) była przez Panią B.M., - w latach 2015-2017 działka nr [...] deklarowana (112 ha) była przez Panią O.M., - od roku 2018 - po podziale geodezyjnym - obszar 64,62 ha (działka nr [...]) zgłasza m.in. Pan M.M. (pozostały obszar 50,26 ha - po podziale działka nr [...] - zgłasza Pan A.J.). * działka nr [...] (obręb ewidencyjny [...]) należąca formalnie do [...] sp. z o. o. (wspólnik i prezes zarządu Pan D.J.M.) była - do momentu jej geodezyjnego podziału i wyodrębnienia z działki nr [...] trzech działek tj. nr [...], nr [...] i nr [...] na przestrzeni lat była przedmiotem deklaracji przez rodzinę M. i podmioty prawa handlowego należące do Pana D.J.M. tj.: - w latach 2005-2007 przez Pana D.J.M., - w roku 2008 przez Pana A.M., - w roku 2009 przez Pana D.J.M., - w latach 2010-2011 przez Pana D.J.M. oraz [...] sp. z o. o. (ówczesny wspólnik Pan D.J.M.), - w latach 2013-2016 przez [...] sp. z o. o. (wspólnicy oraz członkowie zarządu: Pan D.J.M. oraz Pani B.M.). - w roku 2017 - obszar 50 ha Pani K.M., obszar 36 ha Pani P.M. oraz obszar 50 ha Pan P.G., po czym następuje formalny podział działki; - w latach 2018 - 2020 Pan P.G., Pani P.M. oraz Pani K.M. zgłaszają na już odrębnych działkach geodezyjnych ([...], [...] oraz [...]) obszary odpowiadające deklaracji z roku 2017, - w roku 2021 część działki nr [...] (34,91 ha) zgłasza [...] sp. z o. o. (wspólnik i prezes zarządu Pan D.J.M.), a część (50 ha) zgłasza Pani K.M., część działki nr [...] (50 ha) zgłasza Pani K.M., a część (1,11 ha) Pani P.M., działkę nr [...] (50 ha) zgłasza Pan P.G., - w roku 2022 część działki nr [...] (35,02 ha) zgłasza Pani B.M., a część (50 ha) zgłasza Pani K.M., część działki nr [...] (50 ha) zgłasza Pani K.M., a część (1,11 ha) Pani P.M., działkę nr [...] (50,43 ha) zgłasza Pan P.G. Organ wskazał, że - Pan M.M. oraz Pani K.M. w latach 2017 i 2018 uzyskali w ARiMR nr producenta by móc wnioskować o płatności, a następnie podpisali ze stroną niniejszego postępowania tj. Panią B.M. oraz [...] sp. z o. o. (w jej imieniu Pan D.J.M.) tożsame umowy dzierżawy gruntów rolnych deklarowanych wcześniej przez rodzinę M. Potem udostępnili formalnie dzierżawione działki dla wypasu zwierzętom należącym do rodziny M. (w celu spełnienia odpowiednich warunków prawnych w zakresie wnioskowania o płatności RSK), na każdej z działek zabiegi agrotechniczne realizowane były wyłącznie przez pracowników zatrudnionych przez Pana D.J.M., a zebrane plony zbyte zostały w tym samym czasie do jednego miejsca (formalnie bezumownie więc nie wiadomo na jakich zasadach). W ocenie organu odwoławczego jest skrajnie nierealne by dwoje indywidualnych producentów rolnych, działających stricte na rachunek własny, prowadziło działalność "jak przez kalkę", w tożsamy sposób (pełen podobnych wątpliwości), w oparciu o identyczne dokumenty. Taka sytuacja wynika wyłącznie z kreowania rzeczywistości mającej uprawdopodobnić fakt prowadzenia działalności rolniczej przez osoby upozorowane na indywidualnych rolników (Pan M.M. oraz Pani K.M.). Zdaniem organu w proceder ten w pełni zaangażowana jest cała rodzina M. - w tym strona niniejszego postępowania tj. Pani B.M. - dysponująca niezbędną infrastrukturą techniczną oraz potencjałem gruntów rolnych (własnych i dzierżawionych) i zwierząt. Celem takich działań (kreowanie osób trzecich na rolników) jest wyłącznie uzyskanie korzyści w postaci zwiększonych płatności do gruntów rolnych, których Pan D.J.M. oraz jego najbliższa rodzina nie mogliby otrzymać ze względu na występujące w przypisach prawa ograniczenia powierzchniowe. Aspekty związane z dowolnością w przekazywaniu gruntów do deklaracji w poszczególnych latach przez rodzinę M. oraz powiązane z nimi osoby prawne i fizyczne stanowią zdaniem organu de facto punkt wyjścia do dalszych rozważań w zakresie tego, iż Pani B.M. wraz z grupą powiązanych rodzinnie i kapitałowo osób fizycznych i prawnych stworzyła sztuczne warunki w celu uzyskania płatności. W tej materii wypada zauważyć, iż w/w podmioty (osoby fizyczne i prawne) pozostają względem siebie w ścisłej zależności na płaszczyźnie funkcjonalnej oraz ekonomicznej, a zarządzane (w przypadku osób prawnych) są przez tę samą grupę osób fizycznych. W ocenie organu odwoławczego Pan D.J.M., przy udziale najbliższej rodziny, dokonał multiplikacji podmiotów, czego celem było obejście limitów kwotowych płatności obszarowych przysługujących jednemu gospodarstwu rolnemu. Organ odwoławczy wskazał również, iż część działek deklarowanych do płatności na rok 2022 przez osoby ściśle powiązane z Panem D.J.M. (w tym Panią B.M.) stanowi własność państwowej osoby prawnej tj. Parku. W związku z powyższym w tabeli przedstawionej na str. 24-26 zaskarżonej decyzji wyodrębnił umowy (włączone do akt niniejszej sprawy), których stroną jest zarówno Pani B.M., jak też inne osoby fizyczne - w tym osoby bezpośrednio z Panią B.M. powiązane). Po analizie zawartości każdej z umów, organ zwrócił uwagę, iż jako dzierżawca w zdecydowanej większości z nich występuje Pan D.J.M. Nie występuje indywidualnie jako strona umowy lecz czyni to z innymi osobami fizycznymi. Co więcej, część w/w umów obejmuje wyłącznie rodzinę M. (D. J., B., P., O.) określając grupę osób zawierających umowę z Parkiem każdorazowo dzierżawcą, który jest zobowiązany m.in. do: wykonywania zabiegów ochronnych na gruntach objętych umową, utrzymywać na swój koszt drogi dojazdowe czy też konserwować urządzenia melioracyjne. Podkreślenia wymaga fakt, iż nie istnieje korelacja pomiędzy stronami umów zawieranych z Parkiem, a osobami wnioskującymi później o przyznanie płatności do dzierżawionych gruntów. Innymi słowy, dana osoba zawiera umowę dzierżawy (w tym strona niniejszego postępowania tj. Pani B.M.), zobowiązuje się do wykonywania na deklarowanej działce zadań ochronnych, ale określone działki do płatności zgłasza jedynie część z dzierżawców. Innymi słowy część ze stron poszczególnych umów nie realizuje swoich obowiązków z tychże umów wynikających. Dla przykładu organ wskazał, iż na podstawie umowy nr [...] dzierżawcami działek: nr [...], nr [...] oraz nr [...] o powierzchni łącznej 661,60 ha są: Pani B.M., Pan P.M. oraz Pani O.M., jak również czternaście innych osób fizycznych. Jednocześnie Pani B.M. - mimo, iż jest dzierżawcą - nie zgłosiła do płatności na rok 2022 gruntów położonych na w/w działkach ewidencyjnych. Ten sam aspekt dotyczy Pani O.M. (jest formalnym dzierżawcą, ale nie zgłasza gruntów do płatności). Z kolei na mocy umowy nr [...] działki nr: [...] (ponad 259 ha), część [...] (277 ha), część [...] (17,18 ha) oraz [...] (ponad 147 ha) zostały wydzierżawione grupie piętnastu osób fizycznych, w tym: Pani B.M., jej małżonkowi oraz dzieciom. Jednocześnie ani Pani B.M. ani też jej mąż Pan D.J.M., będąc jedną ze stron umowy nr [...], nie zgłosili do płatności na rok 2022 gruntów w tej umowie określonych. Nie zrobili tego również inne wymienione w umowie osoby poza: Panem P.M. (13,89 ha) oraz Panią O.M. (łącznie 692,13 ha). Organ odwoławczy wskazał, iż w identyczny sposób rodzina M. postąpiła w przypadku umów: nr [...] (strony umowy: D., P., O. oraz B.M - wnioskodawca: P.M.), nr [...] oraz nr [...] (strony umowy m.in. P., O. oraz B.M., jak również szereg innych osób - wnioskodawca: B.M. oraz inne osoby trzecie), nr [...] oraz nr [...] (strony umowy: P.M. oraz B.M., wnioskodawca: P.M.). W ocenie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] tego typu wykreowanie konkretnych osób jako użytkowników opisywanych gruntów oraz beneficjentów zgłaszających je do płatności wymaga koordynacji i działania w daleko idącym w porozumieniu. Ma to bowiem zasadniczy związek z koniecznością uniknięcia zdublowanego deklarowania w ARiMR określonych w w/w umowach działek. Jedną ze stron tego typu nieformalnych ustaleń - w świetle zapisów wskazujących strony umów - musiała być Pani B.M. Nie sposób jednak ustalić wg jakiego klucza, na jakich zasadach, w związku z jakimi okolicznościami Pani B.M. - oraz pozostali wymienieni na w/w umowach - decydowali, iż to akurat Pan P.M., Pani B.M. oraz Pani O.M. zostali wnioskującymi o płatności w ARiMR do w/w działek w roku 2022. Jednocześnie w kontekście opisanych okoliczności zasadną jest teza, iż Pan D.J.M. (występujący jako strona w większości w/w umów, ale nie jako użytkownik działek) wraz z innymi osobami, w tym swoją najbliższą rodziną, w sposób dowolny, po wypracowaniu porozumienia, przekazywał do użytkowania grunty objęte mocą w/w umów na rzecz swoich dzieci czy małżonki. Na mocy umów zawieranych z Parkiem na wykonywanie zadań ochronnych każdy z dzierżawców - w tym Pani B.M. - zobowiązany był uiścić kwotę czynszu dzierżawnego. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, Pani B.M. (w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...].09.2024 r.) przedłożyła: - fakturę vat nr [...] z dnia [...].05.2022 r. wystawioną na rzecz Pani OM. tytułem płatności w wysokości 349 200,00 zł za dzierżawę wynikającą z umowy nr [...] - potwierdzenie zapłaty części faktury vat nr [...] na kwotę 124 414,00 zł zrealizowane z konta należącego do Pani B.M., - fakturę vat nr [...] z dnia [...].05.2022 r. wystawioną na rzecz Pana D.J.M. tytułem płatności w wysokości 120 093,00 zł za dzierżawę wynikającą z umowy nr [...], - potwierdzenie zapłaty części faktury vat nr [...] na kwotę 120 093,00 zł zrealizowane z konta należącego do Pana D.J.M. W piśmie przewodnim z dnia [...].10.2024 r. (w aktach sprawy) pełnomocnik Pani B.M. wyjaśnił, iż cyt. "praktyką Parku Narodowego [...] jest wystawianie faktury na jednego z dzierżawców. Jest to niezależne od wewnętrznych ustaleń i rozliczeń pomiędzy użytkownikami określonych gruntów, które użytkują jako samodzielni rolnicy". Zdaniem organu, analiza wskazywanej wyżej dokumentacji - w odniesieniu do treści umów zawartych z Parkiem m.in. przez Panią B.M., jak również inne osoby - nakazuje zauważyć, iż Pani B.M. udokumentowała dokonanie w dniu 27.07.2022 r. płatności za użytkowanie 57,08 ha gruntów wynikających z umowy nr [...]. Kwota dokonanej płatności wyniosła 124 414,00 zł, co daje koszt dzierżawy w odniesieniu do użytkowanej powierzchni w granicach około 2180 zł/ha, a to w żaden sposób nie koreluje (znacznie przewyższa) z wartościami rynkowymi dzierżawy użytków zielonych występującymi w roku 2022. Ponadto oceniając dokumentacje przedłożoną w dniu 16.10.2024 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] zauważa, iż w dniu 25.05.2022 r. płatność za fakturę vat nr [...] z dnia [...].05.2022 r. w wysokości 120 093,00 zł (całość kosztów tytułem dzierżawy działek określonych z umowie z Parkiem nr [...]) uregulowana została z konta należącego do Pana D.J.M., który tym samym uregulował koszty dzierżawy nie tylko za stronę niniejszego postępowania (Pani B.M. - która na mocy umowy nr [...] deklarowała do płatności działki o łącznej powierzchni 18 ha). Pan D.J.M. uczynił to również za córkę tj. Panią O.M. (deklaracja 132 ha) oraz osobę trzecią tj. Pana J.M. (deklaracja 5 ha). W aktach niniejszej sprawy, jak również aktach spraw podmiotów powiązanych, brak jest jakichkolwiek konstruktywnych wskazań wyjaśniających opisane wyżej okoliczności tzn. fakt regulowania płatności czynszu dzierżawnego (nie korelujących zresztą z cenami rynkowymi) akurat przez Pana D.J.M. Aspekt ten ukazuje natomiast w ocenie organu odwoławczego skrajnie silną pozycję Pana D.J.M. jako osoby stojącej u podstaw wykreowania szeregu gospodarstw rolnych działających w sposób pozorny. Co istotne, sam Pan D.J.M. nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu wpłaty, który potwierdzałby, iż realizował określony w umowach z Parkiem (których jest stroną) obowiązek w zakresie uiszczenia czynszu dzierżawnego. Z jednej strony jest to zrozumiałe skoro zdecydował (nie wiadomo w jakim trybie) by być formalnym współdzierżawcą, ale nie użytkownikiem gruntów dzierżawionych od Parku na mocy zawieranych umów. Z drugiej natomiast strony regulowanie czynszu dzierżawnego za inne osoby ukazuje jedynie bardzo wysokie miejsce jakie Pan D.J.M. zajmował w hierarchii osób decyzyjnych w zakresie swobodnego rozdysponowywania gruntów. Sednem takiej postawy jest w ocenie organu odwoławczego zwielokrotnienie możliwych do uzyskania płatności w ARiMR. Organ odwoławczy zauważył również, iż wystosował do Pani B.M. wezwanie do złożenia wyjaśnień poprzez przedstawienie dokumentacji potwierdzającej przeprowadzenie rozliczenia kwoty 120 093,00 zł za dzierżawę wynikającą z umowy nr [...] (faktura vat nr [...]z dnia [...].05.2022 r. opłacona z konta bankowego Gospodarstwa D.J.M.). W odpowiedzi na w/w wezwanie Pani B.M. przekazała pismo, w którym wskazała, iż w/w transakcja została rozliczona w formie gotówkowej, a jako dowód potwierdzający tę okoliczność dołączone zostało oświadczenie z dnia [...].12.2024 r. Pana D.J.M. W ocenie organu odwoławczego wyjaśnienia takie uznać należy za niewiarygodne. Organ zauważył należy, iż Pan D.J.M. od dnia [...].07.2003 r. jest czynnym podatnikiem podatku VAT (zob. dokument potwierdzający ten fakt - w aktach sprawy). Zatem w przypadku wystawienia na niego przez Park w/w faktury VAT i użytkowania gruntów stanowiących przedmiot dzierżawy przez Panią B.M. obowiązkiem Pana D.J.M. było wystawienie refaktury na rzecz Gospodarstwa B.M. (również czynny podatnik VAT, od dnia [...].03.2005 r.). Organ podkreślił, że umowy dzierżawy na gruncie podatku VAT stanowią formę odpłatnego świadczenia usług, a zgodnie z art. 106b ust. 1 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361) fakturę wystawia podatnik, który dokonał sprzedaży na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Innymi słowy fakturę ma obowiązek wystawić każdy przedsiębiorca, który dokonuje sprzedaży na rzecz innego podmiotu posiadającego status podatnika. Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy Park wystawił w/w fakturę VAT na rzecz Gospodarstwa D.J.M., ale ten nie refakturował kosztów dalej, a w ocenie organu odwoławczego powinien to zrobić. Jest to tym bardziej uzasadnione gdyż użytkownikami gruntów objętych umową nr [...], w odniesieniu do której wystawiona została przez Park faktura vat nr [...] z dnia [...].05.2022 r. byli: B.M. (18 ha), O.M. (132 ha) oraz J.M. (5 ha). Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] nie daje wiary wyjaśnieniom Pani B.M. jakoby rozliczyła w sposób rzeczowy, a przede wszystkim zgodny z prawem, fakt użytkowania gruntów objętych umową nr [...]. W ocenie organu odwoławczego, to nie Pani B.M. (jako indywidulany rolnik prowadzący odrębne gospodarstwo rolne) poniosła koszty wynikające z obowiązku zapłaty faktury nr [...] z dnia [...].05.2022 r. lecz koszty ten poniósł Pan D.J.M. jako główny inspirator działania polegającego na wykreowaniu pozornie niezależnych podmiotów stanowiących de facto zasadniczą część jednego gospodarstwa. Identyczny mechanizm jak w przypadku korelacji ze stroną niniejszego postępowania Pan D.J.M. zastosował w przypadku relacji ze swoimi dziećmi tj. Panią O.M. oraz Panem P.M. W tej materii zauważyć należy, iż Pan P.M. przekazał do organu odwoławczego informację, iż rozliczenie za przekazanie na rzecz Parku kwot: 13 945,50 zł (tytułem opłaty czynszu dzierżawnego za rok 2022 określonego w umowie nr [...] - na podstawie faktury VAT z dnia [...].06.2022 r. nr [...]) oraz 19 627,00 zł (tytułem opłaty czynszu dzierżawnego za rok 2022 określonego w umowie nr [...] - na podstawie faktury VAT z dnia [...].06.2022 r. nr [...]) nastąpiło w formie gotówkowej. Okoliczność tę w oświadczeniu z dnia [...].12.2024 r. potwierdził Pan D.J.M. Z kolei Pani O.M. w odpowiedzi na wezwanie przekazała pismo datowane na dzień, do którego dołączyła oświadczenie Pana D.J.M., która potwierdził rozliczenie się przez Panią O.M. z opłaty czynszu dzierżawnego za rok 2022 -określonego w umowie nr [...] na podstawie faktury VAT z dnia [...].05.2022 r. nr [...] - w formie gotówkowej. Okoliczność tę potwierdził również sam Pan D.J.M., który przekazał do organu odwoławczego datowane na dzień [...].12.2024 r. oświadczenie, z którego wynika, iż tytułem powyższego otrzymał środki pieniężne w formie gotówkowej od Pani O.M. Podkreślić również należy, że w przedmiotowym oświadczeniu Pan D.J.M. wskazał również, iż Pani O.M. przekazała gotówkę tytułem rozliczenia za fakturę nr [...], która wystawiona została za poczet opłat czynszu dzierżawnego za rok 2022 określonego w umowie nr [...], gdzie znajduje się działka, którą do płatności nie deklarowała Pani O.M. lecz Pan P.M. W ocenie organu ukazuje to jedynie chaos jaki panuje w kreowaniu dokumentacji mającej potwierdzić niezależność każdej z w/w osób od Pana D.J.M. Opisana wyżej dokumentacja oraz forma w jakiej zostały złożone wyjaśnienia i ich treść w żaden sposób nie są w stanie wykazać, iż grunty rolne (oraz zasób zwierząt i infrastruktura techniczna) zgłaszane do płatności na rok 2022 przez Panią B.M. (ale również Panią O.M. oraz Pana P.M., jak też [...] sp. z o. o. oraz Panią K.M. i Pana M.M.) stanowią gospodarstwo niezależne, działające na rachunek własny i odrębne od gospodarstwa Pana D.J.M. Treść składanych wyjaśnień jest bardzo ogólna i nieprecyzyjna, nie wynika przede wszystkim jakie konkretnie kwoty przekazała w formie gotówkowej Panu D.J.M. jego małżonka tytułem dokonywanych wzajemnie rozliczeń. Aspekt ten ma szczególne znaczenie w wypadku umów dzierżawy podpisanych przez kilka podmiotów, a ponadto - na co zwrócono już uwagę - forma rozliczeń musi budzić wątpliwości jeżeli weźmie się pod uwagę fakt, iż wszystkie w/w osoby (M.) są czynnymi podatnikami VAT. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na znaczące dysproporcje pomiędzy poszczególnymi użytkownikami z rodziny M. w zakresie kosztów ponoszonych za dzierżawę gruntów z Parku. Strona postępowania udokumentowała dokonanie w dniu 27.07.2022 r. płatności z własnego konta za użytkowanie 57,08 ha gruntów wynikających z umowy nr [...]. Łączna kwota do uiszczenia na rzecz Parku wynikająca z w/w umowy wyniosła 349 200 zł, co w odniesieniu do łącznej powierzchni dzierżawionych łąk (243,65 ha) wynikających z umowy daje koszt dzierżawy około 1433 zł/ha. Tymczasem kwota płatności dokonanej przez Panią B.M. wyniosła 124 414,00 zł, co daje koszt dzierżawy w odniesieniu do użytkowanej powierzchni (57,08 ha) około 2180 zł/ha. Jest to zatem kwota znacznie przewyższająca średnią cenę dzierżawy 1 ha w ramach przedmiotowej umowy z Parkiem. Organ wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się umowa nr [...] z Parkiem, gdzie kwota do uiszczenia wynikająca z umowy wyniosła 457 000 zł, co w odniesieniu do łącznej powierzchni dzierżawionych łąk (631,99 ha) wynikających z przedmiotowej umowy daje koszt dzierżawy około 723,11 zł/ha. W toku prowadzonego postępowania dokumentację potwierdzającą ponoszenie kosztów opłat (uregulowane z własnego konta) dzierżawnych za rok 2022 przedłożyła Pani O.M. (transakcja przeprowadzona w dniu [...].02.2022 r. tytułem częściowego czynszu dzierżawnego za rok 2022, dot. umowy nr [...]), która zapłaciła w ramach umowy [...] kwotę 200 000 zł, co daje średnio 316 zł/ha. Jest to zatem kwota znacznie niższa niż średni koszt dzierżawy 1 ha łąk w ramach danej umowy. Z kolei Pan P.M. w toku prowadzonego postępowania przedłożył m.in. potwierdzenie realizacji transakcji przeprowadzonej w dniu [...].07.2022 r. na kwotę 159 668,80 zł (tytułem częściowego czynszu dzierżawnego za rok 2022, dot. umowy nr [...]). Łączny obszar łąk wynikający z przedmiotowej umowy to 614,49 ha, kwota do zapłaty w ramach umowy to 637 200,00 zł, co daje średnio 1036,96 zł/ha. W ramach dzierżawy gruntów wynikających z przedmiotowej umowy Pan P.M. deklarował obszar 153,24 ha, a zatem średni koszt jednego hektara wyniósł 1041,95 zł/ha tzn. więcej niż średni koszt dzierżawy 1 ha w ramach danej umowy. Zdaniem organu materiał dowodowy nie wskazuje jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak rażącej dysproporcji w ponoszeniu kosztów dzierżawy gruntów należących formalnie do Parku. Organ odwoławczy zauważył również, że strona złożyła do akt sprawy m.in. "ewidencję środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych za rok 2022". Wynika z niej, iż strona niniejszego postępowania jest posiadaczem: paszowozu, kosiarki, maszyny do zbierania kamieni, wału uprawowego, ciągnika rolniczego, prasy oraz infrastruktury magazynowej. Jednakże w kontekście deklarowanych na rok 2022 upraw (oprócz trwałych użytków zielonych kukurydza, jęczmień, rzepak, pszenżyto, groch) sprzęt ten jest niewystarczający by dokonać uprawy, siewu, pielęgnacji, zbioru, transportu itd. w/w rodzajów roślin. Tym samym niezbędnym stało się zlecenie tych prac zewnętrznym podmiotom wykonującym profesjonalne usługi rolnicze. Według oświadczenia z dnia [...].04.2023 r. Pani B.M. wykonawcą uprawy, siewu oraz zbioru płodów rolnych w roku 2022 była firma [...], a na potwierdzenie tego faktu Strona dołączyła fakturę z dnia [...].12.2022 r. nr [...] na kwotę 55 728 zł za wykonanie usług rolniczych. Strona nie przedstawiła dowodu zapłaty za w/w fakturę w związku z czym organ odwoławczy wezwał zarówno do przedłożenia dowodu opłacenia w/w faktury (wystawca zaznaczył, iż ma być to dokonane w formie przelewu bankowego zrealizowanego do dnia 15.12.2022 r.), jak również sprecyzowania jakie konkretnie usługi rolnicze i na których działkach wykonywała firma [...]. W odpowiedzi na wezwanie strona wskazała, iż współpraca z firmą [...] J.R. obejmuje siew, uprawę lub zbiór na gruntach ornych (Strona wykazała działki). Jednocześnie złożyła dokument pokwitowania, z którego wynika, iż Pan J.R. potwierdza odbiór kwoty 55 728 zł stanowiącej zapłatę za fakturę VAT [...] z dnia [...].12.2022 r. Organ odwoławczy oceniając wskazaną wyżej dokumentację stwierdził, iż w żaden sposób nie potwierdza ona, iż to Pani B.M. dokonała opłacenia w/w faktury. Organ odwoławczy wskazał na daleko idącą wstrzemięźliwość dowodową strony w aspekcie dokumentowania płatności związanych z - jak twierdzi - prowadzoną na własny rachunek rolniczą. W toku prowadzonego postępowania Strona przedstawiła kilkanaście faktur wystawionych na jej rzecz (lub też na rzecz Pana D.J.M.) lecz tylko jeden dowód uiszczenia z własnego konta opłaty za wystawioną fakturę. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wskazał, iż zasadnicza część transakcji handlowych stanowiących clou prowadzenia zarobkowej i profesjonalnej działalności rolniczej odbywa się w niniejszym przypadku pomiędzy Panią B.M., a podmiotami prawa handlowego (spółki z ograniczoną odpowiedzialnością), w których bądź to strona niniejszego postępowania bądź jej małżonek pełnią funkcje właścicielskie. W toku prowadzonego postępowania Pani B.M. wniosła dokumentację potwierdzającą zakup środków ochrony roślin (faktury: nr [...] , nr [...] , nr [...] , nr [...], nr [...]), a sprzedawcą była spółka [...] sp. z o. o. [Pani B.M. pełni funkcję prezesa zarządu, a wspólnikami są m.in. Pan D.J.M., [...] sp. z o. o. (wspólnik i prezes zarządu Pan D.J.M.), R sp. z o. o. (jeden ze wspólników oraz prezes zarządu Pan D.J.M.)]. transakcje przebiegały również w kierunku odwrotnym tzn. [...] sp. z o. o. kupowała od Pani B.M. płody rolne (zob. faktura nr: [...], [...], [...] , [...] , [...]). Strona, obrót zwierzętami hodowlanymi (byki, krowy) prowadziła przede wszystkim z podmiotem [...] sp. z o. o., w którym wspólnikami są m.in. Pan D.J.M. oraz Pani B.M., będący jednocześnie członkami zarządu przedmiotowej spółki. Organ wskazał, że sprzedaż produktów odbywa się w zasadzie wyłącznie pomiędzy podmiotami powiązanymi, w których rolę kluczową pełni Pani B.M., bądź też jej mąż D.J.M. Organ zauważył fakt występowania innych niż w/w kontrahenci, jednakże udział przedmiotowych kontrahentów w działalności Pani B.M. w odniesieniu do udziału podmiotów powiązanych ([...] sp. z o. o. oraz [...] sp. z o. o.) był marginalny. W ten sam sposób (przeważająca część transakcji w zakresie obrotu płodami rolnymi i efektem produkcji zwierzęcej oraz obrotu środkami ochrony roślin) działalność prowadzili zarówno Pan D.J.M., Pan P.M., jak i Pani O.M. Jak wynika z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym - w [...] sp. z o. o. wspólnikami są m.in. Pan D.J.M. oraz Pani B.M., będący jednocześnie odpowiednio prezesem oraz członkiem zarządu przedmiotowej spółki. Z kolei w [...] sp. z o. o. Pani B.M. pełni funkcję prezesa zarządu, a wspólnikami są m.in. Pan D.J.M., [...] sp. z o. o. (wspólnik i prezes zarządu Pan D.J.M.) oraz [...] sp. z o. o. (jeden ze wspólników oraz prezes zarządu Pan D.J.M.). Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wskazał również, że strona niniejszego postępowania, dokumentując okoliczność prowadzenia działalności rolniczej na własny rachunek, w dniu 17.04.2023 r. przełożyła m.in. fakturę z dnia [...].06.[...] r. nr [...] wystawioną przez [...] sp. z o. o. tytułem zbioru żyta z obszaru 55 ha. Przeprowadzona analiza działek zadeklarowanych do płatności na rok 2022 nakazuje zauważyć, iż Pani B.M. w strukturze upraw nie posiadała żyta. W związku z wykazaną nieścisłością strona została wezwana do wyjaśnień, a w odpowiedzi wskazała, iż w/w faktura dotyczyła cyt. "sprzedaży zbóż, które posiadałam na stanie magazynowym". W ocenie organu odwoławczego jest to oczywista nieprawda albowiem z wystawionej faktury wynika wyraźnie, iż dotyczy ona zbioru uprawy przeprowadzonego przez firmę zewnętrzną, a nie sprzedaży płodów rolnych. W tak ustalonym stanie rzeczy, wobec ewidentnej nieprawdy wskazywanej przez stronę postępowania, niewiadomym pozostaje za kogo Pani B.M. została zobowiązana do uiszczenia kwoty ponad 27 tys. zł.; Organ odwoławczy zauważył natomiast, iż suma upraw żyta deklarowanego w roku 2022 przez: Panią O.M. (27,23 ha), Pana P.M. (16,22 ha) oraz [...] sp. z o. o. (4,68 ha) zbliżona jest do łącznego obszaru z jakiego zbioru żyta dokonywała [...] sp. z o. o., która wystawiła w/w fakturę. Organ zauważył, iż Strona w strukturze upraw na rok 2022 deklarowała: trwałe użytki zielone, kukurydzę, jęczmień, rzepak (jary i ozimy), groch siewny oraz pszenżyto. W toku prowadzonego postępowania Strona wskazała, iż materiał siewny użyty w strukturze zasiewu pochodzi z zeszłorocznych zbiorów (groch, rzepak), a jęczmień i pszenżyto zostało pozyskane na zasadzie wymiany z okolicznymi rolnikami. Strona całkowicie pomija jednak fakt pozyskania materiału siewnego w zakresie kukurydzy. Postawa taka jest w ocenie organu odwoławczego nieprzypadkowa albowiem materiał siewny w postaci kukurydzy pozyskany został od podmiotu [...] sp. z o. o. [9 jednostek siewnych (JS), faktura nr [...] oraz [...] , faktura nr [...]], a więc spółki, w której funkcję prezesa zarządu pełni strona niniejszego postępowania, a wspólnikami są m.in. Pan D.J.M., [...] sp. z o. o. (wspólnik i prezes zarządu Pan D.J.M.), [...] sp. z o. o. (jeden ze wspólników oraz prezes zarządu Pan D.J.M.). W tożsamy sposób kwestię części materiału siewnego zorganizował Pan P.M. (rzepak ozimy, 15 jednostek siewnych (JS), faktura nr [...] , kukurydza, 25 JS, faktura nr [...]), Pan D.J.M. (faktura nr [...], kukurydza, 30 JS, faktura nr [...] , kukurydza, 25 JS) oraz Pani O.M. (kukurydza, 116 JS, faktura [...]oraz 9 JS, faktura nr [...]), która dodatkowo wskazała (pismo z dnia [...].04.2024 r.), iż żyto do siewu posiadała od ojca tj. Pana D.J.M. Organ wskazał również, że Strona wniosła do akt sprawy pismo, w którym wskazała, iż do przygotowania kiszonki używa sieczkarni użyczonej od Pana D.J.M. Do przedmiotowego pisma strona niniejszego postępowania dołączyła "umowę użyczenia maszyn rolniczych, urządzeń, środków transportu". Z jej treści wynika, iż przedmiotem użyczenia jest sieczkarnia [...]. Zasadnicze znacznie ma fakt, iż dokładnie w tym samym dniu, taką samą umowę i w tym samym zakresie, z Panem D.J.M. zawarła Pani O.M. Zdaniem organu aspekt ten dobitnie ukazuje formę w jakiej funkcjonują rzekomo odrębne gospodarstwa należące do każdego z rodziny M. Weryfikując działalność strony i oceniając jej postawę w kontekście współuczestnika kreowania sztucznych warunków w celu pozyskiwania z ARiMR kwot płatności większych niż faktycznie przysługujące organ odwoławczy opisał również aspekt związany z wykreowaniem na rolników Pana M.M. oraz Pani K.M. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż w dniu [...].05.2018 r. Pani B.M. wydzierżawiła na okres 10 lat Panu M.M. obszar około 65 ha gruntów rolnych ustalając czynsz dzierżawny w wysokości 100 zł/ha (zob. w/w umowa w aktach sprawy). Z kolei w dniu [...].05.2017 r. [...] sp. z o. o. (w jej imieniu Pan D.J.M.) wydzierżawiła na okres 10 lat Pani K.M. obszar około 55 ha gruntów rolnych ustalając czynsz dzierżawny w wysokości 100 zł/. W ocenie organu odwoławczego wskazane wartości czynszu dzierżawnego rażąco odbiegają od cen rynkowych obowiązujących w momencie podpisania w/w umów. W toku postępowań prowadzonych względem Pani K.M. oraz Pana M.M. ustalono m.in. iż żadne nie dysponuje jakąkolwiek infrastrukturą techniczną pozwalającą na samodzielne prowadzenie działalności rolniczej czy hodowli zwierząt. W związku z powyższym niezbędnym stało się zlecenie usług zewnętrznych w tej materii i jak się okazało prace agrotechniczne na dzierżawionej przez Pana M.M. działce wykonywała Pani B.M. (zob. faktura nr [...] z dnia [...].09.2022 r.). Z kolei w przypadku Pani K.M. usługi rolnicze również wykonywała strona niniejszego postępowania tj. Pani B.M. Jednocześnie na mocy umowy z dnia [...].05.2018 r. na wypas zwierząt na działce deklarowanej do płatności na rok 2022 przez Pana M.M., na której usługi wykonywała Pani B.M., własne bydło wypasał Pan P.M. Wartym podkreślenia jest, iż data zawarcia wskazanej umowy na wypas zwierząt jest wcześniejsza niż data zawarcia umowy dzierżawy gruntu. Innymi słowy, Pan M.M. zanim jeszcze wszedł w posiadanie gruntu należącego formalnie do Pani B.M., to grunt którego jeszcze nie dzierżawił stanowił przedmiot użytkowania przez zwierzęta należące do P.M. W postępowaniu dotyczącym Pani K.M. przyznała ona, że konie jakie były wypasane na dzierżawionych formalnie działkach zostały przekazane do wypasu przez [...] sp. z o. o. (wspólnik i prezes Pan D.J.M.). Wskazane wyżej umowy na wypas zwierząt (w przypadku Pani K.M. nie zawierająca nawet podpisów stron, a zatem nieważne) pozbawione są jakiegokolwiek waloru sensu ekonomicznego albowiem nie zawierają w sobie choćby minimum korzyści jakie mogliby osiągnąć Pan M.M. oraz Pani K.M. (jako teoretycznie władający gruntami) z tytułu poddzierżawiania gruntów na rzecz wypasu zwierząt przez osoby trzecie. Z obu umów zawartych z Panią B.M. i [...] sp. z o. o. (zob. § 6) wynika, iż dzierżawcy nie wolno oddawać nieruchomości w poddzierżawę lub do bezpłatnego używania bez zgody wydzierżawiającego. Zgody takiej ani Pan M.M. ani Pani K.M. w toku prowadzonego postępowania nie przedstawili. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] przeanalizował również koncepcję opisywanych w niniejszej decyzji podmiotów powiązanych, w tym Pani B.M., w kontekście kierunków prowadzenia działalności rolniczej. Aspekt ten przedstawił w tabeli na str. 43 decyzji. Organ stwierdził, że koncepcja prowadzenia działalności rolniczej przez rodzinę M. i podmioty z nią powiązane opiera się na bardzo podobnym dla każdego podmiotu zestawie upraw. Jego zdaniem, tak przedstawiony stan rzeczy, dotyczący realizowania przez poszczególne deklarujące grunty podmioty łącznie tyko kilku kierunków produkcji roślinnej (nawet w przypadku braku posiadania niezbędnego sprzętu i braku zlecania usług w tej materii) jest naturalną konsekwencją tego, iż decyzje w tym zakresie podejmowane są kolegialnie i przy uwzględnieniu posiadanego wspólnie potencjału infrastrukturalnego. Jest również konsekwencją tego, iż opisywane podmioty posiadają podobne kanały dystrybucji płodów rolnych oraz dostępu do środków produkcji (głównie podmiot powiązany [...] sp. z o. o.) czy kanał dystrybucji w produkcji zwierzęcej (głównie podmiot powiązany [...]sp. z o. o.). Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] na etapie postępowania odwoławczego dokonał również analizy siedzib (na rok 2022) podmiotów oraz osób fizycznych składających wnioski o płatności, a powiązanych z osobą Pana D.J.M., jak również adresów do korespondencji jakie podane zostały w ARiMR przez opisywane w niniejszej decyzji osoby fizyczne i prawne. Wskazał, że te same adresy przewijają się we wszystkich podmiotach, które zgłosiły do płatności na rok 2022. O ile zabieg taki jest prawnie dozwolony, to jednak w okolicznościach niniejszej sprawy musi budzić wątpliwości. Jak widać w powyższej tabeli formalne siedziby gospodarstw: Pani B.M., Pani O.M. oraz Pana P.M. w roku 2022 mieściły się dokładnie w tym samym miejscu. Z kolei siedziba [...] sp. sp. z o. o. koreluje np.: (wg danych wynikających z KRS) z formalną siedzibą [...] sp. z o. o. (również ubiega się w ARiMR o przyznanie płatności, wspólnik i prezes zarządu Pan D.J.M.), formalną siedzibą [...] sp. z o. o. (również ubiega się w ARiMR o przyznanie płatności, prezes zarządu P.M., prokurent Pani B.M.), formalną siedzibą RSP [...]sp. z o. o. (również ubiega się w ARiMR o przyznanie płatności, członek zarządu P.M., członek Rady Nadzorczej Pani O.M.) lub (wg wykazu podatników VAT) z adresem stałego miejsca prowadzenia działalności przez Pana D.J.M. Z kolei adres [...] - wskazywany jako siedziba Pana M.M. oraz Pani K.M. - jest adresem, gdzie wg danych KRS znajduje się siedziba podmiotu [...]sp. z o. o., w którym 95% udziałów posiada Pani O.M., a pozostałe 5% Pan P.M. Adresy podane przez w/w osoby w ARiMR częstokroć nie korelują z adresami podawanymi w przedkładanych w toku postępowań dokumentach dotyczących tychże osób. Dla przykładu, w przypadku Pana D.J.M. dokumentacja finansowo - księgowa (faktury) wystawiana jest częstokroć na adres: ul. [...] (formalna siedziba spółek: [...] , [...], [...], [...]). Z kolei w przypadku Pani B.M. oprócz wskazanego w tabeli wyżej zasadniczego adresu gospodarstwa w korespondencji finansowo - księgowej pojawia się adres ul. [...] (zob. faktury: nr [...], [...], nr [...], [...]), a więc adres formalnej siedziby gospodarstwa Pana D.J.M. Tożsama sytuacja przejawia się w dokumentacji zarówno w dokumentacji Pani O.M., gdzie oprócz wskazanego w tabeli wyżej zasadniczego adresu gospodarstwa w korespondencji finansowo - księgowej pojawia się adres: ul. [...], jak i Pana P.M. Organ odwoławczy wskazał, że każda z w/w osób fizycznych i prawnych powiązanych z rodziną M. tytułuje się mianem odrębnego hodowcy bydła. Przeprowadzona w tym zakresie przez organ odwoławczy analiza wskazuje, iż siedziba stada (wg danych ARiMR 167 szt. zwierząt) Pani B.M. zlokalizowana jest w miejscowości [..], gdzie w wyniku podziału działki nr [...] (granice w kolorze czerwonym na szkicu nr 1) wyodrębniono geodezyjnie dwie działki ewidencyjne: nr [...] (na tej działce zlokalizowana jest jedna z siedzib stad - 44 szt. zwierząt - Pana D.J.M.) oraz nr [...], która jest "wpisana" w działkę nr [...]. Mimo formalnego wydzielenia działki nr [...] (granice działki ewidencyjnej w dużym stopniu korelują z umiejscowieniem obory) pod umiejscowienie siedziby stada Pani B.M. w rzeczywistości jest to jeden komplekse infrastrukturalno - technicznym, ze wspólnym dojazdem i bazą techniczną. Właścicielem (Księga Wieczysta [...]) działki nr [...] jest Pan D.J.M., a pozostali członkowie jego rodziny, bez jakichkolwiek konstruktywnych ustaleń, wykorzystują zasoby gruntowe oraz infrastrukturalne do przetrzymywania zwierząt zarejestrowanych w ARiMR na każdego z osobna. Na działce nr [...] zlokalizowana jest jedna z siedzib stad - 44 szt. zwierząt - Pana D.J.M. Z kolei mimo formalnego wydzielenia działki nr [...] (granice działki ewidencyjnej w dużym stopniu korelują z umiejscowieniem obory) pod miejsce siedziby stada Pani B.M. jej bydło przebywa na wybiegu zlokalizowanym na sąsiedniej działce nr [...] [zgodnie z Planem poprawy dobrostanu zwierząt (zwany dalej Planem) Pani B.M. wraz ze szkicem wskazującym umiejscowienie wybiegu). Na działce nr [...], w tym samym budynku gospodarczym, wg urzędowych danych posiadanych przez ARiMR zlokalizowana jest także jedna z siedzib stad (wg aktualnych danych 221 szt. zwierząt) Pana P.M., który w załączniku do Planu określił umiejscowienie wybiegu dla zwierząt na części działki nr [...]. Pani O.M. wykazuje w rejestrach prowadzonych przez ARiMR dwa zasadnicze miejsca przybywania zwierząt, czyli obora na działce nr [...] ([...]) oraz łąka na działce nr [...] ([...]). Tymczasem z Planu Pani O.M. wynika wprost, iż wybieg dla zwierząt zlokalizowany jest na działce nr [...] ([...]), czyli tam gdzie pozostali członkowie rodziny M. przetrzymują swoje bydło. Organ odwoławczy uszczegółowił umiejscowienie - de facto w jednym miejscu - wybiegów dla zwierząt należących formalnie z osobna do każdej z w/w osób, jak również podmiotu [...] sp. z o. o. (własność Pana D.J.M.). Podsumowując organ odwoławczy wskazał, iż na działce nr [...] oraz [...] w miejscowości [...] umiejscowiony jest jeden kompleks infrastrukturalny ze wspólnym dojazdem i bazą techniczną, a korzystają z niego wszystkie zwierzęta stanowiące formalnie odrębną własność każdego z członków rodziny M. Identyczna sytuacja dotyczy siedzib stad umiejscowionych w miejscowości [...]tzn. wszystkie siedziby stada zlokalizowane są de facto w jednym kompleksie budynków gospodarczych położonych na odrębnych działkach ewidencyjnych, wydzielonych z (nieistniejącej aktualnie) działki nr [...] (zobacz szkic nr 2, granice działki dzielonej oznaczone kolorem czerwonym) przyległej do ul. [...] w [...]. W omawianym zakresie siedziba stada (505 szt. zwierząt) Pani O.M. lokalizowana jest formalnie na działce nr [...], drugą siedzibę stada (62 szt.) Pana P.M. zlokalizowano na działce nr [...], kolejną siedzibę stada Pana D.J.M. zlokalizowano natomiast na działce nr [...] (414 szt. zwierząt). Co istotne, na działce nr [...] swoje siedziby stada zlokalizowały również: [...] sp. z o. o, (440 szt. zwierząt), [...] sp. z o. o. (45 szt. zwierząt) oraz [...] sp. z o. o. (137 szt. zwierząt). Dodatkowo działkę nr [...] (czyli przed podziałem geodezyjnym) jako siedzibę stada podają: [...] sp. z o. o. (51 szt. zwierząt), [...] sp. z o. o. (91 szt. zwierząt) oraz [...] sp. z o. o. ( 20 szt. zwierząt). We wszystkich w/w spółkach udziałowcami są Pan D.J.M. oraz Pani B.M. Zdaniem organu, analiza ortofotomap - zarówno będących w zasobach ARiMR, jak i tych występujących w powszechnie dostępnych źródłach (google earth) - nakazuje zauważyć, iż pomimo geodezyjnego wydzielenia działek nr [...] (Pani O.M.), [...] (Pan D.J.M. oraz w/w spółki) czy nr [...] (Pan P.M.) zabudowania gospodarcze zlokalizowane w granicach byłej działki nr [...], to jeden kompleks infrastrukturalny, ze wspólnym dostępem do dróg wewnętrznych oraz istniejącej bazy technicznej. W wyjaśnieniach złożonych pismem z dnia [...].08.2023 r. Strona wskazuje m.in., iż budynki inwentarskie znajdują się na działce nr [...] ([...]) oraz dodaje, iż w oborze przetrzymywane są tylko jej zwierzęta około 100 szt., a obora posiada wybieg. Natomiast wg urzędowych danych posiadanych przez ARiMR, siedzibę stada w przedmiotowym miejscu zarejestrowała dopiero w dniu 27.12.2024 r. Zatem dużo ponad rok przed rejestracją siedziby stada Pani B.M., na działce gdzie zarejestrowane siedziby stada posiadają: Pan D.J.M. oraz szereg spółek należących do wyżej wymienionych, strona niniejsego postępowania przetrzymuje - jak twierdzi - swoje bydło. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wskazał, iż Pani B.M. oraz [...]sp. z o. o., Pani O.M. i Pan P.M., jako wnioskujący o płatności z tytułu poprawy dobrostanu zwierząt, podlegali kontroli doraźnej weryfikującej realizację założeń określonych w w/w Planach. W odniesieniu do każdego z w/w wnioskujących o płatności inspektorzy przeprowadzający czynności kontrolne wskazali (zob. protokoły z oględzin - w aktach sprawy), iż cyt. "dokonano pomiaru łącznego całej powierzchni zewnętrznej na działce nr [...] (...) wszystkich beneficjentów ze względu na brak widocznych wygrodzeń oddzielających poszczególne powierzchnie zewnętrzne". Innymi słowy, wybiegi, które na szkicach dołączonych do Planów poszczególne osoby wskazywały jako wydzielone w rzeczywistości nie są wygrodzone. Ponadto fakt przebywania zwierząt innych rolników na działce nr [...] potwierdziły również w oświadczeniach (dołączone do protokołów z kontroli) w/w osoby, w tym w imieniu osoby prawnej [...]sp. z o. o. - Pan D.J.M. Organ przeanalizował również wątek zasobów personalnych w okolicznościach niniejszej sprawy oraz spraw podmiotów powiązanych. Wskazał, że Pani B.M., jak i Pan P.M., nie przedstawili dokumentacji, z której wynikałoby, że zatrudniają pracowników. Z kolei Pani O.M. w swoim postępowaniu przedstawiła dowód (umowa o pracę) na zatrudnianie jednego pracownika na stanowisku operator maszyn rolniczych. Z kolei Pan D.J.M. przedstawił umowy o pracę zatrudnionych osób, w tym osób zatrudnionych na stanowiskach związanych z produkcją np. rolnik upraw mieszanych mechanik, pomocnik mechanika. Organ wskazał, że zatrudnienia pracownika nie może być oderwane od tego, że tenże pracownik nie mógł wykonywać czynności agrotechnicznych na wszystkich (oprócz tych gdzie czynności zostały zlecone) gruntach deklarowanych przez Panią O.M. albowiem nie dysponuje ona pełnym parkiem maszynowym niezbędnym do przeprowadzenia wszystkich czynności składających się na cykl produkcyjny na danych gruntach. Jednocześnie Pani O.M. nie zlecała wykonania usług podmiotom zewnętrznym (brak w tym zakresie jakichkolwiek dowodów). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż dobitnym przykładem tego jako rodzina M. "żongluje" zatrudnianymi pracownikami jest wątek spółki [...] sp. z o. o., której organ zarządczy (Pan D.J.M.) w odrębnie prowadzonym postępowaniu przedłożył m.in. ewidencję środków trwałych. Wynika z niej, że spółka jest właścicielem szeregu maszyn i urządzeń rolniczych, a więc specjalistycznego sprzętu, do obsługi którego niezbędne jest zatrudnianie pracowników posiadających określone uprawnienia. Spółka ta zatrudnia jednak tylko i wyłącznie pracowników (czworo) umysłowych i nie zatrudnia kogokolwiek na stanowiskach robotniczych. W ocenie organu odwoławczego działalność całej rodziny w omawianej materii nacechowana jest okolicznością przenikania pracowników, którzy do prac agrotechnicznych kierowani są w zależności od istniejących potrzeb danej osoby kreującej się na odrębnego od pozostałych rolnika. Biorąc pod uwagę całość opisanych wyżej okoliczności Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] stwierdza, iż Pan D.J.M. przy asyście w/w osób fizycznych stworzył mechanizm polegający na formalnym rozpisywaniu posiadanych gruntów na tworzone w tym celu podmioty (kreowane na indywidualnych rolników), tak by stworzyć pozory samodzielnego prowadzenia przez nie działalności rolniczej. W rzeczywistości rozdrobniony pozornie organizm gospodarczy miał jedno kierownictwo w osobie Pan D.J.M., który nie konsolidował gruntów w ramach jednego gospodarstwa albowiem w takiej sytuacji uzyskałby kwotę dopłat obszarowych w wysokości znacznie niższej niż w przypadku rozpisania majątku ziemskiego na kilka upozorowanych na indywidualnych i niezależnych rolników osób. Pozwala to na ominięcie limitów zarówno kwotowych, jak również powierzchniowych, obowiązujących dla poszczególnych rodzajów płatności. W ocenie organu odwoławczego wskazany wyżej podział jest sztuczny albowiem rodzina M. i pozorujący odrębnych rolników: Pan M.M. oraz Pani K.M., funkcjonują jako jeden organizm gospodarczy, jednolicie zarządzany na płaszczyźnie stricte produkcyjnej. Zasadniczym i jedynym celem takiego pozornego rozdrobnienia potencjału ziemskiego jest uzyskanie dodatkowych korzyści finansowych. Podkreślił, że dla oceny, czy dane podmioty mogą zostać uznane za "rolników" w świetle definicji rolnika sformułowanej w art. 4 ust. 1 lit. a Rozporządzenia nr 1307/2013, należy wziąć pod uwagę również inne okoliczności, takie jak osoby pełniące funkcje zarządcze i decyzyjne, czy wyposażenie techniczne i organizacyjne takiego podmiotu. Zgodnie z definicją określoną w art. 4 ust. 1 lit. b Rozporządzenia nr 1307/2013 gospodarstwo stanowią wszystkie jednostki produkcyjne bez względu na ich położenie na terenie kraju. Niezależnie zaś od istniejącej swobody układania stosunków gospodarczych i wyboru formy prowadzenia działalności, jak wynika z definicji określonej w art. 4 ust. 1 lit. a Rozporządzenia nr 1307/2013, rolnikiem jest również grupa osób fizycznych lub prawnych, która zarządza gospodarstwem tj. wszystkimi jednostkami produkcyjnymi na terenie kraju. Dokładnie tak należy w opisywanych okolicznościach należy traktować infrastrukturę techniczną oraz grunty deklarowane przez rodzinę M. oraz inne powiązane z nimi osoby fizyczne i prawne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił również szczegółowe wyliczenia ukazujące, że rozdzielenie potencjału gruntów rolnych będących przedmiotem deklaracji m.in. Pani B.M. pozwoliłoby na uzyskanie płatności (do tych samych działek rolnych) również w ramach innych działań wspierających rolników, a realizowanych przez ARiMR. Organ podkreślił, że prowadzenie działalności rolniczej przez osoby fizyczne jedynie wykreowane na rolnika, nie może stanowić uzasadnienia dla obchodzenia przepisów prawa regulujących przyznawanie wsparcia producentom rolnym. Swoiste "multiplikowanie" podmiotów wnioskujących o płatności, a de facto funkcjonujących w strukturze jednego dużego gospodarstwa, stanowi działanie nastawione na uzyskanie pomocy (płatności) w wyższej niż dopuszczalna kwota. Trzeba dodać, iż przez obejście prawa rozumie się takie czynności, które jakkolwiek nie są prawnie zakazane, lecz podejmowane są dla osiągnięcia skutku zakazanego przez prawo. Czyli z formalnego punktu widzenia nie budzą zastrzeżeń jednak faktycznie, pod względem materialnym, służą realizacji celu zabronionego przez przepisy prawa. W okolicznościach sprawy odrębne ubieganie się o płatności przez Panią B.M. (oraz inne opisywane w niniejszej decyzji osoby fizyczne i prawną) miało na celu ominięcie skutków modulacji oraz degresywnych stawek płatności, czyli stoi w sprzeczności z celami wspólnej polityki rolnej. Gdyż w sytuacji gdyby płatności przyznano do całości areału pozostającego pod kontrolą Pana D.J.M. i jego najbliższej rodziny, kwota wsparcia byłaby niższa od łącznej kwoty jaką otrzymałyby te podmioty z osobna. Działanie strony postępowania polegające na stworzeniu sztucznego mechanizmu służącego obejściu przepisów o modulacji, w sposób oczywisty było sprzeczne z celem wsparcia jakim było zapewnienie konkurencyjności gospodarstw. W skardze do tutejszego Sądu strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 1, 2, 3, 4 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. poprzez uznanie przez Organ II instancji, iż przesłuchanie enumeratywnie wymienionych przez Skarżącą w sentencji odwołania świadków nie jest niezbędne w świetle z art. 78 § 2 k.p.a., w sytuacji gdy odmowa przesłuchania kluczowych dla sprawy świadków, powołanych przez Stronę na wykazanie istotnej okoliczności jaką jest samodzielne prowadzenia gospodarstwa rolnego, istotnie ograniczyło możliwość realizacji inicjatywy dowodowej Skarżącej, Organ wbrew poglądom orzeczniczym w tym: WSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 listopada 2014 r., sygn.. akt. VIII SA/WA 750/14 z naruszeniem art. 78 § 2 k.p.a. z jednej strony przerzuca ciężar dowodu na Skarżącą jako stronę postępowania, a z drugiej strony arbitralnie kwestionuje potrzebę przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów, stwierdzając, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy uzasadniając swoje stanowisko koniecznością zapewnienia szybkości postępowania, art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 1, 2, 3, 4 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania przez Organ wskazanych przez Stronę świadków, o których przesłuchanie wnosiła strona Skarżąca, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem Organ wadliwie i bez przeprowadzenia w sposób należyty postępowania dowodowego, naruszając prawo Strony do realizacji inicjatywy dowodowej oraz naruszając obowiązek ustawowy wszechstronnego zbadania całości materiał dowodowego, w ślad za Organem I inst., uznał, że Skarżąca nie jest uprawniona do otrzymania określonego rodzaju wsparcia z budżetu UE albowiem po stronie Skarżącej brak jest autonomii w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, zdaniem Organu "de facto" rodzina M. (wraz z osobami trzecimi), z nadrzędną i kluczową rolą decyzyjną D.M. prowadzi wspólne, jedno