I SA/Go 257/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 rok oddala skargę w całości. Skarżąca, A Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]z [...] lipca 2025 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego W [...] z [...] maja 2024 r., określająca kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2018 w wysokości 514 126,00 zł. Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: Na podstawie upoważnienia Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z [...] sierpnia 2019 r., wszczęto wobec skarżącej kontrolę celno-skarbową w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 rok. Kontrolę zakończono wynikiem kontroli z [...] lutego 2022 r. (doręczonym 14 lutego 2022 roku). W związku z niezłożeniem przez skarżąca korekty deklaracji podatkowej postanowieniem z [...] marca 2022 r. organ I instancji przekształcił zakończoną kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe, a materiał dowodowy zgromadzony wtoku kontroli celno-skarbowej został włączony do akt postępowania podatkowego. Przekształcenie nastąpiło [...] kwietnia 2022 r., tj. z dniem doręczenia postanowienia o przekształceniu zakończonej kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe. W toku postępowania organ ustalił, że A Sp. z o.o. została utworzona umową spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z [...] czerwca 2016 r., zawartą pomiędzy M. R. Ł. a A. E. D.. Zgodnie z Informacją zawartą w Krajowym Rejestrze Sądowym,spółka została wpisana [...] lipca 2016 r. do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...]. Od dnia dokonania wpisu do KRS Spółka działa pod nazwą A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Wspólnikami Spółki wg KRS są: M. R. . i A. E. D.. Siedzibą Spółki jest [...], ul. [...] Organ ustalił, że pod wskazanym adresem w mieścił się punkt sprzedaży A, oznaczony szyldem T.P., z oklejonymi witrynami dotyczącymi usług kurierskich. Upoważnieni do przeprowadzenia postępowania podatkowego funkcjonariusze Służby Celno- Skarbowej [...] czerwca 2023 r. udali się pod adres Spółki i ustalili, że pod tym adresem nie ma już lokalu A, oznaczonego T. P., jest licencjonowane biuro nieruchomości. Z KRS wynika, że wspólnicy A, tj. A. D.- Ł. i M.Ł. są również wspólnikami T. Sp. z o.o. Podmiot ten powstał [...] września 2022 r. i do [...] maja 2023 r. w KRS miał wskazany tan sam adres co A, tj. ul. [...],[...]. W KRS [...] maja 2023 r. ujawniono zmianę adresu T. Sp. z o.o.: z ul. [...] w [...], na ul. [...] w [...]. Punkt ten oznaczono szyldem T. P., z witrynami oklejonymi informacjami dotyczącymi usług kurierskich, podobnie jak punkt sprzedaży A, który mieścił się przy ul. [...] w [...]. Przywołując treść przesłuchania A. D.-Ł. (protokół przesłuchania strony z [...] marca 2024 r.) organ stwierdził, że adres A, który jest wskazany w KRS, tj. [...] ul. [...], jest niezgodny ze stanem rzeczywistym. Ponadto A nadzień wydania decyzji nie dokonała również zmian aktualizacji danych dotyczących zmiany nazwiska A. D.-Ł., tj. z D., na D.-Ł.. Organ stwierdził, że zarząd A nie wypełnia rzetelnie obowiązków dotyczących aktualizacji danych rejestrowych Spółki. Według KRS na dzień wydania decyzji przeważającym przedmiotem działalności spółki była i nadal jest działalność pocztowa i kurierska (53,20, Z). Organem właściwym w zakresie podatku od towarów i usług jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...]. Przedmiotem działalności Spółki, wg REGON jest pozostała działalności pocztowa i kurierska PKD [...]. Księgi Spółki w badanym okresie prowadzone były przez Biuro Rachunkowe [...] S.C. z siedzibą w [...]. Umowa pomiędzy Spółką, a Biuro Rachunkowe [...] S.C. została zawarta [...] lipca 2016 r. na czas nieokreślony. Zgodnie z zarządzeniem kierownika jednostki A z [...] lipca 2016 r. w sprawie dokumentacji, przyjętych zasad (polityki rachunkowości), księgi rachunkowe przedłożone do kontroli od 1 lipca 2016 r. prowadzone były w formie komputerowej, przy użyciu programu finansowo-księgowego C. ERP [...]. Za okres objęty postępowaniem, tj. za rok 2018 r., wyjaśnień udzielała A. E. D.-Ł. oraz J. T., księgowa prowadząca księgi rachunkowe A. W okresie objętym postępowaniem spółka korzystała z rachunków bankowych prowadzonych przez Bank oraz [...] S.A. Organ ustalił, żespółka 30 marca 2019 r. złożyła zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (straty poniesionej) w 2018 r., wykazując: przychody – 459.465,88 zł, koszty – 505.363,36 zł, strata – 46.897,48 zł, dochód – 0 zł, podatek należny – 0 zł. Sprawozdanie finansowe za rok 2018 r. spółka złożyła do KRS 29.03.2021 r. (prawie 2 lata po ustawowym terminie). Ponadto spółka przekazywała nieterminowo sprawozdania finansowe za inne okresy, tj. za: 2017 r. i 2019 r. - 29.03.2021 r.; za 2020 r. i 2021 r. - 21.07.2023 r.; za 2022 r. na dzień wydania decyzji przez organ I instancji ([...].05 2024 r.) nie zostało złożone. Organ ustalił, że sprawozdanie finansowe za 2018 r. jest zgodne ze złożonym 30.03.2019 r. do Urzędu Skarbowego w [...] zeznaniem o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 rok (CIT-8). Szczegółowe ustalenia w zakresie kosztów podatkowych organ I instancji przedstawił na str. 9- 36 decyzji. Organ stwierdził, że skarżąca w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 rok: zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 75.731,80 zł, w tym:- 8.636,80 zł - z tytułu nieprawidłowej klasyfikacji oraz amortyzacji niezgodnejz przepisami prawa dot. odpisów amortyzacyjnych, zaksięgowanych na koncie 401-01 (Tabela 20 i 21 decyzji),- 67.095,00 zł w wyniku nieprawidłowego zaewidencjonowania faktur: [...] z [...] września 2016 r. i [...] z [...] września 2016 r. do WNIP zawyżono koszty operacyjne o odpisy amortyzacyjne (36.345 zł + 30.750 zł);zaniżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 23.732,59 zł, w tym:- 865,00 zł - z tytułu składek ubezpieczeniowych finansowanych przez płatnika,- 18.518,56 zł - poprzez niezaewidencjonowanie faktur VAT wystawionych przez D. (Tabela 13 decyzji),- 4.349,03 zł - nieujęcie w księgach rachunkowych faktury VAT [...] wystawionej [...]grudnia 2018 r. przez F. na rzecz A. Organ stwierdził, że skarżąca w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. zaniżyła przychody podatkowe o kwotę 3.422.405,79 zł, w tym: - 2.545,85 zł - z tytułu braku ujęcia raportu fiskalnego za październik 2018 roku, - 3.419.859,94 zł (3.875.555,24 zł otrzymane środki pieniężne na rachunek bankowy tytułem pobrań - 455.695,30 zł zwrot pobrań) - spółka nie przedłożyła dowodów na to, że kwota 3.419.859,94 zł, tj. kwota pobrań otrzymana od firm, z którymi współpracowała w zakresie przesyłek kurierskich, została przekazana osobom trzecim jako zwrot pobrań. Szczegółowe ustalenia w zakresie przychodów podatkowych organ I instancji przedstawił na str. na str. 37-126 decyzji. Ustalenia w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego organ wskazał na str. 2-3 decyzji. Ostatecznie decyzją z [...] maja 2024 r. organ określił skarżącej kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2018 w wysokości 514.126 zł. