I SA/Go 341/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi L.K., W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Postanowieniem z [...] maja 2018r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 oraz art., 34 § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 - dalej: u.p.e.a.) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) z [...] grudnia 2017r. nr [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wniesionych przez L.K. i W.K. (dalej: Skarżący). Z uzasadnienia postanowienia DIAS wynikał następujący stan sprawy. 2. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne z majątku Skarżących na podstawie tytułów wykonawczych z [...] listopada 2017 r.: - nr- [...], obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r., wraz z odsetkami, - nr [...], obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., wraz z odsetkami. 2.1. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dwoma zawiadomieniami z [...] listopada 2017 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Zobowiązanych, prowadzonego przez [...] S.A. Kolejnymi dwoma odrębnymi zawiadomieniami z dnia [...] listopada 2017 r.: dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę L.K. oraz zajął świadczenie rentowe W.K.. Odpisy zawiadomień doręczono zobowiązanym 14 listopada 2017 r. 2.3. Pismem z [...] listopada 2017 r. Skarżący wnieśli o zaniechanie egzekucji oraz udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań w podatku dochodowym za lata 2011 i 2012. 2.4. Pismem z [...] listopada 2017 r. (wniesionym 21 listopada 2017 r.) Skarżący wnieśli zarzuty w sprawie prowadzonych postępowań egzekucyjnych dotyczące "zastosowanego środka egzekucyjnego oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego". W uzasadnieniu, powołując się na problemy zdrowotne i finansowe rodziny, podnieśli, że realizacja egzekucji na podstawie ww. tytułów wykonawczych wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznych szkód i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślili przy tym, że złożyli wniosek o zaniechanie egzekucji i umorzenie zaległości w podatku dochodowym za lata 2011-2012. Organ zakwalifikował zarzuty jako wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 8 u.p.e.a. 3. Postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. Naczelnik US uznał zarzuty za nieuzasadnione. 4. Po rozpoznaniu zażalenia Skarżących na to orzeczenie, wymienionym na wstępie postanowieniem z [...] maja 2018 r. DIAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. . 4.1. W ocenie organu odwoławczego stan faktyczny i prawny rozważanej sprawy nie potwierdza podniesionego przez Zobowiązanych zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). DIAS wskazał, że tytuły wykonawcze z dnia [...] listopada 2017r. obejmują nieuregulowane w terminie zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, odpowiednio za 2011 r. i 2012 r. Podstawę wystawienia tytułów wykonawczych stanowiły: decyzja Naczelnika US określająca wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r., której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, oraz złożona przez Skarżących, korekta zeznania podatkowego PIT-37 o wysokości osiągniętego dochodu za rok 2012. Stwierdził jednocześnie, że organ egzekucyjny nie był uprawniony do rozpatrywania tych z zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanych, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania jurysdykcyjnego, jak np. zarzut nieprawidłowości obciążenia zobowiązanego podatkiem. 4.2. Za nieuzasadniony uznał DIAS również zarzut braku wymagalności egzekwowanych obowiązków (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Stwierdził bowiem, że nie zapadła decyzja organu podatkowego o umorzeniu zaległości podatkowych, a sam wniosek o przyznanie takiej ulgi złożony przez Skarżących nie miał wpływu na przebieg egzekucji administracyjnej. 