gospodarstwo rolne na całości gruntów zadeklarowanych w ARIMR w kilku odrębnych wnioskach, gdy tymczasem wnioskowani przez Skarżącą w treści odwołania świadkowie mają szczegółową wiedzę w przedmiocie tak istotnych faktów jak: 1) samodzielne prowadzenie gospodarstwa przez Skarżącą, 2) plany rozwojowe Skarżącej jako samodzielnego rolnika, 3) posiadania odpowiedniego zaplecza technicznego co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, 4) posiadania wystarczającego do prowadzenia samodzielnie gospodarstwa zaplecza ekonomicznego, 5) bezpośredniego zatrudniania pracowników (pracownicy są zatrudniani najczęściej sezonowo na podstawie ustnych umów - co jest przyjętym trybem w warunkach wiejskich, 6) samodzielnego regulowania podatków oraz innych należności publicznoprawnych, 7) podejmowania przez Skarżącą samodzielnych zarządczych decyzji w swoim gospodarstwie 8) poza samodzielnością - odrębność każdego z gospodarstw rolnych: B.M, P.M., O.M., D.M., oraz K.M. i M.M., spółki [...] sp. z o.o. - co wręcz nakazywało organowi na te fakty przeprowadzić dowody z przesłuchania świadków, w tym także i tych, którym zarzucano tworzenie sztucznych warunków wraz ze Skarżącą dla prawidłowej oceny stanu faktycznego, art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 1, 2, 3, 4 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego , w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania przez Organ kluczowego w sprawie świadka, tj. D.M., co nastąpiło w sprzeczności z wypracowanymi w tym zakresie poglądami orzeczniczymi w tym: w sprzeczności z zasadą wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt. VIII SA/WA 270/14, w którym podkreślono, że w sprawie, w której organy chcą wykazać stworzenie "sztucznych warunków, winny - zgodnie z art. 75 k.p.a. - dopuścić wszelkie możliwe dowody, które mogą przyczynić się do jej wyjaśnienia, w wyroku zauważono, ze tworzenie sztucznych warunków nosi w sobie element woli, a zatem konieczne jest przesłuchanie osoby. której zarzuca się "układanie sztucznych warunków" celem wykazania tejże woli, a nadto wskazując, na kluczowa role D.M. koniecznym było przeprowadzenie tego dowodu, czego organ nie uczynił co pozostaje w logicznej sprzeczności w zakresie prowadzenia dowodu na istnienie ważnych dla rozstrzygnięcia faktów, wskazując kluczowa role świadka, którego nie przesłuchano; art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 1, 2, 3,4 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego , w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania przez Organ świadków, tj. pracowników Skarżącej oraz D.M. i w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że Skarżąca nie jest samodzielnym rolnikiem bowiem w ocenie Organu prace agrotechniczne w Jej gospodarstwie zostały wykonane przez pracowników zatrudnionych w gospodarstwie rolnym D.M., w sytuacji gdy są to tylko spekulacje organu albowiem Organ nie posiada żadnego dowodu na poparcie powyższego wniosku, wniosek ten jest wyprowadzony w oparciu o fałszywe przesłanki tylko i wyłącznie dla wykreowania tezy na potrzeby wydania negatywnej dla strony decyzji, który to zamiar organu wynika bezpośrednio z pominięcia dowodów przedstawionych przez stronę z przesłuchania świadka w powyższym zakresie - mimo podejmowanej przez Skarżącą inicjatywy dowodowej; art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 1, 2, 3, 4 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. poprzez niezebranie przez Organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w stopniu wystraczającym dla rozstrzygnięcia sprawy w tym zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań istotnego świadka, tj. księgowej Parku Narodowego [...], w sytuacji gdy; 1) Skarżąca formułowa wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań księgowej Parku Narodowego [...] celem ustalania zasad rozliczeń oraz wystawiania faktur VAT jakie obowiązywały w PN [...], 2) Organ zaniechał przesłuchania świadka księgowej Parku Narodowego [...] w sytuacji gdy zeznania tego świadka są dla sprawy istotne bowiem Organ kwestionuje zasady wystawiania przez Park Narodowy [...] jednej "zbiorczej faktury" za dany okres (Park Narodowy [...] nie wystawiał faktur na rzecz wszystkich wskazanych w umowach dzierżawców, faktura była jedna) i doszukuje się w tym fikcyjności działań Strony, wobec czego kwestia zasad wystawiania faktur przez PN [...] winna zostać szczególnie zbadania oraz wyjaśniona, 3) Organ mimo zaniechania przeprowadzania dowodu z zeznań księgowej Parku Narodowego [...] wskazuje, że "nie wiadomo kto, na jakiej podstawie dokonał zapłaty reszty należnej kwoty" (str. 27 skarżonej decyzji); art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 1, 2, 3, 4 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i uznanie, że, zamiarem D.M. i jego najbliższej rodziny (również O.M.) było multiplikowanie podmiotów mogących ubiegać się o dopłaty obszarowe w celu uzyskania ich w wyższej wysokości, poprzez ominięcie limitów kwotowych i powierzchniowych oraz przepisów o degresywności obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa rolnego, w sytuacji gdy z obiektywnych dowodów zgromadzonych w sprawie (wniosków składanych przez Skarżącą za pośrednictwem odpowiedniej platformy, do których Organy miały dostęp) wynika, że Skarżąca (podobnie jak inne osoby z rodziny M.) składała wnioski w wariancie 2.1 Ochrona Gleb I wód, międzyplony, wariancie 4.5 — półnaturalne łąki świeże, wariant 4.8 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki. Wariant 4.10 — Ochrona siedlisk ptaków: dubelta lub kulika wielkiego, dla których to wariantów w części posiadanych przez B.M. gruntów, wyłączone zostały przepisy o degresywności zgodnie z § 16 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, w konsekwencji twierdzenia Organu, że zamiarem D.M. oraz pozostałych członków rodziny M. był multiplikacja podmiotów celem ominięcia limitów kwotowych i powierzchniowych oraz przepisów o degresywności nie znajduje potwierdzenia w faktach, co więcej wbrew twierdzeniom Organu podział działek dokonany w sprawie (dotyczący B.M.), nie miał na celu ominięcia mechanizmu degresywności stawek płatności bądź limitów powierzchniowych, art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 1, 2, 3, 4 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i uznanie, że dowody przedłożone przez Stronę oraz zgromadzone przez Organ administracji nie potwierdzają, iż Skarżąca samodzielnie regulowała czynsz dzierżawy jako samodzielny rolnik, lecz jej działania pozostawały pod rzekomym kierownictwem D.M., w sytuacji gdy: 1) Skarżąca przedstawiła dowody zapłaty czynszu w całości, Skarżąca wskazała, że w sytuacji kiedy PN [...] zgodnie z przyjętą praktyka wystawiał jedną fakturę (np. na rzecz gospodarstwa rolnego D.M., czynsz był opłacany z rachunku bankowego osoby, na którą była wystawiana faktura - innej możliwości tutaj nie było) 2) przedstawiła dowody potwierdzające, że w sytuacji kiedy faktura była wystawiana na rzecz jednego z dzierżawców reszta rolników dokonywała wewnętrznych rozliczeń z osobą, która jaka odbiorca faktury obowiązana była w świetle prawa dokonać zapłaty (co nie wyklucza, aby pozostałe osoby się z Nią rozliczyły), art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 1, 2, 3, 4 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i uznanie, że całokształt okoliczności wskazuje, że D.M. dokonał rozdrobnienia posiadanego gospodarstwa rolnego, w tym przekazując określone działki, które historycznie były w własnością lub w posiadaniu D.M. na rzecz swojej żony B.M. w celu stworzenia sztucznych warunków, w sytuacji gdy: 1) małżonkowie M. podjęli decyzję o prowadzeniu swoich własnych, samodzielnych gospodarstw, 2) dowody zgromadzone w sprawie w tym dowody potwierdzające nabywanie sprzętu przez B.M. lub korzystanie z usług osób trzecich, potwierdzają, że B.M. nie tworzy dokumentów dla potrzeb sprawy, lecz funkcjonuje jako samodzielny rolnik, 3) aspekt wydziału działek nie dotyczący bezpośrednio B.M. na, który powołuje się Organ na str. 20 zaskarżonej decyzji nie jest dowodem potwierdzającym tworzenie przez B.M. oraz całą rodzinę sztucznych warunków, albowiem w tym zakresie zachodziły naturalne procesy przekazywania gruntów, poza Skarżącą, także dzieciom, co jest naturalnym i pożądanym stanem zważywszy na średnią wiekową tej grupy osób, dążąc do zatrzymania odpływu młodych ludzi z obszarów wiejskich i rolnictwa. Przyjęta generalnie ocena przeczy zasadzie opierania decyzji na przesłankach konkretnych i indywidualnych, albowiem to te przesłanki stanowią podstawę kształtowania indywidulanej sytuacji prawnej konkretnej osoby w wyniku wydania decyzji w jej sprawie. art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 1, 2, 3, 4 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego , w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i uznanie, że dowody przedłożone przez Stronę oraz zgromadzone przez Organ administracji, w tym faktury sprzedaży na rzecz [...] sp. z o.o. oraz [...] sp. z o.o. nie potwierdzają, iż Skarżąca samodzielnie prowadziła gospodarstwo rolne bowiem zdaniem Organu Skarżąca nie dokonywała rzeczywistej sprzedaży towarów lecz dokonywała obrotu towarami w rzekomo zamkniętym łańcuchu dostaw (płody rolne sprzedaje między innymi na rzecz [...] sp. z o.o., a obrót zwierzętami hodowlanymi dokonuje miedzy innymi na rzecz [...] sp. z o.o.) w sytuacji gdy: przedstawione przez Skarżącą dowody w postaci faktur wskazują, że Skarżąca jako samodzielny rolnik dokonywała obrotu towarami na rzecz samodzielnych w świetle prawa handlowego podmiotów: 1) [...] sp. z o.o. jest niezależnym od Skarżącej podmiotem prawa (Skarżąca w tej spółce nie jest beneficjentem rzeczywistym) 2) [...] Sp. z o.o. jest podmiotem grupy producentów rolnych, do których skarżąca należy i realizuje cele tej grupy, 3) [...] sp. z o.o. oraz [...] sp. z o.o.. dokonują dalszej odsprzedaży towarów najczęściej sprzedając je za granicę do podmiotów trzecich niepowiązanych z rodziną Państwa M., co obala tezę Organu w przedmiocie obrotu towarami w zamkniętym łańcuchu dostaw, 3) w/wym. spółki są to grupy producenckie spełniające wymagania wynikające z Ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz realizują cele określone tą ustawą, a nadto prowadzą do pewności obrotu, standaryzacji produktu oraz wzrostu konkurencyjności na rynku, co jest wręcz promowane przez ustawodawcę i nie ma wpływu na niezależne prowadzenie gospodarstwa przez Skarżącą; art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 1, 2, 3, 4 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz w zw. z art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i uznanie, że Skarżąca nie udowodniła, że jest samodzielnym rolnikiem lecz jedynie tworzy wraz z mężem D.M. jedno wspólne gospodarstwo rolne, w sytuacji gdy: dowody przedstawione przez Skarżąca (podobnie jak przez resztę członków rodziny M.) zwłaszcza ewidencją środków trwałych, faktury za zakup zwierząt, faktury za zakup nasion zbóż, za zakup paliwa, faktury za zakup środków ochrony roślin i nawozów, wskazują, że B.M. jako osoba posiadająca odpowiednie doświadczenie, samodzielnie prowadzi gospodarstwo rolne i nim zarządza. Organ dokonuje wyłącznie powierzchownej oceny przedstawionych faktur, które wbrew ustaleniom Organu wskazują na całkowitą niezależność prowadzonego przez B.M. gospodarstwa rolnego (niezależnego od gospodarstwa rolnego D.M.); art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 2 pkt. 1, 2, 3, 4 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz w zw. z art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w stopniu wystraczającym dla rozstrzygnięcia sprawy, mimo spoczywającego w tym zakresie na Organie ciężarze dowodowym, tj. nieudowodnienie stworzenia sztucznych warunków i mimo braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych posiadających wiedzę specjalistyczną, wyprowadzanie przez Organ polemicznych, nieudowodnionych wniosków odnoszących się do 1) wysokości, rentowności czynszu dzierżawy z 1 ha w Parku Narodowym (nie wiadomo na jakiej podstawie, Organ uznaje, że czynsz płacony przez Skarżąca był niższy niż czynsz opłacony w typowych warunkach rolnych, nie wiadomo co Organ porównuje do wysokości czynszu dzierżawnego z 1ha, nie wiadomo co Organ uwzględniał szacując wysokość czynszu dzierżawnego z 1ha w Parku Narodowym [...] i jakimi kryteriami Organ się w ogóle posłużył), 2) zaplecza technicznego samodzielnych rolników, możliwości prowadzenia gospodarstwa rolnego z wykorzystaniem zaplecza technicznego Skarżącej (Organ wyprowadza polemiczny wniosek, że sprzęt Skarżącej był niewystarczający do samodzielnego prowadzenia gospodarstwa rolnego) - Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ani ARIMR nie posiadają wiedzy i doświadczenia w powyższych kwestiach i chcąc udowodnić w oparciu o powyższe tworzenie sztucznych warunków obowiązani byli do powołania biegłych na wykazanie tych okoliczności; art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego , w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz w zw. z art. 27 ust. 2 o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez niewykazanie przez Organ II instancji tak samo jak Organ I instancji zgodnie ze standardami wynikającymi z orzecznictwa TSUE, m.in. standardami wyrażonymi w wyroku TSUE z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt. C-432/12 i nie udowodnienie, że w sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków. Organy obu instancji w sposób sprzeczny z wnioskami wypływającymi z w/wym. wyroku, nie udowodnił. abv pomiędzy osobami, które Organ uznał jako jednego rolnika istniała zamierzona koordynacja zmierzająca wyłącznie do uzyskania przez te osoby wyższych płatności z określonego systemu wsparcia, w tym nie wykazano, na czym rzekomo takowa koordynacja miałaby polegać. Organ celem uzasadnienia własnych twierdzeń w przedmiocie tego, że Skarżąca stworzyła sztuczne warunki, opiera się wyłącznie na elemencie powiązań personalnych (rodzinnych) pomiędzy Skarżącą, a pozostałymi osobami, nie udowadnia (wbrew standardom TSUE): istnienia rzekomo istniejącej koordynacji między tymi osobami, Organ wskazuje, że miedzy poszczególnymi osobami określonymi w decyzji istnieje pewne porozumienie lecz nie do końca określa na czym takowe porozumienie ma polegać, Organ na co sam wskazuje, iż nie sposób ustalić wg. jakiego klucza, ani na jakich zasadach w związku z jakimi okolicznościami Pan D.M. oraz pozostali wymienieni w umowach - decydowali, iż to akurat Pan P.M.. Pani B.M., Pani O.M. zostali wnioskującymi o płatności w ARIMR do w/w działek w roku 2022". tym samym Organ II instancji sam przesądza, że nie zrealizował w pełni spoczywającego na Nim obowiązku udowodnienia stworzenia sztucznych warunków, przesądzając, że jego decyzja jest poszlakowa, gdzie dokonuje wnioskowania z nieokreślonych co do prawdziwości faktów i wyciąga z nich wnioski, co jest wysoce zawodnym wnioskowaniem. art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz w zw. z art. 27 ust. 2 o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-202 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez uznanie przez Organ II instancji, że całokształt dowodów zgromadzonych w tym postępowaniu jak również dowody zgromadzone w innych postępowaniach prowadzonych przez ARiMR potwierdzają, że całokształt okoliczności sprawy (również okoliczności odnoszące się do D.M.), uzasadnia stwierdzenie, że Skarżąca dokonała stworzenia sztucznych warunków w zamierzonej koordynacji, a wiodącą rolę jeśli chodzi o tworzenie sztucznych warunków wiódł rzekomo D.M., w sytuacji gdy Organ II instancji (1) nie dysponował dowodami potwierdzającymi, aby Skarżąca w zamierzonej koordynacji z pozostałymi podmiotami m.in. z D.M. stworzyła sztuczne warunki celem wyłącznie skorzystania z systemu wsparcia i otrzymania większych dopłat (mimo opisanych przez Organ podziałów oraz przekazań działek Skarżąca nie uzyskiwała większych środków z funduszu UE), (2) Organ nie dysponował dowodami potwierdzającymi, aby D.M. rzeczywiście pełnił rolę jaka została mu przypisana rzekomego "koordynatora" tworzenia sztucznych warunków, (3) Organ uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, ograniczył