I SA/Go 341/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Nr XXVII/171/13 Rady Gminy z dnia 27 lutego 2013 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XXVI/155/12 z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy Szczaniec oraz terminów i miejsca składania deklaracji oddala skargę. Prokurator Rejonowy złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na uchwałę Nr XXVII/171/13 Rady Gminy z dnia 27 lutego 2013 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XVI/155/12 z dnia 28 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy oraz terminów i miejsca składania deklaracji. Wniósł na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej P.p.s.a.) o stwierdzenie nieważności tej uchwały w części obejmującej punkt F załącznika nr 1. Skarżący zarzucił istotne naruszenie prawa materialnego, to jest art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym , art. 6n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012 r., poz. 391 ze zm.) oraz art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1182 ze zm.) przez wyrażenie w załączniku nr 1 do uchwały zatytułowanym "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami" przez osobę składającą deklarację zgody na przetwarzanie jej danych osobowych dla potrzeb naliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), podczas gdy wymóg oświadczenia dotyczącego zgody na przetwarzanie danych osobowych nie znajduje oparcia w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały, w szczególności w art. 6n ust.1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skarżący podniósł, że stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na terenie gminy. Wykonawczy charakter aktu prawa miejscowego oraz zasada prymatu nad nim ustawy w hierarchii źródeł prawa obligują organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego do wydawania tych aktów wyłącznie w granicach upoważnienia ustawowego, celem uszczegółowienia zapisów ustawowych. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Skarżący wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, który – w brzmieniu obowiązującym w momencie podjęcia zaskarżonej uchwały – określał , że rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Podkreślił, że ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji jest wyczerpujące, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione. Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna zatem zawierać jedynie takie dane, które konieczne są do prawidłowego obliczenia wysokości opłaty. W ocenie skarżącego część danych zawarta w deklaracji (załączniku nr 1 do uchwały) nie znajduje umocowania w delegacji ustawowej do ich zamieszczenia, co dotyczy pkt F tego załącznika. W tym zakresie Prokurator stwierdził, że oświadczenie, iż składający deklarację wyraża zgodę na przetwarzanie danych osobowych dla potrzeb naliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie znajduje umocowania w kompetencjach nadanych prawodawcy lokalnemu w obowiązujących przepisach. Narusza to art. 6n ust.1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w związku z art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Wymóg oświadczenia dotyczącego zgody na przetwarzanie danych osobowych nie znajduje oparcia w podstawie prawnej badanej uchwały. Nawiązując do przepisów ustawy o ochronie danych osobowych Prokurator wskazał, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 2, przepisy w niej zawarte stosuje się do przetwarzania danych osobowych w kartotekach, skorowidzach, księgach, wykazach i innych zbiorach ewidencyjnych. Pod pojęciem przetwarzania danych osobowych, w myśl art. 7 pkt 2 tej ustawy, rozumie się natomiast jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Złożona przez zobowiązanego deklaracja uprawnia organ gminy do ewentualnego wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, lub wystawienia tytułu wykonawczego, lecz nie do tworzenia nowych zbiorów ewidencyjnych. Przepis art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych wymienia przesłanki legalności przetwarzania danych osobowych, a art. 23 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wskazuje zgodę jako przesłankę zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych. Zgoda jest jednak jednym z możliwych, ale nie jedynym warunkiem legalizującym przetwarzanie danych. Nie jest zatem konieczne jej pozyskiwanie, gdy spełniony jest jeden z pozostałych warunków z art. 23 ust. 1 ustawy, zwłaszcza gdy przetwarzanie danych osobowych znajduje podstawę w stosownych przepisach prawa. W konkluzji skarżący stwierdził, że ustalenie we wzorze deklaracji obowiązku oświadczenia o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych na potrzeby wykonywania zadań wynikających z realizacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest zbędne i wykracza poza zakres kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do kształtowania zawartości uchwały ustalającej wzór deklaracji. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy podniosła, że w momencie podejmowania zaskarżonej uchwały w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach niedookreślona była forma oraz treść wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem strony przeciwnej przepis art. 6n ust. 1 ww. ustawy był lakoniczny, a wręcz niejasny. Na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. występująca w imieniu strony skarżącej Prokurator Prokuratury Okręgowej na pytanie Sądu sprecyzowała, że zaskarżeniem objęte jest oświadczenie o zgodzie na przetwarzanie danych osobowych zamieszczone pod tabelą w deklaracji, stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały, a nie znajduje się ono w części F tej tabeli, jak podano w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5). Na podstawie art. 53 § 3 P.p.s.a. uprawniony do wniesienia skargi jest prokurator, przy czym w przypadku skargi na akty prawa miejscowego jej wniesienie nie jest ograniczone jakimkolwiek terminem. Uchwała w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zalicza się do kategorii aktów prawa miejscowego, co wynika wprost z delegacji ustawowej zawartej w art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Należy zgodzić się z Prokuratorem co do tego, że rada gminy jest uprawniona do regulowania w podejmowanych uchwałach jedynie materii, która została jej przekazana w drodze stosownych upoważnień ustawowych i to ściśle w granicach określonych we właściwych normach kompetencyjnych. Wynika to z treści art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym gminie przysługuje, na podstawie upoważnień ustawowych, prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Przepis ten upoważnia radę gminy do wydawania aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, w granicach i zakresie określonym w ustawowym upoważnieniu, z uwzględnieniem specyfiki i potrzeb danej gminy. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Oznacza to, że rada gminy nie ma prawa do samoistnego, czyli nieznajdującego podstawy w normie ustawowej, kształtowania prawa na obszarze gminy. Akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) zajmują określone miejsce w hierarchicznie zbudowanym systemie źródeł prawa w Polsce. Najważniejszym z nich jest Konstytucja, następnie ratyfikowane umowy międzynarodowe i ustawy. Wszystkie zaś akty wykonawcze (rozporządzenia, akty prawa miejscowego) jako akty normatywne niższego rzędu powinny być zgodne ze wskazanymi aktami prawnym wyższego rzędu. Wykonawczy charakter aktu prawa miejscowego oraz zasada prymatu nad nim ustawy w hierarchii źródeł prawa, obligują organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego do wydawania tych aktów wyłącznie w granicach upoważnienia ustawowego, celem uszczegółowienia zapisów ustawowych. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt II SA/Po 739/13 oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Bd 1183/10 - powoływane orzeczenia opublikowane są w internetowej bazie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do rozważań odnoszących się do przedmiotu niniejszej sprawy, należy wskazać na treść art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w brzmieniu obowiązującym, gdy podjęta została zaskarżona uchwała. Upoważnienie ustawowe było sformułowane wówczas następująco: "Rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji". Ponadto w ust.2 tego artykułu rada gminy uzyskała fakultatywne uprawnienie, by w uchwale, o której mowa w ust. 1, określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodzić się należy ze skarżącym, że zawarte w omawianych przepisach ustawy wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest wyczerpujące, a zatem nie jest możliwa ich wykładnia rozszerzająca, tj. o kwestie, które nie zostały przez ustawodawcę wymienione. Powyższe oznacza, że