I SA/Go 359/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska- Pastuszko Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Głowacka po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. oddala skargę. M.S. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Wójt Gminy ustalił M.S. łączne zobowiązanie pieniężne na 2016 rok w kwocie 2.121 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że podatek od nieruchomości, rolny, jak i leśny został obliczony na podstawie danych wykazanych przez podatniczkę w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, o gruntach oraz o lasach, a także ewidencji gruntów, z uwzględnieniem zmian dokonanych aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2015 r., na podstawie którego M.S. sprzedała działkę [...] o powierzchni 0,3628ha dla J. i P.G. (skarżąca nie dokonała korekty w informacji o gruntach). Jednocześnie organ zaznaczył, że opodatkowano wszystkie nieruchomości stanowiące własność skarżącej. Według organu, na uwzględnienie nie zasługują jej twierdzenia, że nie powinna ona być obciążona podatkiem za działki, które zgodnie z ugodą z dnia [...] kwietnia 2015 r. zawartą przed Sądem Rejonowym w sprawie o zniesienie współwłasności (sygn. akt [...]) pozostały w posiadaniu jej brata B.S.. Organ wyjaśnił, że B.S. jedynie korzysta ze spornych nieruchomości celem realizacji obowiązków wynikających z zobowiązania rolnośrodowiskowego względem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jako biorący w użyczenie jest zatem posiadaczem zależnym - a nie jak twierdzi skarżąca - posiadaczem samoistnym. Ma on bowiem pełną wiedzę o tym, że nie jest właścicielem ani współwłaścicielem nieruchomości rolnej, a z uwagi na okoliczność, że na mocy ugody zniesiono współwłasność między stronami postępowania, to nie ma tu również zastosowania art. 3 ust. 6 ustawy o podatku rolnym, który odnosi się do sytuacji, gdy nieruchomość objęta jest współwłasnością, znajduje się w posiadaniu jednego ze współwłaścicieli. Od powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji zarzuciła jej naruszenie art. 3 ust. 2 i ust. 6 ustawy o podatku rolnym przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w ocenie, że osoba, która władała przedmiotem opodatkowania jak właściciel, nie jest posiadaczem samoistnym i dlatego nie spoczywa na niej obowiązek podatkowy co do tych nieruchomości, a także, że prowadzenie całości gospodarstwa, w skład którego wchodzą nieruchomości podlegające opodatkowaniu, nie jest podstawą obowiązku podatkowego B.S.. W uzasadnieniu podniosła, że grunty wymienione w pkt Ic i Id ugody z dnia [...] kwietnia 2015r. wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, prowadzonego w całości przez B.S. i w tym zakresie - zgodnie z art. 3 ust. 6 ustawy o podatku rolnym - obowiązek podatkowy ciąży na B.S.. To on, od dnia zawarcia ugody, kontynuując stan istniejący już wcześniej na tych nieruchomościach, korzysta z nich bezpłatnie i wykorzystuje je do prowadzenia na nich działalności rolniczej. Wyłącznie on włada tymi nieruchomościami i z nich korzysta, a skarżąca ich nie posiada, chociaż jest ich właścicielką na mocy ugody sądowej. Również wyłącznie brat decyduje o tym, jak będzie dysponował tymi nieruchomościami, jakie będą na nich uprawy, jakie będą wykonywane na nich prace i nie uzyskuje na te działania jej zgody, a także jest wnioskodawcą i beneficjentem płatności rolnośrodowiskowych z ARiMR. B.S. samodzielnie zaciągnął i kontynuuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe wobec ARiMR na tych nieruchomościach. W ocenie skarżącej, jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym (art. 3 ust. 2 ustawy o podatku rolnym), którym jest B.S.. Skarżąca przywołała przy tym wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19.12.2000 r. (V CKN 164/00) w