I SA/Go 435/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Asystent sędziego Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi T S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę. Skarżąca, T S. A. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z [...] grudnia 2011 r. nr [...] wydaną w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2007 r. Z akt sprawy wynika że: Decyzją z [...] grudnia 2011 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy określił T S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007 co do nieruchomości położonych na terenie gminy [...], na działkach o nr geodezyjnych [...] (KW [...]), [...] (KW [...]), [...] (KW [...]) oraz kabiny i półkabiny położone na terenie miasta i gminy [...], w łącznej kwocie 205.553,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że deklaracja w sprawie podatku od nieruchomości na 2007 rok została złożona: w dniu 15 stycznia 2007 r. przez T S.A.. Jako przedmiot opodatkowania zgłoszono w niej kabiny i półkabiny 5,61 m wraz z gruntami 4,8 m , położone na terenie miasta i gminy [...]. W dniu 17 stycznia 2007 r. została złożona deklaracja przez T S.A., jako przedmiot opodatkowania zgłoszono grunty położone w [...], budynek położony we [...] oraz budowle (położenie nieokreślone) o wartości 8.344.975,00 zł. Powyższa deklaracja została skorygowana w dniu [...] kwietnia 2007 r. Jako przedmiot opodatkowania zgłoszono grunty położone w [...], budynek położony we [...] oraz budowle (położenie nieokreślone) o wartości w okresie od dnia [...] stycznia do [...] marca 2007 r. 8.344.975,00 zł i od dnia [...] kwietnia 2007 r. 8.323.601,00 zł. Ponownie deklaracja ta została skorygowana w dniu [...] września 2007 r. Korekta dotyczyła wartości budowli, którą pomniejszono do kwoty 8.323.601,00 zł w okresie od dnia [...] stycznia do [...] marca 2007 r. 4.933.538,00 zł i od dnia [...] kwietnia 2007 r. Pismem z [...] listopada 2008 r. na wezwanie organu pierwszej instancji z [...] października 2008 r., T S.A. skorygowała deklarację roczną w sprawie podatku od nieruchomości na 2007 rok złożoną w dniu 17 stycznia 2007 r. oraz jej korekty złożone w dniach 24 kwietnia 2007 r. oraz 17 września 2007 r. poprzez wskazanie właściwej nazwy podatnika: T S.A i siedziby: [...]. Organ pierwszej instancji podkreślił, że pomimo pisma przewodniego w korekcie deklaracji złożonej w dniu 17 września 2007 r. ponownie wskazano podatnika T S.A., natomiast siedzibę określono na ul. [...]. Rozbieżność tą wyjaśniono pismem z [...] października 2011 r., w którym wskazano, że korekta deklaracji złożona w dniu 17 września 2007 r. dotyczyła podatnika T S.A.. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił również, że złożona w dniu 15 stycznia 2007 r. deklaracja w sprawie podatku od nieruchomości, przez T S.A. winna być złożona przez T S.A. (pismo pełnomocnika z dnia [...] czerwca 2010 r. wraz z wykazem lokalizacji oraz pismo T S.A. z dnia [...] sierpnia 2010 r. wraz z korektą deklaracji). W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji, przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało, że skarżąca Spółka pozostawała i nadal pozostaje właścicielem nieruchomości, położonej na terenie gminy [...], na działkach o nr geodezyjnych [...] (KW[...]), [...] (KW [...]),[...] (KW [...]) oraz kabin i półkabin zlokalizowanych na terenie miasta i gminy [...]. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że sposób opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości określony jest w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Organ podkreślił, że w art. 1 a ust. 1 pkt 2 tej ustawy zawarta jest definicja budowli, którą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W ocenie organu odesłanie do przepisów prawa budowlanego skutkowało tym, iż zakwalifikowanie obiektu budowlanego jako budowli wymaga odniesienia się do tych przepisów. Budowlami są obiekty wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, przy czym nie jest to definicja zamknięta ani wyczerpująca pełnego zakresu obiektów budowlanych, które należy uznać za budowle. Również urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym podlegają opodatkowaniu. Pojęcie to zostało określone w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego. Powołane regulacje pozwalają na szersze rozumienie pojęcia budowli nie tylko jako jednego z rodzajów obiektów budowlanych, ale instalacji umożliwiających jej użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem.Linie kablowe jako urządzenia ułożone w kanalizacji kablowej stanowią całość techniczno-użytkową z kanalizacją. Dlatego też sieci techniczne, w tym telekomunikacyjne, kwalifikują się do pojęcia budowli i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, m in. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2342/05, wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał ponadto, że sposób ustalenia podstawy opodatkowania budowli wynika wprost z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Organ stwierdził, że jeżeli na potrzeby amortyzacji strona dokonała wyceny środka trwałego w postaci kanalizacji i kabla, to ta sama wartość winna być wykazana w deklaracji na podatek od nieruchomości jako podstawa opodatkowania budowli. Organ pierwszej instancji podkreślił, że w toku postępowania nie przedłożono żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że podatnik dokonał korekty wyceny środków trwałych. W toku postępowania skarżąca Spółka złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia stanu faktycznego i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. organ podatkowy odmówił przeprowadzenia dowodu powołując się na art. 181 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Organ uzasadnił swoje stanowisko tym, że podatnik składając korektę deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na 2007 rok wskazał, że "w korekcie została poddana wartość podstawy opodatkowania. W pierwotnej deklaracji bowiem błędnie w podstawie opodatkowania ujęta została wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych". Biorąc pod uwagę całokształt poczynionych ustaleń organ podatkowy pierwszej instancji określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 rok w wysokości 205.553,00 zł, uwzględniając dostępne informacje złożone przez podatnika, to jest deklarację DN-1 na 2007 rok złożoną w dniu 17 stycznia 2007 r. i odpowiednio skorygowaną poprzez prawidłowe wskazanie podatnika w deklaracji złożonej w dniu 20 listopada 2008 r., korektę DN-1 złożoną w dniu 24 kwietnia 2007 r. i odpowiednio skorygowaną poprzez prawidłowe wskazanie podatnika w deklaracji złożonej w dniu 20 listopada 2008 r., a także udzielone pisemnie informacje o ilości i powierzchni kabin i półkabin zlokalizowanych na terenie miasta i gminy [...] w piśmie pełnomocnika z dnia [...] czerwca 2010 r. wraz z wykazem lokalizacji oraz piśmie T S.A. z dnia [...] sierpnia 2010 r. wraz z korektą deklaracji. Od powyższej decyzji skarżąca Spółka wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy oraz umorzenie postępowania w podatku od nieruchomości za rok 2007. Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie: 1) art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałaby, że: a) T S.A. jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za rok 2007, choć powinna była je zadeklarować, b) należące do T S.A. linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, - brak powyższych ustaleń oznaczał, zdaniem skarżącej, że organ podatkowy nie ustalił, iż zaistniał przedmiot opodatkowania, c) wartość spornych linii kablowych, która przy założeniu ich opodatkowania -powinna zostać ustalona zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji złożonej pierwotnie za ten rok podatkowy, - brak ustalenia opisanego wyżej oznacza, zdaniem skarżącej, że organ podatkowy nie ustalił podstawy opodatkowania, 2) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, 3) art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że stan faktyczny sprawy wymagał wyjaśnienia w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości. W ocenie skarżącej należało ustalić, czy T S.A. istotnie nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości obiektów, które powinna była zadeklarować. W tej sytuacji organ powinien ustalić, o jakie konkretnie obiekty chodzi, czy obiekty te spełniają cechy budowli w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i jaka jest wartość tych obiektów w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie skarżącej organ podatkowy nie dokonał żadnego z w/w ustaleń. Ustalenia te w ocenie skarżącej Spółki były niezwykle ważne w kontekście ewentualnego zakwalifikowania obiektu jako budowli. Skarżąca wskazała również, że w zakresie opodatkowania za przesądzające nie mogły zostać uznane dane pochodzące ze złożonej w 2007 roku deklaracji podatkowej. Po pierwsze bowiem, dane ujęte w deklaracji podatkowej nie mają takiej mocy jak zapisy w księgach podatkowych. W odniesieniu do deklaracji nie ma odpowiednika art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku deklaracje podatkowe nie stanowią dowodu tego, co z nich wynika. Po drugie, zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej jedynie dokumenty urzędowe "stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone", a deklaracja podatkowa nie jest dokumentem urzędowym. Po. trzecie, przez złożenie korekty deklaracja "pierwotna" została zakwestionowana przez podatnika, a więc podmiot, który ją sporządził i podpisał, natomiast organ podatkowy, który wcześniej nie badał jej prawidłowości, nie mógł a priori