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym zarzuciła: - naruszenie art. 23 par. 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej przywołanej w osnowie decyzji, której to przywołanie jest nieprawidłowe, gdyż organ podatkowy nie określił podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, a uznał, że dane wynikające z ksiąg podatkowych uzupełnione innymi dowodami pozwalają na określenie podstawy opodatkowania; - naruszenie art. 23 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przez jego niezastosowanie w przypadku, gdy organ uznał księgi podatkowe za nierzetelne i wadliwe i nie dokonał na podstawie par. 3 tego przepisu oszacowania opodatkowania stosując jedną z metod zawartych w tym przepisie; - naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, które prowadziłoby do należytego załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym; - naruszenie art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej, przez nieuznanie jako materiału dowodowego części dokumentów zebranych w sprawie, części zeznań świadków oraz strony postępowania, a w szczególności w zakresie zwrotu pobrań, co doprowadziło do nieuzasadnionego określenia podatku dochodowego; - naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej, przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i wskazanie wbrew okolicznościom sprawy, że podatnik nie zwrócił kwoty pobrań; - naruszenie art. 192 par. 5 Ordynacji podatkowej, przez uznanie za dowód księgi podatkowej, gdyż wady jakie zaistniały nie mają istotnego znaczenia dla sprawy. Decyzja z [...] lipca 2025 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania wskazując, że przedmiotem postępowania jest rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 rok. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W rozpoznawanej sprawie, termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych upłynął w roku 2019. Termin przedawnienia w sprawie rozpoczął bieg 1 stycznia 2020 roku, i jeśli nie doszłoby do zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia, upływałby z końcem 2024 roku. Organ stwierdził, że w sprawie zaistniały zdarzenia powodujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa wart. 33d § 2 lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie natomiast do art. 70 § 7 pkt 5 ww. ustawy bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu: zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że Naczelnik [...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wydał decyzję o zabezpieczeniu z [...] kwietnia 2023 r., na podstawie której Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] maja 2023 r. wydał zarządzenie zabezpieczenia (doręczone w trybie administracyjnym 24 maja 2023 roku). Dalej organ wskazał, że stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniemwszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Ponadto, z brzmienia art. 70c ustawy wynika, że organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 i a, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Stosownie natomiast do art. 70 § 7 pkt 1 ustawy bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Organ odwoławczy wskazał również, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] od 15 grudnia 2023 r. prowadził dochodzenie w sprawie o czyn z art. 56 § 1 kks w zb.Zzart. 61 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks - postępowanie dotyczyło przestępstw skarbowych, związanych z nieprawidłowościami rozliczenia przez Spółkę A w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 rok. [...] marca 2025 r. wobec A.D.-Ł. wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów o to, że: w dniu 30 marca 2019 r. w [...], pełniąc funkcję członka zarządu A Sp. z o.o. (...) i będąc osobą faktycznie zajmującą się sprawami gospodarczymi oraz finansowymi Spółki, a tym samym również osobą odpowiedzialną za prawidłowość rozliczeń zobowiązań podatkowych Spółki, podała nieprawdę w złożonym Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...] o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. (CIT-8), poprzez nierzetelne prowadzenie ksiąg rachunkowych za 2018 r., w wyniku zaniżenia przychodów z działalności gospodarczej w łącznej kwocie 3.422.405,79 zł oraz zawyżenia kosztów działalności w kwocie 51.999,21 zł, co skutkowała uszczupleniem podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. w kwocie 514.126,00 zł, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 kks w zb. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks. Treść ww. postanowienia ogłoszono A. D.-Ł. [...] kwietnia 2025 roku. W związku z powyższym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r. uległ zawieszeniu z dniem 15 grudnia 2023 roku. Pismem z [...] grudnia 2023 r. organ podatkowy, działając na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej, zawiadomił o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zawiadomienie doręczono pełnomocnikowi 2 stycznia 2024 r. Organ podkreślił, że z akt sprawy wynikają okoliczności, które potwierdzają, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nastąpiło z uwagi na uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwaskarbowego i nie miało charakteru instrumentalnego. Odwołując się do treści art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej, organ stwierdził, że nie daje on uprawnień do ustalenia - w toku postępowania podatkowego - podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. W pierwszej kolejności należy podjąć próbę jej określenia w oparciu o dowody zgromadzone w tym postępowaniu. Dopiero brak takiej możliwości, uprawnia organ podatkowy do skorzystania z metod szacowania podstawy opodatkowania. Oszacowanie podstawy opodatkowania winno być stosowane jako ostateczność. Znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy nie ma możliwości jej ustalenia na podstawie ksiąg podatkowych uzupełnionych materiałem dowodowym zebranym w toku postępowania. Odstąpienie od szacowania podstawy opodatkowania w przypadku określonym w art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej ma bowiem charakter obligatoryjny. Zatem w niniejszej sprawie, prawidłowo odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Dane wynikające z ksiąg podatkowych spółki w zakresie w jakim organ uznał je za rzetelne i niewadliwe, zostały uzupełnione wiarygodnymi dowodami, tj.: a) wyciągami bankowymi spółki pozyskanymi od spółki i instytucji finansowych, b) przedłożonymi przez spółkę w toku postępowania podatkowego oświadczeniami, które dotyczyły zwrotu gotówki tytułem pobrań: R. O., S. Z., M A. O.,pisemnymi wyjaśnieniami S. B., które pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. Organ podkreślił, że podatnikowi powinno zależeć na prawidłowym ewidencjonowaniu wszystkich zdarzeń gospodarczych mających wpływ na podstawę opodatkowania i wysokość podatku. To na podatniku ciąży obowiązek dotyczący przechowywania dokumentów związanych z prowadzeniem ksiąg podatkowych. Podatnik ma obowiązek odtworzenia dokumentów w przypadku ich utraty. A. D.