ocenę do wybranych dowodów (swoje ustalenia w większości opiera na płatnościach z tytułu zapłaty czynszu na rzez PN [...] oraz kwestionuje prawdziwe wyjaśnienia Strony - co do rozliczeń jakie odbywały się między poszczególnymi dzierżawcami), z pominięciem innych dowodów (nieprzesłuchanie świadków, pominięcie całego szeregu faktur wskazujących, że Skarżąca podejmowała samodzielnego, władcze decyzje względem Jej gospodarstwa rolnego), nie uwzględnił powiązań między dowodami, ich znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i mimo uznania, że w sprawie istnieje pewnego rodzaju porozumienie pomiędzy osobami wskazanymi w decyzji faktycznie sam nie wie czy w ogóle (a jeśli tak to kto), sprawował faktyczną sprawczą rolę - Organ sam wskazuje w jednym miejscu skarżonej decyzji wskazuje, że nadrzędną rolę w procederze pełnił D.M., w innym miejscu, że D.M. ale już z B.M. - co wskazuje, ze stan faktyczny w zakresie sztucznych warunków nie został w ogóle udowodniony, art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz w zw. z art. 27 ust. 2 o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez niewykazanie przez Organ spoczywającego na Organie ciężarze dowodowym), 1) aby doszło do spełnienia obiektywnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez skonkretyzowany system wsparcia, (2) dowody zebrane w sprawie nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia, Skarżąca jako ubiegająca się o taką płatność zamierzała wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu, w sytuacji gdy to Organ zobowiązany jest wykazać, że wyłącznym i jedynym celem podziału gospodarstw rolnych (które obszernie akcentuje w decyzji) było uzyskanie wyższych płatności co nie znajduję jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości potwierdzenia w materialne dowodowym (w sprawie nie zostali przesłuchani żadni kluczowi świadkowie). Organ mimo, że wskazuje na dokonywany podział gospodarstw rolnych nie wykazuje, aby następowało to w celu uzyskania większy dopłat (faktycznie wysokość dopłat mimo roszad personalnych była taka sama, stąd też Organ w zaskarżonej decyzji podkreśla, że nie wie, jakimi kryteriami kierowali się Państwo M."); art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust, 3 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz w zw. z art. 27 ust. 2 o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie się przez Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na ogólnych, powierzchownych ustaleniach, niejednokrotnie niepopartych żadnymi środkami dowodowymi hipotezach, pozostających często wynikiem niezrozumienia przez Organ konkretnej sprawy i zasad prowadzenia działalności rolniczej (Organ kwestionuje, że zwierzęta rodziny M. nie były funkcjonalnie wyodrębnione, w sytuacji gdy faktycznie w samodzielnych gospodarstwach wyodrębnionych z gospodarstwa przodka - ojca/dziadka - nie jest możliwe dokonywanie tego rodzaju funkcjonalnych wyodrębnień. Rozumowanie organu opiera się o model gospodarstwa indywidualnego z lat 60 - 70 poprzedniego wieku, nie uwzględniając aspektu usług zewnętrznych oraz różnych form kooperacji, a nadto w sytuacji jaka panuje w Parku Narodowym [...] i wspólnego przez Rolników dzierżawienia gruntów nie sposób ograniczyć bydłu miejsce poruszania się, albowiem zwierzę nie rozumie, że może znajdować w tym, a nie w innym miejscu) w konsekwencji czego Organ nie wykazał w sposób staranny, wszechstronny i przekonywujący, nie pozostawiający żadnych wątpliwości, że w przypadku Skarżącej miało miejsce sztuczne stworzenie warunków dokonanych wyłącznie do otrzymania płatności w ramach określonego rodzaju wsparcia, dodatkowo Organ sam wskazuje, że ma wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych na, których opiera rozstrzygnięcie, sam zauważa, że nie jest w stanie wyjaśnić określonych faktów, co jest wynikiem wyłącznie jego niestaranności w sferze gromadzenia oraz oceny dowodów, art. 3 ust. 1) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz w zw. z art. 27 ust. 2 o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1) k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez utrzymanie przez Organ II instancji decyzji Organu 1 instancji mimo, że wbrew założeniom Organu II instancji zgromadzone przez Organ I instancji dowody nie są "przekonujące" dla uznania, że w sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków. Organ II instancji wyłącznie powielił błędy Organu I instancji co istotne nie tylko przyjął za własne błędne ustalenia Organu I instancji lecz mimo podejmowanej w tym zakresie inicjatywy dowodowej przez Skarżącą, Organ II instancji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności prowadzonego postępowania, nie podjął żadnej inicjatywy dowodowej oraz nie wyjaśnił kluczowych w sprawie faktów, zasłaniając się w tym zakresie zasadą szybkości postępowania (mimo, że odwołania rozpoznawał przez blisko 10 miesięcy, a w między czasie Skarżąca składała wniosek o ponaglenie). Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 60 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) NR 352/78 (WE) NR 165/94 (WE) NR 2799/98, (WE) NR 814/2000, (WE) NR 1290/2005 I (WE) NR 485/2008 poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu: polegające na odmowie przyznania Skarżącej korzyści wynikających z sektora prawodawstwa, w przypadku gdy w sprawie nie stworzono sztucznych warunków w sprzeczności z celami prawodawstwa (Organy administracji tego nie wykażmy), polegające na nieprzyznaniu Skarżącej korzyści wynikających z sektora prawodawstwa, gdy celem Skarżącego nie było uzyskanie korzyści z systemu wsparcia -jak sugerował Organ, a w każdym razie nie był to jedyny jego cel, co wyłącza zastosowanie klauzuli -sztucznych warunków - na gruncie wypracowanego orzecznictwa, polegające na nieprzyznaniu Skarżącej korzyści wynikających z sektora prawodawstwa, w przypadku, gdy beneficjentem wnioskowanych korzyści miała być wyłącznie Skarżąca, jako samodzielny rolnik, art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu: polegające na nieprzyznaniu Skarżącej określonego rodzaju wsparcia, pomimo, że Skarżąca nie podejmowała działań skierowanych na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku, przez sztuczne stworzenie warunków wyłącznie w celu uzyskania tej korzyści, polegające na nieprzyznaniu Skarżącej określonego rodzaju wsparcia, mimo, że działanie Skarżącej nie zmierzało do innego niż typowe w danych okolicznościach, wynikających z przepisów prawa, ukształtowania stosunków faktycznych lub prawnych po to tylko, by osiągnąć zamierzony przez Skarżącą skutek prawny, polegające na nieprzyznaniu Skarżącej określonego rodzaju wsparcia, mimo, że Skarżąca ubiegając się o jego uzyskanie nie realizowała obejścia prawa ani nie dokonała jego nadużycia, co nie mogło skutkować odmową ochrony prawnej Skarżącej, która nie dokonała sztucznego wykreowania okoliczności uzasadniających stosowanie danej normy przyznającej określoną korzyść finansową, co nie może się wiązać z sankcją wykluczenia możliwości skorzystania z tego prawa przez B.M., art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji WE nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. poprzez zastosowanie wyrażonej w przepisie klauzuli obejścia prawa w sposób sprzeczny z wyrokiem TSUE z dnia 12 września 2013 r., w sprawie C-434/12, co polega na: zastosowaniu tego przypisu mimo nie rozważenia przez Sąd elementu obiektywnego oraz elementu subiektywnego (na podstawie obiektywnych dowodów potwierdzających spełnienie elementu obiektywnego oraz elementu subiektywnego jednocześnie), gdy jak wynika z zacytowanego wyroku Sąd stosując klauzulę obejścia prawa, której zaistnienie skutkuje odmową wypłaty określonego rodzaju wsparcia, zobowiązany jest do rozważenia obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), oraz do zbadania drugiego elementu - rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. zastosowaniu tego przepisu mimo, że Organ nie oparł się na łącznym spełnieniu elementu obiektywnego oraz subiektywnego i stosując wobec Skarżącej klauzulę obejścia prawa oparł się tylko na elementach takich jak więź personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne (które nie były jednak takie same i różniły się od siebie), nie badając okoliczności świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez nieprzyznanie Skarżącej płatności bezpośredniej pomimo, że Skarżąca spełniła wszystkie niezbędne warunki do przyznania płatności w ramach określonego wsparcia bezpośredniego określone w przepisie uzasadniające przyznanie płatności, albowiem: został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się o te płatności, Skarżąca spełnia warunki powierzchniowe od, których uzależniona jest możliwość przyznania płatności, art. 8 ust. 1 pkt. 1 - 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez nieprzyznanie tzw. "płatności obszarowych" o których mowa w przepisie pomimo, że: CN Skarżąca spełniła warunek powierzchniowy do ich przyznania jak również pozostawała właścicielem posiadanych gruntów rolnych, których powierzchnia uprawniała do przyznania płatności, a grunty rolne były przez Skarżącą samodzielnie uprawniane, co potwierdza materiał dowodowy sprawy. Skarżąca pozostaje uprawnionym beneficjentem do otrzymania tego rodzaju wsparcia ponieważ nie tylko pozostaje faktycznym posiadaczem gruntu w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego (pozostając również ich częściowym właścicielem) lecz również użytkuje je w znaczeniu rolniczym. § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" Skarżąca spełniła wszelkie wymogi związane z otrzymaniem tej płatności oraz od 2020r. w zależności od pakietu/wariantu realizuje 5 letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne zgodnie z wymogami cyt. rozporządzenia będąc uprawnionym posiadaczem tych gruntów oraz realizując zadania i cele określone w Rozporządzeniu RSK przez wskazany okres do chwili obecnej, w tym także w roku 2022. Od 2022 realizuje pakiet 4.8 na działce nr [...], od 2022 realizuje pakiet 4.10 na działce nr [...], od 2022 realizuje pakiet 4.8 na działce nr [...], od 2021 realizuje pakiet 4.8 na działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Postępowanie przed organami ARiMR cechuje odrębność proceduralna, ponieważ niektóre z zasad postępowania określone w przepisach k.p.a., w przypadku postępowań dotyczących przyznania płatności uległy znacznemu ograniczeniu. W sprawach dotyczących płatności bezpośrednich, stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2020 r. poz. 1341 j.t.) - zwanej dalej "ustawą OB", organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przepisów art. 79a oraz art. 81 kpa nie stosuje się. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy OB strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Tożsamy sposób procedowania ma miejsce w sprawach płatności, których warunki i tryb przyznawania, wypłaty i zwrotu uregulowane są w ustawie z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2021 r., poz. 2137) – zwanej dalej "ustawą PROW". Analogiczne przepisy zawarte są bowiem w art. 27 ust. 1 i 2 tej ustawy. Wyjaśnić należy, że prowadząc postępowanie mające na celu zweryfikowanie wniosku o przyznanie płatności organ uprawniony jest do rozważenia czy w przypadku danego beneficjenta nie wystąpiły okoliczności dotyczące wykreowania tzw. sztucznych warunków pozwalających na uzyskanie płatności w kwotach wyższych niż te, które by stronie przysługiwały gdyby do stworzenia takich warunków nie doszło. Nie ulega wątpliwości, że w wypadku gdy organ zmierza do odmowy przyznania płatności, z uwagi na stworzenie przez wnioskodawcę sztucznych warunków do jej uzyskania, obowiązek wykazania istnienia tej okoliczności spoczywa na organie. Należy jednak pamiętać, że specyfika postępowania dowodowego w tego typu sprawach powoduje, że większość, a czasami wręcz całość dowodów istotnych dla tego aspektu sprawy jest w posiadaniu wnioskodawcy. Ten ostatni, jak już wspomniano, ma obowiązek przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. ZW tym miejscu należy zaznaczyć, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) - c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L z 2013 r. Nr 347, str. 608 z późn. zm.) – zwanego dalej "Rozporządzeniem 1307/2013", "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą, "gospodarstwo rolne" oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika (podkreślenia Sądu), znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego; "działalność rolnicza" oznacza: (i) produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; (ii) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub (iii) prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy. Powyższe oznacza, że rolnikiem, a zatem podmiotem, który może występować o przyznanie płatności, jest osoba fizyczna lub prawna (ewentualnie grupa takich osób), która: - posiada odpowiednie jednostki wykorzystywane w działalności rolniczej, - zarządza nimi, - aktywnie prowadzi produkcję, hodowlę, uprawę, utrzymuje użytki rolne itd. W ocenie Sądu podmiot występujący o przyznanie płatności ma obowiązek dysponowania odpowiednimi dowodami wskazującymi, że spełnia wszystkie trzy ww. warunki. W toku kontroli wniosku o przyznanie płatności organ ma bowiem prawo dokonać weryfikacji wszystkich oświadczeń wnioskodawcy. Powyższe uwagi są niezbędne gdyż osią argumentacji organu dotyczącej stworzenia przez stronę "sztucznych warunków", w kontrolowanej przez Sąd sprawie, jest twierdzenie, że nie prowadzi ona indywidualnego gospodarstwa rolnego, a gospodarstwo to jest współtworzone przez szereg osób wskazanych w decyzji - zwanych na potrzeby niniejszego uzasadnienia “grupą". Zdaniem organu, osoby te nie mogą występować o przyznanie płatności samodzielnie, gdyż wspólnie posiadają odpowiednie jednostki wykorzystywane w działalności rolniczej, wspólnie zarządzają nimi i wspólnie prowadzą działalność rolniczą. Z kolei zgłoszenie wniosku o płatność przez poszczególne osoby, miało umożliwić ich uzyskanie w wyższych wysokościach. Reasumując powyższe: w niniejszym postępowaniu rolą Sądu jest ocena, czy organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy i na jego podstawie zasadnie uznały, że strona skarżąca oraz pozostałe osoby należące do grupy, w sposób sztuczny stworzyły warunki niezbędne do uzyskania płatności w wyższej wysokości. Ocena Sądu musi jednak uwzględniać to, że zebranie kompletnego materiału dowodowego jest uzależnione od współdziałania strony skarżącej. Strona ta ma bowiem obowiązek przedstawić na wezwanie organu dowodów potwierdzających dysponowanie jednostkami wykorzystywanymi w działalności rolniczej, zarządzania nimi oraz aktywnego prowadzenia wspomnianej działalności. Należy również wskazać, że skarżąca składając wniosek o przyznanie płatności na rok 2022, w pozycji IX ppkt 5) formularza wniosku zawierającego oświadczenia i zobowiązania, oświadczyła, że nie stwarza sztucznych warunków, o których mowa w art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i art.11 ust.4, art. 41 ust. 7, art. 61 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w celu uzyskania korzyści finansowych sprzecznych z celami systemów pomocy. Zdaniem orzekającego Sądu, złożone przez skarżącą oświadczenia biorąc po uwagę bardzo uproszczone postępowanie w stosunku do klasycznego postępowania administracyjnego, mają istotne znaczenie w prowadzeniu tego typu postępowaniu albowiem organ weryfikując dane zawarte w złożonym wniosku, opiera się faktycznie na dokumentach i oświadczeniach zawartych i załączonych do wniosku. Tylko w przypadku nabrania wątpliwości co prawdziwości zawartych w nich twierdzeń i okoliczności, dokonuje ich sprawdzenia. Skarżąca składając oświadczenie zawarte w złożonym wniosku, że "nie stwarzam sztucznych warunków, o których mowa w art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i art. 11 ust. 4, art. 41 ust. 7, art. 61 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w celu uzyskania korzyści finansowych sprzecznych z celami systemów pomocy". Złożyła oświadczenie wiedzy, zatem na ten moment, powinna posiadać dowody, które skutkowały złożeniem przez nią takiego, a nie innego oświadczenia wiedzy. W formularzu