przyjmować, że jest ona prawidłowa. Skoro podatnik uznał deklarację "pierwotną" za nieprawidłową, zaś organ podatkowy nie miał podstaw, aby uznać ją za prawidłową, gdyż nie badał jej prawidłowości, to przyjęcie przez organ podatkowy, że deklaracja "pierwotna" przesądza o ustaleniach faktycznych przedmiotowej sprawy, wykraczało poza granice swobodnej oceny dowodów i narusza art. 191 Ordynacji podatkowej. Skarżąca podkreśliła, że złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych, jednakże organ podatkowy odmówił jego przeprowadzenia. W ocenie skarżącej wniosek ten ma szczególne znaczenie w sytuacji konieczności prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania od obiektów, które Burmistrz Miasta i Gminy opodatkował jako budowle. Skarżąca podniosła również, że z chwilą wszczęcia postępowania podatkowego ulega zawieszeniu na czas trwania tego postępowania uprawnienie podatnika do skorygowania deklaracji, o czym jednoznacznie stanowi art. 81b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym skarżąca nie miała możliwości złożenia jakiejkolwiek korekty. Na potwierdzenie powyższego stanowiska skarżąca Spółka powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FSK 482/09, który został wydany w sprawie o zbliżonym stanie faktycznym. W dalszej części odwołania skarżąca powołała przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., zgodnie z którymi linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że wbrew zarzutom skarżącej Spółki stan faktyczny został przez organ podatkowy pierwszej instancji ustalony wyczerpująco, a przepisy prawa procesowego nie zostały przy tym naruszone. Ponadto organ odwoławczy nie uznał za zasadne zarzutów odwołania. Organ oceniając stopień staranności postępowania organu pierwszej instancji zaznaczył, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany jest pogląd, zgodnie z którym nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, potwierdzających stanowisko strony, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczyła ona sama, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika. W powyższym zakresie organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądowe m.in. na wyrok NSA w Katowicach z 11.12.1996 r., sygn. SA/Ka 2015/95, opubl LEX nr 28956 i inne. Organ zauważył, że podatnik nie może czuć się zwolnionym od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonej okoliczności może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Organ odwoławczy uznał za ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że podatnik ma obowiązek udokumentować fakty, na które się powołuje, często twierdzi nawet, że to na podatniku, zgodnie z regułą zawartą w art. 6 Kodeksu cywilnego, spoczywa w tym zakresie ciężar dowodu. Na potwierdzenie powyższego poglądu organ odwoławczy przytoczył szereg wyroków sądów administracyjnych w tym m.in. wyrok WSA w Krakowie z 17.04.2009 r. sygn. akt i SA/Kr 182/09, wyrok WSA w Łodzi z 13.03.2008 r. sygn. akt I SA/Łd 1098/07, opublikowane http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Odnosząc te spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w świetle zebranego materiału w sprawie nie ulegało wątpliwości, że strona nie przedłożyła żadnych dowodów, które wskazywałyby na wadliwe ustalenie podstawy opodatkowania przez organ podatkowy pierwszej instancji, ani nawet nie zaproponowała przyjęcia innej podstawy opodatkowania niż ustalona przez organ podatkowy. Spór co do w wysokości podstawy opodatkowania nie wynikał z przyjęcia innej wartości środków trwałych przez organ i przez podatnika, lecz z wyłączenia przez podatnika z podstawy opodatkowania linii kablowych, których wartość zadeklarował i której to wartości organ nie kwestionował. W tej sytuacji zarzut skarżącej, że T S.A. złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych, jednakże organ podatkowy odmówił jego przeprowadzenia, organ odwoławczy uznał za pozbawiony racjonalności. Organ drugiej instancji podkreślił, że skoro różnica w przyjętej przez organ podatkowy pierwszej instancji i przez skarżącą, wartości podstawy opodatkowania wynikała z wyłączenia przez skarżącą z tej podstawy konkretnych środków trwałych, a nie z różnej oceny ich wartości przez organ i przez stronę, to przeprowadzanie dowodu z ewidencji środków trwałych pozbawione byłoby sensu, jako pozostające bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy za chybiony uznał zarzut, że organ podatkowy nie ustalił, czy przedmiot opodatkowania w ogóle istnieje. Przedmiot opodatkowania został przez podatnika wykazany w deklaracji podatkowej, a podatnik nigdy nie twierdził, że w tym zakresie wprowadził organ podatkowy w błąd, a składane deklaracje zawierały nieprawdziwe dane. Organ odwoławczy nie podzielił także pozostałych zarzutów odwołania, a