I SA/Go 45/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze skargi G.F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2022 rok oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (organ I instancji) z [...] września 2024 r. odmawiającą skarżącej G.F. sp. z o.o. w [...] (dalej: skarżąca, spółka) stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2022 rok. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] czerwca 2023 r. spółka złożyła zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2022 r. na formularzu CIT-8 wykazując m.in. podatek do zapłaty w kwocie 344,00 zł. Następnie w dniu [...] listopada 2023 r. spółka złożyła korektę deklaracji CIT- 8 za 2022 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W korekcie wskazała kwartalny sposób wpłacania zaliczek, wyższą kwotę przychodu o 51 457,89 zł oraz nadpłatę w kwocie 6.422,00 zł. W odpowiedzi na wezwanie organu, pełnomocnik skarżącej – doradca podatkowy, w piśmie z [...] stycznia 2024 r. wyjaśnił, że zeznanie roczne CIT-8 za 2022 r. jest złożone prawidłowo zgodnie z art. 25 pkt 1e ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym do osób prawnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2587; dalej: updop), podatnik chciał kwartalnie rozliczać zaliczki, a w poprzedniej wersji zeznania błędnie wskazano miesięcznie rozliczanie. Pismem z [...] stycznia 2024 r. doręczonym spółce, a następnie pismem z [...] marca 2024 r. doręczonym jej pełnomocnikowi, wezwano o dostarczenie dokumentów źródłowych na podstawie których sporządzono korektę zeznania CIT-8 za 2022 r. z których wynika różnica przychodów wykazana w korekcie zeznania CIT-8; wskazanie zapisów księgowych potwierdzających ww. zdarzenia, oraz szczegółowych pisemnych wyjaśnień na temat zdarzeń, które spowodowały powstanie nadpłaty. Spółka nie odpowiedziała na wezwanie, dlatego też [...] marca 2024 r. ponownie wezwano ją do dostarczenia ww. dokumentów i wyjaśnień. W odpowiedzi pełnomocnik spółki przesłał "dokumenty przychodowe za rok 2022" tj. skany faktur VAT wystawionych przez spółkę w 2022 r. z tytułu sprzedaży na rzecz kontrahentów z Niemiec, Holandii i w mniejszej części z Belgii. Poza skanami ww. faktur, nie przesłano żadnych informacji. W związku z powyższym, pismem z [...] maja 2024 r. wezwano spółkę do: - wskazania konkretnych dokumentów, które spowodowały zmianę w rozliczeniu podatkowym; - wskazania z czego wynikają zmiany w rozliczeniu wysokości należnych zaliczek na podatek dochodowy wykazanych w korekcie zeznania w porównaniu do zaliczek w pierwszym zeznaniu wraz ze sposobem wyliczenia zaliczek; - wskazania zapisów księgowych potwierdzających ww. zdarzenia; - pisemnych wyjaśnień dotyczących okoliczności zaistniałych zdarzeń które spowodowały nadpłatę wraz z pouczeniem, że brak ww. dokumentów zostanie uznany, że ich nie posiada. Spółka nie odpowiedziała na wezwanie, nie przedstawiła żadnych wyjaśnień, ani żadnych dokumentów, w związku z czym organ I instancji przeanalizował dostarczone faktury pod kątem zwiększonego przychodu. Ustalono, że: - łączna wartość sprzedaży z przedstawionych faktur wynosi 956 157,77 Euro, przy czym po uwzględnieniu korekt faktur o łączną kwotę zmniejszenia sprzedaży (3285,20 Euro), łączna sprzedaż wynosi 956627,77 Euro. Do faktur wystawionych w walucie Euro nie przedłożono zestawienia, z którego wnikałyby kwoty uzyskanego przychodu przeliczonego na złote. W związku z tym do celów przybliżonej analizy przyjęto kurs średni Euro opublikowany przez Narodowy Bank Polski w tabeli nr 252/A/NBP/2022 z dnia 2022-12-30 tj. 4,6899 zł. Kwota obliczonego w ten sposób przybliżonego przychodu (956 157,77 x 4,6899 = 4 484 284) nie potwierdza ani faktycznej wartości przychodu wykazanego w korekcie zeznania (7 896 907,59 zł) ani wykazanej różnicy w wysokości przychodu pomiędzy pierwotnym zeznaniem a jego korektą (z korekty wynika zwiększenie przychodu o 51.457,89 zł); - trzy z dostarczonych faktur VAT o numerach [...], [...], [...] w których zmniejszono sprzedaż, nie dokumentują wykazanej w korekcie zeznania CIT-8 różnicy w przychodach, które w korekcie się zwiększyły. - z danych zawartych w korekcie deklaracji VAT-7 za listopad 