-Ł. wspólnik, do [...].10.2022 r. członek zarządu, obecnie prezes A - potwierdziła w zeznaniach, że po wszczęciu kontroli celno-skarbowej wyrzuciła dowody, tj. listy przewozowe, na których klienci potwierdzali jej odbiór pobrania. Zeznała również, że listy przewozowe klientów, z potwierdzeniem odbioru gotówki zostawiała u siebie i tylko na prośbę klienta robiła kserokopię tego listu przewozowego i tę kopię mu wydawała, cyt.: "Gdy klient potwierdził odbiór pieniędzy to zostawiał również swój egzemplarz z potwierdzeniem zwrotu pobrania, czasami jeśli był mu potrzebny to ja robiłam ksero, oryginał listu zostawał u mnie, a ksero wydawałam klientowi." Z zeznań, wbrew wcześniejszym wyjaśnieniom, w których zapewniała, że: "każdy nadawca przesyłki, który wysłał przesyłkę jest w posiadaniu takiego listu z adnotacją o zwróconym pobraniu" (pismo z [...].05.2021 r.) wynika, że listy przewozowe na których klienci potwierdzaliodbiór gotówki zostały zutylizowane przez A.D.-Ł., a w związku z tym, że zabierała klientom listy przewozowe i tylko czasami na ich prośbę, robiła im ksero, to w większości klienci nie byli w posiadaniu dowodów, na których potwierdzali odbiór gotówki. Brak posiadania pokwitowań, potwierdzają również zeznania świadków, np.: S. B. "wypłata tej gotówki odbywała się na podstawie listu przewozowego. Przy odbiorze gotówki nie przypominam sobie, abym otrzymywał potwierdzenie wypłaty" oraz A.O. –"Niestety nie posiadam potwierdzeń otrzymania pieniędzy (...) Kwoty pobrań rozliczałem na podstawie ówcześnie posiadanych listów przewozowych, których w tej chwili już nie mam". Organ wskazał, że zutylizowane listy przewozowe stanowiły dowód na rozliczenie pobrań w gotówce i zgodnie z wyjaśnieniami spółki były jedynymi dowodami. A. D.-Ł., wyrzucając ww. dowody uniemożliwiła przeprowadzanie ich oceny. Spółka nie przedłożyła na wezwania wiarygodnych dokumentów potwierdzających przekazanie pieniędzy. Organ podatkowy wyznaczał spółce w toku postępowania podatkowego terminy dostarczenia dokumentów, które pozwoliłyby uprawdopodobnić jej stanowisk dotyczące zwrotu pobrań. Organ podkreślił, że na 19590 przesyłek z pobraniem nadanych w 2018 r. spółka przedłożyła jedynie 15 oświadczeń/pokwitowań stanowiących dowód przekazania gotówki z pobrań, z czego tylko 3 klientów organ podatkowy zidentyfikował wśród nadawców, powiązał przekazane numery przesyłek z kwotami pobrań i dokonał sprawdzenia zgodności z przedłożonym oświadczeniem. Uznał, że w przypadku 3 klientów z oświadczeń/pokwitowań, tj.: S. Z., R. O., M A. O., doszło do przekazania pobrań w gotówce w łącznej wysokości 332.841,50 zł. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że oświadczenia przedłożone przez spółkę zawierały jedynie dane dotyczące imienia i nazwiska bez wskazania dodatkowych informacji pozwalających na identyfikację osoby, której oświadczenie dotyczyło. Na przedłożonych dokumentach wskazano jedynie imię i nazwisko osoby, która pokwitowała odbiór gotówki. Ponadto, na oświadczeniu/pokwitowaniu podano miesięczną sumę zwrotu gotówki bez podania numerów przesyłek, których zwrot dotyczył. Brak dodatkowych danych klienta utrudnił identyfikację, a brak numerów przesyłek nie pozwolił na zweryfikowanie, czy suma zwrotu gotówki jest zgodna z rzeczywistością. Organ odwoławczy przypomniał, że spółka była wzywana do uzupełnienia danych, przedłożyła jedynie 2725 numerów przesyłek, które dotyczy tylko 3 wcześniej wymienionych osób (S. Z., R. O., M A.O.). Ocenił, że trafnie wskazał organ I instancji, że spółka była wstanie podać jeszcze dodatkowo dane identyfikacyjne minimum 2 osób, tj. E. N. (sąsiadka byłego męża A.D.-Ł., A. S. (dziewczyna syna A. D.-Ł.). Wskazując samo imię i nazwisko na oświadczeniach/pokwitowaniach, utrudniła możliwość zidentyfikowania tych klientów i przeprowadzania weryfikacji przedłożonych przez Spółkę dowodów. A.D.-Ł. wyjaśniła, że przedłożyła oświadczenia/pokwitowania odbioru gotówki klientów, którzy mieli wiedzę co do otrzymanych pobrań i potrafili dokładnie wskazać kwoty. Z zeznań klientów, którzy zostali zidentyfikowani i przesłuchani w trakcie przesłuchań przeprowadzonych w ramach postępowania przygotowawczego sygn. akt RKS- [...], tj.: E. N., A. S., B. B. ustalono, że nie potwierdzili oni, iż kwoty wymienione na oświadczeniach są zgodne ze stanem faktycznym. Organ ocenił, że w związku z tym, że do pozostałych 9 oświadczeń/pokwitowań spółka nie wskazała danych pozwalających na identyfikację osób, tj. np.: nr przesyłki, adres lub nr pesel bądź innej informacji, która pomogłaby zidentyfikować osobę w celu wyjaśnienia spawy oraz osoby te nie występują jako nadawcy przesyłek w pozyskanych przez organ podatkowy zestawieniach nadanych przesyłek w 2018 r., a •E. N., A. S. i B. B., którzy zostali zidentyfikowani przez organ podatkowy przesłuchani w ramach ww. postępowania przygotowawczego, nie potwierdzili, że kwoty wymienione na oświadczeniach są zgodne ze stanem faktycznym, prawidłowo organ podatkowy I instancji uznał, że spółka nie przedłożyła wiarygodnych dowodów, że doszło do zwrotu pobrań w gotówce. Organ podkreślił, że A. D.-Ł. zeznała, że w wyniku awarii komputera utraciła wszystkie dane oraz, że sama oceniła stopień uszkodzenia komputera, a spółka nie podjęła żadnych czynności w celu jego naprawy i odzyskania danych, bo jak zeznała "nie było takiej potrzeby". Ocenił zatem, że prawidłowe było stanowisko organu I instancji, iż dokumenty, których żądał organ podatkowy były niezbędne do uznania, że spółka dokonała zwrotu pobrań. Odtworzenia ksiąg podatkowych i związanych z nimi dokumentów nie można przerzucać na organ podatkowy niezależnie od przyczyny ich utraty przez podatnika. Organ wskazał, że w treści odwołania podnosi, że okoliczności sprawy, jak również zeznania części świadków (K. P., R. D.) oraz stron wskazują, że kwoty pobrań były w rzeczywistości wypłacane w gotówce. Jako świadkowie tych okoliczności zostały przesłuchane, osoby wskazane przez skarżącą –K.P. - siostra M. Ł. i R.D. - były mąż A.D.-Ł.. Organ nie zanegował faktu, że skarżąca zwracała klientom pobrania w gotówce. Z zapisów księgowych skarżącej wynika, że w 2018 r. wypłaciła gotówkę z kasy w łącznej wysokości 480.100 zł, które jak wyjaśniła skarżąca w piśmie z [...] kwietnia 2023 r. również były przeznaczone na zwrot pobrań. Zeznania świadków organ podatkowy I instancji przytoczył na str. 75-78 decyzji. K. P. zeznała, że czasami przychodziła na kawę do A.D.-Ł., nie była tam często - raz na 3 miesiące, widziała jak A.D.-Ł. oddawała pieniądze. Nie pamięta, czy sama korzystała z usług skarżącej. R. D. zeznał, że osobiście nie korzystał z żadnych usług spółki. Przychodził do A. D.