nie zawarto możliwości wyboru w tym zakresie innej opcji poprzez stwierdzenie np. "nie wiem, nie posiadam w tym zakresie wiedzy". Zawarte stwierdzenie jest jednoznaczne "nie stwarzam sztucznych warunków". Zatem strona składając wniosek ze złożonym przez siebie oświadczeniem musi liczyć się nie tylko z tym, że organ badając prawdziwość danych zawartych we wniosku, dokona nie tylko weryfikacji jej statusu rolnika, ale także prawdziwości oświadczenia, że "nie stwarza sztucznych warunków". Mając to na uwadze nie można uznać, że tymi dowodami mają być w głównej mierze zeznania świadków, składane po znacznym upływie czasu od złożenia oświadczenia. O stanie wiedzy świadków, co do istnienia istotnego stanu faktycznego, osoba składająca oświadczenie, nie będzie przecież wiedzieć w momencie składania oświadczenia, ale znacznie później, bo dopiero po ich przesłuchaniu. W omawianym postępowaniu zeznania świadków powinny mieć charakter uzupełniający, pozwalający rozstrzygnąć wątpliwości wynikające z treści dokumentów. Nie mogą jednak zastępować dowodów w postaci dokumentów ukazujących podstawowe podstawowe elementy funkcjonowania gospodarstwa rolnego. Rozwijając oba wyżej omówione wątki, Sąd pragnie również wskazać, że w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności strona nie może decydować o tym, jakie dowody są przydatne, a jakie nieprzydatne organowi administracyjnemu w postępowaniu i od tej oceny uzależniać udostępnienie materiału dowodowego. W tym zakresie gestorem postępowania jest organ administracyjny. Jak już wspomniano, specyfika spraw w przedmiocie przyznania płatności wiąże się z tym, że posiadaczem niezbędnych informacji oraz materiału dowodowego, który umożliwi rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, jest przede wszystkim strona postępowania. Każdorazowy brak reakcji strony na wezwanie organu do przedstawienia dowodów, musi być oceniony, jako naruszenie powyższego ustawowego obowiązku. Strona, która nie wywiązuje się z powyższego obowiązku musi mieć świadomość tego, że to od jej postawy uzależniony będzie sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że podmiotem mającym przejawiać aktywność w postępowaniu, polegającą na wykazaniu spełnienia pozytywnych przesłanek do uzyskania pomocy, jak również wykazania braku wystąpienia negatywnych przesłanek skutkujących odmową udzielenia tej pomocy, jest podmiot, który z takiej pomocy chce skorzystać. Oznacza to, że aktywność strony nie może sprowadzać się głównie do negowania dokonanych przez organ prowadzący postępowanie ustaleń. Organy administracji publicznej nie mają zaś obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tak jak tego wymaga art. 7 k.p.a. (por. wyrok WSA w Olsztynie z 27 lutego 2020 r. I SA/Ol 790/19 - wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozłożenie ciężaru w postępowaniu dowodowym powoduje, że organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy, jak tego oczekuje Skarżąca, ani też z własnej inicjatywy, pouczania strony, czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (por. wyr. NSA z 29.03.2019 r. I GSK 1369/18). Podkreślić należy, że organy nie zarzuciły Skarżącej niespełnienia warunków do przyznania określonej płatność, wykazały natomiast, że warunki do jej otrzymania w wyższej wysokości zostały wykreowane w sposób sztuczny. Argumentacja zaskarżonej decyzji kładzie nacisk nie na to, czy strona skarżąca jest rolnikiem, lecz czy rolnikiem w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) - c) Rozporządzenia nr 1307/2013 jest grupa osób fizycznych i prawnych wskazanych w decyzji. Owa wielokrotnie przywoływana “sztuczność" nie dotyczy zatem tego czy strona postępowania w sposób “sztuczny" prowadzi gospodarstwo rodzinne w rozumieniu art. 23 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 1 ustawy z 11 kwietnia 2003 r. o Kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 461 ze zm.) ale tego, czy uczestniczyła w wykreowaniu sztucznych warunków do uzyskania płatności w wyższej wysokości. Organ uznał, że organizacja działalności rolniczej Skarżącej, jak i pozostałych osób wymienionych w decyzji, zmierzała do ominięcia przepisów zmniejszających wysokość poszczególnych płatności dla gospodarstw z większym areałem lub ilością bydła. Organy badały aspekty związane z faktycznym użytkowaniem gruntów, ich zarządzeniem oraz współdziałaniem osób je użytkujących i deklarujących do płatności. Analiza ta wykazała, że wszystkie gospodarstwa rolne były ściśle powiązane osobowo, organizacyjne i ekonomicznie. Strona skarżąca prowadziła przy pomocy najbliższych de facto jeden organizm gospodarczy, stanowiący jedno gospodarstwo rolne. Powoduje to, że mimo wielości podmiotów, działalność rolnicza faktycznie prowadzona była wspólnie przez te same osoby. Sąd podziela powyższe stanowisko. W jego ocenie poszczególne podmioty, w tym strona Skarżąca, nie stanowiły odrębnych gospodarstw rolnych. Szczegółowa analiza powiązań pomiędzy poszczególnymi podmiotami, tj. stroną skarżącą i pozostałymi producentami ubiegającymi się o płatności ze środków publicznych, łączące owe podmioty więzi osobowe i kapitałowe, pozwalają na ustalenie koordynacji działań tych jednostek, polegających na zgłaszaniu gruntów do płatności, w celu uzyskania korzyści wynikających z uregulowań systemu wsparcia. Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie organy uznały, że Skarżąca nie jest samodzielnym producentem rolnym, lecz funkcjonuje jako zasadnicza część szerszej struktury, powiązanej personalnie i kapitałowo. Działki oraz bydło zgłaszane do płatności na rok 2022 przez poszczególne podmioty grupy, nie stanowią pojedynczego gospodarstwa rolnego, a część większej całości, nastawionej na pozyskanie płatności do gruntów rolnych w kwotach większych niż faktycznie przysługujące. Sednem tego mechanizmu jest multiplikowanie podmiotów (osób fizycznych i prawnych) mogących formalnie ubiegać się o płatności, a pozbawionych przymiotu samodzielności w funkcjonowaniu. Organ odwoławczy przedstawił, ustalony w tej sprawie mechanizm, mający jego zdaniem zmaksymalizowanie wysokości otrzymanych płatności oraz uzyskania płatności do działek, do których na mocy przepisów szczególnych płatność nie zostałaby przyznana z powodu przekroczenia limitów powierzchniowych i kwotowych obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie § 4 ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia RSK rolnik lub zarządca realizujący zobowiązanie rolno - środowiskowo - klimatyczne przestrzega innych wymogów, które są określone dla poszczególnych pakietów lub ich wariantów w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z kolei § 16 ust. 1 Rozporządzenia RSK stanowi, iż w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-6, płatność jest przyznawana w wysokości: 1) 100% stawki płatności - za powierzchnię gruntów od 0,1 ha do 50 ha; 2) 75% stawki płatności - za powierzchnię gruntów powyżej 50 ha do 100 ha; 3) 60% stawki płatności - za powierzchnię gruntów powyżej 100 ha. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz lektura zaskarżonej decyzji pozwala przyjąć, że organ odwoławczy wykazał, iż skarżąca, wraz z powiązanymi podmiotami, współkreowała sztuczne warunki wymagane do uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, w sprzeczności z jego celami, co też skutkowało odmową przyznania wnioskowanych płatności na podstawie art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Zgodnie z tym przepisem: "bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa". Wyjaśnić trzeba, że kwestia skutku sztucznego tworzenia warunków uprawniających do otrzymania płatności przez beneficjentów została jednolicie uregulowana w przepisach unijnych w odniesieniu do obu filarów Wspólnej Polityki Rolnej. Warto również podkreślić, że środki pomocowe przeznaczone na finansowanie płatności w ramach Wspólnej Polityki Rolnej wypłacane są z budżetu Unii Europejskiej, a w związku z tym podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem nr 2988/95. W myśl art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku, przez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści (por. wyrok NSA z 3.11.2016 r. akt II GSK 3579/16). Jednak ani przepisy rozporządzenia nr 1306/2013 ani obowiązującego wcześniej rozporządzenia nr 65/2011, nie precyzują, na czym może polegać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, pozostawiając tym samym rozstrzygnięcie tego zagadnienia organom stosującym prawo. Zwrot "sztuczne warunki" utrwalił się w regulacjach Wspólnej Polityki Rolnej w kolejnych okresach programowania i był formułowany w prawie niezmienionym brzmieniu. Tworzenie sztucznych warunków zostało uznane za naruszenie interesów finansowych UE. W okresach programowych 2014-2020 i 2023-2027 relewantne przepisy zostały ujęte w art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 oraz art. 62 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz.U. L 435 z 6 grudnia 2021 r.). Z powyższych przepisów wynika, że nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, iż warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Prawo unijne nie określa jednak kryteriów oceny utworzenia sztucznych warunków. Kryteria te zostały sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zakaz tworzenia sztucznych warunków stanowi klauzulę generalną, która ma na celu zapobieganie stosowania prawa w sposób schematyczny, prowadzący do skutków mijających się z celem, dla którego to prawo zostało ustanowione. Dotyczy to pozyskiwania korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa unijnego. Z orzecznictwa TSUE wynika, że ustalenie utworzenia sztucznych warunków wymaga zbadania elementu obiektywnego i subiektywnego (Wyrok Trybunału z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrzawen fond Zemedelie Razplasztatelna agencija). Podobne stanowisko zajmował już wcześniej ETS np. w wyroku z 14.12.2000 r., w sprawie C-110/99, Emsland- Starkę GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-11569; wyroku z 21.07.2005 r. w sprawie C-515/03, Eichsfelder Schlachtbetrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-07355; wyroku z 16.03.2006 r. w sprawie C-94/05, Emsland-Starke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hanover, Zbiór Orzeczeń 2006, nr 3A, s. 1-2619; wyroku z 11.01.2007 r. w sprawie C-279/05 Vonk Dairy Products, Zbiór Orzeczeń s. 1 - 239, w którym podkreślał, że zaistnienie subiektywnego elementu może zostać również wzmocnione poprzez dowód zmowy mogącej przyjąć postać zamierzonej koordynacji pomiędzy różnymi inwestorami ubiegającymi się o pomoc w ramach systemu wsparcia, w szczególności gdy projekty inwestycyjne są identyczne lub gdy istnieje więź geograficzna, ekonomiczna, funkcjonalna, prawna lub personalna pomiędzy projektami. Stanowisko TSUE stało się ostatnio mniej korzystne dla beneficjentów po wyroku TSUE z dnia 7 kwietnia 2022, C-176/20 SC Avio Lucos SRL przeciwko Agentia de Platisi Interventie Pentru Agricultura - Central Judetean Doli i Agentia de Plati si Interventie Pentru Agricultura (APIA) - Aparat Central (www.eur-lex.europa.eu). TSUE potwierdził, że oceny czy doszło do tworzenia sztucznych warunków należy dokonać w oparciu o istnienie elementu obiektywnego i subiektywnego w działaniach wnioskodawcy, ale pominął w tym wyroku, że do uznania zaistnienia sztucznych warunków do uzyskania płatności rolniczych, nakierowanie na pozyskanie tych płatności nie musi być wyłącznym celem wnioskującego o płatności. W wyroku z 3 czerwca 2022 r., sygn. akt I GSK 2607/18, Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że pojęcie sztucznego tworzenia warunków jest pojęciem nieostrym, jego znaczenie ustalić należy w toku wykładni na tle okoliczności konkretnego przypadku. Sztuczny to przymiotnik określający coś, co zostało wytworzone w sposób nienaturalny, w innym celu, niż nastąpiłoby w ramach normalnego porządku rzeczy. Sztuczny charakter czynności prawnych można przypisać takim czynnościom, których sens sprowadza się do wywołania określonego skutku, który nie wystąpiłby, gdyby obrót gospodarczy toczył się swobodnie i uczciwie. Kreowanie w ten sposób przesłanek uzyskania pomocy publicznej jest w świetle art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 niedopuszczalne. Stwierdzenie tego rodzaju nieprawidłowości prowadzić bowiem musi jak stanowi ten przepis do nieprzyznania lub wycofania już przyznanej korzyści. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z unormowaniem tym koresponduje art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Przepis ten nie odwołuje się do zamiaru kierunkowego wnioskodawcy, a więc nie stanowi o tym, by wyłącznym celem jego działania było uzyskanie nienależnej korzyści. Tak też ten przepis rozumiany jest w najnowszym orzecznictwie TSUE. Wprawdzie wcześniej TSUE zajmował bardziej liberalne dla beneficjentów pomocy stanowisko, bo przyjmował, że o sztucznym tworzeniu warunków w rozumieniu tego przepisu można mówić jedynie wówczas, gdy wyłącznym celem działania wnioskodawcy było uzyskanie nienależnej pomocy (zob. np. wyrok z 12 września 2013 r., nr C-434/12, ZOTSiS 2013/9/I-546 i cytowane tam orzecznictwo), jednak obecnie odstąpiono od tego poglądu. W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. nr C-176/20 TSUE wyjaśnił, że ze sztucznymi warunkami w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy "z jednej strony z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków przewidzianych we właściwym uregulowaniu cel realizowany przez to uregulowanie nie został osiągnięty, a z drugiej strony wykazano wolę uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania", nie odwołując się już do wyłącznego celu działania wnioskodawcy. Wskazano także w uzasadnieniu tego orzeczenia, że art. 60 rozporządzenia 1306/2013 odpowiada zgodnie z jego brzmieniem co do zasady art. 29 rozporządzenia 1782/2003, dokonującemu kodyfikacji dotychczasowego orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którym podmioty prawa nie mogą się w sposób oszukańczy lub stanowiący nadużycie powoływać na przepisy prawa Unii. W wyroku z dnia 28 maja 2025 r. sygn. akt. I GSK 1776/22 wskazano, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej uprawnienia do płatności powinno się przydzielać osobie, która posiada uprawnienia decyzyjne, odnosi korzyści i ponosi ryzyko finansowe w odniesieniu do działalności rolniczej na gruntach, co do których wnioskuje o płatności – motyw 16 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia. Z powołanych orzeczeń TSUE, wynika ponadto wprost, że w ramach badania elementu subiektywnego (zamiaru) organ posiada kompetencję do badania okoliczności związanych z powstaniem grupy producentów, a ponadto takie badanie może podejmować przed dokonaniem płatności oceniając, czy nie stworzono w sposób sztuczny warunków wymaganych do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Organ może zatem oceniać zamiar stanowiący element towarzyszący czynnościom na etapie zawiązywania grupy oraz składania wniosków o płatność. Wobec tego to, na ten moment należy rozważać intencje poszczególnych członków przyszłej grupy producentów, jak i oceniać okoliczności towarzyszące zawiązaniu danej grupy, które to okoliczności mogą wskazywać na sztuczne stworzenie warunków dla uzyskania wsparcia niezgodnie z celami systemu wsparcia (zob. wyr. NSA z 28.03.2017 r., II GSK 138/17). Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie I GSK 1772/18, że utworzenie wielu gospodarstw rolnych, powiązanych ze sobą osobowo, kapitałowo, organizacyjnie i technicznie, a następnie złożenie wielu odrębnych wniosków o przyznanie płatności rolnych na poszczególne działki rolne, z pominięciem modulacji, która ogranicza przyznanie pomocy ze względu na powierzchnię gruntów rolnych wskazuje na stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności rolnych. Bez znaczenia pozostaje to, że każdy z tych podmiotów może wykazać się posiadaniem gruntów rolnych uprawianych rolniczo oraz to, że posiada wyodrębnienie organizacyjno-prawne. Nie wyklucza to bowiem tego, przy zaistnieniu dodatkowych okoliczności, że podmioty te podjęły czynności prawne i faktyczne wprawdzie bezpośrednio nieobjętych zakazem prawnym, ale które w istocie zmierzają do osiągnięcia skutku zakazanego przez prawo. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości takie zachowanie nie może być objęte ochroną prawną i może być odpowiednio sankcjonowane (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości (druga izba) z 16 marca 2006r. w sprawie C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover; pkt 52-53). Ocena gospodarstwa rolnego musi obejmować, w sytuacjach budzących wątpliwości, nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z jego funkcjonowaniem, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku. Ocena ta powinna również uwzględniać charakter zadań jakie mogą być finansowane z budżetu UE na rozwój obszarów wiejskich (na podstawie krajowych planów strategicznych rozwoju obszarów wiejskich)i powinna niewątpliwie łączyć się z oceną dokonywaną w pozostałych płatnościach rolnych i obowiązujących tam modulacji za dany okres. Zasadniczym celem wsparcia jest pomoc w przeprowadzeniu restrukturyzacji rolnictwa i poprawy warunków gospodarowania i życia na terenach wiejskich oraz pomoc w ochronie środowiska naturalnego przed dalszą jego degradacją. Wsparcie to jest oparte na mechanizmie mającym na celu stopniowe obniżanie płatności dla rolników na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, a także na zasadzie zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Zatem przepisy prawa krajowego i unijnego sprzeciwiają się przyznaniu płatności podmiotom, których zasadniczym celem podejmowanych działań jest dążenie do uzyskania jak największej płatności, a nie realizacja jednego z celów zgrupowanych wokół czterech osi wsparcia. Można założyć, że gdyby nie było takiego wsparcia finansowego ze strony Państwa czy UE, to działalność byłaby prowadzona w ramach jednego podmiotu (gospodarstwa rolnego) a nie kilku podmiotów gospodarczych. Tak więc, mimo że działania polegające na utworzeniu wielu podmiotów, posiadanie gruntów rolnych, czy też powierzenie wykonania prac rolnych innemu podmiotowi są prawnie dopuszczalne, to jednak muszą one być skonfrontowane z przepisami regulującymi mechanizm przyznawania płatności, które wykluczają przyznawanie płatności podmiotom, które z uwagi na swoją sytuację ekonomiczną i pozycję na rynku rolnym takiej pomocy nie powinny oczekiwać. Podmioty te, ukrywając faktyczny sposób i zakres prowadzonej działalności, de facto nie prowadzą działalności rolniczej opartej na zasadzie swobody i konkurencyjności, a więc nie spełniają zasadniczego kryterium pozwalającego na przyznanie jakiejkolwiek pomocy nie tylko w zakresie rolnictwa. W ocenie Sądu organ odwoławczy wykazał istnienie przesłanek odmowy przyznania płatności zgodnie z wykładnią sformułowaną w ww. wyrokach TSUE. Ustalił prawidłowo powiązania rodzinne i kapitałowe poszczególnych osób. W świetle poczynionych ustaleń trafnie skonkludował, że wskazane podmioty w działalności rolniczej, współtworzyły centralnie zarządzany organizm gospodarczy. Tym samym, że poprzez ukształtowanie struktury własności gruntów i stad oraz podporządkowanie wspólnemu celowi gospodarczemu, doszło do - zamierzonej i nakierowanej na korzyści sprzeczne z tymi celami wsparcia - koordynacji działań, służących obejściu mechanizmów modulacji kwot płatności polegającej na zmniejszeniach kwot płatności poprzez zastosowanie: pułapów powierzchniowych, współczynnika redukcji, współczynnika korygującego oraz - w przypadku innych płatności - szczeblowo degresywnych stawek płatności. Zasadnie uznano, że o sztuczności warunków stworzonych do uzyskania płatności świadczył fakt, iż działalność zaangażowanych podmiotów, w tym strony skarżącej, nie miała charakteru odrębnego. Strona nie działała autonomicznie. Ustalono okoliczności obiektywnie wskazujące na podporządkowaniu funkcjonowania strony skarżącej interesom całej, stanowiącej de facto jedno gospodarstwo rolne, grupy podmiotów powiązanych, jak również o braku prawnych cech pozwalających na przypisanie jej statusu indywidualnego "rolnika" (art. 4 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1307/2013). Organ prawidłowo wskazał na istnienie jednego spójnego gospodarstwa obejmującego wszystkie grunty lub stada, formalnie zgłoszone do płatności przez odrębne podmioty. Zwrócił uwagę, na schemat podmiotów powiązanych występujących o płatności w roku 2022 r. Podmioty te są wzajemnie powiązane osobowo, organizacyjnie oraz sprzętowo. W sposób uprawniony wywnioskowano o funkcjonowaniu szerszego, jednolicie i spójnie zarządzanego przedsięwzięcia gospodarczego. Trafnie stwierdził, iż podmioty te, w tym Skarżąca, nie prowadziły samodzielnie odrębnych gospodarstw rolnych rozumianych jako zarządzane przez siebie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej (art. 4 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia nr 1307/2013). Wskazują na to w pierwszej kolejności następujące ustalenia i argumenty: a) D.M., B.M., O.M. oraz P.M. wspólnie dzierżawili od Parku Narodowego "[...]" około 1 000 ha gruntów. Obejmujące je działki zgłaszane były do płatności dowolnie, przez B.M., O.M. oraz P.M.. Umowy z Parkiem nie precyzowały, któremu z wnioskodawców przysługuje prawo do użytkowania konkretnej działki. Uiszczenie czynszu dzierżawnego następowało w większości wypadków z konta D.M. Pomimo wezwań kierowanych do poszczególnych wnioskodawców, nie przedłożyli oni dokumentów jednoznacznie potwierdzających dokonanie wzajemnych rozliczeń. Nie wyjaśnili wysokości czynszu za poszczególne działki. Zasadnie zatem organ uznał, że członkowie grupy działali w koordynacji i nie wyjaśnili zasad panujących we wzajemnych stosunkach regulujących: kto zgłasza działki do płatności, jaka jest wysokość czynszu za konkretną działkę oraz jaki jest sposób rozliczenia współdzierżawców z osobą uiszczającą czynsz wydzierżawiającemu; b) w latach poprzedzających 2022 r. działki [...], [...], [...]i [...]obręb [...], działka [...] obręb [...], działka [...], działki [...], [...] obręb [...] były w różnych latach zgłaszane do płatności przez różne osoby wchodzące w skład grupy lub podmioty powiązane. Równocześnie działki [...], [...] oraz [...] były dodatkowo dzielone i rozdysponowane pomiędzy członków grupy i podmioty powiązane (np. M. M. oraz K.M. dzierżawią działki od odpowiednio B.M. i [...] sp. z o.o.. Obie działki zostały wyodrębnione z większych). c) na działce [...] obręb [...] znajduje się lokalizacja stada D.M. Działka ta jest jego własnością. Na tej samej działce znajdują się wybiegi stad: B.M., P.M. oraz O.M. Równocześnie, na działce [...] (otoczonej w całości przez działkę [...]) ograniczającej się praktycznie do obrysu znajdującej się na niej budynku, stanowiącej własność P.M., znajduje się lokalizacja stad P.M. i B.M. Z kolei w [...], w obrębie jednego kompleksu budynków gospodarczych, na odrębnych działkach ewidencyjnych wydzielonych z (nieistniejącej aktualnie) działki nr [...] znajdują się: siedziba stada O.M. (działka nr [...]), P.M. (działka nr [...]), D.M. (działka nr [...]), [...] sp. z o. o, [...] sp. z o. o., [...] sp. z o. o. (również działka nr [...]). Samą działkę [...] (nr przed podziałem geodezyjnym) jako siedzibę stada podają: [...] sp. z o. o., [...] sp. z o. o., oraz [...] sp. z o. o. W spółkach tych udziałowcami są D.J.M. oraz B.M. d) członkowie grupy deklarowali rodzaje działalności rolniczej wymagającej tego samego rodzaju sprzętu (uprawy: rzepaku, kukurydzy i innych zbóż oraz grochu siewnego; hodowli bydła; utrzymywanie użytków zielonych). Równocześnie O.M, P.M., B.M., K.M., oraz M.M., pomimo precyzyjnych wezwań (do przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadane zaplecze techniczne w tym maszyn i urządzeń rolniczych) nie udokumentowali dysponowania sprzętem, infrastrukturą lub zwierzętami (celem spełnienia warunków umożliwiających przyznanie RSK) niezbędnymi do samodzielnego prowadzenia działalności rolniczej w deklarowanym zakresie. Ponadto O.M., P.M., B.M. K.M. M.M. oraz [...] sp. z o.o. nie udokumentowali zatrudniania pracowników w ilości i kwalifikacjach niezbędnych do samodzielnego prowadzenia działalności rolniczej w deklarowanym zakresie. Spółka [...] pomimo posiadania sprzętu nie zatrudniała pracowników do ich obsługi. Pomimo wskazanych braków w zapleczu i sile roboczej wymienione osoby nie udokumentowały w pełni w jaki sposób, przy użyciu jakiego sprzętu, na jakich zasadach itd. prowadziły deklarowaną działalność rolniczą. Z przedłożonych dokumentów i oświadczeń wynika również, że w omawianym zakresie wymienione osoby korzystały z pomocy innych osób z grupy. W dalszej kolejności na przyjętą ocenę miały inne okoliczności, które nie stanowiłyby jej samodzielnej podstawy, jednakże w połączeniu z wyżej wymienionymi, mają nią wpływ: - osoby tworzące grupę w zakresie kupna koniecznych do prowadzenia działalności materiałów, jak również sprzedaży swojej produkcji w przeważającym zakresie korzystały ze spółek [...] czy [...], w których funkcje zarządzające i właścicielskie pełnią członkowie rodziny M. Z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym - w [..] sp. z o. o. wspólnikami są m.in. D.J.M. oraz B.M., będący jednocześnie i odpowiednio prezesem oraz członkiem zarządu przedmiotowej spółki. Z kolei w [...] sp. z o. o. B.M. pełni funkcję prezesa zarządu, a wspólnikami są m.in. D.J.M., [...] sp. z o. o. (wspólnik i prezes zarządu D.J.M.) oraz [...] sp. z o. o. (jeden ze wspólników oraz prezes zarządu D.J.M.). Wobec powyższego należy stwierdzić, iż D.J.M., ale również B.M., posiadają dominujący wpływ na działalność. Jakkolwiek opisane działanie jest usprawiedliwione ekonomicznie, to jednak w zestawieniu z całością przedstawionych okoliczności, wzmacnia argumentację organu opisującą grupę jako jeden organizm gospodarczy. - te same adresy siedzib gospodarstw B.M., O.M. oraz P.M. Analogiczna sytuacja dotyczy siedzib M.M, K.M. oraz [...] sp. z o. o (powiązanej z O.M. i P.M.). Również siedziba [...] sp. sp. z o. o. koreluje z innymi powiązanymi osobą D.M. spółkami tj.: [...]sp. z o. o., [...] sp. z o. o., [...] sp. z o. o., a także siedzibą prowadzenia działalności D.M. jako podatnika VAT oraz widnieje na części faktur dotyczących O.M. o P.M. W świetle powyższych spostrzeżeń, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, o tym że działalność występujących o dopłaty istniała w ramach szerszego centralnie i spójnie kierowanego organizmu gospodarczego, nie miała charakteru autonomicznego, a działalność rolnicza przez zależne podmioty miała charakter wyłącznie formalny, a wypadku M.M oraz K.M. ekonomicznie nieuzasadniony, co świadczyło o cechującym ich funkcjonowanie "sztuczności" w rozumieniu art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Łącznie okoliczności te nakazywały uznać, że zgłoszenie do płatności gruntów i stad przez liczne powiązane podmioty, nieprowadzące w rzeczywistości samodzielnej działalności rolniczej uzasadnionej celami gospodarczymi, miało charakter sztuczny. Przez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności, należy bowiem rozumieć sztuczne wykreowanie określonych elementów stanów faktycznych, czy też manipulowanie nimi tak, aby odpowiadały one nie przepisowi prawnemu, który miałby w "normalnym" układzie rzeczy zastosowanie, ale przepisowi dla autora tej kreacji (manipulacji) korzystniejszemu (por. M. Godlewska, Pojęcie nadużycia prawa w prawie UE (cz. I), "Europejski Przegląd Sądowy" 2011, nr 6(69), s. 25-26). Organ trafnie ustalił, że zabieg polegający na zgłoszeniu przez odrębne podmioty zarządzanych wspólnie gruntów rolnych, prowadzić mógł do uzyskania dodatkowych korzyści finansowych w porównaniu z sytuacją, gdyby o płatności ubiegał się jeden podmiot. W zaskarżonej decyzji prawidłowo określono również hipotetyczną wartość takich korzyści i wskazano, że a) gdyby jeden podmiot złożył jeden wniosek o przyznanie płatności ONW do powierzchni 2384 ha [całość gruntów deklarowanych przez podmioty (tylko te opisywane w niniejszej decyzji) powiązane z Panem D.J.M.], to otrzymałby płatność jedynie do 75 ha (zgodnie z obowiązującymi przepisami § 3 ust. 4 Rozporządzenia ONW) - przy czym przyjmując do wyliczeń najniższą stawkę płatności ONW tj. dla strefy I wynoszącej 179 zł/ha - płatność ONW wyniosłaby 7 831,25 zł. W przypadku zgłoszenia gruntów o obszarze wynoszącym 2384 ha przez 7 opisywanych podmiotów - płatność ONW wyniosłaby łącznie 53 235,50 zł [(5 x 7831,25 zł) + ( 1 x 6712, 50 zł) + (1 x 7366,75 zł)], a potencjalny zysk wyniósłby 45 404,25 zł; b) składając jeden wniosek o przyznanie płatności na rok 2022 D.M. otrzymałby płatność RDST do limitu 27 ha w wysokości 5 295,78 zł (27 ha x 196,14 zł / ha). Składając siedem wniosków zwielokrotniono wysokość przyznanych płatności RDST w następujący sposób:7 x (27 x 196,14 zł / ha) = 37 070,46 zł Potencjalny zysk (w odniesieniu do płatności RDST za rok 2022) wynikający z zastosowania mechanizmu multiplikacji podmiotów wyniósł: 37 070,46 zł – 5 295,78 zł = 31 774,68 zł. c) Złożenie wniosku o płatności do krów oraz płatności do bydła przez jeden podmiot uprawniało do otrzymania pomocy finansowej w następujących wysokościach: - płatność do krów: 20 szt. zwierząt x 467,35 zł / szt. = 9347 zł - płatność do bydła: 20 szt. zwierząt 363,16 zł / szt. = 7 263,20 zł. Rozdział stada i przypisanie zwierząt do 4 osób fizycznych i jednej osoby prawnej spowodował możliwość zwielokrotnienia zysku w następujący sposób: - płatność do krów: 5 "gospodarstw" x (20 szt. zwierząt x 467,35 zł / szt.) = 46 735,00 zł - płatność do bydła: 5 "gospodarstw" x (20 szt. zwierząt 363,16 zł / szt.) = 36 316,00 zł. Potencjalny zysk wynikający z zastosowania mechanizmu multiplikacji podmiotów w przypadku płatności do krów oraz płatności do bydła wyniósł: 83 051,00 zł – 16 610,20 zł = 66 440,80 zł. d) wykreowanie płatności MR na rolników Pani K.M. oraz Pana M.M. pozwoliło na zysk: 2 x 50 ha x 360,91 zł/ha = 36 091,00 zł; e) płatność JPO może zostać przyznana w wysokości nieprzekraczającej 150 000 euro. Limit kwoty płatności JPO w wysokości 150 000 euro po przeliczeniu na polskie złote w roku 2022 wynosi 727 245,00 zł [150 000 euro x 4,8483 zł (kurs euro obowiązujący dla płatności realizowanych w 2022 r.)]. Stawka płatności JPO na rok 2022 określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2022 r. (Dz. U. 2022 r., poz. 2107) wynosi 518,01 zł/ha. Tym samym powierzchnia odpowiadająca maksymalnej możliwej do uzyskania kwicie płatności JPO w roku 2022 wynosi 1403,92 ha. Podział gruntów pomiędzy osoby z grupy pozwoliłoby na uzyskanie dodatkowej kwoty wsparcia (2 384,36 ha – 1403,92 ha) x 487,62 zł = 478 082,15 zł. f) w przypadku płatności RSK, zgłoszenie gruntów przez : Pan D.J.M. (100,87 ha deklarowane w 3 wariantach), Pan P.M. (317,00 ha deklarowane w 7 wariantach), [...] sp. z o. o. (129,23 ha deklarowane w dwóch wariantach), Pani B.M. (473,86 ha deklarowane w 4 wariantach), Pani O.M. (1045,83 ha), Pani K.M. (obszar 50 ha) oraz Pan M.M. (63,77 ha), pozwoliło na ominięcie § 16 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415, z późn. zm), który stanowi że, płatność jest przyznawana w wysokości: 1) 100% stawki płatności - za powierzchnię gruntów od 0,1 ha do 50 ha; 2) 75% stawki płatności - za powierzchnię gruntów powyżej 50 ha do 100 ha; 3) 60% stawki płatności - za powierzchnię gruntów powyżej 100 ha. Organ odwoławczy, w zaskarżonej decyzji, poprzez analizę okoliczności obiektywnych, oraz krytyczną ocenę twierdzeń co do motywacji takich działań, dowiódł bowiem, że służyły one obejściu mechanizmów służących realizacji celu wsparcia, a wyrażających się w zmniejszeniu kwot płatności proporcjonalnie do wielkości areału. Zasadnie ustalił, że doszło do skoordynowanego działania mającego na celu maksymalizację globalnych sum wsparcia ze wszystkich tytułów przewidzianych w ramach obu filarów polityki rolnej czyli płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Za pozytywną oceną ustaleń organu na temat celów stworzenia sztucznych warunków przemawiały następujące argumenty: 1) Organ dokonując oceny zamiaru, zasadnie przyjął szeroką (globalną) perspektywę faktyczną zestawiającą sposób prowadzenia działalności rolniczej przez wszystkie powiązane podmioty. Dopiero lączna ocena wzajemnych powiązań osób wchodzących w skład grupy umożliwia prześledzenie i zidentyfikowanie całego mechanizmu działań. Dokonywane na tym poziomie ustalenia pozwalały na stworzenie spójnego obrazu i poczynienie oceny potencjalnych korzyści płynących z wszystkich złożonych wniosków o przyannie płatności. 