2022 r. wynika, że zmniejszyły się m.in. wartość netto z tytułu nabyć o kwotę 837 zł oraz podatek naliczony o kwotę 192 zł. Podjęta analiza korekt deklaracji VAT-7 wykazała zatem, że spółka zadeklarowała jedynie zmniejszenie nabycia, nie wykazała natomiast żadnej dodatkowej sprzedaży w korektach deklaracji VAT-7 złożonych między [...] czerwca 2023 r. (tj. od daty złożenia pierwotnego zeznania CIT-8) a [...] listopada 2023 r. kiedy to złożyli korektę zeznania CIT-8 z wykazaną wyłącznie zwiększoną kwotą przychodu w wysokości 7 896 907,59 zł oraz wykazaną kwotą nadpłaty w wysokości 6 422,00 zł. Zatem wykazana różnica w przychodzie w wysokości 51457,89 zł nie znajduje również odzwierciedlenia w korektach deklaracji VAT-7. Zmiana tych wartości mogła wpłynąć tylko na zmianę wysokości kosztów uzyskania przychodów w zeznaniu podatkowym, a zmiany których nie wykazano. Nie wykazano żadnych dodatkowych sprzedaży w czasie od dnia złożenia zeznania CIT- 8 w dniu [...] czerwca 2023 r. do dnia złożenia korekty zeznania w dniu [...] listopada 2023 r. Następnie analizie poddano złożone sprawozdanie finansowe za okres od [...] stycznia 2022 r. do [...] grudnia 2022 r. sporządzone [...] marca 2023 r. Wskazał, że analiza sprawozdania nie daje podstaw do określenia jaka powinna być prawidłowa wysokość przychodów podlegających opodatkowaniu, które powinny być wykazane w zeznaniu podatkowym. Dodatkowo kwoty przychodów i kosztów wykazane w rachunku zysków i strat nie zgadzają się z kwotami podanymi w załączonym do sprawozdania pliku przychody.pdf. Analiza tych dokumentów nie tylko nie pozwoliła stwierdzić zasadności zwiększenia przychodów w korekcie zeznania, ale również wykazała niezgodność kwot wykazanych w bilansie zysków i strat z kwotami wykazanymi w załączonej informacji, a tym samym z kwotami wykazanymi przez spółkę w zeznaniu i korekcie zeznania CIT-8. Co do kwestii zaliczek organ I instancji wskazał, że w korekcie zeznania CIT-8 spółka podała łączną należną zaliczkę w wysokości 272 019,00 zł oraz zaliczkę zapłaconą 278 441,00 zł. W trakcie roku wpłacono zaliczki w wysokości 278 956,00 zł, zatem zarówno w zeznaniu podatkowym jak i w jego korekcie wykazano łączną kwotę zapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w wysokości niezgodnej z wysokością faktycznie uregulowaną. Ponadto, z analizy opisów sposobu opłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych wynika, że w większości przypadków wyborem było opłacanie miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, a we wskazanym przez spółkę wyborze okresu za jaki regulowano należności brakuje konsekwencji - w płatnościach wskazano bowiem zarówno miesiąc, jak i kwartał, jak również półrocze i rok. Organ zauważył, że z treści przepisu art. 25 ust. 1e updop wynika wprost brak możliwości zmiany częstotliwości zapłaty zaliczek na podatek dochodowy z miesięcznych na kwartalne po złożeniu zeznania podatkowego. Tym samym spółka nie miała prawa do zmiany sposobu opłacania zaliczek wskazanej w korekcie zeznania CIT-8. W stanie rzeczy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] decyzją z [...] września 2024 r. odmówił skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2022 rok. Spółka wniosła odwołanie od tej decyzji zarzucając naruszenie art. 75§ 4a zd. 2 w zw. z art. 72 § 1 ust. 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadną odmowę stwierdzenia nadpłaty. Decyzją z [...] grudnia 2024 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przypomniał, że postępowanie w sprawie nadpłaty nie prowadzi do weryfikacji całego rozliczenia należności podatkowych, nie prowadzi do badania rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania w całości, ale jest ograniczone do zakresu wniosku o stwierdzenie nadpłaty, do tych pozycji przychodów, kosztów uzyskania przychodów i tych okoliczności, które spowodowały powstanie nadpłaty. Potwierdził stanowisko organu I instancji, że spółka nie tylko nie przedstawiła dokumentów potwierdzających nadpłatę podatku, ale także nie wyjaśniła okoliczności powstania nadpłaty i co najważniejsze nie wyjaśniła metody, w jaki sposób ją wyliczyła., pomimo, że to na spółce spoczywał ciężar