w akcie prawa miejscowego podejmowanym na podstawie powołanej normy kompetencyjnej rada gminy nie może zamieszczać postanowień, które wykraczają poza jej treść (tak też w ww. wyroku WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 739/13 oraz we wskazanych w nim orzeczeniach innych sądów administracyjnych). Kontrolując zaskarżoną uchwałę należy jednak mieć na uwadze, że środkiem stosowanym przez Sąd w takiej kontroli jest stwierdzenie nieważności ze względu na sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu (jego części). Pamiętać przy tym trzeba, że nieważność stwierdza się jedynie w przypadku istotnego naruszenia prawa. Przyjmuje się natomiast, że nie ma sprzeczności z prawem, jeżeli określone rozstrzygnięcie nie jest wyraźnie zakazane przez ustawodawcę i mieści się w granicach uznania (Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym pod redakcją Pawła Chmielnickiego LexisNexis 2004). Orzecznictwo wypracowało dodatkowo pogląd, że za prowadzące do stwierdzenia nieważności istotne naruszenie prawa należy uznać uchybienia, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (np. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1287/06). Należy zwrócić również uwagę, że stanowiący podstawę prawną zaskarżonej uchwały art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wskazuje jaki zakres danych co do właściciela nieruchomości może być zawarty w deklaracji. Co więcej przepis ten w ogóle nie określa jakie dane deklaracja powinna, czy też nie, zawierać w swojej treści, aby cel określony w art. 6n tej ustawy (prawidłowe obliczenie wysokości opłaty za gospodarowanie) został zrealizowany. Z kolei ustawa o ochronie danych osobowych, odnosząca się również do organów samorządu terytorialnego (art. 3 ust. 1), wskazuje precyzyjnie w rozdziale 3 zasady przetwarzania danych osobowych. W art. 23 ust. 1 pkt 2 określa, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Nie budzi wątpliwości, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy taki obowiązek wynika wprost z przepisu prawa. Doktryna wypracowała jednak pogląd, że można także przetwarzać dane w wypadku, gdy ustawodawca nakładając określone uprawnienia czy obowiązki, nie wskazał wprost na potrzebę przetwarzania danych, ale przetworzenie to jest niezbędne do zrealizowania nałożonego obowiązku czy przyznanego ustawowo uprawnienia (zob. komentarz J. Barta, P.Fajgielskiego i R. Markiewicza do art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, dostępny w bazie LEX). W świetle powyższego uzasadniony będzie pogląd, że w art. 6n ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustawodawca zobowiązał radę gminy do stworzenia wzoru deklaracji (zbioru danych) przydatnych dla prawidłowego obliczenia opłaty, nie wskazując jednak wprost na potrzebę przetwarzania danych. Aby zatem stwierdzić, czy badana deklaracja, w zaskarżonej części, nie narusza ustawy o ochronie danych osobowych należy zbadać, czy kwestionowane oświadczenie jest przydatne dla zapewnienia prawidłowego obliczenia omawianej opłaty. W ocenie Sądu, uchwalony przez Radę Gminy wzór deklaracji w zakwestionowanym przez Prokuratora zakresie nie narusza prawa. Jak już zostało wskazane, ustawodawca formułując zapis delegacji ustawowej nie był precyzyjny, w sposób ogólny określił kompetencje rady gminy w zakresie danych przydatnych w realizacji celu jakim jest konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości tej opłaty. W tym kontekście rację trzeba przyznać Gminie, która podniosła, że w ówczesnym brzmieniu (obowiązującym na moment podejmowania przez nią zaskarżonej uchwały) niedookreślenie samego upoważnienia ustawowego spowodowało, że we wzorze deklaracji zamieszczono m.in. kwestionowany zapis dotyczący zgody składającego deklarację na przetwarzanie danych osobowych dla potrzeb naliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W takiej sytuacji nie może dziwić, że Rada Gminy niejako "zabezpieczająco", kierując się przepisem art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, czyniącym dopuszczalne przetwarzanie danych tylko za zgodą osoby, której one dotyczą, we wzorze deklaracji ujęła oświadczenie o wyrażeniu takiej zgody. Warto przy tym wskazać na dokonaną z dniem 1 lutego 2015 r. (Dz.U. 2015 r. , poz.87) nowelizację ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W art. 6m zostały dodane ust. 1a-1d, z których wskazać należy ust. 1a