konkludując, stwierdził, że w konkretnych okolicznościach niniejszej sprawy zarówno kanalizacja techniczna jak i znajdujące się w niej linie (kable) telekomunikacyjne będące własnością strony skarżącej stanowią określoną funkcjonalną całość techniczno-użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. Skoro zatem telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji technicznej razem z tą kanalizacją stanowią całość techniczno-użytkową, są własnością strony skarżącej i są związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą to winny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek i zasad właściwych dla budowli. W tym stanie sprawy organ podatkowy drugiej instancji uznał, że organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie przyjął, że przedmiotowe telekomunikacyjne linie kablowe wraz z kanalizacją kablową, jako budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przy czym wysokość tego podatku według obowiązujących stawek została określona od wartości tych budowli podanych przez stronę skarżącą w deklaracji podatkowej za 2007 rok. Skarżąca wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że: a. T S. A. jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za rok 2007, choć powinna była je zadeklarować, b. należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; brak powyższych ustaleń oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania, c. wartość spornych linii kablowych, która – przy założeniu ich opodatkowania – powinna zostać ustalona zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy – brak powyższego ustalenia oznacza, że organ podatkowy nie ustalił podstawy opodatkowania, 2. art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określoną w tym przepisie, 3. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach o opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo, iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Mając powyższe na uwadze skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę, skarżąca Spółka odwołała się ponownie do argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzjach organów obu instancji. Pismem z [...] lipca 2012 r. skarżąca Spółka wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wskazała, że przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie, którego przedmiotem jest zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisów, które stanowiły postawę kwestionowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Postanowieniem z 9 lipca 2012 r. sygn. akt SK 19/10 Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie w sprawie, na którą powoływała się we wniosku o zawieszenie postępowania skarżąca Spółka. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Sąd odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. W piśmie z dnia [...].09.2012 roku stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy zarzucił również, iż decyzje organów zostały wydane z naruszeniem art. 207 § 2 w zw. z art. 165 § 2 ordynacji podatkowej na skutek orzeczenia w innym zakresie niż zakres wszczętego postępowania podatkowego. Nadto zarzucił naruszenie art. 188 ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie wnioskowanego dowodu z ewidencji środków trwałych. Na rozprawie 27 września 2012 r. pełnomocnik skarżącej Spółki ponownie złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. W załączonym do protokołu piśmie wskazał, że postępowanie w sprawie o sygn. akt SK 19/10 zostało umorzone przez Trybunał Konstytucyjny ze względu na niedostateczne uzasadnienie zarzutów. Pełnomocnik zaznaczył, że sprawa ta po uzupełnieniu zarzutów ponownie trafiła do Trybunału i została zarejestrowana pod sygnaturą SK. Pełnomocnik podkreślił, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13.09.2011 r. sygn. akt P 33/09 dotyczył wyłącznie wyrobisk górniczych oraz obiektów/urządzeń/instalacji znajdujących się w wyrobisku, co w ocenie wynika pełnomocnika z sentencji i uzasadnienia ww. wyroku. Sam zaś Trybunał stwierdził w powołanym orzeczeniu, że "...rozstrzygnięcie zapadłe w niniejszej sprawie nie skutkuje (...) w żadnej mierze powstaniem na przyszłość przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu kwestii zgodności art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji w zakresie dotyczącym innych obiektów i urządzeń będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości". Wskazał również na rozbieżności w datach postanowień o wszczęciu postępowania znanych skarżącej Spółce w stosunku do tych, które znajdują się w aktach sprawy. Ponadto zaznaczył, iż w zakresie podatku od nieruchomości wydano kilka postanowień o wszczęciu, co jest nieprawidłowe. Całość swojego stanowiska zawarł w piśmie procesowym, dołączonym do protokołu w formie załącznika. Sąd oddalił powyższy wniosek o zawieszenie postępowania. Nadto w piśmie z dnia [...].12.2012r. zarzucił naruszenie art. 210 § 1 pkt. 5 i 6 ordynacji podatkowej bowiem w decyzjach obu instancji brak jest spójności między uzasadnieniem a rozstrzygnięciem, a także, że postępowanie podatkowe było wszczynane więcej niż jeden raz co stanowi o naruszeniu art. 165 § 1 i 2 ordynacji podatkowej Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga okazała się nie uzasadniona. Sąd administracyjny dokonuje kontroli pod względem zgodności z prawem i może zaskarżoną decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność, jeżeli w istotny sposób narusza ona przepisy prawa. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności określona w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z której wynika, iż sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Odnosząc się do zarzutów niezachowania formalnych wymogów wszczęcia postępowania podatkowego i zarzutu naruszenia art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ordynacji podatkowej należy uznać go za nieuzasadniony. Strona skarżąca podniosła, że organy nie ustaliły, istnienia przedmiotu opodatkowania. Nie ustaliły również czy w/w obiekty spełniają cechy budowli, a także jaka jest ich wartość. Podkreślić należy więc, że organy podatkowe ustaliły stan posiadania obiektów budowlanych skarżącej w 2007 r. na podstawie złożonej przez skarżącą deklaracji za 2007 r. z dnia [...].01.2007 roku, a także jej korekty z dnia [...] kwietnia 2007 r, oraz informacji udzielonych przez skarżącą. Skarżąca w toku postępowania, nie przedłożyła natomiast żadnych dowodów podważających dane zawarte w deklaracjach, świadczących o niezgodności przyjętych danych z rzeczywistością. Nadto, w piśmie z dnia [...] września 2007 r. wyjaśniającym przyczyny złożenia korekty skarżąca wskazała, że jej przyczyną było zgłoszenia do opodatkowania wartości dotyczących linii kablowych wraz z kanalizacją, które zdaniem skarżącej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zarówno w tym piśmie, jak i w korespondencji z organem skarżąca podnosiła jedynie kwestię, dotyczącą interpretacji prawa materialnego a nie dotyczącą stanu faktycznego. Zatem zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały, że powstała różnica pomiędzy zgłoszonymi do opodatkowania wartościami w korekcie deklaracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. a kolejnej korekcie z dnia [...] września 2007 r. nie była związana ze zmianami w stanie posiadania skarżącej ale, co skarżąca podnosiła, ze zmianą jej poglądu prawnego dotyczącego opodatkowania linii kablowych w kanalizacji kablowej. Z tego też względu, zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały wartość wskazanych budowli w oparciu o deklarację pierwotną złożoną przez skarżącą i jej korektę złożoną dnia 24 kwietnia 2007 r. Dodać też przy tym należy, że wbrew wywodom skarżącej, deklaracja podatkowa jest dowodem w postępowaniu podatkowym, co wprost wynika z art. 181 ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że skarżąca co roku składała deklaracje podatkowe, organ podatkowy nie kwestionował danych z nich wynikających, tak więc zbędnym jest prowadzenie postępowania dowodowego celem ustalenia faktów zgłoszonych już przez podatnika i nie kwestionowanych przez organ podatkowy. Dodać również należy, że sporządzając deklarację za 2007 r. jak również korektę tej deklaracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. skarżąca dokonała tego na podstawie posiadanych przez siebie dokumentów, w tym ewidencji środków trwałych. Z tych też względów nieracjonalne jest kwestionowanie przyjętych przez organ podatkowy wartości podanych przez skarżącą i prowadzenie w tym zakresie dodatkowego postępowania celem gromadzenia dowodów dla wykazania stanu faktycznego już wskazanego przez skarżąca i niekwestionowanego przez organy podatkowe. Takie działanie byłoby sprzeczne z zasadą szybkości postępowania wskazaną w art. 125 ordynacji podatkowej. Brak jest podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu co do nie przedstawienia dowodu, iż linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli, bowiem spór nie dotyczył cech fizycznych związanych z budową linii kablowej, ale ich zakwalifikowaniem jako przedmiotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skarżąca również, w toku postępowania nie wnioskowała o przyjęcie innej podstawy opodatkowania, nie mówiąc o przedstawieniu dowodów celem ustalenia tej innej podstawy. Rozbieżności bowiem między stronami, jak podkreślił organ podatkowy, dotyczą faktycznie, nie wartości, a wyłączenia z opodatkowania linii kablowej. Zaniechanie zatem przez organy podatkowe zbierania i badania dokumentów źródłowych, w tym odmowy przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych dotyczących wartości obiektu, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie miało wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, o czym wspomniano wyżej, strona nie podniosła argumentów, które mogłyby w sposób jednoznaczny podważyć przyjętą przez organ podatkowy podstawę opodatkowania. Brak jest również podstaw z tych samych przyczyn, do kwestionowania istnienia przedmiotu opodatkowania. W konsekwencji za niezasadne uznać należy podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przez organy podatkowe regulacji z art. 122, 180 § 1, 187, 188, 191 Ordynacji podatkowej. Nie uzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 207 § 2 w zw. z art. 165 § 2 ordynacji podatkowej Skarżąca zarzuciła, iż określenie przedmiotu postępowania w postanowieniu o wszczęciu postępowania nie pokrywa się z określeniem tego przedmiotu w decyzji organów podatkowych. W postanowieniu o wszczęciu postępowania określono przedmiot "...w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r..." Natomiast w decyzji organu I instancji z dnia [...].12.2011 roku wskazano przedmiot w ten sposób, iż określono skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r za nieruchomość położoną na terenie gminy [...], na działkach o nr geodezyjnym [...] / KW [...]/,[...] /KW [...]/,[...] / KW [...] / oraz kabiny i półkabiny położone na terenie miasta i gminy [...]..." Zauważyć należy, że organ wszczął postępowania podatkowe z urzędu na podstawie art. 165 § 2 ordynacji podatkowej. Natomiast wszczynając postępowanie podatkowe, organ podatkowy nie ma obowiązku określenia w sposób szczegółowy zakresu tego postępowania / podobnie wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2011 r.I GSK 278/10 /. Zważyć należy nadto, że w ustawie z dnia 12.01.1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych zamieszczono rozdział 2 określony jako podatek od nieruchomości. Natomiast w art. 2 tegoż rozdziału wskazano, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc określenie przedmiotu postępowania jako podatku od nieruchomości za 2007r. jest określeniem skrótowym, ale prawidłowym na co wskazuje zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości określony w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Dodać należy, iż w toku postępowania, zarówno przed organem I instancji, jak również w toku postępowania odwoławczego skarżąca nie podnosiła zarzutów w tej kwestii, natomiast z prowadzonego postępowania jego przedmiot był bezsporny. Zarzut naruszenie art. 210 § 1 pkt. 5 i 6 ordynacji podatkowej polegający na niespójności między sentencją a uzasadnieniem okazał się o tyle nieuzasadniony, iż jest to naruszenie nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy Otóż sentencja decyzji organu I instancji z dnia [...].12.2011 roku została sformułowana w następujący sposób :" określić w/w podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok za nieruchomość położoną na terenie gminy [...] na działkach o nr geodezyjnych [...] / KW [...]/,[...] /KW [...] / oraz kabiny i półkabiny położone na Tereni miast i gminy [...] w łącznej kwocie 205.553 zł". Jak wynika natomiast z uzasadnienia decyzji, w kwocie 205.553 złote mieści się również kwota zobowiązania podatkowego z tytułu budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą /s.5 uzasadnienia / Nie ulega więc wątpliwości, iż w sentencji nie zamieszczono, iż podatek od nieruchomości za 2007rok dotyczy również budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jednakże jest to uchybienie nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy / art. 145 § 1 pkt. 1c prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Brak powyższy bowiem nie ma wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego określonego w powyższej decyzji, jak również brak jest wątpliwości co do przedmiotu postępowania. Podkreślić bowiem należy, iż przedmiot postępowania / podatek od nieruchomości za 2007 rok / został określony właściwie, właściwie określono również kwotę zobowiązania bowiem kwota ta, jak wynika z uzasadnienia decyzji zawiera w sobie również zobowiązanie z tytułu budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodzić należy się z wywodami skarżącej co do spójności sentencji uzasadnienia decyzji i jej uzasadnienia. Jednakże zauważyć należy, iż w czasie trwania postępowania spór dotyczył właśnie zasadności opodatkowania budowli służącej skarżącej w działalności gospodarczej. Tak więc skarżąca od momentu wszczęcia postępowania miała wiedzę, iż postępowanie dotyczy m.in. budowli. Również w uzasadnieniu decyzji sprecyzowano, iż kwota 205.553 złote zawiera w sobie określenie zobowiązania z tytułu budowli. W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, iż między sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem zachodzi taka rozbieżność iż uniemożliwia ona sadową kontrolę decyzji i przekonanie skarżącej co do jej zasadności. Odnosząc się natomiast do przywołanego przez skarżącą wyroku wydanego przez WSA w Szczecinie, należy zauważyć, iż w stanie faktycznym sprawy wskazanej przez skarżąca / I SA/Sz 582/10 /, zastrzeżenia Sądu budziło niewłaściwie sporządzone uzasadnienie decyzji, bowiem decyzja dotyczyła odmowy uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie wznowienia postępowania, a uzasadnienie tej decyzji nie zawierało argumentacji co do przesłanki wznowienia postępowania. Nie uzasadniony okazał się również zarzut naruszenie art. 165 § 1 i 2 ordynacji podatkowej poprzez wszczęcie postępowania w sprawie więcej niż jeden raz. Zgodzić się należy z wywodem skarżącej, iż nie jest dopuszczalne wydanie kolejnego postanowienia o wszczęciu postępowania, po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy, w sytuacji gdy postępowanie to zostało już raz wszczęte i nadal się toczy. Nie ulega wątpliwości, iż w aktach administracyjnych znajdują się dwa postanowienia dotyczące wszczęcia postępowania : postanowienie z dnia [...].01.2008 roku, oraz postanowienie z dnia [...].06.2010 roku. Postępowanie wszczęte postanowieniem z dnia [...].01.2008 roku, zostało zakończone wydaniem decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...].06.2008 roku określającego skarżącej zobowiązanie w podatku do nieruchomości za 2007 rok. Decyzją z dnia [...].08.2008 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...].08.2009 roku organ I instancji ponownie określił skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007 rok. Skarżąca wnioskiem z dnia [...].02.2010 roku wniosła o stwierdzenie nieważności tej decyzji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].05.2010 roku stwierdziło nieważności powyższej decyzji. Tak więc uznać należy, iż wszczęte postępowanie zostało zniweczone poprzez stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...].08.2009 roku. Podkreślić należy, że wydanie decyzji stwierdzającej nieważności decyzji organu I instancji nie skutkuje koniecznością ponownego zbadania sprawy w celu usunięcia uchybień, jak w przypadku uchylenia decyzji. Na skutek bowiem stwierdzenia nieważności decyzji, postępowanie to toczy się od początku. Tym samym organ podatkowy zasadnie wszczął postępowanie dotyczące podatku od nieruchomości za 2007 roku, postanowieniem z dnia [...].06.2010 roku. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przez organ prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.), gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że nie stanowią one budowli w rozumieniu powołanej wyżej ustawy. Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Ponieważ terminy "obiekt budowlany" oraz "budowla" nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, należy odwołać się w tym zakresie do przepisów prawa budowlanego. Powyższe odesłanie oznacza, iż ustawodawca nie ograniczył go tylko do przepisów ustawy Prawo budowlane, ale także do innych przepisów tej dziedziny prawa. Podkreślić jednak należy, że odesłanie to dotyczy określenia przedmiotu opodatkowania. Zgodnie zaś z art. 217 Konstytucji przedmiot opodatkowania winien być uregulowany w ustawie. Do unormowania w aktach prawnych niższego rzędu mogą zostać, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny (por. choćby wyrok z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt I 7/08), przekazane tylko te sprawy, które nie mają istotnego znaczenia dla konstrukcji danej daniny. Dokonując wykładni pojęcia "przepisy Prawa budowlanego", użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zgodzie z Konstytucją RP uznać zatem należy, iż odesłanie to odnosić się może wyłącznie do przepisów rangi ustawowej. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym, należy rozumieć przez to budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Na podstawie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym przedmioty składające się na całość użytkową. Poprzez budowlę art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego rozumie m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ustawodawca nie zdefiniował tych pojęć, a z uwagi na ich techniczny charakter brak jest podstaw, by odwołać się do ich znaczenia w języku potocznym. Sąd podziela w tym względzie pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2017/10, że nie należy wykorzystywać definicji tych pojęć zawartych w aktach prawnych regulujących inny zakres przedmiotowy, jak np. w art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) czy art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), gdyż definiują one pojęcie sieci, uzbrojenia terenu dla potrzeb tych ustaw. Sąd podziela pogląd wyrażony we wskazanym wyżej wyroku