I SA/Go 265/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Asystent sędziego Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec, sierpień i wrzesień 2000 r. oddala skargę. J.Z. (zw. dalej: skarżącym, stroną) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w (zw. dalej: Dyrektor IS, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] którą uchylono decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (zw. dalej: Dyrektor UKS, organ I instancji) z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w całości i umorzono skarżącemu oraz R.W. postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2000 r. a za poszczególne miesiące 2000 r. określono wysokość zobowiązania podatkowego z ograniczeniem odpowiedzialności do kwoty 110.990,51 zł stanowiącej wartość stanu czynnego po B.Z.. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia z dnia [...] lipca 2003r. Dyrektor UKS określił B.Z. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000r. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że podatniczka niezasadnie odliczyła podatek naliczony, zawarty w fakturach VAT dotyczących zakupu usług budowlanych świadczonych przez: 1/ Zakład A.W. oraz 2/ Zakład "W" T.W. faktury VAT. Organ I instancji stwierdził też, że B.Z. dokonała odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur nie potwierdzonych kopią u wystawcy faktur, a nadto wystawcy tych faktur nie uwzględnili wykazanych w nich sprzedaży i podatku należnego w deklaracjach VAT-7. Wskazał również, że dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących zakup usług transportowych świadczonych przez Przedsiębiorstwo "B" należące do I.C.. W ocenie organu przedsiębiorstwo to w miesiącu wrześniu 2000r. było podmiotem nie uprawnionym do wystawiania faktur VAT, bowiem zostało zlikwidowane z dniem [...] marca 2000 r. Dyrektor UKS stwierdził także, że podatniczka w ewidencjach VAT zaewidencjonowała, a następnie w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 odliczyła podatek naliczony zawarty w fakturach VAT dotyczących zakupu usług gastronomicznych i hotelowych wystawionych przez: "S"; HOTEL "L" I.G.; Szpitale K S.A. Restauracja oraz Karczmę. W ocenie organu I instancji, podatek ten nie mógł być przyjęty do obniżenia podatku należnego ponieważ zgodnie z regulacją art.25 ust.3b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r., nr 11, poz. 50 – zw. dalej: ustawa o podatku od towarów i usług) obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych z wyjątkiem przypadków, gdy usługi te zostały nabyte przez podatników świadczących usługi turystyczne, jeżeli w skład usługi turystycznej wchodzą usługi noclegowe lub gastronomiczne, bądź jedne i drugie, a całość usługi turystycznej zostanie opodatkowana stawką 7% jak i zakupów gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób. Zgodnie z § 69 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109, poz. 1245 ze zm.) sprzedaż posiłków profilaktycznych została zwolniona od podatku VAT, wobec czego podatek naliczony od zakupu nie podlega odliczeniu zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Od powyższej decyzji podatniczka wniosła odwołanie do Dyrektora IS, który decyzją z dnia [...] października 2003r. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. B.Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 25 listopada 2005 r. oddalił skargę. Następnie w wyniku złożonej przez stronę skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2007r. Sygn. akt I FSK 417/06 uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, który po ponownej analizie akt sprawy wyrokiem z dnia 22 listopada 2007r. sygn. akt. I SA/Po 1348/07 uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach Sąd wskazał, że organy podatkowe nie wyjaśniły do końca, czy w odniesieniu do kontrahentów skarżącej zaszły przesłanki powodujące zawieszenie prawa do skorygowania deklaracji oraz w konsekwencji uniemożliwienia złożenia takiej korekty w przyszłości. W dniu [...] lutego 2008r. organ powziął wiadomość o śmierci B.Z.. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008r. Dyrektor IS zawiesił postępowanie w sprawie do czasu uzyskania postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po B.Z.. Po otrzymaniu postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] marca 2010r. Sygn. akt [...] stwierdzającego nabycie spadku po B.Z. z ustawy przez męża J.Z. oraz bratanka R.W. – każdy w jednej drugiej części spadku i każdy z dobrodziejstwem inwentarza, Dyrektor IS postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2010r. uchylił orzeczenie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, albowiem uznał, ze w sprawie nie przeprowadzono wnikliwego postępowania dowodowego. Według Dyrektora IS nie wyjaśniono, czy w odniesieniu do kontrahentów strony zaszły przesłanki powodujące zawieszenie prawa do skorygowania deklaracji oraz w konsekwencji uniemożliwienia złożenia takiej korekty w przyszłości. Z akt sprawy nie wynika, czy postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa -jak wymaga tego art.81 §4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - była prowadzona u kontrahentów podatnika, a jeśli tak to należałoby ustalić w zakresie jakich zobowiązań podatkowych i za jaki okres podatkowy. Dopiero takie ustalenie będzie podstawą do stwierdzenia, czy strona zasadnie odliczyła kwestionowany w decyzji organu I instancji podatek naliczony i czy w takiej sytuacji znajdzie zastosowanie §50 ust.6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. Dyrektor UKS postanowieniem z dnia [...] października 2010r. przejął z postępowania kontrolnego nr [...] potwierdzone "za zgodność z oryginałem": 1/ kserokopię pisma Sądu Rejonowego, Wydział Cywilny z dnia [...] sierpnia 2010r. sygn. akt [...]; 2/ kopię spisu inwentarza B.Z., z którego wynika, że ustalony przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym stan czynny spadku wynosi 110.990,51 zł; 3/ kserokopię pisma Dyrektora UKS nr [...] z dnia [...] września 2010r., którym zwrócił się do spadkobierców B.Z. z zapytaniem, czy w związku z wydaniem przez Sąd Rejonowy, postanowienia o sygnaturze akt [...] z dnia [...] marca 2010r. o nabyciu spadku, został dokonany podział spadku; 4/ kserokopię pisma J.Z. z dnia [...].09.2010 r., w którym stwierdza, że nie został dokonany podział spadku. Nadto, że stan czystej masy spadkowej wynosił 0,00 zł wobec czego nie było potrzeby dokonywania działu spadku; 5/ kserokopię pisma R.W. z dnia [...] października 2010r., w którym stwierdza, że odziedziczył spadek po B.Z. z dobrodziejstwem inwentarza, który wynosi 0 zł, wobec czego nie odpowiada on za ewentualne zobowiązania ani długi. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2010r. Dyrektor UKS określił skarżącemu oraz R.W. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000r. w następujących wysokościach: styczeń 2000r. - 266.996zł, luty 2000r. - 45.767zł, marzec 2000r. - 34.633zł, maj 2000r. - 25.038zł, czerwiec 2000r. - 24.987zł, sierpień 2000r. - 41.290zł, wrzesień 2000r. - 35.168zł. z ograniczeniem odpowiedzialności do kwoty 110.990,51zł stanowiącej wartość stanu czynnego po B.Z.. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że kwestia ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczyła tylko zbadania, czy organ podatkowy miał prawo odmówić przyjęcia korekt deklaracji VAT-7 od kontrahentów B.Z., tj. od Zakładu A.W. i Zakładu "W" T.W.. Natomiast w odniesieniu do pozostałych nieprawidłowości dotyczących odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach VAT dotyczących zakupu usług gastronomicznych i hotelowych oraz usług transportowych, o których rozstrzygała wydana decyzja z dnia [...].07.2003r., strona nie wniosła zastrzeżeń. Nadto organ I instancji wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował go, że decyzje wydane dla kontrahentów B.Z., tj. T.W. i A.W. w przedmiocie odmowy przyjęcia korekt deklaracji VAT-7 są prawomocne, bowiem nie podjęli oni środków odwoławczych. Powołując przepisy ordynacji podatkowej kodeksu cywilnego organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie spadkobiercy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe, do wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Dyrektora IS, który decyzją z dnia [...] lutego 2011r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i określił dla skarżącego oraz R.W. – spadkobierców B.Z. - zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: styczeń 2000r. – 266.996zł; luty 2000r. 45.767zł; marzec 2000r. 24.733zł; maj 2000r. – 25.038zł; czerwiec 2000r. – 24.987zł; sierpień 2000r. – 28.290zł; wrzesień 2000r. – 35.168zł z ograniczeniem odpowiedzialności do kwoty 110.990,51zł stanowiącej wartość stanu czynnego po B.Z.. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stronie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego o którym mowa w art.19 ustawy o podatku od towarów i usług z faktur wystawionych przez A.W. oraz T.W. tj. w rozliczeniu za miesiąc marzec i sierpień 2000r. W pozostałym zakresie organ podtrzymał ustalenia dokonane przez organ I instancji . Powyższą decyzję skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie §50 ust.6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999r., w tym nieuzasadnioną odmowę przyjęcia korekt deklaracji VAT-7 złożonych przez kontrahentów B.Z., tym samym niewłaściwe zastosowanie art.19 ustawy o podatku od towarów i usług i nieuzasadnioną odmowę przyznania B.Z. prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od faktur VAT dokumentujących dokonanie transakcji nabycia towarów i usług; 2. naruszenie art.1043 Kodeksu cywilnego poprzez pominięcie w sentencji decyzji orzeczenia o odpowiedzialnej solidarności J.Z. i R.W.; 3. wydanie decyzji z pominięciem przepisów rozdziału 8 Ordynacji podatkowej i wydanie decyzji mimo upływu terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją; 4. wydanie decyzji orzekającej o odpowiedzialności J.Z. do wysokości całości wartości stanowiącej stan czynny masy spadkowej, tj. 110.990,51zł, z pominięciem faktu, że do dnia obecnego brak jest ustalenia wartości rzeczywistej schedy oraz z pominięciem faktu uprzedniego wydania decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2010r. nr [...], a tym samym zwielokrotnienie zobowiązania spadkobierców; 5. pominięcie w ustaleniach stanu faktycznego, że w skład czynnej masy spadkowej wchodzi min. objęta postępowaniem sądowym (sporna) wierzytelność oraz ładowarka [...], w której posiadaniu nie jest spadkobierca, a z odbiorem ładowarki wiąże się obowiązek zwrotu uzyskanej przez spadkodawcę części ceny; 6. nieuzasadnioną odmowę przyjęcia w rozstrzygnięciu postanowienia Sądu Rejonowego, sygn. akt [...] faktu umorzenia wszystkich zobowiązań skarżącego, także tych, które mogły być wpisane na listę wierzytelności; 7. pominięcie w decyzji innych zobowiązań podatkowych B.Z., co daje dalsze nieuzasadnione podstawy do zwielokrotnienia przez organy podatkowe kwoty ograniczenia odpowiedzialności skarżącego. W ocenie skarżącego wydanie decyzji o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spadkodawcy winno umożliwiać wydawanie dalszych decyzji, na skutek bezprzedmiotowości postępowań; 8. obrazę art.122 w zw. z art.187 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 20 lipca 2011r., sygn. akt I SA/Go 298/11 uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach wskazał, że skarżący wstąpił do postępowania, które toczyło się wobec B.Z. - jako spadkobierca. Dopiero zaskarżona decyzja ukształtowała jego sytuację prawnopodatkową. Zobowiązania wynikające z zaskarżonej decyzji nie były wpisane na listę wierzytelności jak też ich istnienie nie było stwierdzone dokumentami upadłego, co oznacza, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] września 2010 r. nie mogły zostać umorzone należności określone zaskarżoną decyzją. Nadto Sąd wskazał, że w razie przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe całym swoim majątkiem, lecz tylko do wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku (aktywa) – art.1031 §2 Kodeksu cywilnego. W kwestii spisu inwentarza w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że stan czynny spadku ustalony przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym wynosi 110.990,51zł. Natomiast skarżący w toku postępowania nie wykazał dowodem przeciwnym, że stwierdzony w sporządzonym przez Komornika Sądowego spisie inwentarza z dnia [...].12.2008r – stan czynny spadku jest inny. Odnosząc się do określenia przez organ wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące marzec, maj, czerwiec, sierpień i wrzesień 2000r. Sąd stwierdził, że dokonano go bez naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Zaskarżona decyzja weryfikowała bowiem ustalenia organu I instancji – Dyrektora UKS, w zakresie możliwości odliczenia podatku naliczonego od należnego w odniesieniu do kontrahentów B.Z. tj. T.W. i A.W.. Organ odwoławczy uznał prawo strony do odliczenia w miesiącach marcu i sierpniu 2000r. naliczonego podatku od towarów i usług z faktur wystawionych przez Zakład A.W. i Zakład "W" T.W.. Organ podatkowy I instancji ustalił, iż oryginały spornych faktur, na podstawie których strona odliczyła od podatku należnego podatek naliczony, nie były potwierdzone kopiami u sprzedawcy oraz, że w dniu dokonania "kontroli krzyżowej" wystawcy spornych faktur nie uwzględnili wykazanego w nich podatku należnego w złożonych za poszczególne miesiące 2000r. deklaracjach dla potrzeb podatku od towarów i usług. Sąd wskazał, że określono zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z uwzględnieniem prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur VAT za miesiąc marzec i sierpień 2000r. Zaś określenie zobowiązania podatkowego za kontrolowane miesiące nastąpiło na podstawie zgromadzonego materiału, gdzie z ogółu okoliczności wynikały przesłanki do przyznania stronie prawa do odliczenia podatku z zakwestionowanych faktur VAT. Jednakże w ocenie Sądu określenie zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2000r. nastąpiło z naruszeniem przepisu art.70 §1 Ordynacji podatkowej, bowiem z akt sprawy wynika, że w odniesieniu do zobowiązań w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2000r. nie zostały zastosowane środki egzekucyjne skutkujące przerwaniem biegu przedawnienia tych zobowiązań. Decyzją z dnia [...] lutego 2012r. Dyrektor IS uchylił decyzję Dyrektora UKS z dnia [...] listopada 2010r. w całości i umorzył skarżącemu oraz R.W. postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2000r. Za pozostałe miesiące określił wysokość zobowiązania podatkowego: marzec 2000r. w wysokości 24.733zł, za maj 2000r. w wysokości 25.038zł, za czerwiec 2000r. w wysokości 24.987zł, za sierpień 2000r. w wysokości 28.290zł, za wrzesień 2000r. w wysokości 35.168zł, z ograniczeniem odpowiedzialności do kwoty 110.990,51zł stanowiącej wartość stanu czynnego po B.Z.. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji odnośnie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za miesiące: marzec, maj, czerwiec, sierpień i wrzesień 2000r. powtórzył argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] lutego 2011r. Nadto wskazał, że w stosunku do zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń i miesiąc luty 2000r. upłynął termin, o którym mowa w art.70 §1 Ordynacji podatkowej, wobec czego postępowanie w tym zakresie umorzono. Powyższą decyzję skarżący po raz kolejny zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zarzucił: 1. nieuzasadnioną odmowę przyjęcia przez organy w swych rozstrzygnięciach postanowienia Sądu Rejonowego, sygn. akt [...] faktu umorzenia wszystkich zobowiązań skarżącego w tym zobowiązań nabytych w drodze spadku po B.Z., (mimo że były zgłoszone przez skarżącego do postępowania upadłościowego) jako tych wierzytelności, które mogły być wpisane na listę wierzytelności; 2. wydanie decyzji z pominięciem przepisów Rozdziału 8 ordynacji podatkowej i wydanie decyzji mimo upływu terminu przedawnienia także w zakresie zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją; 3. naruszenie przepisów poprzez ograniczenie kwoty zobowiązania podatkowego spadkobierców do wysokości stanu czynnego spadku tj. do kwoty 110.990,51zł. z pominięciem orzeczenia solidarnej odpowiedzialności; 4. wydanie decyzji orzekającej o odpowiedzialności J.Z. do wysokości całości wartości stanowiącej stan czynny masy spadkowej tj. 110.990,51zł z pominięciem faktu, że do dnia obecnego brak jest ustalenia wartości rzeczywistej schedy oraz z pominięciem faktu uprzedniego wydania decyzji przez Dyrektora IS [...] z dnia [...] grudnia 2011r., [...] z dnia [...] listopada 2011r., a tym samym zwielokrotnienie zobowiązania spadkobierców; 5. pominiecie w ustaleniach stanu faktycznego faktu, że w skład czynnej masy spadkowej wchodzi m.in. objęta postępowaniem egzekucyjnym nieściągalna wierzytelność oraz ładowarka [...], w której posiadaniu nie jest spadkobierca, a z odbiorem ładowarki wieże się obowiązek zwrotu uzyskanej przez spadkodawcę części ceny; 6. pominięcie w decyzji innych zobowiązań podatkowych B.Z., co daje dalsze nieuzasadnione podstawy do zwielokrotniania przez organy podatkowe kwoty ograniczenia odpowiedzialności skarżącego. W ocenie skarżącego wydanie decyzji o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spadkodawcy winno uniemożliwiać wydawanie dalszych decyzji, na skutek bezprzedmiotowości postępowań; 7. obrazę art.122 w zw. z art.187 §1 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Sąd w całości podziela argumentację orzekających organów i zwraca przede wszystkim uwagę, że zaskarżona obecnie decyzja Dyrektora IS z dnia [...] lutego 2012r. została wydana na skutek wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 lipca 2011r., sygn. akt I SA/Go 298/11 uchylającego decyzję Dyrektora IS z dnia [...] lutego 2011r. Kwestia ta ma zasadnicze znaczenie dla wyniku sprawy. Zgodnie z regulacją art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, dlatego też ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Jeżeli organ administracji stosuje się do wytycznych wyrażonych przez sąd w wyroku, nie można mu postawić zarzutu naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, które ma, bądź może mieć wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie, zaskarżona decyzja nie może zostać uchylona. Należy jednocześnie dodać, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego i wskazaniom co do dalszego postępowania, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała żądna z okoliczności wyłączających związanie wynikające z art.153 P.p.s.a. zatem kontrolując zaskarżoną decyzję należało uwzględnić ocenę prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia z dnia 20 lipca 2011r., sygn. akt I SA/Go 298/11. Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów należy przede wszystkim zauważyć, że w dużej mierze są one tożsame z tymi, które strona sformułowała już w skardze wniesionej na decyzję Dyrektora IS z dnia [...] lutego 2011r. To w rzeczy samej dowodzi, że strona tym sposobem zmierza do ponownego rozpatrzenia przez Sąd administracyjny kwestii, które były już przedmiotem kontroli sądowej zakończonej wyrokiem z dnia [...] lipca 2011r. Skład poprzednio orzekający w sprawie zawarł ocenę prawną w zakresie takich zasadniczych i spornych kwestii – jak – postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] września 2010r. sygn. akt [...], stanu czynnego spadku, czy trybu orzekania w przedmiotowej sprawie, tj. postępowania przeprowadzonego przez organy wobec spadkobierców. Odnosząc się zatem do poszczególnych zagadnień należy przypomnieć, że Skarżący zarzucił organowi nieuzasadnioną odmowę przyjęcia przez organy w swych rozstrzygnięciach postanowienia Sądu Rejonowego, sygn. akt [...] oraz faktu umorzenia wszystkich zobowiązań skarżącego w tym zobowiązań nabytych w drodze spadku po B.Z., (mimo że były zgłoszone przez niego do postępowania upadłościowego) jako tych wierzytelności, które mogły być wpisane na listę wierzytelności. Jak zostało to powyżej zaznaczone, problem ten został już rozstrzygnięty przez Sąd w wyroku z dnia [...] lipca 2011r. Podnoszony przez skarżącego zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie stwierdzające zakończenie postępowania upadłościowego wobec skarżącego i umarzające niezaspokojone zobowiązania zostało wydane [...] września 2010r. (prawomocne stało się 16 października 2010r.). Tym samym zobowiązania wynikające z zaskarżonej decyzji nie były wpisane na listę wierzytelności jak też ich istnienie nie było stwierdzone dokumentami upadłego. Oznacza to, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] września 2010r. nie mogły zostać umorzone należności określone zaskarżoną decyzją. Zgodnie bowiem z regulacją art.369 ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze w postanowieniu o zakończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku upadłego, który jest osobą fizyczną, sąd na wniosek upadłego, może orzec o umorzeniu w całości lub w części zobowiązań upadłego, które nie zostały zaspokojone w postępowaniu upadłościowym (...). Umorzeniem objęte są wierzytelności umieszczone na liście wierzytelności oraz wierzytelności, które mogły zostać zgłoszone jeżeli ich istnienie stwierdzone było dokumentami upadłego. Wobec czego umorzeniu podlegają tylko wierzytelności umieszczone na liście wierzytelności oraz wierzytelności które wprawdzie nie były umieszczone na liście wierzytelności, ale które mogły być zgłoszone, gdyż wynikały z dokumentów upadłego. Na tej podstawie należało przyjąć, że nie mogą być umorzone te wierzytelności, które nie zostały umieszczone na liście wierzytelności i co do których w dokumentach upadłego brakowało dowodów stwierdzających ich istnienie. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu jakoby wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z pominięciem przepisów Rozdziału 8 Ordynacji podatkowej oraz mimo upływu terminu przedawnienia także w zakresie zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją, należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2011r. przesądził, że w stosunku do zobowiązań podatkowych za miesiące marzec, maj, czerwiec, sierpień i wrzesień 2000r. zastosowano środki skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Sformułowana teza poprzedzona została gruntowną analizą przepisów ordynacji podatkowej dotyczących instytucji przedawnienia, jak i zebranego w sprawie materiału dowodowego – co znalazło odpowiednie odzwierciedlenie w motywach wyroku. Wyrażona przez ów Sąd ocena prawna jest wiążąca w niniejszej sprawie. W konsekwencji, zarzut niniejszy należy uznać za bezzasadny. W zakresie analizowanej problematyki nie sposób również pominąć faktu, że w wyroku z dnia [...] lipca 2011r. Sąd wskazał, że określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące marzec, maj, czerwiec, sierpień i wrzesień 2000r. dokonano bez naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Organ odwoławczy uznał prawo strony do odliczenia w miesiącach marcu i sierpniu 2000r. naliczonego podatku od towarów i usług z faktur wystawionych przez Zakład A.W. i Zakład "W" T.W.. Ustalił również, że oryginały spornych faktur, na podstawie których strona odliczyła od podatku należnego podatek naliczony, nie były potwierdzone kopiami u sprzedawcy