określający, że deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość tej opłaty, jak też ust. 1b, w którym zapisano, że rada gminy określając wzór deklaracji może wymagać podania następujących danych: 1) imię i nazwisko lub nazwę właściciela nieruchomości oraz adres miejsca zamieszkania lub siedziby; 2) adres nieruchomości; 3) dane stanowiące podstawę zwolnienia z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; 4) numer telefonu właściciela nieruchomości; 5) adres poczty elektronicznej właściciela nieruchomości; 6) inne informacje niezbędne do wystawienia tytułu wykonawczego. Nowe brzmienie otrzymał również art. 6n ust. 1 pkt 1 (taka podziałka redakcyjna występuje od zmiany ustawy z dnia 25 stycznia 2013 r. - Dz.U. 2013 r., poz.228, tj. od 6 marca 2013 r.), zgodnie z którym rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ułatwienia składania deklaracji, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego – wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, z uwzględnieniem art. 6m ust. 1a i 1b, obejmujący objaśnienia sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji. Dodać można, że z poselskiego uzasadnienia tej zmiany wynika, że miała ona charakter doprecyzowujący, a celem projektodawcy było wyeliminowanie rozbieżności interpretacyjnych (Sejm RP VII Kadencji, nr druku 2377, www.sejm.gov.pl). Z powyższych względów Sąd nie uznał zasadności zarzutu Prokuratora, że nieważnością dotknięta jest badana uchwała w części, w jakiej jej załącznik nr 1, stanowiący wzór deklaracji, zawiera, z powołaniem się na ustawę o ochronie danych osobowych (art. 23 ust. 1), zapis o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych składającego deklarację. Rozważając kwestię dotyczącą ochrony danych osobowych można wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, stosuje się ją do organów samorządu terytorialnego. Z kolei z jej art. 23 ust. 1 pkt 2 wynika, że przetwarzanie danych dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Natomiast z legalnych definicji pojęć, zamieszczonych w art. 7 tej ustawy przytoczyć można takie jak "zbiór danych" (pkt 1) – przez co rozumie się każdy posiadający strukturę zestaw danych o charakterze osobowym, dostępnych według określonych kryteriów, niezależnie od tego, czy zestaw ten jest rozproszony czy podzielony funkcjonalnie oraz "przetwarzanie danych" (pkt 2) – oznaczające jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Z powyższych przepisów wynika, że konsekwencją ustawowego zobowiązania rady gminy, w art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, do określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, było stworzenie przez radę gminy (choć bez bezpośredniego odwołania do ustawy o ochronie danych osobowych) zbiorów danych, jakimi są deklaracje. Deklaracje te należy traktować jako niezbędne do zrealizowania obowiązku ustawowego, zatem mieszczą się one w zakresie upoważnienia wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Dodatkowo w doktrynie został wypracowany pogląd, że można przetwarzać dane w wypadku, gdy ustawodawca nakładając określone uprawnienia czy obowiązki, nie wskazał wprost na potrzebę przetwarzania danych, ale przetworzenie to jest niezbędne do zrealizowania obowiązku czy przyznanego ustawowo uprawnienia (zob. komentarz J. Barta, P. Fajgielskiego i R. Markiewicza do art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, dostępny w bazie LEX). Zatem podstawę do przetwarzania (zbierania) danych istotnych dla zrealizowania celu wprowadzenia deklaracji wyznaczała treść upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ujętego w formułę "zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi". Powyższe oznacza, że nie było konieczności umieszczenia w deklaracji zapisu o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych, stosownie do art.23 ust. 1 pkt 1, skoro możliwość taka wynikała wprost z ustawy o ochronie danych osobowych. W stanie prawnym obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały nie było to jednak takie jednoznaczne z uwagi na ówczesną treść upoważnienia zawartego w art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, co prowadzi do wniosku, że zapis badanej deklaracji o wyrażeniu zgody na przetworzenie danych co do zasady można uznać za wadliwy, jednak nie w stopniu prowadzącym do stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzekł o oddaleniu skargi.