I SA/Go 346/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 października 2017 r. wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi T.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu. Zarządzeniem z 25 sierpnia 2017 r. wezwano skarżącego T.C. do usunięcia braków formalnych skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] czerwca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] maja 2017 r. oddalające zarzuty skarżącego do opisu i oszacowania nieruchomości, w terminie 7 dni, poprzez złożenie 12 odpisów skargi dla pozostałych uczestników postępowania. Z kolei zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2017 r. wezwano stronę do uiszczenia wpisu sądowego. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi wraz z odpisem ww. zarządzenia do uiszczenia wpisu doręczono skarżącemu 31 sierpnia 2017 r. (karta 12 akt. sądowych). W dniu 1 września 2017 r. strona uiściła wpis sądowy. Ponieważ jednak nie usunęła w zakreślonym terminie braków formalnych skargi, Sąd postanowieniem z 26 września 2017 r. sygn. akt I SA/Go 346/17, odrzucił jej skargę. Ww. postanowienie doręczono skarżącemu 2 października 2017 r. (zpo – karta 36 akt. adm.). Pismem nadanym do tut. Sądu 9 października 2017 r. zatytułowanym zażalenie, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia oraz przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu podał, że od lipca 2017 r. do chwili wniesienia pisma, ze względu na zły stan zdrowia nie był w stanie wykonywać lub kontrolować wykonania różnych czynności formalnych i faktycznych w swojej firmie. Z tego też względu pominięto zarządzenie Sądu z 25 sierpnia 2017 r., a zastosowano się tylko do zarządzenia z 28 sierpnia 2017 r. W załączeniu przedłożył wymaganą ilość odpisów skargi oraz dokumenty dotyczące stanu zdrowia: wynik badania usg z [...] maja 2017 r.; kartę informacyjną leczenia szpitalnego z [...] lipca 2017 r.; ekspertyzę histopatologiczną materiału pobranego [...] lipca 2017 r.; kartę leczenia szpitalnego z [...] sierpnia 2017 r. oraz kartę pobytu na oddziale [...] w dniach [...] maja – [...] czerwca 2017 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu o sprecyzowanie pisma z [...] października 2017 r., skarżący poinformował, że w sytuacji, gdy Sąd przywróci termin do usunięcia braków formalnych, zażalenie należy uznać za niebyłe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu jest niezasadny. Zgodnie z regułą zawartą w art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do postanowień art. 86 § 1 P.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Instytucja ta ma jednak charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona wystąpi z takim wnioskiem w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie ze złożeniem wniosku dokona czynności, dla której określony był termin oraz uprawdopodobni okoliczności wskazuję na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a.). Oceniając wniosek skarżącego pod kątem ww. przesłanek należy przyjąć, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją, brak swojej winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ww. ustawy). Wskazać należy, że kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się bowiem z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. Można o nim mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z 2.10.2002 r., V SA 793/03). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Strona musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. W konsekwencji, dla przyjęcia winy wystarcza nawet niewielkie zaniedbanie. Oceniając wystąpienie przesłanki braki winy, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy wyłącznie do Sądu, który powinien uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. Strona w piśmie [...] października 2017 r. podniosła, że nieprzedłożenie w terminie wymaganych odpisów skargi wynika z faktu, że od lipca 2017 r. do chwili wniesienia wniosku, nie była w stanie ze względu na zły stan zdrowia wykonywać lub kontrolować wykonanie różnych czynności formalnych i faktycznych w jej firmie. Z tego też względu zastosowano