-Ł. na kawę, zeznał, że o dokonywaniu zwrotów kwot pobrań nic nie może powiedzieć. Widział, że A. D.-Ł. rozliczała się klientami, nie wie jednak w jaki sposób gotówka była wydawana, jeśli jest pobranie to trzeba oddać gotówkę, ale w jaki sposób to nie wiedział. Pijąc kawę widział, że A. rozlicza się chyba za pobrania, bo innych usług nie było, tylko przesyłki. Organ odwoławczy ocenił, że samo zeznanie świadków i A.D.- Ł., że wszystkie kwoty pobrań zostały przez spółkę zwrócone, bez poparcia dowodami, jest niewystarczające. Stwierdził, że zasadnie odmówił organ I instancji uznania przelewów jako zwrot pobrań, ze względu na to, że właścicielami rachunków bankowych: - [...] (założony na J. Ś.), - [...] (założony na M. W.), -[...] (założony na A. C.), -[...](założony na P. C.), -[...] (założony na R. Z.), -[...] (założony na J. S.), -[...] (założony na J. S.), były inne osoby niż rzeczywisty właściciel konta. Ocenił, że powoływanie się przez spółkę na okoliczność braku uprawnień by dokonać przelewu na konto innej osoby niż spółce wskazane, chociażby było to konto innej osoby, czy podmiotu niż osoba uprawniona do otrzymania pobrania, nie może stanowić podstawy i uzasadnienia dla uznania, że transfer środków pieniężnych wykonany przez spółkę dotyczył zwrotu pobrań. Skarżąca nie przedłożyła dokumentów świadczących, że przelewy te dotyczyły pobrań z nadanych przesyłek, za jej pośrednictwem, nie wskazała nadawców, numerów przesyłek ani dowodu, że osoby wskazane jako odbiorcy przelewu, wydały jej dyspozycje przelewów pieniędzy na ww. rachunki bankowe. Kwestią bezsporną jest, że skarżąca dokonała transferu środków pieniężnych na ww. konta w łącznej wysokości 697.618,00 zł wskazując w tytule "zwrot" lub "zwrot pobrania". Jednak wskazane tytuły przelewów nie znajdują jakiegokolwiek oparcia i potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, ponieważ:1. osoby, na które zostały założone ww. rachunki bankowe, tj. J. Ś., M.W., P. C., R. Z., A. C., J. S. - nie występują jako nadawcy przesyłek oraz nie potwierdziły, że otrzymały środki pieniężne stanowiące zwrot pobrań, tym samym nie można stwierdzić, że korzystały z usług skarżącej; 2. J. S., na którą założono rachunek bankowy numer [...]/[...] zmarła w 2017 r. a była jedyną upoważnioną osobą do rachunku, na który skarżąca w 2018 r. przekazała łącznie kwotę 171.385 zł. Zatem nie mogła użyczyć nikomu swojego rachunku;3. A. C., który jest pozbawiony praw wolności i odbywa karę w zakładzie karnym zeznał, że nie zakładał rachunku bankowego o wskazanym numerze, na który skarżąca przekazała łącznie kwotą 121.275 zł. Nie zna spółki i nie korzystał z jej usług. Nikomu nie przekazał ww. pieniędzy, bo nigdy ich nie otrzymał; 4. skarżąca nie przedłożyła na wezwania organu podatkowego dowodów potwierdzających, że osoby wskazane jako odbiorcy przelewów, wydały jej dyspozycję przelania gotówki na ww. rachunki tytułem pobrań. Wyjaśniła jedynie, że numery rachunków bankowych zapisywała sobie w notesie, którego też nie posiada; 5. skarżąca nie przedłożyła listów przewozowych i nie wskazała, których numerów przesyłek zwrot pobrań dotyczył, tłumacząc się awarią komputera;6. Skarżąca, wykonując przelewy na ww. rachunki bankowe, nie wypełniała rzetelnie wskazanych pól dotyczących przelewu bankowego. Nie uzupełniała adresu odbiorcy, często wpisywała tylko nazwisko. Przyczyniła się do tego, że identyfikacja odbiorcy jak i tytuł przelewu jest niemożliwy do zweryfikowania. Dochodziło do sytuacji, gdy tego samego dnia A. D.-Ł. dokonywała transferu środków pieniężnych na to samo konto używając różnych danych (Tabela 69 na str. 111 decyzji organu I instancji). A. D.-Ł. tłumaczyła, że wykonując przelewy bankowe, korzystała z funkcji "zdefiniowanych przelewów", dla których numer rachunku był już wpisany do systemu bankowego. Organ wskazał, że przy zdefiniowanych przelewach odbiorcę i numer rachunku wpisuje się na stałe, zmienia się tylko kwotę i datę transakcji. Tymczasem jak wskazano w Tabeli 70 na str. 111 decyzji organu I instancji, nawet przy zleceniu przelewu na ten sam numer rachunku, imię i nazwisko występuje w różnej kombinacji: "K.A.", "a. k.ł", oznacza to, że imię i nazwisko było "ręcznie" zmieniane, co świadczy, że nie były to przelewy zdefiniowane;7. Organ podatkowy podjął próbę zidentyfikowania wskazanych w przelewach odbiorców, tj. wyszukał w zestawieniach nadanych przesyłek osoby o takim samym nazwisku bądź imieniu i nazwisku oraz zwrócił się do nich pisemnie o złożenie wyjaśnień i przedłożenie dokumentów, tj. do: a) W. A. - nazwisko W. występuje jako odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na J. Ś.). Według zestawień billingowych do faktur [...] nadawca A.W. w 2018 r. nadał 125 przesyłek z pobraniem na kwotę 17.807,10 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem na kopercie "nie ma takiego numeru", b) K. K.- imię i nazwisko to występuje jak odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na M. W.). Według zestawień billingowych do faktur [...], nadawca K. K. w 2018 r. nadała 80 przesyłek z pobraniem na kwotę 16.715 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem na kopercie "dany adres nie istnieje", c) K. A. - imię i nazwisko to występuje jak odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na M. W.). Według zestawień billingowych do faktur [...], nadawca A. K. w 2018 r. nadała 107 przesyłek z pobraniem na kwotę 22.300 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem na kopercie "adres nie istnieje, d) B. A. - imię i nazwisko to występuje jak odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na A. C.). Według zestawień billingowych do faktur [...], nadawca A. B. w 2018 r. nadał 69 przesyłek z pobraniem na kwotę 13.965 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem na kopercie "nie ma takiego numeru", e) W. K. - imię i nazwisko to występuje jak odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na A. C.). Według zestawień billingowych do faktur[...], nadawca K. W. w 2018 r. nadał 124 przesyłki z pobraniem na kwotę 25.642 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem na kopercie "nie ma takiego numeru", f) D. F. - imię i nazwisko to występuje jako odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na P. C.). Według zestawień billingowych do faktur [...] nadawca F. D. w 2018 r. nadał 113 przesyłek z pobraniem na kwotę 18.310,75 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem "nie ma takiego numeru, adres nieznany", g) K. M. - imię i nazwisko to występuje jako odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na J.S.). Według zestawień billingowych do faktur [...], nadawca M. K. w 2018 r. nadała 55 przesyłek z pobraniem na kwotę 14.220 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem na kopercie "nie ma takiego numeru". Organ ocenił, że ww. adresy, które zostały podane przy wypełnianiu listów przewozowych są fikcyjne. Zatem dane nadawców nie są prawdziwe. Wśród wskazanych odbiorców przelewów są podane nazwiska lub imiona i nazwiska, które w ogóle nie występują w zestawieniach nadanych przesyłek jako nadawcy, np. wskazani przez skarżącą w przelewach na konto nr [...] (rachunek założony na R. Z.) nw. odbiorcy przelewów: "S.", "A. M.", "D. N.", "M. B.", "M. S.", "Z.", "G. K.", "M.S.", "A. m.". Nie ma dowodu na to, że osoby wskazane jako odbiorcy przelewu byli nadawcami przesyłek. Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów w tym zakresie. Wskazany tytuł przelewu "zwrot" lub "zwrot pobrań", nie dowodzi, że przelew dotyczył zwrotu pobrania, ponieważ nie ma odzwierciedlenia tego w materiale dowodowym. Organ odwoławczy stwierdził również, że z analizy zestawień bilingowych do faktur i zestawień bilingowych otrzymanych od firm kurierskich wynika, że spółka jako nadawca o nazwie: A i T. P. nadała łącznie przesyłki z pobraniem co najmniej na kwotę 2.606.028,07 zł, co stanowi co najmniej 67% kwoty, którą otrzymała na firmowe rachunki bankowe od firm kurierskich, jako zwrot pobrań. Spółka nie posiada dowodów aby inny podmiot nadał ww. przesyłki z pobraniem, a z zestawień bilingowych firm kurierskich jednoznacznie wynika, że to skarżąca była "nadawcą" przesyłek pobraniowych na co najmniej na kwotę 2.606.028,07 zł. Wobec braku dowodów, które wskazywałyby, że nadawcą ww. przesyłek pobraniowych była inna osoba/podmiot, w świetle informacji od firm kurierskich, że to skarżąca była nadawcą przesyłek, organ podatkowy prawidłowo uznał, że przesyłki te były własnością spółki. Ocenił, że twierdzenie skarżącej, iż nie było zgłoszeń do Prokuratury na A o przywłaszczenie cudzych pieniędzy (żadna osoba i żaden podmiot nie zgłosił reklamacji wskazującej na zatrzymanie kwot pobrania, żadna osoba i żaden podmiot nie zgłosił, aby nastąpiło przywłaszczenie środków przez spółkę ), w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Nie ma znaczenia fakt, że Prokuratura i policja nie prowadziły żadnych postępowań w związku z przywłaszczeniem czy kradzieżą pieniędzy. Organ podkreślił, że środki pieniężne we wskazanych w decyzji kwotach, wpłynęły na firmowe rachunki bankowe skarżącej. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze. Skarżąca nie przedstawiła dowodów pozwalających na stwierdzenie, by wpływające na jej rachunek środki pieniężne, co do których przeznaczenia brak jest dowodów nie stanowiły przychodów. Środki te stanowiły pobrania za nadane przesyłki i skarżąca nimi rozporządziła, tj. dokonała w szczególności gotówkowych wypłat. Organ wyeliminował z zakresu przychodów wszystkie środki, co do których można było jednoznacznie stwierdzić na podstawie zgromadzonych dowodów, że zostały zwrócone jako należne kwoty, tj. pobrania. W zakresie ustaleń kosztów uzyskania przychodów, dotyczących zakupu bazy danych, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wskazał, co wpływa na wartość bazy danych. Nie odniósł się do ceny zapłaconej przez spółkę, ponieważ, autor i twórca baz danych, tj. M.Ł. nie potrafił podczas przesłuchania wskazać w jakim programie stworzył bazy danych, jaki program służył do otwierania baz danych, ile rekordów/pozycji zawierały bazy, do jakich celów baza była używana. Podczas przesłuchania A. D.-Ł. na pytanie w jaki sposób zostały wycenione bazy klientów? Kto i kiedy je wycenił i jakie kryteria zostały wzięte pod uwagę, zeznała, że "nie pamiętam, nie wiem, pewnie ja ją wyceniłam". Skarżąca nie przedłożyła na wezwania organu podatkowego baz danych, które zakupiła w 2016 r., a jak zeznała A. D.-Ł.: "Baza była używana do czasu przejęcia klientów dla A Sp. z o.o., ponieważ baza zawierała dane klientów, których pozyskała spółka A. T.". Organ odwoławczy wskazał, że wartość bazy danych, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest ustalana indywidualnie dla danego podmiotu i jest procesem złożonym. Jej wartość jest zależna m.in. od ilości rekordów, rodzaju danych. struktury, celu i sposobu wykorzystywania. Na cenę również wpływ ma technologia bazy danych, zastosowane oprogramowanie czy też wymagania sprzętowe. Dodatkowym czynnikiem jest też bezpieczeństwo bazy i zgodność z przepisami, takimi jak RODO. Wobec braku powyższych danych i wyjaśnień spółki, odniesienie się do metody wyceny, wartości baz danych oraz jej przydatności do prowadzenia działalności gospodarczej było niemożliwe. Nadto organ stwierdził, że skarżąca nieprawidłowo zaewidencjonowała do wartości niematerialnych i prawnych faktury dotyczące zakupu baz danych, tj.: [...]z [...].09.2016 r., [...] z [...].09.2016 r., dokonując amortyzacji, która w 2018 r. stanowiła koszty uzyskania przychodu, bowiem faktury te nie spełniają warunków formalnych i merytorycznych. Skarżąca wyjaśniła, że faktury, których przedmiotem transakcji jest zakup baz danych, dotyczyły również innych składników majątku, w tym środków trwałych, niewymienionych na fakturach. Spółka nie przedłożyła innych dokumentów dotyczących tych transakcji, a według wyjaśnień są to faktury zbiorcze, zwierające inne składniki majątku. Wartości tych składników skarżąca nie przedstawiła, w związku z tym są nieznane. Organ podatkowy uznał, że faktury są niezgodne z faktycznym zdarzeniem gospodarczym. Warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest prawidłowe udokumentowanie rzetelnymi dowodami. Skarżąca wniosła skargę na decyzje organu odwoławczego, zarzucając w niej: 1)naruszenie art. 23 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przez jego niezastosowanie w przypadku, gdy organ I instancji uznał księgi podatkowe za nierzetelne i wadliwe i nie dokonał na podstawie par. 3 tego przepisu oszacowania opodatkowania stosując jedną z metod zawartych w tym przepisie, przy czym błędnie przyjął, że istniejący materiał dowodowy pozwala na określenie przychodu w wysokości wskazanej w decyzji organu I instancji; 2) naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, które prowadziłoby do należytego załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a w szczególności nie wyjaśnienie istoty zwrotu pobrań oraz nie wyjaśnienie, czy strona była uprawniona dokonać zwrotu pobrań na inne konta niż podane przez nadawcę przesyłki; 3) naruszenie art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej, przez nieuznanie jako materiału dowodowego części dokumentów zebranych w sprawie, części zeznań świadków oraz strony postępowania, a także kopii przelewów zatytułowanych "zwrot pobrań", w szczególności w zakresie zwrotu pobrań, co doprowadziło do nieuzasadnionego określenia podatku dochodowego; 4)naruszenie art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej, przez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego i uznaniu, że z tak zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby następowały zwroty pobrań, których nie można określić jako przychodów spółki; 5) naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej, przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i wskazanie wbrew okolicznościom sprawy, że podatnik nie zwrócił kwoty pobrań; 6) naruszenie art. 192 par. 5 Ordynacji podatkowej, przez uznanie za dowód księgi podatkowej, z uwagi na to, że w ocenie organu podatkowego wady jakie zaistniały nie mają istotnego znaczenia dla sprawy i mogą stanowić materiał dowodowy i w związku z tym nie ma potrzeby oszacowania dochodów; 7) naruszenie art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przez uznanie, że przychodem spółki są wartości pieniężne, które wpłynęły do spółki jako kwoty pobrań, a które następnie zostały zwrócone podmiotom, które nadawały przesyłki. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postepowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., - dalej: p.p.s.a.) uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy skargę uwzględnia (art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności Sąd ocenił czy w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Stosownie do art. 70 § 1 ustawy Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W rozpoznawanej sprawie, termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych upłynął w roku 2019, co oznacza, że termin przedawnienia w sprawie rozpoczął bieg 1 stycznia 2020 roku, i jeśli nie doszłoby do zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia, upływałby z końcem 2024 roku. Organ podatkowy stwierdził, że w sprawie zaistniały zdarzenia powodujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa wart. 33d § 2 lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie natomiast do art. 70 § 7 pkt 5 ww. ustawy bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu: zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik[...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wydał decyzję o zabezpieczeniu z [...] kwietnia 2023 r., na podstawie której Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] maja 2023 r. wydał zarządzenie zabezpieczenia (doręczone w trybie administracyjnym 24 maja 2023 roku). Stosownie natomiast do art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Ponadto, z brzmienia art. 70c ustawy wynika, że organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 i 1a, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Stosownie natomiast do art. 70 § 7 pkt 1 ustawy bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. od 15 grudnia 2023 r. prowadził dochodzenie w sprawie o czyn z art. 56 § 1 kks w zb.z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks - postępowanie dotyczyło przestępstw skarbowych, związanych z nieprawidłowościami rozliczenia przez Spółkę A w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 rok. Natomiast [...] marca 2025 r. wobec A.D.-Ł. wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów o to, że: w dniu 30 marca 2019 r. w [...], pełniąc funkcję członka zarządu A Sp. z o.o. (...) i będąc osobą faktycznie zajmującą się sprawami gospodarczymi oraz finansowymi Spółki, a tym samym również osobą odpowiedzialną za prawidłowość rozliczeń zobowiązań podatkowych Spółki, podała nieprawdę w złożonym Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...] zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. (CIT-8), poprzez nierzetelne prowadzenie ksiąg rachunkowych za 2018 r., w wyniku zaniżenia przychodów z działalności gospodarczej w łącznej kwocie 3.422.405,79 zł oraz zawyżenia kosztów działalności w kwocie 51.999,21 zł, co skutkowała uszczupleniem podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. w kwocie 514.126,00 zł, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 kks w zb. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks. Treść ww. postanowienia ogłoszono A. D.-Ł. 23 kwietnia 2025 roku. Prawidłowo zatem ocenił organ, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2018 r. uległ zawieszeniu z dniem 15 grudnia 2023 roku. Nadto, pismem z[...]grudnia 2023 r. organ podatkowy, działając na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej, zawiadomił o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zawiadomienie doręczono pełnomocnikowi 2 stycznia 2024 r. Wskazane okoliczności przemawiają za tym, że organy podatkowe uprawnione były do orzekania w sprawie albowiem w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Spór, jego główna oś, dotyczy tego, czy organy podatkowe prawidłowo uznały, że skarżąca zaniżyła przychody podatkowe o kwotę 3.422.405,79 zł. Przypomnieć należy, że w toku postępowania organy ustaliły, że w 2018 skarżąca, za pośrednictwem: [...]. Sp. z o.o., [...] S.A., [...]Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. oraz [...] K. S., nadała 23.577 przesyłek kurierskich i pocztowych, w tym 19.590 przesyłek z pobraniem. Pobrania z nadanych przesyłek od wskazanych podmiotów, skarżąca otrzymała na prowadzone dla niej rachunki bankowe prowadzone w Bank i [...] S.A. Łączna kwota otrzymanych pobrań w 2018 r. wynosiła 3.875.555,24 zł. Z tej kwoty skarżąca otrzymała od: [...] Sp. z o.o. łącznie kwotę 295.487,61 zł, [...]S.A. łącznie kwotę 749.227,27 zł, [...] Sp. z o.o., łącznie kwotę 2.025 930,12 zł, [...] Sp. z o.o., łączna kwota 659.001,70 zł, [...] K. S., łączna kwota 145.908,54 zł. Organy podatkowe ustalił również, że skarżąca w 2018 r., za pośrednictwem rachunku bankowego wykonała tylko 288 przelewów na 25 rachunków bankowych na łączną kwotę 815.254 zł, które mogły dotyczyć zwrotu pobrań. Natomiast pozostała kwota – 3.060.301,24 zł (3.875.555,24 – 815.254) zgodnie z wyjaśnieniami skarżącej, miała zostać zwrócona klientom w gotówce. Organy podatkowe ustaliły również, że skarżąca w 2018 r., ze swoich rachunków bankowych, wypłaciła przy użyciu bankomatów i w kasie banków 2.852.290 zł ([...] odpowiednio: 426.210 zł + 20.000 zł + [...] odpowiednio: 2.044.980 zł + 334.000 zł), tj. z rachunku w [...] 141 wypłat z bankomatu na kwotę 426.310 zł i jedna wypłata w kasie banku na kwotę 20.000 zł; [...] 593 wypłaty z bankomatów na kwotę 2.044.980 zł oraz 18 wypłat z kasy banku na kwotę 334.000 zł. Organy ustaliły również, że w 2018 r. dokonano wypłat z kasy skarżącej w kwocie 480.100 zł, które według wyjaśnień skarżącej miały zostać przeznaczone na zwroty pobrań. Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2343 ze zm.), przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególnościotrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Przytoczony przepis uzależnia włączenie pieniędzy i wartości pieniężnych do przychodu podatnika od spełnienia wyłącznie jednej przesłanki, a mianowicie ich "otrzymania", tj. przekazania na własność. Nie stawia w tej mierze żadnych innych warunków, a w szczególności, od kogo i z jakiego tytułu zostały otrzymane. Sąd podziela ocenę organów podatkowych, że skarżąca nie przedstawiła dowodów pozwalających na stwierdzenie, że wpływające na jej rachunki bankowe pieniądze, nie stanowiły jej przychodów. Samo twierdzenie skarżącej, że skoro takie środki wpłynęły, to z oczywistych powodów zostały zwrócone klientom zwłaszcza, że nikt nie zgłosił do organów ścigani, iż skarżąca przywłaszczyła te środki, jest niewystarczające. To na skarżącej spoczywał obowiązek wykazania, że określone środki pieniężne, które wpłynęły na rachunki bankowe skarżącej, zostały następnie zwrócone określonym podmiotom w określonej wysokości. Na skarżącej ciążył również obowiązek przechowywania dokumentów związanych z prowadzeniem ksiąg podatkowych. Zasadnie stwierdziły organy, że skarżąca ma obowiązek odtworzenia dokumentów w przypadku ich utraty. Przypomnieć należy, że A.D.-Ł. wspólnik, do [...].10.2022 r. członek zarządu, obecnie prezes A - potwierdziła w zeznaniach, że po wszczęciu kontroli celno-skarbowej wyrzuciła dowody, tj. listy przewozowe, na których klienci potwierdzali jej odbiór pobrania. Zeznała również, że listy przewozowe klientów, z potwierdzeniem odbioru gotówki zostawiała u siebie i tylko na prośbę klienta robiła kserokopię tego listu przewozowego i tę kopię mu wydawała ("Gdy klient potwierdził odbiór pieniędzy to zostawiał również swój egzemplarz z potwierdzeniem zwrotu pobrania, czasami jeśli był mu potrzebny to ja robiłam ksero, oryginał listu zostawał u mnie, a ksero wydawałam klientowi."). Z jej zeznań wynika, że listy przewozowe na których klienci potwierdzali odbiór gotówki zostały zutylizowane przez nią, a w związku z tym, że zabierała klientom listy przewozowe i tylko czasami na ich prośbę, robiła im ksero, to w większości klienci nie byli w posiadaniu dowodów, na których potwierdzali odbiór gotówki. Brak posiadania pokwitowań, potwierdzają również zeznania innych świadków (S. B. "wypłata tej gotówki odbywała się na podstawie listu przewozowego. Przy odbiorze gotówki nie przypominam sobie, abym otrzymywał potwierdzenie wypłaty" oraz A.O. –"Niestety nie posiadam potwierdzeń otrzymania pieniędzy (...) Kwoty pobrań rozliczałem na podstawie ówcześnie posiadanych listów przewozowych, których w tej chwili już nie mam"). Zutylizowane listy przewozowe stanowiły dowód na rozliczenie pobrań w gotówce i zgodnie z wyjaśnieniami spółki były jedynymi dowodami. A. D.-Ł., wyrzucając je uniemożliwiła przeprowadzanie ich oceny. Spółka nie przedłożyła na wezwania wiarygodnych dokumentów potwierdzających przekazanie pieniędzy. Co istotne, organ podatkowy wyznaczał skarżącej w toku postępowania podatkowego, terminy dostarczenia dokumentów, które pozwoliłyby uprawdopodobnić jej stanowisk dotyczące zwrotu pobrań. Z akt postepowania wynika, że na 19590 przesyłek z pobraniem nadanych w 2018 r. spółka przedłożyła jedynie 15 oświadczeń/pokwitowań stanowiących dowód przekazania gotówki z pobrań, z czego tylko 3 klientów organ podatkowy zidentyfikował wśród nadawców, powiązał przekazane numery przesyłek z kwotami pobrań i dokonał sprawdzenia zgodności z przedłożonym oświadczeniem. Organ uznał, że w przypadku 3 klientów z oświadczeń/pokwitowań, tj.: S. Z., R.O., M A. O., doszło do przekazania pobrań w gotówce w łącznej wysokości 332.841,50 zł. Przedłożone przez skarżącą oświadczenia zawierały jedynie dane dotyczące imienia i nazwiska, bez wskazania dodatkowych informacji pozwalających na identyfikację osoby, której oświadczenie dotyczyło. Na przedłożonych dokumentach wskazano jedynie imię i nazwisko osoby, która pokwitowała odbiór gotówki. Ponadto, na oświadczeniu/pokwitowaniu podano miesięczną sumę zwrotu gotówki bez podania numerów przesyłek, których zwrot dotyczył. Zasadnie przyjął organ, że brak dodatkowych danych klienta utrudnił identyfikację, a brak numerów przesyłek nie pozwolił na zweryfikowanie, czy suma zwrotu gotówki jest zgodna z rzeczywistością. Wskazując samo imię i nazwisko na oświadczeniach/pokwitowaniach, utrudniła możliwość zidentyfikowania tych klientów i przeprowadzania weryfikacji przedłożonych przez Spółkę dowodów. A.D.-Ł.wyjaśniła, że przedłożyła oświadczenia/pokwitowania odbioru gotówki klientów, którzy mieli wiedzę co do otrzymanych pobrań i potrafili dokładnie wskazać kwoty. Z zeznań klientów, którzy zostali zidentyfikowani i przesłuchani w trakcie przesłuchań przeprowadzonych w ramach postępowania przygotowawczego sygn. akt [...], tj.: E. N., A. S., B.B., ustalono, że nie potwierdzili oni, iż kwoty wymienione na oświadczeniach są zgodne ze stanem faktycznym. Do pozostałych 9 oświadczeń/pokwitowań skarżąca nie wskazała danych pozwalających na identyfikację osób, tj. np.: nr przesyłki, adres lub nr pesel, bądź innej informacji, która pomogłaby zidentyfikować osobę. Osoby te nie występują jako nadawcy przesyłek w pozyskanych przez organ podatkowy zestawieniach nadanych przesyłek w 2018 r., a E. N., A. S. i B. B., którzy zostali zidentyfikowani przez organ podatkowy przesłuchani w ramach ww. postępowania przygotowawczego, nie potwierdzili, że kwoty wymienione na oświadczeniach są zgodne ze stanem faktycznym. Wskazać również należy, że A. D.-Ł. zeznała, iż w wyniku awarii komputera utraciła wszystkie dane oraz, że sama oceniła stopień uszkodzenia komputera, a spółka nie podjęła żadnych czynności w celu jego naprawy i odzyskania danych, bo jak zeznała "nie było takiej potrzeby". Trafnie ocenił organ, że dokumenty, których żądał były niezbędne do uznania, że skarżąca dokonała zwrotu pobrań. Odtworzenia ksiąg podatkowych i związanych z nimi dokumentów nie można przerzucać na organ podatkowy niezależnie od przyczyny ich utraty przez podatnika. Wskazać również należy, że organ podatkowy I instancji wskazał, że fakt przelewów środków pieniężnych na rachunki wskazane na stronie 131 decyzji nie budzi jego wątpliwości. Natomiast wskazane tytuły tych przelewów, jako zwroty, zwrot pobrań, nie znajdują jakiegokolwiek oparcia i potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, tym bardziej, że osoby, na które zostały założone rachunki nie występują jako nadawcy przesyłek oraz nie potwierdziły, że otrzymały środki pieniężne stanowiące zwrot pobrań, nie można stwierdzić, że korzystały z usług skarżącej, skarżąca dokonując przelewów na konto J. Ś. jako odbiorcę wskazała 7 różnych osób, nie można więc było stwierdzić, że środki należne były J.Ś.. Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku przelewów środków na konto M.W., P. C., R. Z.. Natomiast A. C. wyjaśnił, że nie zna skarżącej i nie korzystał z jej usług. Nie zakładał rachunku bankowego o numerze wskazanym w decyzji (strona 132 decyzji), nigdy nie miał innego konta w bankach, nigdy nie otrzymał kwoty 121.275 zł. Natomiast wskazana jako odbiorca pieniędzy J. S. zmarła w styczniu 2017 r., co oznacza, że w 2018 nie mogła korzystać z usług skarżącej. Podkreślić również należy, że skarżąca nie przedłożyła na wezwania organu podatkowego dowodów potwierdzających, iż osoby wskazane jako odbiorcy przelewów, wydały jej dyspozycję przelania gotówki na ww. rachunki tytułem pobrań. Wyjaśniła jedynie, że numery rachunków bankowych zapisywała sobie w notesie, którego nie posiada. Skarżąca nie przedłożyła listów przewozowych i nie wskazała, których numerów przesyłek zwrot pobrań dotyczył, tłumacząc się awarią komputera. Skarżąca, wykonując przelewy na rachunki bankowe, nie wypełniała rzetelnie wskazanych pól dotyczących przelewu bankowego. Nie uzupełniała adresu odbiorcy, często wpisywała tylko nazwisko. Przyczyniła się do tego, że identyfikacja odbiorcy jak i tytuł przelewu jest niemożliwy do zweryfikowania. Dochodziło do sytuacji, gdy tego samego dnia A. D.