I SA/Go 255/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi N Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych od wypłaconych należności z tytułu najmu środków transportowych za okres od [...] stycznia 2009 r. do [...] grudnia 2009 r. oddala skargę. "N" sp. z o.o., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] odmawiającą skarżącej stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu najmu środków transportowych za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2009 r. Z akt sprawy wynika że : Wnioskiem z dnia [...] marca 2012 r. "N" sp. z o.o. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego o stwierdzenie nadpłaty pobranego przez spółkę tzw. podatku u źródła (podatek dochodowy od osób prawnych) od A N.V. za okres od dnia [...].01.2009r do dnia [...].12.2009r w kwocie 8.771,0 zł. Wskazała bowiem, że nie będąc obowiązana do pobrania podatku u źródła, wpłaciła nienależny podatek na konto Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wynajmuje od belgijskiego podmiotu A N.V. pojazdy samochodowe zarejestrowane na terytorium Królestwa Belgii. Posiada belgijski certyfikat rezydencji wydany dla A N.V. Wskazała, że organy podatkowe ustaliły, że w latach 2007 - 2010, nie uiściła należnego podatku u źródła z tytułu wynajmu środków transportowych od A N.V. Złożyła zatem stosowne deklaracje w zakresie podatku u źródła (CIT-10R, CIT-10Z oraz IFT-2R) oraz wpłaciła kwotę brakującego podatku za 2009 r. w kwocie 8.771,0 zł. Skarżąca stwierdziła, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy, doszła do wniosku, że pobranie podatku u źródła od A N.V. i jego wpłata na konto Urzędu Skarbowego oraz złożenie deklaracji (CIT-10R, CIT-10Z, 1FT-2R), było niezasadne na gruncie obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W opinii skarżącej obowiązek poboru podatku u źródła związany jest ściśle z istnieniem tzw. ograniczonego obowiązku podatkowego na terytorium Polski. Wynika to z treści art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Analizy wymaga więc ustalenie, czy podmiot świadczący usługi wynajmu środków transportowych na rzecz Spółki, który nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Polski, posiada ograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ocenie skarżącej z powyższego przepisu wynika, że obowiązek podatkowy tzw. nierezydentów powiązany został ściśle z uzyskiwaniem przez nich dochodów (przychodów) na terytorium naszego kraju. Skarżąca powołała wyroki NSA: z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2144/08 oraz z 27 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 2194/08 i stwierdziła, że fakt wykonania przez zagranicznego kontrahenta usługi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych na rzecz polskiej spółki oraz wypłata wynagrodzenia przez polską spółkę, czy też wykorzystania efektów zrealizowanej umowy, nie uprawnia do stwierdzenia, że źródłem dochodu jest terytorium Polski. Na skutek wezwania organu, w dniu [...] kwietnia 2012 r., skarżąca uzupełniła powyższy wniosek o korekty deklaracji. Nadto, pismem z dnia [...] lipca 2012 r. wskazała, że A N.V. nie zwrócił skarżącej zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub zarządu w RP, za lata 2007-2010, wpłaconego do Urzędu Skarbowego . Niemniej skarżąca kwotę w 23.063 zł, wynikającą z tego podatku, zaksięgowała jako należność do uregulowania. Po rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził nadpłatę w kwocie 1,0zł. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że skarżąca przy wypłacie należności z tytułu najmu środków transportowych nie pobrała podatku od A, do czego zobowiązana była na podstawie przepisów art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) - zwanej dalej Ordynacja podatkowa - i art. 26 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz.654 ze zm.) – zwanej dalej u.p.d.o.p. W ocenie organu pierwszej instancji kwota 8.770,0 zł nie jest nadpłatą w myśl art.72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż zapłacony przez skarżącą zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych był należny. Natomiast kwota 1,0zł jest różnicą między kwotą zobowiązania wyliczoną w postępowaniu kontrolnym / 8.771,0 zł./, a kwotą zobowiązania wyliczoną w postępowaniu podatkowym / 8.770,0zł/ na skutek różnicy kursu walut. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie: - art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. przez jego błędną interpretację, w wyniku której organ podatkowy wywiódł, że spółka A N.V. podlegała w Polsce w 2009r. tzw. ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, w związku z uzyskiwaniem należności pieniężnych od skarżącej; - art. 21 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy w zw. z art.12 ust. 2-3 Konwencji z dnia 20 sierpnia 2001 r. zawartej pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Belgii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 2004 r. nr 211, poz. 2139) - przez jego błędną interpretację, w wyniku której organ podatkowy wywiódł, że przychody kontrahenta belgijskiego z tytułu najmu samochodów osobowych stanowią przychody z art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. mogące podlegać opodatkowaniu w Polsce na podstawie art.12 ust. 2-3 ww. Konwencji. - art. 75 § 4 w zw. z art. 72 § 1 pkt 2 oraz art. 75 § 2 pkt 2 lit. c w powiązaniu z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezwrócenie nadpłaty, mimo że zaistniały przesłanki do jej zwrotu. Uzasadniając odwołanie podniosła, że w przedmiotowej sprawie na gruncie obowiązujących przepisów prawa podatkowego nie była zobowiązana jako płatnik do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od kwot należności wypłacanych w 2009 r. spółce A N.V. oraz do jego wpłaty na rzecz organu podatkowego, a co się z tym wiąże - także do składania deklaracji CIT-10R i informacji IFT-2. Wynika to z faktu, że w roku 2009 spółka A N.V. nie podlegała w ocenie skarżącej tzw. ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce na podstawie przepisu art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2012r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił wysokość niepobranego i niewpłaconego zryczałtowanego podatku dochodowego od wypłaconych A N.V. należności z tytułu najmu środków transportowych za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2009 r. w łącznej kwocie 8.770,0 zł. Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołania, została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. Organ odwoławczy podniósł, że rozstrzygnięcie o wysokości zobowiązania podatkowego zapadło w odrębnym postępowaniu i ma wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym istniała decyzja określająca skarżącej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, tak więc organy podatkowe, orzekając w przedmiocie nadpłaty, zobligowane były do uwzględnienia to, że spółka "N" zapłaciła podatek w wysokości 8.771,0 zł. Skutkiem tego jest brak podstaw do stwierdzenia nadpłaty w kwocie 8.770,0 zł, bowiem tak długo, jak długo w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w danej kwocie, kwota ta będzie stanowiła miernik dla stwierdzenia nadpłaty w tym zobowiązaniu. Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od strony przeciwnej na jej rzecz kosztów postępowania, zarzucając naruszenie : - art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez jego błędną wykładnię, w wyniku której organ drugiej instancji wywiódł, że spółka A N.V. posiadała w Polsce w 2009 r. ograniczony obowiązek podatkowy w związku z uzyskiwaniem należności pieniężnych od skarżącej, - art. 75 § 4 w zw. z art. 72 § 1 pkt 2 oraz art. 75 § 2 pkt 2 lit. c w powiązaniu z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezwrócenie nadpłaty, mimo że zaistniały przesłanki do zwrotu nadpłaty, - art. 120-122 Ordynacji podatkowej przez ich niezastosowanie w sprawie, tj. naruszenie zasady działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, zasady budzenia zaufania do organów podatkowych oraz zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W ocenie skarżącej argumentacja organu podatkowego drugiej instancji jest oparta na błędnej i bezzasadnej wykładni art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. zastosowanej przez ten organ w toku postępowania mającego na celu wydanie decyzji, a także błędnej interpretacji art. 21 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w zw. z art.12 ust 2-3 Konwencji. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy naruszył także art. 59 § 1 pkt 4 w związku z art. 59 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej - przez niezgodne z prawem niestwierdzenie nadpłaty zgodnie z żądaniem skarżącej, z tytułu zobowiązania podatkowego w wysokości 8.771,0, które wcześniej wygasło, w wyniku zaliczenia na poczet tego zobowiązania podatkowego należnego skarżącej zwrotu podatku od towarów i usług (zobowiązanie to wygasło w dniu [...] lipca 2011 r. w wyniku przeksięgowania należnego zwrotu). Postępowanie organu podatkowego godzi ponadto w przepisy dotyczące stwierdzenia nadpłaty przez organ, tj. art. 75 § 4 w zw. z art. 72 § 1 pkt 2 oraz art. 75 § 2 pkt 2 lit. c w powiązaniu z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca wyraziła pogląd, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa podatkowego nie była zobowiązana jako płatnik do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od kwot należności wypłacanych w 2009 r. spółce A N.V. oraz do jego wpłaty na rzecz organu podatkowego, a co się z tym wiąże także do składania deklaracji CIT-10R i informacji IFT-2. W ocenie skarżącej wynika to z faktu, że w roku 2009 spółka A N.V. nie podlegała ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce na podstawie przepisu art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Skarżąca stwierdziła, że zgodnie z koncepcją tzw. ograniczonego obowiązku podatkowego, wyrażoną w art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podniosła, że aby dochody tzw. nierezydenta mogły podlegać w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych niezbędne jest osiąganie przez niego tych przychodów na terytorium Polski. W ocenie skarżącej obowiązek poboru podatku u źródła związany jest więc ściśle z istnieniem tzw. ograniczonego obowiązku podatkowego na terytorium Polski. Wynika to z treści art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. Skarżąca wskazała, że przyjęte przez organ podatkowy znaczenie art.3 ust.2 u.p.d.o.p. należy uznać za wykładnię rozszerzającą tego przepisu, której stosowanie w odniesieniu do obowiązków podatkowych nie jest uznawane za dopuszczalne przez doktrynę prawa podatkowego. Taka wykładnia omawianego przepisu oznacza bowiem objęcie tzw. ograniczonym obowiązkiem podatkowym niemal nieograniczonej liczby podmiotów zagranicznych, tak więc wszystkie te podmioty, które uzyskują należności/środki pieniężne od podmiotów polskich - przy całkowitym oderwaniu znaczenia pojęcia "terytorium uzyskiwania dochodów" od miejsca wykonywania przez nierezydenta danego świadczenia (usługi) i jego charakteru (specyfiki) są objęte tym obowiązkiem. Nadto stwierdziła, że złożyła deklarację CIT-10R, informację IFT-2 i wpłaciła zaległy - w ocenie organu podatkowego - zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych w wyliczonej w toku kontroli kwocie 8.770,0 zł (tj. nastąpiło przeksięgowanie zwrotu podatku VAT za miesiąc maj 2011 r). Zatem zakładając czysto hipotetycznie, że istniał obowiązek poboru przez skarżącą zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, jego wpłaty na rachunek organu podatkowego oraz złożenia właściwemu organowi deklaracji CIT-10R i informacji IFT-2, wygasło zobowiązanie podatkowe z tego tytułu do wysokości 8.771 zł na podstawie art. 59 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącej wszczęcie przez organ pierwszej instancji postępowania podatkowego naruszyło art. 208 Ordynacji podatkowej, który nakazuje umorzyć postępowanie, które jest bezprzedmiotowe. Skarżąca stwierdziła także, że organ w ogóle nie powinien wszczynać postępowania, a decyzja wydana w wyniku kwestionowanego postępowania jest w tej sytuacji dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Wskazała również, że wydanie przez organ podatkowy zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z podstawowymi zasadami polskiego porządku prawnego, tj. z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz z zasadą działania organów państwa na podstawie prawa, które to zasady znajdują swoje odzwierciedlenie w przepisach art. 120-122 oraz art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej jako zasada działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, zasada budzenia zaufania do organów podatkowych, zasada dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zasada szybkości i prostoty postępowania. W ocenie skarżącej organ podatkowy pominął fakt, że samochody będące przedmiotem użytkowania nie znajdowały się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tylko podlegały wykorzystaniu w świadczonych przez "N" sp. z o.o. usługach transportu międzynarodowego. W świetle takiego stanu faktycznego organ podatkowy błędnie orzekł, że źródło przychodu spółki belgijskiej A N.V. znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Naruszono