4.3. DIAS nie uwzględnił również zarzutu zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). Odnosząc się do twierdzeń Skarżących o niebezpieczeństwach związanych z realizacją tytułów wykonawczych dla codziennej egzystencji, stwierdził, że przepisy z których wynikają ograniczenia egzekucji, do których odsyłają art. 7 § 1, art. 8 § 1 i art. 9 § 1 u.p.e.a., gwarantują zachowanie w majątku zobowiązanych środków utrzymania koniecznego, pomimo prowadzenia egzekucji z rachunku bankowego oraz wynagrodzenia za pracę i świadczeń ubezpieczenia społecznego. Wskazał jednak, że sama egzekucja będąca przymusowym wykonaniem zobowiązań, jest dla dłużnika istotną dolegliwością. Dalej argumentował, że zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie może prowadzić do wstrzymania egzekucji w ogóle, ale ewentualnego skierowania jej do innych składników majątkowych zobowiązanego. Wytknął więc, że poza podniesieniem zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego Skarżący nie wskazali na inny środek egzekucyjny, który mógłby zostać zastosowany, a który w ich ocenie byłby mniej dolegliwy, prowadząc jednocześnie do celu egzekucji, jakim jest wyegzekwowanie należności pieniężnej. Wobec niewskazania przez Zobowiązanych innego środka egzekucyjnego, ewentualnie mniej dolegliwego, z którego egzekwowane zaległości podatkowe mogłyby zostać zaspokojone, nie sposób uznać tych zastosowanych przez organ za zbyt uciążliwe. DIAS stwierdził wreszcie, że w świetle otrzymanych informacji od dłużników zajętych wierzytelności, Skarżący mają zapewnione minimum egzystencji, ponieważ ich dochody, nawet uwzględniając potrącenia egzekucyjne, przekraczają kryteria dochodowe, uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej. 5. Skarżący nie zgodzili się z postanowieniem DIAS i pismem z [...] czerwca 2018r. wnieśli od niego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. 5.1. Kwestionując zaskarżone postanowienie, zarzucili nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasad wynikających z, tj.: art. 7, art. 18, art. 32, art. 68, art. 71 i art. 75 Konstytucji RP. 5.2. W uzasadnieniu skargi odnieśli się do uchybień, które - w ich ocenie - dotyczą postępowania organów podatkowych, w tym niezgodnego z prawdą pouczania ich co do treści obowiązujących przepisów oraz wadliwego obciążenia ich zobowiązaniami podatkowymi. Argumentowali o przysługujących im ulgach: rehabilitacyjnej oraz remotnowo - modernizacyjnej w podatku dochodowym od osób fizycznych. 6. Pismem z [...] lipca 2018 r. zawierającym odpowiedź na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie. Motywując takie stanowisko procesowe stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa i odwołał się do jego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2119), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. 7.1. Wyeliminowanie zatem z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Kryteria powyższe zostały określone przepisami art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). Eliminacja zaskarżonego aktu następuje także w sytuacji, gdy zaskarżony akt dotknięty jest wadą nieważności; podstawą orzekania jest wówczas art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 8. Po rozpoznaniu sprawy w tak opisanych granicach kognicji, Sąd uznał, że Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone nią postanowienie nie naruszało prawa. 9. Odnosząc się do meritum sprawy, wskazać należy, że Skarżącym jako zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. przysługiwało uprawnienie do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, z którego - z zachowaniem siedmiodniowego terminu (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) – Skarżący skorzystali. Z akt wynika bowiem, że odpis tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zastosowanych środkach egzekucyjnych doręczono skarżącym 14 listopada 2017 r. a Skarżący pismo zawierające ich zarzuty wnieśli zarzuty wniesiono 21 listopada 2017 r. Zachodziły zatem przesłanki warunkujące rozpoznanie zarzutów. 10. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie ich treść, przy czym - zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są więc sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. 11. Organ egzekucyjny zastrzeżenia Skarżących zawarte w ich piśmie z [...] listopada 2017 r. zasadnie zakwalifikował jako zarzuty: 1) nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), 2) braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), 3) zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). Organy obu instancji prawidłowo jednak uznały, że wszystkie zarzuty były bezzasadne. 