-Ł. dokonywała transferu środków pieniężnych na to samo konto używając różnych danych (Tabela 69 na str. 111 decyzji organu I instancji). A. D.-Ł. tłumaczyła, że wykonując przelewy bankowe, korzystała z funkcji "zdefiniowanych przelewów", dla których numer rachunku był już wpisany do systemu bankowego. Organ trafnie jednak stwierdził, że przy zdefiniowanych przelewach odbiorcę i numer rachunku wpisuje się na stałe, zmienia się tylko kwotę i datę transakcji. Tymczasem jak wskazał organ, nawet przy zleceniu przelewu na ten sam numer rachunku, imię i nazwisko występuje w różnej kombinacji: "K. A.", "a.k.", oznacza to, że imię i nazwisko było "ręcznie" zmieniane, co świadczy, że nie były to przelewy zdefiniowane. Organ podatkowy podjął próbę zidentyfikowania wskazanych w przelewach odbiorców, tj. wyszukał w zestawieniach nadanych przesyłek osoby o takim samym nazwisku bądź imieniu i nazwisku oraz zwrócił się do nich pisemnie o złożenie wyjaśnień i przedłożenie dokumentów, tj. do: a) W.A. - nazwisko W. występuje jako odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na J. Ś.). Według zestawień billingowych do faktur [...] nadawca A. W. w 2018 r. nadał 125 przesyłek z pobraniem na kwotę 17.807,10 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem na kopercie "nie ma takiego numeru", b) K. K. - imię i nazwisko to występuje jak odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na M.W.). Według zestawień billingowych do faktur [...], nadawca K. K. w 2018 r. nadała 80 przesyłek z pobraniem na kwotę 16.715 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem na kopercie "dany adres nie istnieje", c) K. A. - imię i nazwisko to występuje jak odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na M. W.). Według zestawień billingowych do faktur [...], nadawca A.K. w 2018 r. nadała 107 przesyłek z pobraniem na kwotę 22.300 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem na kopercie "adres nie istnieje, d) B. A. - imię i nazwisko to występuje jak odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na A. C.). Według zestawień billingowych do faktur [...], nadawca A. B. w 2018 r. nadał 69 przesyłek z pobraniem na kwotę 13.965 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem na kopercie "nie ma takiego numeru", e) W. K. - imię i nazwisko to występuje jak odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na A. C.). Według zestawień billingowych do faktur[...], nadawca K. W. w 2018 r. nadał 124 przesyłki z pobraniem na kwotę 25.642 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem na kopercie "nie ma takiego numeru", f) D. F. - imię i nazwisko to występuje jako odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na P. C.). Według zestawień billingowych do faktur [...]nadawca F. D. w 2018 r. nadał 113 przesyłek z pobraniem na kwotę 18.310,75 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem "nie ma takiego numeru, adres nieznany", g) K. M. - imię i nazwisko to występuje jako odbiorca przelewu konta bankowego nr [...] (rachunek założony na J. S.). Według zestawień billingowych do faktur [...], nadawca M. K. w 2018 r. nadała 55 przesyłek z pobraniem na kwotę 14.220 zł. Pismo zostało zwrócone do organu podatkowego z dopiskiem na kopercie "nie ma takiego numeru". Zasadnie oceniły organy, że wskazane adresy, które zostały podane przy wypełnianiu listów przewozowych, są fikcyjne. Zatem dane nadawców nie są prawdziwe. W ocenie Sądu, organy podatkowe przeprowadziły szczegółowe i wyczerpujące postepowanie dowodowe. Zebrały obszerny materiał dowodowy i poddały go wszechstronnej ocenie. Wnioski wyprowadzone z tak zgromadzonego materiału dowodowego są logiczne i spójne. Tym samym stwierdzić należało, że przeprowadzone postępowanie dowodowe pozostawało w zgodzie z art. 120, art. 121, art. 122 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie można zarzucić organowi, że naruszył zasadę swobodnej oceny materiału dowodowego – art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy przeprowadziły wszystkie dowody, również zaoferowane przez skarżącą i należycie je oceniły. Podkreślić jednak należy, że to skarżąca, własnym działaniem spowodowała, że nie mogła przedstawić dowodów na poparcie własnych twierdzeń w zakresie zwrotu klientom pobranych środków. Skarżąca sama bowiem zniszczyła dokumenty, które okoliczności te miały potwierdzić, dodatkowo awarii uległ komputer zwierające dane i nie udało się ich odzyskać. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają wymogi określone w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera bowiem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zawiera natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazać również należy, że stosownie do art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej, podatkowa księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. W sytuacji gdy zapisy w księgach podatkowych nie odzwierciedlają stanu faktycznego w oparciu o art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy. W protokole badania ksiąg z [...].01.2024 r., stosownie do art. 193 § 4 i 6 Ordynacji podatkowej, organ określił, w której części księgi rachunkowe skarżącej w 2018 r. nie zostały uznane za dowód w rozumieniu przepisu art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 23 § 1 pkt 1 i 2 ordynacji podatkowej, organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli: brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Stosownie natomiast do art. 23 §2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Zasadnie ocenił zatem organ, że prawidłowo odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ dane wynikające z ksiąg podatkowych spółki w zakresie w jakim organ uznał je za rzetelne i niewadliwe, zostały uzupełnione wiarygodnymi dowodami, tj.: a) wyciągami bankowymi pozyskanymi od skarżącej i instytucji finansowych, b) przedłożonymi przez skarżącą w toku postępowania podatkowego oświadczeniami, które dotyczyły zwrotu gotówki tytułem pobrań: R. O., S. Z., M A. O., c) pisemnymi wyjaśnieniami S. B., które pozwoliły na prawidłowe określenie podstawy opodatkowania skarżącej. Powyższe uwagi odnoszą się - bezpośrednio lub pośrednio - do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Z tych też powodów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę, jako nieusprawiedliwioną.