także w sposób rażący art. 125 Ordynacji podatkowej wszczynając odrębne postępowanie, którego przedmiot był tożsamy z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Konsekwencją takiego działania organu było wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty dopiero [...] grudnia 2012r. Skarżąca podniosła, że postępowanie, gdzie organ podatkowy znał z urzędu chociażby dowody ustalone podczas wcześniejszej kontroli podatkowej u skarżącej, trwało w sumie ponad 9 miesięcy. Stwierdziła również, że sam fakt tak absurdalnej długości załatwiania sprawy przez organ podatkowy nie jest tak negatywny, jak to, że w wyniku przedłużenia postępowania - na skutek wszczęcia postępowania równoległego wydana została decyzja, której wykonanie prowadziłoby do wykonania zobowiązania podatkowego, które wcześniej wygasło jako spełnione. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2013r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] odmawiająca skarżącej stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu najmu środków transportowych za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2009 r. Skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. przez jego błędną wykładnię, w wyniku której wywiedziono, że spółka A N.V. była objęta w Polsce, w 2009 r. ograniczonym obowiązkiem podatkowym w związku z uzyskiwaniem należności pieniężnych od skarżącej. Podkreślić należy, że zarzut ten dotyczy wydanej przez organ podatkowy odrębnej decyzji wymiarowej, nie może być zatem przedmiotem rozważań Sądu w rozpoznawanej sprawie. Sprawa niniejsza dotyczy bowiem postępowania w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż w związku ze złożonym przez stronę wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty organ podatkowy wszczął z urzędu odrębne postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu najmu środków transportowych za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2009r. Postępowanie to zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2012r. określającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 8.770,0 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. i stała się ostateczna. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak również z poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wynika, że orzekając o odmowie stwierdzenia nadpłaty organy podatkowe miały na uwadze, że określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za powyższy okres, nastąpiło w odrębnym postępowaniu wymiarowym. W ich ocenie rozstrzygnięcie w sprawie nadpłaty musiało uwzględniać następstwa prawne wynikające z wydanego już w stosunku do spornego okresu rozliczeniowego rozstrzygnięcia w zakresie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, wobec tego, że decyzja orzekająca o nadpłacie jest integralnie związana z decyzją określającą wymiar tego podatku. W ocenie Sądu zajęte przez organy podatkowe stanowisko w powyższym zakresie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W myśl art. 75 § 4 tej ustawy gdy prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W każdym innym przypadku organ obowiązany jest wszcząć z urzędu postępowanie mające na celu ustalenie czy taka nadpłata faktycznie wystąpiła. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, ten sam wniosek o stwierdzenie nadpłaty może sprawić, że będą toczyć się dwa odrębne postępowania, które, jak słusznie zauważył organ drugiej instancji, nie wykluczają się wzajemnie, lecz uzupełniają. W judykaturze przyjmuje się, że postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego ma charakter procedury zasadniczej (pierwotnej) w stosunku do postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1343/08; powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w elektronicznej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ma ono znacznie szerszy zakres przedmiotowy i kompleksowo weryfikuje wysokość zadeklarowanego przez podatnika zobowiązania podatkowego. Celem natomiast postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest rozstrzygnięcie, czy nadpłata powstała a jeśli tak, to w jakiej wysokości. Wobec powyższego kwota nadpłaty jest w nierozerwalny sposób związana z wysokością zobowiązania podatkowego. Natomiast prowadzenie obu tych postępowań równocześnie w żaden sposób nie narusza art. 125 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie przyjął, że o ile w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym istniała decyzja określająca skarżącej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 8.770,0zł, organy podatkowe zobligowane były orzekając w przedmiocie nadpłaty wziąć pod uwagę tę okoliczność, jak też uwzględnić, że skarżąca zapłaciła podatek w wysokości 8.771,0 zł. Brak zatem było podstaw do stwierdzenia nadpłaty ponad 1,0zł, bowiem tak długo, jak w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w danej kwocie, kwota ta będzie stanowiła miernik w sprawie stwierdzenia nadpłaty w tym zobowiązaniu. Wobec powyższego za niezasadny uznać należało zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 75 § 4 w zw. z art. 72 § 1 pkt 2 oraz art. 75 § 2 pkt 2 lit. c w powiązaniu z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezwrócenie nadpłaty w żądanej przez skarżącą kwocie, mimo że zaistniały przesłanki do jej zwrotu. Wbrew twierdzeniom skarżącej w rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 59 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej w zw. z § 2 pkt 2 tego przepisu, poprzez niezgodne z prawem niestwierdzenie nadpłaty z tytułu zobowiązania podatkowego, które wcześniej wygasło. Zgodnie z treścią art. 59 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku. Zobowiązanie podatkowe wygaśnie w całości tylko wówczas, gdy podatnik wpłaci podatek w takiej samej lub w wyższej kwocie niż wynikająca ze zobowiązania podatkowego. W takiej sytuacji zobowiązanie podatkowe przestaje istnieć. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego nie biegnie dalej. Odmienna sytuacja zachodzi, gdy podatnik wpłaca kwotę podatku mniejszą niż rzeczywista wysokość zobowiązania podatkowego. W takiej sytuacji następuje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w części. Natomiast w pozostałym zakresie zobowiązanie nadal istnieje. Wskazać jednak należy, że okoliczność wygaśnięcia zobowiązania wskutek uregulowania części należności nie powoduje niemożności przeprowadzenia postępowania podatkowego mającego na celu rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Z przepisu tego wynika, że w przypadku wniosku o nadpłatę złożonego przed upływem terminu przedawnienia należy orzec również po jego upływie, gdyż postępowanie w takim przypadku nie staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2011 r., sygn. akt II FSK 523/11). W rozpoznawanej sprawie dotyczącej nadpłaty postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącej przed upływem terminu przedawnienia, zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami. Nadto decyzje organów obu instancji zostały wydane w trakcie biegu terminu przedawnienia. Dodać również należy, że w toku postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego wystąpił z wnioskiem do Biura Wymiany Informacji Podatkowych o wymianę informacji podatkowych dotyczących podmiotu belgijskiego w zakresie transakcji gospodarczych zawartych w latach 2007-2010 ze spółką "N". Wniosek ten w dniu [...] lipca 2012 r. został przekazany do belgijskiej administracji podatkowej. W tym dniu bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu. Zgodnie bowiem z art. 70a § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, ulega zawieszeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji od organów innego państwa. Zawieszenie terminu przedawnienia następuje od dnia wystąpienia przez organ podatkowy z wnioskiem do organu innego państwa do dnia uzyskania przez organ podatkowy żądanej informacji - jednak nie dłużej niż przez okres 3 lat. Natomiast organ podatkowy uzyskał żądaną informację w dniu 29 października 2012 r. Należy, więc stwierdzić że w niniejszej sprawie nie doszło, jak utrzymywała skarżąca, do prowadzenia postępowania i wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Nadto nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Skarbowej naruszył art. 120 - 122 Ordynacji podatkowej przez ich niezastosowanie. W ocenie Sądu organy podatkowe, działając na podstawie przepisów prawa, poczyniły wszelkie starania, by jak najdokładniej wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Skarżąca informowana była na każdym etapie postępowania o czynnościach podejmowanych przez organ. Nadto uzasadnienia decyzji organu pierwszej, jak i drugiej instancji zawierają wyczerpujące wyjaśnienia przesłanek, którymi kierowały się one wydając rozstrzygnięcia. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art.151 P.p.s.a., skargę oddalił.