12. Odnośnie zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), należy zwrócić uwagę, iż egzekucję prowadzono na podstawie dwóch tytułów wykonawczych. Podstawę wystawienia pierwszego z nich (nr [...] z [...] listopada 2017 r.) stanowiła decyzja Naczelnika US z [...] lipca 2017 r. określająca dla skarżących zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok, której postanowieniem tego samego organu z [...] października 2017 r. utrzymanym w mocy postanowieniem DIAS z [...] stycznia 2018 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Drugi tytuł wykonawczy (nr [...] z [...] listopada 2017 r.) wystawiono na podstawie korekty zeznania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. (PIT 37). Tym samym w obrocie pozostawały tytuły prawne z których wynikał podlegający uiszczeniu podatek, będące jednocześnie podstawami do wystawienia tytułów wykonawczych (art. 3 § 1 i art. 3a § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Nie budzi zatem wątpliwości, że na dzień doręczenia skarżącym tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciach egzekucyjnych, egzekwowane zobowiązania istniały. Co więcej, jak trafnie zauważył DIAS, zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. Zobowiązany zaś, podnosząc zarzut "nieistnienia obowiązku" (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydania aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (zob. wyroki: NSA z 14 stycznia 2010 r., II FSK 1378/08, WSA z 8 stycznia 2013 r. I SA/Gl 451/12 - orzeczenia przywołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący natomiast, powołując się na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym nie wskazali, że było to następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tytułu wykonawczego. 13. Prawidłowa była również ocena zarzutu braku wymagalności egzekwowanych obowiązków (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Organ zasadnie nie uwzględnił twierdzeń Skarżących, iż na przeszkodzie prowadzeniu z ich majątku egzekucji administracyjnej stał brak wymagalności obowiązków wynikający ze złożenia przez nich wniosku o umorzenie zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 i 2012 rok. Złożenie wniosku o przyznanie ulgi podatkowej nie stanowi bowiem ustawowej podstawy zgłoszenia zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 lub pkt 2 u.p.e.a., gdyż jego złożenie nie wstrzymuje wykonania obowiązku. Jak trafnie przyjęły organy obu instancji dopiero wydanie decyzji o przyznaniu ulgi podatkowej mogłoby stanowić uzasadnioną podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Pogląd o braku wpływu samego wniosku o umorzenie zaległości podatkowych na przebieg postępowania egzekucyjnego jest przyjmowany w orzecznictwie sądowym (por. np. wyroki: WSA z 26 października 2010r., I SA/Gl 510/10, NSA z 11 stycznia 2017 r. II FSK 3856/14). Jak wskazały organy, w odniesieniu do obowiązków dochodzonych tytułami wykonawczymi z [...] listopada 2017 r. nie zapadły żadne decyzje o przyznaniu ulg podatkowych. 14. Prawidłowa była również ocena zarzutu zakwalifikowanego jako wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. . 14.1. Należy wyjaśnić, że zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego powinien być rozpatrywany w kontekście zasady prowadzenia egzekucji wynikającej z art. 7 § 2 u.p.e.a. W myśl tego przepisu egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zarzut wnoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. ma zatem na celu podważenie zasadności zastosowania określonego środka egzekucyjnego poprzez wykazanie, że w sprawie mógłby być zastosowany inny środek egzekucyjny, który byłby mniej uciążliwy, a przy tym doprowadziłby do wyegzekwowania obowiązku . Skarżący podnoszą, że zajęcie rachunku bankowego oraz świadczeń rentowych Skarżącego i wynagrodzenia za pracę Skarżącej stanowią zbyt uciążliwe środki egzekucyjne, jednakże - co kluczowe dla oceny ich zarzutu - nie wskazali innych, mniej uciążliwych, środków egzekucyjnych, z których egzekucja mogłaby doprowadzić do zaspokojenia dochodzonego obowiązku. 