się jedynie do zarządzenia z 28 sierpnia 2017 r., pomijając zarządzenie z 25 sierpnia 2017 r. W ocenie Sądu ta argumentacja nieuprawdopadabnia braku winy strony w niedochowaniu terminu. Trzeba bowiem wskazać, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że tylko nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, może uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. Musi wystąpić nagłe pogorszenie zdrowia, którego nie dało się przewidzieć (por. postanowienie NSA z 4 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 839/10; z 13 października 2010 r., I OZ 767/10). Natomiast sama okoliczność choroby, nawet nagłej, nie jest automatycznie związana z brakiem winy (por. wyrok NSA z 3.08.2001, I SA/Wr 676/99, postanowienie NSA z 23.09.2014 r., II GZ 540/14). Co istotne również, sam fakt choroby, nawet poświadczony zaświadczeniem lekarskim, nie jest również okolicznością usprawiedliwiającą uchybienie wiążącego terminu. Przesłanką do przywrócenie terminu może być bowiem jedynie choroba, która ma charakter niespodziewany i poważny, uniemożliwiający w sposób obiektywny podjęcie określonej czynności (por. postanowienia NSA z 16.04.2015 r., I OZ 339/15; postanowienie NSA z 12.08.2015 r. , II FZ 490/15). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. O ile bowiem Sąd nie kwestionuje, że skarżący jest osobą, która ma kłopoty zdrowotne, potwierdza to bowiem przedłożona przez niego dokumentacja medyczna, to nie sposób nie dostrzec, że nie potwierdza ona wystąpienie u skarżącego nagłych dolegliwości, których nie dało się przewidzieć. Wręcz przeciwnie, z kart informacyjnych leczenia szpitalnego z [...] lipca 2017 r. oraz [...] sierpnia 2017 r. wynika, że został przyjęty do kliniki na jednodniowy pobyt w celu wykonania planowanego zabiegu. Trudno zatem w sytuacji zdrowotnej skarżącego doszukiwać się elementu nagłości i nieprzewidywalności. Podkreślenia jednak przede wszystkim wymaga, że przedłożone do wniosku dokumenty nie potwierdzają faktu nagłej i niespodziewanej choroby w terminie do usunięcia braków formalnych skargi tj. 1 – 7 września 2017 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że pobyty w szpitalu, podczas których wykonano też badania które strona dokumentuje, miały miejsce w dniach [...] maja – [...] czerwca 2017 r. , [...] lipca oraz [...] sierpnia 2017 r. Z tego też powodu nie można przyjąć, że dolegliwości zdrowotne, których Sąd nie kwestionuje, mogą usprawiedliwiać bezczynność strony skarżącej w zakresie dokonania czynności procesowej początkiem września 2017 r. Ponadto to, że dana osoba pozostaje pod opieką lekarzy specjalistów, jest okresowo hospitalizowana głownie w celach diagnostycznych, nie oznacza automatycznie, że nie mogła dokonać określonych czynności. Autor wniosku skupiając się też na uwiarygodnieniu stanu zdrowia, pominął to, że ocena braku winy nie ogranicza się tylko do potwierdzenia samej dolegliwości. Skarżący zobowiązany jest też – powołując się na zły stan zdrowia - wykazać choćby to, że nie mógł wyręczyć się inną osobą w dokonaniu czynności, czego niewątpliwie w sprawie zabrakło. Co więcej, z treści jego wniosku wynika, że ze względu na stan zdrowia, nie był w stanie kontrolować wykonania czynności w firmie, co sugeruje, że istniała możliwość wyręczenia się inną osobą w zakresie dostarczenia sądowi w terminie wymaganych odpisów skargi. Niezrozumiałym jest również postępowanie skarżącego, który w sposób wybiórczy wykonuje zarządzenia Sądu. Podkreślania wymaga bowiem, że zarówno zarządzenie do usunięcia braków formalnych skargi jak i zarządzenie do uiszczenie wpisu zostały skarżącemu doręczone w tym samym dniu tj. 31 sierpnia 2017 r. Skarżący w zakreślonym terminie tj. 1 września 2017 r., uiścił wpis sądowy (karta 13 akt sądowych). Zatem należy przyjąć w ocenie Sądu, że nic nie stało na przeszkodzie, by strona zachowując należytą staranność, do której jest zobowiązana, usunęła również w terminie brak formalny skargi poprzez nadesłanie wymaganej ilości odpisów skargi. Mając na uwadze wszystkie ww. okoliczności, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.