2) Organy ustaleń w tej kwestii zasadnie dokonał w oparciu o okoliczności obiektywne. Prawidłowość takiego postępowania znajduje potwierdzenie w przywołanym już wcześniej wyroku TSUE w sprawie C-434/12 oraz wyroku C-176/20. Z wyroków tych wynika, że Trybunał uznaje za obowiązek sądów krajowych (a w konsekwencji także organom) weryfikację obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że przez sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności z systemu wsparcia ubiegający się o taką płatność zamierzał osiągnąć korzyść sprzeczną z celami systemu. 3) Zdaniem Sądu trafny był również wniosek organu, że działania strony skarżącej nie wypełniały celów wspólnej polityki rolnej określonych w art. 39 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. Urz. UE C 115 z dnia 9 maja 2008 r.) oraz w art. 4 rozporządzenia nr 1305/2013. Podkreślić należy, poszukując ratio legis wspomnianych rozwiązań, że konieczne jest odczytywanie celów opisanych w ww. przepisach wraz z przepisami prawa materialnego zarówno wspólnotowego jaki krajowego regulujących przyznawanie płatności. Wynika z nich w sposób niewątpliwie, że konstrukcja stawek płatności (degresja szczeblowa) oraz próg kwotowy w przypadku jednolitej płatności obszarowej (współczynnik redukcji), służy promowaniu gospodarstw mniejszych, poprzez wsparcie dochodowe, co niewątpliwie sprzyjać ma pożądanemu przez prawodawcę wspólnotowego celowi jakim jest zapewnienie odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, zwłaszcza przez podniesienie indywidualnego dochodu osób pracujących w rolnictwie. Wprost mowa jest o tym w pkt. 13 preambuły do rozporządzenia nr 1307/2013 dotyczącego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Mowa tam, że: "charakterystyczną cechą rozdziału środków bezpośredniego wsparcia dochodów wśród rolników jest przydzielanie nieproporcjonalnych kwot płatności stosunkowo małej liczbie dużych beneficjentów. Więksi beneficjenci, dzięki ich zdolności do eksploatowania korzyści skali, nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu. Ponadto możliwość dostosowania ułatwia większym beneficjentom gospodarowanie przy niższym poziomie jednolitego wsparcia. Państwa członkowskie powinny zatem zmniejszyć o co najmniej 5 % część płatności podstawowej, która ma zostać przyznana rolnikom, jeśli przekracza ona 150.000 EUR. Aby zapobiec nieproporcjonalnym skutkom dla dużych gospodarstw o wysokiej liczbie pracowników, państwa członkowskie mogą zadecydować o uwzględnieniu kosztów zatrudnienia podczas stosowania tego mechanizmu. Aby takie zmniejszenie poziomu wsparcia było skuteczne, nie należy przyznawać żadnych korzyści rolnikom, którzy sztucznie stworzyli warunki w celu uniknięcia jego skutków. Dochód uzyskany dzięki zmniejszaniu płatności dla dużych beneficjentów powinien pozostać w państwach członkowskich, w których został wytworzony i powinien zostać udostępniony jako wsparcie unijne dla środków finansowanych w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ("EFRROW")". Jednoznacznie wynika z tego, że prawodawca wspólnotowy przewiduje rygorystyczne przestrzeganie przepisów przewidujących zmniejszenie wsparcia, służących ochronie interesów ekonomicznych mniejszych rolników. Organ właściwie ocenił, że działalność skarżącej oraz wskazanych w decyzji podmiotów nie realizowała tak rozumianych i prawnie promowanych celów wsparcia. Działanie skarżącej i podmiotów powiązanych nie służyło również wspieraniu konkurencyjności rolnictwa, czyli celowi wskazanemu w art. 4 lit. a) rozporządzenia nr 1305/2013. Wyjaśnić bowiem trzeba, że cel jakim jest poprawa konkurencyjności należy rozumieć w dwóch aspektach. Pierwszy wymaga odniesienia do sytuacji pojedynczego przedsiębiorcy - rolnika, drugi zaś wymaga przyjęcia perspektywy całej branży. Celem wsparcia jest bowiem zwiększanie konkurencyjności pojedynczego przedsiębiorstwa poprzez wzmacnianie jego pozycji ekonomicznej. Innymi słowy: konkurencyjność musi być oceniania indywidualnie, w odniesieniu do konkretnego przedsiębiorcy, a więc wymaga ustalenia czy wsparcie przyczyni się do podniesienia ekonomicznej konkurencyjności aplikującego o nią producenta rolnego. Po drugie - w aspekcie ogólnym - konkurencyjność odnosić należy do tego czy wsparcie danego przedsiębiorcy (w sensie funkcjonalnym a nie tylko formalnoprawnym) ponad ustalony limit nie przyczyni się do obniżenia (zachwiania) konkurencyjności na danym rynku (tak NSA w wyr. z 15.02.2017 r. II GSK 1518/15). Sąd wnioski te podziela w całości. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy brak jest wątpliwości, że ustalony schemat maksymalizacji wsparcia z obejściem: mechanizmów modulacji, ograniczeń kwotowych i powierzchniowych, stawia beneficjenta (tu rozumianego jako podmiot zawiadujący zagregowanym areałem i stadami) w sytuacji ekonomicznie lepszej od producentów unikających optymalizacji, niepożądanej z punktu widzenia celów wsparcia. Tym samym konkurencyjność w aspekcie szerszym, nie indywidualnym, w istocie zaburza. Sąd uznał jednocześnie, że strona wniosków tych nie podważyła argumentami opartymi na twierdzeniu o innym podłożu zdarzeń poddanych analizie organu. Nie przedłożyła również, pomimo nałożonego na nią przez organ obowiązku, dokumentów potwierdzających niezależność i samodzielność funkcjonowania jej gospodarstwa rolnego. Z przyczyn wskazanych na wstępie, wnioskodawca nie może posługiwać się dowodami nie istniejącymi w chwili składania wniosku o przyznanie płatności. Ma obowiązek posiadać dowody potwierdzające jego uprawnienie do otrzymania płatności, w tym statusu rolnika w rozumieniu Rozporządzenia 1307/2013. Obowiązek ten dodatkowo zyskuje na znaczeniu w sytuacjach gdy: wnioskodawca nie jest właścicielem wszystkich jednostek wykorzystywanych w jego działalności rolniczej oraz widnieją oczywiste powiązania osobowe bądź kapitałowe z innymi podmiotami występującymi o płatność. W niniejszej sprawie, pomimo tego, że postępowanie trwało przez wiele miesięcy, strona nie potrafiła przekonywująco udokumentować sposobu samodzielnego prowadzenia działalności rolniczej w deklarowanym zakresie. Dlatego też Sąd uznał, że bez wpływu na wynik sprawy pozostają zeznania złożone przez świadków, zawnioskowanych w poszczególnych postępowaniach. Strona mocno akcentowała zarzut dotyczący zaniechania przez organ przesłuchania wskazanych przez nią świadków, co w jej ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem strony zaniechanie przeprowadzenia przesłuchania świadków naruszało prawo strony do realizacji inicjatywy dowodowej oraz naruszało obowiązek ustawowy wszechstronnego zbadania całości materiału dowodowego. Świadkowie wskazani odwołaniach, w poszczególnych postępowaniach, "mają szczególną wiedzę w przedmiocie istotnych faktów jak: 1) samodzielne prowadzenie gospodarstwa przez skarżącą 2) plany rozwojowe jako samodzielnego rolnika, 3) posiadanie odpowiedniego zaplecza technicznego co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, 4) posiadanie wystarczającego do prowadzenia samodzielnie gospodarstwa zaplecza ekonomicznego, 5) bezpośredniego zatrudniania pracowników (pracownicy są zatrudniani najczęściej sezonowo na podstawie ustnych umów – co jest przyjętym trybem w warunkach wiejskich, 6) samodzielnego regulowania podatków oraz innych należności publicznoprawnych, 7) podejmowanie przez Skarżącą samodzielnych zarządczych decyzji w swoim gospodarstwie, 8) poza samodzielnością – odrębność każdego z gospodarstw rolnych: B.M., P.M., O. M, , D.M. oraz K.M. i M.M., spółki [...] sp. z o.o." Ponadto strona wskazała, że przesłuchanie D.M. było niezbędne, ponieważ zarzut tworzenia sztucznych warunków nosi w sobie element woli, a zatem koniecznym było przesłuchanie osoby której zarzuca się "układanie sztucznych warunków" celem wykazania tejże woli. W ocenie Strony na wskazane fakty organ zobowiązany był przeprowadzić dowody z przesłuchania świadków, w tym także i tych którym zarzucano tworzenie sztucznych warunków wraz ze Skarżącą dla prawidłowej oceny stanu faktycznego. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że jest on niezasadny z przyczyn, o których mowa była na wstępie rozważań Sądu. Zeznania te nie mogą zastąpić oczywistych braków w dokumentacji dotyczącej podstawowych aspektów działalności rolniczej członków grupy, takich jak wzajemne rozliczenia kosztów dzierżawy gruntów od Parku oraz niewykazania źródeł pochodzenia sprzętu, infrastruktury oraz niezbędnych do prowadzenia działalności w deklarowanych zakresie. Nadto podmioty, które tworzyły gospodarstwo rolne miały możliwość złożenia wyjaśnień – każdy w swojej sprawie i co do zasady takie wyjaśnienia zostały złożone. Wyjaśnienia te były przez organ poddane ocenie, stanowiły podstawę wzywania o uzupełnienie dokumentów, czy też uściślenia tych wyjaśnień, poprzez np. wskazanie osób/podmiotów wykonujących określone usługi oraz sposobu rozliczenia wystawionych/otrzymanych faktur, itp. Strona składając wniosek o przesłuchanie świadków: B.M., P.M., O.M., D.M. oraz K.M i M.M., spółki [...]sp. z o.o., nie wskazała jakie inne okoliczności - niż te które zostały przez te podmioty podane w wyjaśnieniach – mogłyby być przedmiotem przesłuchania, nie wskazała, jaką jeszcze, niż przedstawioną w toku postępowania, wiedzę o istotnych dla sprawy okolicznościach wskazane osoby posiadały. Przesłuchanie w charakterze świadków osób, które zdaniem organu współtworzyły sztuczne warunki (np. D.M., P.M.) nie mogło zatem wnieść nic nowego do sprawy. Osoby te oświadczyły w swoich wnioskach o płatności, że "nie stwarzają sztucznych warunków". Ich wiedza w tym zakresie jest zatem znana. Równocześnie, mimo wezwań, nie przedłożyły wystarczających dowodów w kluczowych dla sprawy aspektach. W ocenie Sądu, przesłuchanie poszczególnych członków grupy niebyło również niezbędne dla ustalenia istnienia subiektywnego elementu składającego się na stwierdzenie sztucznych warunków. W przywołanym orzecznictwie TSUE (sprawa C-434/12) oraz jednoznacznie bowiem wskazano, że zaistnienie subiektywnego elementu może zostać wykazane takimi okolicznościami jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne oraz na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Zatem nie chodzi tutaj wyłącznie o subiektywne poczucie skarżących na temat swoich działań. Więzi prawne, ekonomiczne i personalne pomiędzy członkami grupy zostały jednoznacznie ustalone. Wzajemne przekazywanie działek w latach wcześniejszych oraz wspólne wydzierżawianie gruntów Parku, świadczy również o zamierzonej koordynacji. Odnosząc się do pozostałych zawnioskowanych przesłuchań – osób, które nie były uznane przez organ, jako podmioty tworzące jedno gospodarstwo rolne – na okoliczność osobistego prowadzenia gospodarstwa przez Skarżącą, stwierdzić należy, że nie wnioski te nie dotyczą istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej, koniecznej do przeprowadzenia tych dowodów. Należy przypomnieć raz jeszcze, że okoliczność prowadzenia gospodarstwa przez stronę skarżącą, a także jej osobistego zaangażowania, nie jest kwestionowana. Organ nie ustalał, czy strona samodzielnie regulowała należności publicznoprawne, czy zatrudniała pracowników, kontaktowała się z weterynarzem, itd. Nie było również kwestionowane, że posiada jakieś zaplecze techniczne, czy ekonomiczne. Okoliczności te jednak nie są wystarczające do przyjęcia, że Strona prowadziła samodzielne gospodarstwo rolne w rozumieniu wyżej wskazanych regulacji europejskich i krajowych. Istotą sporu jest bowiem to, czy gospodarstwo to było samodzielnie przez nią zarządzane. Czy nie tworzyło elementu większej całości. Skarżąca zajmując się sprawami wspólnego gospodarstwa rolnego, np. wydając polecenia swojemu pracownikowi, sprawiała wrażenie osoby prowadzącej takie gospodarstwo. Natomiast jej niesamodzielność z jednej strony wynika z szeregu udowodnionych, obiektywnych okoliczności (przekazywanie działek wewnątrz grupy, wspólna umowa dzierżawy działek Parku, trzymanie stada we wspólnym kompleksie gospodarczym, sprzedaż i kupno produktów związanych z działalnością rolną we wspólnym kręgu podmiotów, brak wystarczającej ilości sprzętu i pracowników itd.), z drugiej, z braku możliwości udokumentowania przez Skarżącą wszystkich aspektów prowadzenie gospodarstwa rolnego (sposób wyboru do płatności gruntów dzierżawionych od Parku, rozliczenia z tytułu dzierżawy, pochodzenie i koszt usług prac rolnych, których nie mogła wykonać we własnym zakresie, itd.). Zatem przesłuchanie świadków, którzy z racji pełnionych funkcji (dyrektor Parku, sołtys, weterynarz itd.), mieli kontakt ze stroną skarżącą ale wyłącznie z zewnętrznymi objawami prowadzonej działalności, nie mogło zastąpić wspomnianej indolencji dowodowej i być dowodem na okoliczności wskazane w odwołaniach. W rozpoznawanej sprawie ocenie podlegała suma działań składających się na stworzenie takiej struktury gospodarczej (przy wykorzystaniu gruntów, do których rzeczowe i obligacyjne prawa posiadały powiązane kapitałowo i osobowo podmioty), która istniała w momencie składania wniosków, jak również tego, czy na gruncie przepisów dotyczących płatności działania te miały na celu maksymalizację globalnie zsumowanych kwot wsparcia. Takie ujęcie stanowi perspektywę oceny istnienia "sztucznych warunków" w rozumieniu art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Jak wcześniej wskazano, organy ARiMR uwzględniły tę perspektywę w swych ustaleniach faktycznych. O czym już była mowa, w sytuacjach budzących wątpliwości, ocenie podlegają nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z funkcjonowaniem rolnika, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku (wyrok NSA z 29.04.2021 r., I GSK 1772/18). Ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, w szczególności z danych wynikających m.in. z umów dzierżawy z Parkiem, z systemów ewidencyjnych, będących w dyspozycji ARiMR, umów przedstawionych przez poszczególnych członków grupy, wynika natomiast, że wszystkie wymienione podmioty współpracowały ze sobą, prowadziły podobną działalność rolniczą, a zabiegi agrotechniczne dokonywali powiązani zleceniobiorcy. Okoliczności te wskazują, że podmioty te nie stanowią odrębnych gospodarstw rolnych, które samodzielnie niezależnie, w swobodny sposób prowadzą produkcję, konkurują ze sobą i działają na tych samych zasadach co podmioty niepowiązane. Suma tych ustaleń wskazuje na powiązania osób fizycznych i spółek oraz na to, że ich mienie było wykorzystywane do spójnej działalności prowadzonej w ramach większego przedsięwzięcia gospodarczego. Mechanizm sztucznego stworzenia warunków występujący w stanie faktycznym zaskarżonej decyzji opierał się na współdziałaniu wielu podmiotów i skierowany był na multiplikowaniu podmiotów występujących z wnioskiem o płatności w ramach tego samego gospodarstwa rolnego. Powyższe zważania odnoszą się pośrednio lub bezpośrednio na wszystkie zarzuty skargi. W zaskarżonej decyzji podkreślono cyt. "wskazane wartości czynszu dzierżawnego rażąco odbiegają od cen rynkowych obowiązujących w momencie podpisania w/w umów". Organ nie wyjaśnił jednak na podstawie jakich dowodów ustalił "cenę rynkową" oraz, czy cena ta dotyczyła gruntów o podobnych warunkach gospodarowania. Owo zaniechanie objęło jednak tylko jedno z wielu okoliczności przemawiających za brakiem przejrzystości wzajemnych rozliczeń członków grupy. Dla przykładu, w wypadku kosztów dzierżawy gruntów Parku, organ precyzyjnie wyliczył i podał w decyzji kwoty dzierżawy 1 ha oraz zestawił je z kwotami płaconymi przez członków grupy D.M. Podkreślić należy, że ustalenia organów są prawidłowe pomimo tego, że w zaskarżonej decyzji nie uniknięto naruszeń przepisów postępowania, jednak nie można uznać aby te naruszenia posiadały w świetle regulacji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., atrybut istotności, skutkujący uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z tych też powodów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.