którym stwierdzono, że "posiadacz samoistny to taki, którego zakres faktycznego władania rzeczą jest taki sam, jak właściciela i który znajduje się w położeniu pozwalającym na korzystanie z rzeczy w taki sposób, jak może to czynić właściciel". Zgadzając się z organem, że przy posiadaniu samoistnym ważna jest wola władania rzeczą we własnym imieniu, dodała że jednak sama świadomość nie wystarcza dla oceny, że nie jest posiadaczem samoistnym nieruchomości. Istotna jest wola władania rzeczą jak właściciel. Natomiast B.S., choć właścicielem nie jest, to włada rzeczą jak właściciel. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania i zebranego w sprawie materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta. Wskazując na przepisy art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ odwoławczy stwierdził, że właścicielem nieruchomości, a co za tym idzie podatnikiem podatku od nieruchomości, jest M.S.. Wynika to z postanowień ugody zawartej w dniu [...] kwietnia 2015 r., na mocy której zniesiona została współwłasność nieruchomości oznaczonych w pkt I a-d, a działki opisane w pkt Ic i Id przyznane zostały na wyłączną własność M.S., a te opisane w pkt Ia i Ib – B.S.. B.S. jest zatem posiadaczem zależnym spornych działek albowiem na mocy pkt IV ww. ugody jedynie z nich bezpłatnie korzysta do dnia [...] marca 2017 r. celem realizacji obowiązków wynikających z zobowiązania rolnośrodowiskowego względem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Kolegium nie znalazło również podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 3 ust. 6 ustawy o podatku rolnym, bowiem - jak podkreśliło - przepis ten odnosi się do sytuacji gdy nieruchomość objęta współwłasnością znajduje się w posiadaniu jednego ze współwłaścicieli. Tymczasem - jak już wspomniano wyżej - na podstawie powołanej ugody sądowej, współwłasność nieruchomości została zniesiona. Okoliczność, że nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym w niniejszej sprawie jest częścią gospodarstwa rolnego, które w całości prowadził i prowadzi nadał B.S., nie zmienia faktu, że począwszy od dnia zawarcia ugody sądowej, korzysta on z nieruchomości jako posiadacz zależny W złożonej w ustawowym terminie skardze na powyższą decyzję M.S. wniosła o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 2 i ust. 6 oraz z art. 6c ust. 2 ustawy o podatku rolnym oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w ocenie, że osoba, która włada przedmiotem opodatkowania jak właściciel nie jest posiadaczem samoistnym i dlatego nie spoczywa na niej obowiązek podatkowy co do tych nieruchomości, a także że posiadanie przez niebędącego właścicielem B.S. i prowadzenie przez niego samodzielnie całości gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodzą nieruchomości podlegające opodatkowaniu nie jest podstawą obowiązku podatkowego. Podniosła, że nie sposób określać posiadania B.S. jako posiadania zależnego tylko poprzez samo odwołanie się do treści ugody sądowej znoszącej współwłasność między rodzeństwem. Również strona subiektywna, czyli świadomość posiadacza o niebyciu właścicielem, nie ma znaczenia dla tej oceny. O rzeczywistym charakterze posiadania nieruchomości stanowiących formalnie własność innej osoby stanowią okoliczności faktycznego wykonywanego przez niego władztwa nad rzeczą. Wszak definicja posiadacza samoistnego nie wymaga, aby władał on rzeczą własną, ale by władał rzeczą jak właściciel, nawet właścicielem nie będąc. Zatem, dla przypisania B.S. statusu posiadacza samoistnego wystarcza - jak w stanie faktycznym sprawy - że włada od rzeczą (cudzą) jak właściciel, a nie jak osoba, której przysługuje włącznie określone władztwo nad rzeczą cudzą. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że władztwo B.S. jest tak daleko właścicielskie, że z wyłączeniem od tych decyzji M.A.S. decydował i decyduje samodzielnie o podjęciu i kontynuowaniu na nieruchomościach siostry zobowiązania rolnośrodowiskowego, pobierając z tego tytułu na wyłączność płatności z ARiMR. Sam te grunty uprawia, decyduje samodzielnie o ich strukturze, wykonywanych zabiegach agrotechnicznych, wieloletnich uprawach (sady owocowe), stosowanych nawozach, nakładach użytecznych (np. melioracja nieruchomości zajętych pod sady owocowe). Co więcej, nie płaci skarżącej żadnego czynszu za posiadanie i korzystanie z nieruchomości przyznanych jej na wyłączną własność. Skarżąca dodała przy tym, że płatności od ARiMR z mocy właściwych przepisów przysługują wyłącznie rolnikowi: -do powierzchni gruntów wchodzących w skład jego gospodarstwa rolnego, -posiadaczowi gospodarstwa rolnego znajdującego się na terytorium Unii Europejskiej i prowadzącego działalność rolniczą. Powyższe oznacza, że B.S. faktycznie posiadając gospodarstwo rolne i nieruchomości rolne będące w jego składzie (w tym własne oraz należące do M.A.S.) posiada te nieruchomości w charakterze posiadacza samoistnego, w konsekwencji czego, to na nim ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą M.S. łączne zobowiązanie pieniężne na 2016 rok. Istota sporu pomiędzy stronami zasadniczo sprowadza się do oceny charakteru posiadania gruntów rolnych o nr [...]. Strona skarżąca ferowała pogląd, że skoro sporne grunty, na mocy ugody sądowej, pozostały w faktycznym posiadaniu B.S., co zresztą on sam nie kwestionuje, to obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego winien obciążać właśnie jego jako posiadacza samoistnego. Z kolei organy podatkowe podkreśliły, że właścicielem ww. gruntów jest skarżąca, zaś oddanie ich w bezpłatne użyczenie do wyłącznego korzystania bratu nie oznacza, że B.S. stał się automatycznie posiadaczem samoistnym i w konsekwencji podatnikiem podatku od użyczanych nieruchomości. W ocenie Sądu, w powyższej kwestii, rację przyznać należy organom podatkowym. Rozstrzygając kwestię statusu podatnika podatku od spornych nieruchomości przytoczyć przede wszystkim należy przepisy mające znaczenie w tej sprawie. I tak, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 716) zwaną dalej "u.p.o.l.", podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, (...) będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (...). W myśl art. 3 ust. 3 ww. ustawy, jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.) zwaną dalej "u.p.r.", podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne (...), będące: 1) właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2; 2) posiadaczami samoistnymi gruntów; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (...). Jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym (§ 2). Z cytowanych wyżej regulacji wynika, że podatnikiem podatku może być nie tylko właściciel, ale i na zasadzie art. 3 ust. 3 u.p.o.l. czy art. 3 ust. 2 u.p.r. także posiadacz samoistny, bowiem w przypadku gdy przedmiot opodatkowania jest w posiadaniu samoistnym osoby innej niż właściciel, to na posiadaczu samoistnym ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości lub podatku rolnym. Dla prawidłowego zastosowania powołanych przepisów, zasadnicze znaczenie ma zatem wyjaśnienie, co należy rozumieć pod pojęciem "posiadania", o którym mowa w ww. przepisach. W wyroku z dnia 11 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 509/14, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro pojęcie posiadania zdefiniowane jest wyłącznie na gruncie prawa cywilnego, to przy wykładni art. 3 ust. 3 u.p.o.l. należy posłużyć się definicją posiadania zawartą w art. 336 k.c. Zgodnie z art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) dalej "k.c.", posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W