I SA/Go 28/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę w całości. G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: Skarżąca, Strona, Spółka)wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: SKO, organ II instancji, Kolegium) z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta (dalej jako: organ I instancji) z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...]. Decyzja określawysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2021 r. w kwocie 9.900,00 zł. Z akt wynika następujący stan faktyczny. W dniu 25 stycznia 2021 r. Spółka złożyła do organu podatkowego deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2021r. W deklaracjiwskazała powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 10.000 m2, stawkę podatku 0,99 zł, oraz wyliczoną kwotę podatku 9.900,00 zł. Dnia 14 kwietnia 2021 r. Spółka wniosła korektę ww. deklaracji, w której przeniosła podstawy opodatkowania - grunt z działalnością gospodarczą do gruntów pozostałych i wyliczyła podatek, z zastosowaniem stawki podatku 0,28 zł, w kwocie 2.800,00 zł. Strona w piśmie załączonym do złożonej korekty wskazała, iż przyczyną modyfikacji jest błędne wykazanie jako podlegających podatkowi od nieruchomości według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej powierzchni 10.000 m kw. Spółka przywołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 401), podkreśliła, iż grunt położony w [...] przy ul. [...] jest wprawdzie w posiadaniu Spółki, lecz nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie jest w jakikolwiek sposób wykorzystywany przez Spółkę. [...] maja 2021 r. organ I instancji z urzędu wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2021 r. W toku postępowania organ ustalił, iż [...] listopada 2011r. G. Sp. z o.o. Aktem notarialnym Rep. A nr [...] dokonała przeniesienia własności przedsiębiorstwa jako aportu nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni 10.000 m2, położonej w [...], na rzecz G. Sp. z o.o. Następnie [...] lipca 2021 r. organ wydał ww. decyzję, wktórej przyjął stawkę właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, mając na uwadze definicję zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3) Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170, dalej jako "U.p.o.l."). Zdaniem organu Spółka prawidłowo przyjęła podstawy opodatkowania w deklaracji rocznej na 2021 r. przesłanej do organu w dniu 25 stycznia 2021 r., w której posiadany grunt wskazała jako związany z działalnością gospodarczą. Ponadto organ I instancji podkreślił, iż Spółka składając deklarację na podatek od nieruchomości za lata 2011-2020, także przyjęła podstawy opodatkowania gruntu z działalnością gospodarczą, zgodnie z zawartą [...] listopada 2011 r. umową przeniesienia własności przedsiębiorstwa w postaci aportu przedsiębiorstwa wspólnika – G. Sp. z o.o. Od niniejszej decyzji Spółka wniosła odwołanie. W uzasadnieniu Strona podniosła, iżorgan nie uwzględnił w żadnym stopniu zmiany stanu prawnego wywołanego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r.,sygn, akt SK 39/19. Podkreśliła, iż organ I instancji nie poczynił ustaleń co do faktycznego, aktualnego wykorzystania nieruchomości, która od czasu nabycia przez Spółkę nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazała, iż nieruchomość nie została wprowadzona przez Skarżącego do ewidencji środków trwałych, wydatek na jej nabycie nie został ujęty w kosztach działalności i nie są ponoszone koszty na jej utrzymanie. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W uzasadnieniu wskazał, iż sprzeczne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19 jest twierdzenie Skarżącej, iż Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, iż wyższa stawka podatkowa może mieć zastosowanie tylko do nieruchomości, które faktycznie są wykorzystywane do prowadzenia działalności. Z wyroku Trybunału Konstytucyjnego wprost wynika, że w przypadku chociażby potencjalnej możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej, jest on związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z tego względu fakt, na który powołuje się Spółka, a mianowicie aktualne niewykorzystywanie gruntów w swojej działalności, nie determinuje opodatkowania tychże gruntów stawkami pozostałymi, bowiem kluczowe jest ustalenie czy te grunty chociażby potencjalnie mogą być w działalności Spółki wykorzystywane. Organ odwoławczy zaznacza, iż działalność Spółki opiera się na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi oraz kupnem i sprzedażą nieruchomości na własny rachunek. Zdaniem organu oczywiste jest, że Skarżąca ma możliwości gospodarczego wykorzystania spornych gruntów lecz nie przejawia jakichkolwiek chęci w tym zakresie. Co więcej organ podkreśla, iż przedmiotowa nieruchomość jako składnik przedsiębiorstwa stanowi kapitał spółki i jest zabezpieczeniem dla ewentualnych kontrahentów, co przyczynia się do korzystnej dla Spółki oceny sytuacji majątkowej i finansowej. Spółka nie zgodziła się z decyzją SKO i pismem z [...] grudnia 2021 r. wywiodła od niej skargę do tutejszego Sądu. W skardze podniosła naruszenie art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, dalej jako "O.p."), mające wpływ na wynik sprawy oraz art. 1a ust. 1 pkt 3) U.p.o.l. Strona Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej wskazał, iż w sprawie nie przeprowadzono postępowania dowodowego, żaden z organów nie dokonał ustaleń faktycznych co do tego, czy przedmiotowa nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako "P.p.s.a.") w związku z czym, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez osobę prawną - spółkę prawa handlowego, przesądza o uznaniu gruntu, budynku i budowli za związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3) U.p.o.l. i w konsekwencji opodatkowanie podatkiem od nieruchomości według podwyższonej stawki przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powstały w tym zakresie spór dotyczy zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3) U.p.o.l. definicji pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zagadnienie to było przedmiotem licznych wypowiedzi w literaturze i w orzecznictwie. Wielokrotnie wyrażano pogląd, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkować musi uznaniem tych kategorii za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1349/14; wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1398/13,orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wskazywano, iż nieruchomość znajdująca się w posiadaniu osoby prawnej będącej przedsiębiorcą podlega opodatkowaniu stawką wynikającą z jego związania z działalnością gospodarczą, nawet jeśli nie jest wykorzystywana do prowadzenia takiej działalności (wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2320/19). Stanowisko to, przyjęte w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zostało zweryfikowane w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. W wyroku tym Trybunał stwierdził bowiem, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego,uwzględnienie rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3) U.p.o.l., zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że dla przyjęcia spełnienia relacji związania gruntu, budynku, czy też budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest wystarczające wyłącznie kryterium posiadania gruntu, budynku, czy też budowli. Nie oznacza to jednocześnie, że w każdym przypadku należy poszukiwać dodatkowych kryteriów poza posiadaniem, aby stwierdzić, czy konkretny grunt, budynek, czy też budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trzeba bowiem także uwzględnić status danego przedsiębiorcy oraz okoliczności i charakter prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można bowiem w każdym przypadku bezwarunkowo zakładać poszukiwania innych kryteriów poza posiadaniem bez uwzględnienia czy działalność gospodarczą prowadzi przykładowo spółka prawa handlowego, a grunty, budynki, czy też budowle nie są wykorzystywane poza tą działalnością (wyrok NSA z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 303/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym zakresie należy odwołać się do wyroku NSA z 15 grudnia 2021 r, III FSK 4061/21, w którym stwierdzono, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 U.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551ustawy z dnia 23 kwietnia 1967 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2020 r., poz. 1740), w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: (-) są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4)U.p.o.l. albo (-) mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu przepis art. 1a ust. 1 pkt 3) U.p.o.l. prawidłowo został zinterpretowany przez organy obu instancji jako podstawa uznania w realiach rozpatrywanej sprawy, że okoliczność posiadania przez przedsiębiorcę gruntów (wchodzących w skład przedsiębiorstwa) skutkuje ich opodatkowaniem według podwyższonej stawki podatku, przewidzianej dla działalności gospodarczej. Nie budzi wątpliwości, że Skarżąca jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 U.p.o.l. W obrocie prawnym występuje jedynie w roli przedsiębiorcy i nie przejawia innego rodzaju aktywności, która obligowałaby do ustalenia związku posiadanych gruntów z prowadzoną działalnością. Przedmiotem działalności Skarżącej jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, a także działalność m.in. w zakresie robót związanych ze wznoszeniem budynków. Niewątpliwie walory użytkowe przedmiotowej nieruchomości, funkcjonalnie wiążą ją z charakterem prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej. Wobec tego należy zaakceptować stanowisko organów podatkowych, że wskazana nieruchomość powinna być opodatkowane najwyższą stawką podatku od nieruchomości. Z tego względu, zaskarżona decyzja nie narusza art. 1a ust. 1 pkt 3) U.p.o.l Poczynione w tym zakresie ustalenia były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, nie ma zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art.191, art. 210 § 4 O.p. Odnośnie naruszenia art. 124 O.p. Skarżąca nie wskazała na czym naruszenie zasady miało polegać i jaki wywarło to wpływ na wynik sprawy, w związku z tym postawione zarzuty w skardze w tym zakresie należy uznać za nieuzasadnione. Zważywszy powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a.oddalił skargę.