zasadności żądania stwierdzenia nadpłaty. Słusznie też stwierdził organ pierwszej instancji, że spółka nie wskazała z czego wynikają zmiany w rozliczeniu wysokości należnych zaliczek na podatek dochodowy, ponadto wykazano kwotę zaliczek niezgodną z kwotą faktycznie uiszczonych. Organ odwoławczy zauważył też, że z akt sprawy wynika, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji spółka zachowała bierność, tj., mimo wielokrotnie kierowanych do spółki wezwań nie złożyła, poza fakturami sprzedaży, dowodów w sprawie, które umożliwiłyby stwierdzenie wnioskowanej nadpłaty. Wskazał, że organ I instancji szczegółowo omówił okoliczności i fakty, świadczące o tym, że zamiarem spółki było miesięczne opłacanie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych tj.: • w opisie do płatności dokonanej [...] lutego 2022 r. ([...] KOREKTA ZALICZKI) wskazano, że płatność dotyczy miesięcznego okresu rozliczeniowego (M) pierwszego miesiąca 2022 r (22M01); • opis do płatności dokonanej w marcu ([...]) też sugeruje że płatność dotyczy drugiego miesiąca 2022 r. (22M02); • w opisie płatności dokonanej w kwietniu wskazano I kwartał 2022 r. ([...] ), ale już w opisie do płatności dokonanych w maju /[...] od 1 do 04.22), oraz czerwcu /[...] od 01 do 05.22) wskazany jest dodatkowo sposób obliczenia zaliczki od przychodu uzyskanego od początku roku do końca bieżącego miesiąca, a więc miesięczny; • w przelewie dokonanym w maju wskazano sposób rozliczenia kwartalny (22K01), zaś w czerwcu I półrocze; • w przelewie z [...] grudnia 2022 r. wybrano roczny okres rozliczenia (22R) zaś dopisek "Cit-8 od 01 do 11.2022" również sugeruje, że zaliczka jest opłacona od przychodu uzyskanego od pierwszego do jedenastego miesiąca 2022 roku. Zatem z analizy opisów do wpłat lub wybieranych okresów, za jaki następuje płatność wynika, że płatności realizowane w lutym, marcu, maju, czerwcu wskazują na opłacenie zaliczek miesięcznych. Organ odwoławczy zakwestionował możliwość zmiany sposobu opłacania zaliczek w korekcie zeznania podatkowego, bowiem na taką zmianę nie zezwalają – jego zdaniem - przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spornej kwestii nie wyjaśniła też analiza dołączonych do odwołania wydruków obrotów i historii kont wynikowych (701, 702, 752 i 762) za okres roku 2022 r. Dane zawarte na wydrukach uznano za niepozwalające na pozytywną weryfikację wniosku o stwierdzenie nadpłaty, m.in. ze względu na brak możliwości weryfikacji księgowań poszczególnych kwot składających się na sumę zwiększenia przychodów wykazanej w korekcie zeznania CIT-8 za 2022 rok (51.457,89 zł). W skardze spółka zarzuciła naruszenie art. 75 § 4a zd. 2 w zw. z art. 72 § 1 ust. 1 oraz art. 181 w związku z art. 193 Ordynacji podatkowej. Skarżąca podkreśliła, że nadpłata nie wiąże się ze zmianą w kwocie kosztów lub przychodów. Nadpłata to wyłącznie kwestia rozrachunków z organem podatkowym czyli porównania danych z poz. 245 części G zeznania z kwotą wykazaną w poz. 147 części F zeznania. Kwota o którą zwiększono przychody nie miała wpływu na powstanie nadpłaty ani na jej zwiększenie. Jej też zdaniem, podatnik ma prawa do korekty wyboru sposobu opłacania zaliczek, przepisy nie przewidują tu żadnych ograniczeń czasowych. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie. W piśmie z [...] marca 2025 r. spółka powtórzyła wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie . Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a. Spór w sprawie koncentruje się wokół odpowiedzi na pytanie, czy skarżącej przysługuje nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok w kwocie wykazanej w korekcie deklaracji. Kreśląc ramy prawne sprawy wpierw należy wskazać, że zgodnie z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Stosownie do treści art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Ponadto w myśl art. 75 § 4a cyt. ustawy, w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. Wprowadzenie tego przepisu oznacza, że zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty będzie ograniczony treścią wniosku podatnika i zakresem dokonanej korekty. W ramach tego postępowania organ podatkowy analizuje wyłącznie stan faktyczny określony przez podatnika. Postępowanie zmierzające do określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji stwierdzającej nadpłatę ma zakres ograniczony do zakresu żądania podatnika. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest wyjaśnienie wyłącznie kwestii nadpłaty żądanej przez podatnika (por. też prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 383/16, LEX nr 2056285). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty może być wszczęte tylko na wniosek m.in. podatnika. Taki wniosek, zgodnie z art. 165 Ordynacji podatkowej, wszczyna postępowanie, którego celem jest rozstrzygnięcie, czy powstała nadpłata, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. W przypadku, gdy złożony przez podatnika wniosek i skorygowana deklaracja budzą wątpliwości, organ nie zwraca bezdecyzyjnie nadpłaty (co znajduje podstawę w art. 75 § 4 ww. ustawy), tylko prowadzi postępowanie, w którym te wątpliwości wyjaśnia. Z kolei jak stanowi art. 81b § 2a Ordynacji podatkowej, korekta złożona wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych w razie odmowy stwierdzenia nadpłaty w całości lub w części oraz w razie umorzenia postępowania w związku z wycofaniem wniosku. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ podatkowy wskazuje bezskuteczność takiej korekty. W tym miejscu wskazać również należy, że w przypadku podatku dochodowego od osób prawnych, przedmiotem opodatkowania - zgodnie z art. 7 ust. 1 updop - jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c , art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym (art. 7 ust. 2 updop). Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m (art. 9 ust. 1 ustawy). W myśl art. 25 ust.1 cyt. ustawy, podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art. 24f, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące. Z regulacji art. 25 ust. 1a ww. ustawy wynika, że zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1, podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zaliczkę za ostatni miesiąc roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego. Podatnik nie wpłaca zaliczki za ostatni miesiąc, jeżeli przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie i dokona zapłaty podatku na zasadach określonych w art. 27 ust. 1. Skarżąca strona wywodzi w skardze, że nadpłata powstała tylko i wyłącznie w związku ze zmianą kwot wpłaconych zaliczek (ich zwiększenia) i kwoty należnego podatku (ale jego zwiększenia). Organy natomiast żądają szczegółowych wyjaśnień w sytuacji, kiedy kwestia sprowadza się do porównania sumy kwot dokonanych przelewów z kwotą zobowiązania podatkowego wynikającego z deklaracji podatkowej. Nie podzielając stanowiska spółki, Sąd w pierwszej kolejności pragnie zauważyć, że to na podmiocie domagającym się stwierdzenia nadpłaty spoczywa obowiązek wykazania słuszności swych racji i poparcie ich stosownymi dowodami. A więc to na podatniku spoczywał obowiązek wyjaśnienia, korekty zeznania i wykazania jej jednoznacznymi dowodami źródłowymi. Przerzucanie tej odpowiedzialności na organ jest nieuprawnione (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 20.12.2023 r., I SA/Go 336/23). Tymczasem spółka będąc wielokrotnie wzywana do nadesłania dokumentów źródłowych oraz wyjaśnień w zakresie powstania nadpłaty, takich dowodów ostatecznie nie przedłożyła. Spółka nie potrafiła wyjaśnić okoliczności w jakich powstała nadpłata, a także wskazać konkretnych zdarzeń, jakie wpłynęły na rozliczenie wynikające z korekty. Skutki własnej bierności w tym zakresie, spółka próbuje natomiast scedować na organ twierdząc, że nadpłata sprowadza się w istocie do porównania danych z części G z częścią F zeznania, czemu organy nie mogą podołać. Przy czym, należy zauważyć za organem, że porównanie pierwotnego zeznania z korektą nie pozwoliło stwierdzić, czy zaistniały zdarzenia, które mogłyby doprowadzić do powstania nadpłaty. Wskazywanego zwiększenia przychodów, nie potwierdzają przesłane przez spółkę skany faktur VAT wystawionych w 2022 r. Kwota obliczonego przybliżonego przychodu nie potwierdziła jednak ani faktycznej wartości przychodu wykazanego w korekcie zeznania (7 896 907,59 zł) ani