orzecznictwie wskazuje się, że tym innym prawem, może być też użyczenie (por. orzeczenie SN z dnia 20 listopada 1968 r., II CR 412/68, Lex nr 6418). Objęcie nieruchomości w posiadanie na podstawie umowy użyczenia powoduje, że wykonywane posiadanie musi być kwalifikowane jako zależne (postanowienie SN z 18 maja 2016 r. V CSK 590/15). NSA, w wyroku z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt II FSK 917/14, zwrócił uwagę, że na posiadanie samoistne składają się dwa elementy: corpus (rzeczywiste władztwo nad rzeczą) oraz animus (zamiar posiadania rzeczy dla siebie). Istotne są zatem zdolność władania rzeczą w taki sposób, jak podmiot, któremu przysługuje odpowiednie prawo do rzeczy oraz wola wykonywania tego prawa, wyrażająca się w takim postępowaniu posiadacza, z którego wynika, iż uważa się on za podmiot prawa do tej rzeczy (por. też komentarz do art. 336 kc (w:) A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom II. Własność i inne prawa rzeczowe, LEX 2009 oraz wyrok WSA w Gliwicach z 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 173/10). Dla przyjęcia samoistności posiadania konieczne jest zatem wykonywanie przez posiadacza czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa. Wszystkie dyspozycje posiadacza powinny zatem swą treścią odpowiadać dyspozycjom właściciela (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2372/10). Posiadaczem samoistnym jest więc tylko taki podmiot, który uważa się za uprawnionego do rozporządzenia nią (por. postanowienie SN z 8 października 2008 r., sygn. akt V CSK 146/08, LEX 510987), a więc nie ma potrzeby liczenia się z uprawnieniami właścicielskimi innej osoby (por. postanowienie SN z 29 września 2004 r., sygn. akt II CK 550/03, LEX nr 182090). Wracając do stanu faktycznego sprawy, przypomnieć należy, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. przed Sądem Rejonowym ([...]) skarżąca wraz z bratem zawarła ugodę, mocą której zniesiona została współwłasność nieruchomości w postaci działek o nr [...], w ten sposób, że M.S. przyznano na wyłączną własność działki określone w pkt Ia i Ib umowy (działki nr [...]), zaś B.S. działki oznaczone w pkt Ic i Id tj. o nr [...]. Nadto, zgodnie z punktem IV ugody M.A.S. użyczyła bezpłatnie bratu do wyłącznego korzystania nieruchomości opisane w punkcie Ic oraz Id ugody, do dnia [...] marca 2017r. celem realizacji obowiązków wynikających z zobowiązania rolno-środowiskowego względem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jak już wskazano, sam fakt fizycznego władztwa nad rzeczą nie jest wystarczający dla przypisania posiadaczowi posiadania samoistnego. Konieczne jest istnienie woli władania rzeczą tak, jak czyni to właściciel, gdyż wszystkie dyspozycje posiadacza muszą swą treścią odpowiadać dyspozycjom właściciela. Posiadacz musi uważać się za uprawnionego do rozporządzania rzeczą, bez liczenia się z uprawnieniami właścicielskimi innej osoby. Władanie rzeczą jak właściciel oznacza wykonywanie uprawnień składających się na treść prawa własności. Zdaniem Sądu, na taki charakter władania rzeczą w żadnym razie nie wskazują eksponowane przez stronę skarżącą działania B.S. dokonywane na spornych gruntach, w szczególności jej twierdzenia, że "z wyłączeniem od tych decyzji M.A.S. decydował i decyduje samodzielnie o podjęciu i kontunuowaniu na spornych nieruchomościach zobowiązania rolno-środowiskowego pobierając z tego tytułu na wyłączność płatności z ARiMR". Po pierwsze zauważyć należy, że M.S. dobrowolnie podjęła decyzję, na mocy której jedynie użyczyła bratu przedmiotowe nieruchomości celem dokończenia programu, do którego B.S. przystąpił jeszcze jako współwłaściciel spornych nieruchomości, jeszcze przed zawarciem ugody znoszącej współwłasność. Przedmiotowe nieruchomości zostały zatem użyczone w konkretnym