14.2. Organ natomiast uzasadniając dlaczego zastosował kwestionowane przez Skarżących środki egzekucyjne wyjaśnił, że alternatywą dla zajęć wierzytelności z rachunku bankowego oraz wynagrodzenia za pracę i świadczenia rentowego byłaby egzekucja z nieruchomości (działki gruntu wraz z domem Skarżących), lub z ruchomości (samochodu). Uzasadnienie wyboru zastosowanych środków jest przy tym, w ocenie Sądu, racjonalne i przekonujące oraz wskazuje na respektowanie przez organ egzekucyjny zasady doboru najmniej uciążliwych środków. Trafnie waży dobra i interesy zobowiązanych. DIAS zasadnie uznał, że egzekucja z nieruchomości mogłaby pozbawić Skarżących miejsca zamieszkania, zaś egzekucja z ruchomości - środka komunikacji, który z uwagi na ustaloną niepełnosprawność Skarżącego uniemożliwiłaby, bądź przynajmniej w istotnym stopniu utrudniła mu przemieszczanie się. 14.3. DIAS odnosząc się już do samych zastrzeżeń co do wyboru środków egzekucyjnych trafnie wskazuje na prawne mechanizmy łagodzące dolegliwość zastosowanych środków, i służące zapewnieniu zobowiązanym środków utrzymania koniecznego. Zasadnie wskazał na ograniczenia: - zajęcia środków na rachunkach bankowych zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 1876) poprzez zwolnienie od egzekucji środków do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o 1 minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847), przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy, - wynikające z przepisów do których odsyła art. 9 § 1 u.p.e.a. czyli ograniczenie zajęcia wynagrodzenia za pracę na podstawie art. 87 § 3 i 87[1] § 1 pkt 1 Kodeksu pracy ograniczające ułamkowo możliwe potrącenie egzekucyjne i zwalniające spod egzekucji kwotę odpowiadającą minimalnemu wynagrodzeniu za pracę, - wynikające z przepisów do których odsyła art. 10 § 1 u.p.e.a. czyli przepisów art. 139 - 141 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przewidujących ograniczenia w potrąceniach egzekucyjnych m. in. ze świadczeń rentowych. 14.4. Oceniając już nie potencjalną, lecz realną uciążliwość zastosowanych środków egzekucyjnych, dostrzec należy, że jak wynika z informacji uzyskanych przez organ egzekucyjny od dłużników zajętych wierzytelności (czyli Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz pracodawcy Skarżącej) wysokość przysługujących Skarżącym świadczeń, po dokonaniu potrąceń egzekucyjnych przekracza kwotę kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń z pomocy społecznej wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015r. poz. 1058). W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu, kryterium trafnie przyjęto za punkt odniesienia w ocenie dolegliwości stosowanych środków egzekucyjnych. 14.5. Tym samym nie ma podstaw do uznania, iż zastosowane środki egzekucyjne, poza oczywistą niedogodnością związaną z przymusowym wykonaniem obowiązków, mogłyby być uznane za dokuczliwe w stopniu powodującym niemożność czy istotne (obiektywnie) utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu Skarżących i ich rodziny, a tylko tak dokuczliwe środki mogą zostać uznane za uzasadniające zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (zob. np. wyroki NSA z 17 marca 2017 r., I FSK 1384/15, z 23 lutego 2018 r. II FSK 290/16). Dla oceny omawianego zarzutu Skarżących kluczowe znaczenie ma jednak fakt, iż nie wskazali oni alternatywnych - mniej uciążliwych - środków egzekucyjnych. Już tylko z tej przyczyny ich zarzut nadmiernej uciążliwości zastosowanych środków egzekucyjnych nie mógł zostać uwzględniony. 16. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienie zarzutów i twierdzeń skargi. 16.1. Opisane w jej uzasadnieniu zastrzeżenia Skarżących odnoszą się bowiem do okoliczności dotyczących treści obowiązków podatkowych, które nie mogą być podstawą skutecznych zarzutów egzekucyjnych. Te bowiem, jak trafnie wskazał DIAS, podlegają ocenie w postępowaniu podatkowym. Organ egzekucyjny na etapie postępowania egzekucyjnego pozostawał zatem związany tytułami prawnymi, na podstawie których wystawiono tytuły wykonawcze - korektą zeznania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok oraz decyzją określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok, (będącymi formalnymi podstawami wszczęcia postepowania egzekucyjnego (art. 3 § 1 i art. 3a § 1 pkt 1 u.p.e.a.). 16.2. W odniesieniu zaś do podnoszonych przez Skarżących okoliczności związanych z ich trudną sytuacją życiową i zdrowotną należy wskazać, że winna ona być rozważona przez organ podatkowy w ramach postępowania z wniosku Skarżących o umorzenie zaległości podatkowych. Z przyczyn opisanych powyżej jednak nie może ona stanowić podstawy do uznania, iż w stosunku do Skarżących zastosowano zbyt uciążliwe środki egzekucyjne. 17. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.