oraz, że w dniu dokonania "kontroli krzyżowej" wystawcy spornych faktur nie uwzględnili wykazanego w nich podatku należnego w złożonych za poszczególne miesiące 2000r. deklaracjach dla potrzeb podatku od towarów i usług. Zaś zgromadzony materiał w postępowaniu odwoławczym pozwolił na przyjęcie stanowiska, że stronie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego o którym mowa w art.19 ustawy o podatku od towarów i usług, z faktur wystawionych przez firmy: A.W. oraz T.W. tj. za miesiąc marzec oraz sierpień 2000r. W wyroku z dnia [...] lipca 2011r. Sąd stwierdził, że określenie zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2000r. nastąpiło z naruszeniem przepisu art.70 §1 Ordynacji podatkowej, bowiem w odniesieniu do zobowiązań w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2000r. nie zostały zastosowane środki egzekucyjne skutkujące przerwaniem biegu przedawnienia tych zobowiązań. W konsekwencji, organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę umorzył postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2000r. wskazując, że stało się ono bezprzedmiotowe, gdyż zobowiązania podatkowe za te miesiące się przedawniły. Nie sposób również podzielić zarzutu skarżącego jakoby zaskarżona decyzja naruszała przepisy poprzez pominięcie w sentencji orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności. Zgodnie z regulacją art.97 Ordynacji podatkowej spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem §2, przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. Zatem, wszczęte z udziałem spadkodawcy postępowanie podatkowe kontynuowane jest z udziałem spadkobierców. Wydana decyzja kształtować zaś będzie sytuację prawonopodatkową spadkobierców. Wobec czego rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie zależy od uprzedniego wydania decyzji w zakresie odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe B.Z.. Nadto, ustosunkowując się do argumentów skargi, które w ocenie strony dowodzą, że niemożliwym jest orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania zmarłej B.Z., należy wskazać, że zgodnie z regulacją art.98 §1 Ordynacji podatkowej do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe. Z treści art.1012 Kodeksu Cywilnego wynika, że spadkobierca może spadek przyjąć albo bez ograniczenia odpowiedzialności za długi (przyjęcie proste) albo z ograniczeniem tej odpowiedzialności (przyjęcie z dobrodziejstwem inwentarza). W razie przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe całym swoim majątkiem, lecz tylko do wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku (aktywa) – art.1031 §2 Kodeksu cywilnego. W kwestii spisu inwentarza w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że stan czynny spadku ustalony przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym wynosi 110.990,51 zł, w skład którego wchodzą: - ruchomości o łącznej wartości 54.000,00 zł (ładowarka [...], kontener sanitarny - 2 szt., kontener szatnia - 1 szt. oraz winda budowlana [...]), - wierzytelność w stosunku do R.W. (objęta postępowaniem sądowym na kwotę 16.990,51 zł) - udziały według postanowienia Sądu Rejonowego, Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] sierpnia 2004r. w Przedsiębiorstwie "B" Sp. z o.o., o łącznej wartości 40.000,00 zł. Skarżący, w toku postępowania nie wykazał dowodem przeciwnym, że stwierdzony w spisie inwentarza z dnia [...] grudnia 2008r – stan czynny spadku jest inny. Wobec czego zarzuty skarżącego dotyczące zakresu odpowiedzialności są niezasadne, o czym również przesadzono w wyroku z dnia [...] lipca 2011 r. Skarżący zarzucił również organowi podatkowemu obrazę art.122 w zw. z art.187 §1 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Również i ten zarzut należało ocenić jako bezzasadny. Zgodnie z regulacją art.122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do brzmienia art.187 §1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy Z analizy akt administracyjnych zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, że postępowanie przed organami podatkowymi prowadzone było w prawidłowy sposób. Zebrały one bowiem w sprawie obszerny materiał dowodowy, umożliwiły stronie uczestnictwo i wypowiedzenie się na każdym etapie postępowania. Informowały o podejmowanych działaniach, które były zgodne z obowiązującymi przepisami. Reasumując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ona zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję w sposób prawidłowy odniósł się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wyrażonych w wyroku z dnia 20 lipca 2011r., sygn. akt I SA/Go 298/11. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.