celu, z oznaczeniem konkretnego terminu tj. do dnia [...] marca 2017 r. Jest to istotna okoliczność przy ocenie zamiaru posiadania rzeczy dla siebie (animus). B.S., władając rzeczą, nie uważał się za uprawnionego do rozporządzania spornymi gruntami niezależnie od woli siostry jako właściciela, czyli bez liczenia się z uprawnieniami właścicielskimi innego podmiotu. Za bezpodstawne uznać należy zatem twierdzenia skarżącej o niezależności B.S. w podejmowaniu decyzji co do przedmiotu posiadania poprzez samodzielne podejmowanie decyzji o strukturze upraw, wykonywanych zabiegach agrotechnicznych, stosowanych nawozach. Działania takie są bowiem ściśle związane z prowadzoną działalnością na tych gruntach i kontynuowanym programem rolnośrodowiskowym, a to jest konsekwencją wcześniej wyrażonej woli prawnego właściciela nieruchomości tj. oddania gruntów do korzystania właśnie w celu dokończenia programu. Wbrew stanowisku skarżącej, za przyjęciem samoistnego posiadania po stronie B.S. nie może też przemawiać pobieranie płatności z ARiMR czy poniesienie nakładów. Działania te podejmowane są bowiem, jak wspomniano już wyżej, w ramach realizacji określonego programu na dokończenie którego sporne grunty oddane mu zostały w korzystanie. W wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 720/11 NSA co prawda stwierdził, że konstrukcja art. 3 ust. 3 upol wymaga, aby podmiot korzystający z nieruchomości był posiadaczem samoistnym w rozumieniu art. 336 kc, czyli faktycznie władał rzeczą jak właściciel: używał jej, pobierał pożytki, dysponował nią jak właściciel - co w tym ostatnim przypadku oznacza brak potrzeby liczenia się z uprawnieniami właścicielskimi innej osoby. Tych warunków jednak B.S. - jak wykazano wyżej - nie spełnia, choć istotnie uzyskuje przychody z prowadzonego gospodarstwa na spornych gruntach. Nie jest to jednak okoliczność przesądzająca. W ślad za organem zauważyć również należy, że o charakterze posiadania przedmiotowych gruntów nie przesądzają przepisy w zakresie płatności od ARiMR. Dopłaty do gruntów rolnych przysługują bowiem rolnikowi - posiadaczowi gospodarstwa rolnego znajdującego się na terytorium Unii Europejskiej i prowadzącego działalność rolniczą. Decydujące znaczenie ma zatem faktyczne fizyczne władztwo nad rzeczą, bez rozróżnienia jego charakteru. W świetle powyższego, zasadnie organy podatkowe uznały, że posiadanie spornych gruntów przez B.S. ma charakter posiadania zależnego, co eliminuje możliwość przypisania takiemu posiadaczowi statusu podatnika podatku od tych gruntów, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 3 u.p.r. Równocześnie dodać należy, że brak jest podstaw do zastosowania w sprawie art. 3 ust. 6 u.p.r., bowiem przepis ten odnosi się do sytuacji gdy nieruchomość objęta współwłasnością znajduje się w posiadaniu jednego ze współwłaścicieli. Tymczasem, na podstawie powołanej ugody sądowej, współwłasność nieruchomości została zniesiona, a określone w punkcie IV ugody prawo do jej korzystania ma charakter posiadania zależnego. Okoliczność, że nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym w niniejszej sprawie jest częścią gospodarstwa rolnego, które w całości prowadził i prowadzi nadal B.S., nie zmienia faktu, że począwszy od dnia zawarcia ugody sądowej, korzysta on z nieruchomości jako posiadacz zależny. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił niezbędny stan faktyczny sprawy, dokonując w prawidłowy sposób wymiaru podatku i zasadnie uznając za podatnika podatku M.S. jako właściciela spornych nieruchomości. W sprawie nie ma bowiem podstaw prawnych, aby na gruncie przywołanych wyżej przepisów, w kontekście prawidłowo zebranych i ocenionych dowodów, uznać jej brata jako posiadacza samoistnego ww. nieruchomości. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).