NSA, że pomocne dla zrozumienia pojęć użytych w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego może być odwołanie się do dalszych postanowień tej ustawy. Z jej przepisów wynika, że do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). W wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) uzbrojenie działki odnosi się do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. nr 97, poz. 1055) wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego sieć gazową zdefiniowano jako gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami gazu, magazynami gazu, połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, należące do przedsiębiorstwa gazowniczego (§ 2 pkt 1 tego rozporządzenia). Definicja ta i dalsze przepisy rozporządzenia wskazują na to, iż pod pojęciem sieci gazowej dla celów budowlanych ustawodawca rozumie pewną całość, składającą się z wielu połączonych ze sobą w sposób wskazany w rozporządzeniu (warunki techniczne) elementów (przy czym połączenie to nie musi mieć charakteru trwałego - por. § 13 i 17), służących wspólnie do osiągnięcia określonego celu. Cechy takie przypisać także można innym obiektom sieciowym. Choć przepisy przywołanych rozporządzeń nie zawierają definicji legalnej obiektów budowlanych, brak jest przeszkód, by regulacje te przy interpretacji relewantnych w tej sprawie pojęć nie wziąć pod uwagę. Ustawodawca nie definiuje użytego w ustawie Prawo budowlane pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Również w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury wskazuje jedynie, co należy rozumieć przez telekomunikacyjne obiekty budowlane. Nie oznacza to jednak, iż brak tej definicji wyklucza, że obiekty te, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej jako całość techniczno-użytkowa. Pojęcia całości techniczno-użytkowej nie można bowiem utożsamić z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Ani prawo budowlane, ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odwołują się bowiem do art. 45 i 47 K.c. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położenie w niej (zgodnie z warunkami technicznymi - § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury) kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy za prawidłową należy uznać konstatację organu podatkowego, że eksponowany przez skarżącą fakt braku fizycznego powiązania kabli z kanalizacją nie jest dla rozstrzygnięcia tej sprawy istotny. Tak więc stwierdzić należy, ze skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tak NSA w cytowanym orzeczeniu z 2009, 2011 II FSK 554/10). Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez organy podatkowe prawa materialnego art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, polegającego zdaniem skarżącej spółki na przyjęciu jako podstawy opodatkowania wartość inną niż wynikającą z tego przepisu stwierdzić należy, że nie jest on również zasadny. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych "podstawę opodatkowania stanowi (...) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 - 6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowym, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego". Wbrew twierdzeniom skarżącej organy ustaliły podstawę opodatkowania, biorąc dane podane przez skarżącą w pierwotnej deklaracji za 2007 r. i jej korekty z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz złożonych wyjaśnień do korekty z dnia [...] września 2007 r. Spór dotyczy w istocie prawidłowości ustalenia stanu faktycznego dotyczącego wartości (wielkości) stanowiącej podstawę opodatkowania, a nie błędnego rozumienia tego przepisu przez organy. Kwestia prawidłowości przeprowadzonego postępowania została już rozważona przy zarzutach dotyczących naruszenia prawa procesowego. Prawidłowo ustalony stan faktyczny, także w części dotyczącej wartości (wielkości) podstawy opodatkowania budowli za rok 2007, skutkuje tym, że organy podatkowe dokonały prawidłowej subsumcji prawa materialnego z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd nie uwzględnił złożonego wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) albowiem złożenie przez stronę skarżącą skargi konstytucyjnej biorąc pod uwagę możliwy termin jej rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny, jak również wydane 9 lipca 2012 r. przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenie w sprawie SK 19/10 stanowiłoby naruszenie art. 7 cyt. wyżej ustawy. W przypadku stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu, strona może złożyć wniosek o wznowienie postępowania, co powoduje, że jej interes prawny jest zabezpieczony (tak NSA w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2010 r., II FZ 569/09). Mając powyższe na względzie, Sąd w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.