wykazanej różnicy w wysokości przychodu pomiędzy pierwotnym zeznaniem a jego korektą (z korekty wynika zwiększenie przychodu o 51 457,89 zł). Również trzy z dostarczonych faktur VAT o numerach [...], [...], [...] w których zmniejszono sprzedaż, nie dokumentują wykazanej w korekcie zeznania CIT-8 różnicy w przychodach, które w korekcie się zwiększyły. Idąc dalej, organ przeanalizował złożone przez spółkę deklaracje VAT-7 i ich korekty za 2022 rok. W sposób szczególny prześledzono dane przedostatniej i ostatniej korekty deklaracji VAT-7 za listopad 2022 r. pod kątem zmiany przychodów wskazanych w korekcie CIT złożonej również [...].11.2023 r. Z danych zawartych w korekcie deklaracji VAT-7 za listopad 2022 r. wynika, że zmniejszyły się m.in. wartość netto z tytułu nabyć o kwotę 837 zł oraz podatek naliczony o kwotę 192 zł. Podjęta analiza korekt deklaracji VAT-7 wykazała zatem, że zadeklarowano jedynie zmniejszenie nabycia, nie wykazano natomiast żadnej dodatkowej sprzedaży w korektach deklaracji VAT-7 złożonych w okresie między [...].06.2023 r., a [...].11.2023 r., a więc nie potwierdzają one zmian, które mogłyby wpłynąć na zwiększenie wysokości przychodów w korekcie CIT-8. Wyjaśnień w tym zakresie nie przyniosła także podjęta przez organ analiza sprawozdania finansowego spółki za 2022 rok. W załączonym do tego sprawozdania pliku "Przychody.pdf" wskazano na przychody zmniejszające podstawę opodatkowania w kwocie 51.457,90 zł. Kwota ta, jest kwotą różnicy w przychodach wykazanych w pierwotnym zeznaniu CIT-8 i w korekcie CIT-8. Niemniej w rachunku zysków i strat wykazano łączne przychody w wysokości 7 817 997,34 zł w tym: - przychody netto ze sprzedaży produktów: 7 751 830,56 zł; - pozostałe przychody operacyjne: 66 049,95 zł; - przychody finansowe: 116,83 zł. Zatem nie można nie zauważyć że kwota przychodów wynikająca z rachunku zysków i strat nie pokrywa się z kwotą "przychodów księgowych" wskazanych w załączonym do niego pliku. Także dane dotyczące kosztów podane w zeznaniach podatkowych (4 874 476,63 zł) nie pokrywają się z tymi, które wynikają ze sprawozdania finansowego (4 797 579,02 zł). Tym samym, słusznie organ I instancji zaakcentował, że kwoty przychodów i kosztów wynikające z rachunku zysków i strat nie pokrywają się zarówno z kwotami wskazanymi w załączonym do sprawozdania pliku "przychody.pdf" jak również są niezgodne z kwotami wskazanymi w zeznaniu/korekcie CIT-8. Tym samym organy nie mogły ustalić, czy wskazane przez skarżącą pozycje zeznania podatkowego i jego korekty, są prawidłowe, a tym samym czy skarżącej przysługuje nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych. W myśl art. 75 § 4 O.p. prawidłowość skorygowania zeznania nie może budzić wątpliwości, co nie miało miejsca w kontrolowanej sprawie. Podkreślić przy tym należy, że z art. 9 ust. 1 updop wynika, że podatnicy – w tym skarżąca - są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Tymi odrębnymi przepisami, a których spółka była obowiązana przestrzegać, były przepisy ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. z 2018r. poz. 395 ze zm.). Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o rachunkowości, Spółka była zobowiązana do prowadzenia ewidencji księgowej w formie ksiąg rachunkowych i przestrzegania zasad określonych w tej ustawie. Spółka zobligowana była stosować przyjęte zasady (politykę) rachunkowości, rzetelnie i jasno przedstawiając sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy (art. 4 ust. 1 ustawy). W księgach rachunkowych Spółka winna była ująć wszystkie osiągnięte, przypadające na jej rzecz przychody i obciążające ją koszty związane z tymi przychodami dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od terminu ich zapłaty (art. 6 ust. 1 ustawy). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle art. 9 cyt. ustawy wskazuje się, że ustawodawca, w celu zapewnienia prawidłowej wysokości dochodu (straty) podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, nałożył na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, tj. ustawą o rachunkowości i wydanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi. Księgi rachunkowe, o których mowa w rozdziale 2 ustawy o rachunkowości, są zarazem księgami podatkowymi, w rozumieniu art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2858/16). Obowiązek prawidłowego udokumentowania zdarzeń gospodarczych, prowadzenie ewidencji rachunkowej, spoczywa na podatniku (por. wyrok z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt II FSK 441/19). A zatem, tylko wiarygodne, wolne od wad i rzetelne dowody źródłowe mogą zgodnie z art. 9 ust. 1 updop stanowić podstawę wpisu do ewidencji podatkowej dla określenia wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy (vide: wyrok WSA w Warszawie z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3480/15. W niniejszej sprawie, szczegółowa analiza sprawozdania finansowego spółki, nie potwierdza zasadności jej wniosku o nadpłatę. Skarżąca twierdzi, że nadpłata wynika z porównania wpłaconych zaliczek z kwotą zobowiązania wynikającą. Trzeba jednak podkreślić, że ta kwestia została poddana analizie organu podatkowego. Dokonano zestawienia wpłat dokonanych tytułem zaliczek oraz sposób ich zaliczenia. Łącznie za 2022 r. wpłacono kwotę 279.326,00 zł. W korekcie zeznania CIT – 8 podano, że należne zaliczki wynoszą 272.019,00 zł, natomiast zaliczki zapłacone 278.441,00. Tym samym żadna z zadeklarowanych kwot zaliczek nie odpowiada kwotom faktycznie uregulowanym. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dopuszczalności zmiany informacji o częstotliwości zapłaty zaliczek, wskazać należy, że stanowisko organów nie ma wpływu na wynik sprawy. Przyczyny odmowy stwierdzenia nadpłaty wyjaśniono wyżej. Jednak Sąd podziela pogląd organów, że ustawodawca nie przewidział takiej możliwości. Wpierw należy zauważyć, że zasadą jest uiszczanie miesięcznych zaliczek, o czym stanowi art. 25 ust. 1 updop. Z regulacji art. 25 ust. 1b updop wynika, że podatnicy rozpoczynający działalność, w pierwszym roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 1c, oraz mali podatnicy, mogą wpłacać zaliczki kwartalne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie kwartały. Przez kwartał rozumie się kwartał roku kalendarzowego. Natomiast w myśl art. 25 ust. 1e cyt. ustawy, o wyborze sposobu wpłacania zaliczek według zasad, o których mowa w ust. 1b, podatnicy informują w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za rok podatkowy, w którym stosowali kwartalny sposób wpłacania zaliczek. Wedle ww. art. 27 ust. 1 updop, podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z zastrzeżeniem (...) są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych zaliczek za okres od początku roku. W ocenie Sądu, informacja, o której mowa w art. 25 ust. 1e updop, jak wskazuje sama jej nazwa, ma charakter wyłącznie informacyjny. Rzeczywistego wyboru sposobu wpłacania zaliczek dokonuje się poprzez techniczną czynność wpłaty. Świadczy o tym końcowa treść wspomnianego przepisu, tj.: "w którym stosowali kwartalny sposób wpłacania zaliczek". Zatem "stosowanie" w danym roku podatkowym kwartalnych wpłat, przesądza o konieczności poinformowania o sposobie wpłacania zaliczek według zasad, o których mowa w art. 25 ust. 1b updop. Podatnik dokonuje wyboru poprzez zastosowanie się do art. 25 ust. 1a updop (zapłata zaliczki miesięcznej w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni) bądź art. 25 ust. 1c updop (zapłata zaliczki kwartalnej do 20 dnia każdego miesiąca następującego po kwartale, za który wpłacana jest zaliczka). Z analizy opisu do płatności za luty, marzec, maj i czerwiec 2022 r. wynika, że spółka dokonała wyboru miesięcznego okresu rozliczeniowego. W związku z czym, taki wybór powinien być kontynuowany przez cały rok podatkowy. Fakt, że informacja o wyborze sposobu opłacania zaliczek składana jest dopiero w zeznaniu za dany rok, nie wprowadza automatycznie uprawnienia do zmiany metody zaliczkowania w trakcie roku podatkowego. W konsekwencji zmiana tego wyboru w korekcie deklaracji nie mogła odnieść skutku. Podkreślenia wymaga także, że pomimo wezwania, strona w istocie nie wyjaśniła, z czego wynikają zmiany w rozliczeniu wysokości należnych zaliczek. Mając na uwadze ww. okoliczności, Sąd za chybione uznaje zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.