I SA/Go 450/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Z na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę. Z [...] (zw. dalej stroną, skarżącym, Z, Z) wniosło skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej Dyrektorem IS, organem odwoławczym, organem II instancji) z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (zw. dalej Dyrektorem UKS, organem I instancji) z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 rok. Z akt wynika następujący stan sprawy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011r. Dyrektor UKS wszczął wobec Z postępowanie kontrolne m. in. w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 rok. Dokumenty dotyczące działalności Z w 2009r. udostępnił organowi kontroli skarbowej Prokurator, który wcześniej zabezpieczył je dla potrzeb prowadzonego postępowania przygotowawczego w sprawie o sygn. akt [...] dotyczącej przywłaszczenia środków finansowych Z przez jego księgową. Do postępowania kontrolnego zostały włączone kserokopie tych dokumentów (postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r.). Z ustaleń poczynionych w toku kontroli wynikało, że Z w 2009 r. świadczyło na rzecz innych osób w sposób zorganizowany i ciągły (powtarzalny) oraz odpłatny usługi w zakresie przyjmowania od klientów telefonicznych zleceń przewozowych, przekazywanych następnie drogą radiową poszczególnym taksówkarzom będącym członkami Z, jak też inne usługi związane z obsługą i funkcjonowaniem w systemie radio-taxi oraz usługi reklamowe i najmu pomieszczeń tj. prowadziło działalność zarobkową we własnym imieniu i na własny rachunek. Uznano, że Z w 2009 roku, poza przychodami z działalności statutowej w kwocie 46.317,00 zł, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej uzyskało przychód w łącznej kwocie 481.428,89 zł. Do momentu utraty w dniu [...] lutego 2009r. przez Z prawa do zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług (decyzja Dyrektora UKS Nr [...] z [...] marca 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2009 r. do grudnia 2009 r.), przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych uzyskane w 2009 r. stanowią kwoty w wysokości 50.000,00 zł, a po utracie ww. zwolnienia podmiotowego, przychodami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych są kwoty w łącznej wysokości 413.037,35 zł. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustalono nadto, że Z poniosło koszty uzyskania przychodu w łącznej kwocie 538.645,24 zł. Na powyższą kwotę składały się: -wydatki poniesione w ramach działalności statutowej, w kwocie 54.233,26 zł (spośród wszystkich wydatków poniesionych w 2009 r. w kwocie 538.645,24 zł organ kontroli skarbowej do wydatków statutowych zakwalifikował kwoty wynikające z posiadanych przez Z faktur, rachunków, paragonów oraz oświadczeń opatrzonych podpisem członków zarządu Z i odręczną adnotacją o zasadności poniesienia tego wydatku w związku z działalnością statutową), -wydatki poniesione w ramach działalności gospodarczej w kwocie 484.411,98 zł, wyszczególniono w kol. 6, 1p. 1-529 tabeli nr 2 znajdującej się na str. od 61 do 81 decyzji Dyrektora UKS. Dokonując rozliczenia organ I instancji wskazał, że w sytuacji gdy brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania, podstawę tę określa się w drodze oszacowania. Jednak w związku z tym, że organ dysponował zebranym w postępowaniu kontrolnym materiałem dowodowym, który umożliwiał prawidłowe określenie podstawy opodatkowania, na zasadzie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej odstąpił od szacowania. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ stwierdził, że różnica pomiędzy: -przychodem prowadzonej w 2009 r. działalności statutowej 46.317,00 zł, a kosztami uzyskania ww. przychodów 54.233,26 zł stanowi stratę w wysokości 7.916,26 zł, -przychodem z działalności gospodarczej 413.037,35 zł (50.000,00 zł + 363.037,35 zł) a kosztami uzyskania przychodów 465.460,11 zł (42.399,70 zł + 423.060,41 zł) stanowi stratę w wysokości 52.422,76 zł. Jednocześnie dodał, że z uwagi na to, że Z w 2009 r. korzystało ze zwolnień podatkowych, oprócz podstawowego formularza CIT-8, zobowiązane było do złożenia załącznika CIT-8/0, tj. informacji o odliczeniach od dochodu i od podatku oraz o dochodach wolnych i zwolnionych od podatku, w którym powinno wykazać dochody (przychody) wolne od podatku 46.317,00 zł. W treści orzeczenia organu I instancji wskazano również, że Z to dobrowolna i samorządna organizacja społeczno-zawodowa przedsiębiorców świadczących usługi transportowe, która działa na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o samorządzie zawodowym niektórych przedsiębiorców (Dz.U. Nr 35, poz. 194 ze zm.) oraz przyjętego [...] kwietnia 2006 r. statutu. Z zostało zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym pod nr [...]. Według zapisów statutu organem reprezentującym Z jest Zarząd, przy czym do składania oświadczeń wymagane jest współdziałanie prezesa zarządu z jednym z członków zarządu. Celem działalności Z w szczególności jest utrwalanie więzi środowiskowych, postaw zgodnych z zasadami etyki i godności zawodu, a także prowadzenie przez członków działalności kulturalnej, oświatowej i socjalnej, zakładanie i prowadzenie kas oraz funduszów zapomogowo-pożyczkowych oraz reprezentowanie członków wobec organów administracji państwowej. W § 7 statutu zostało przyjęte, że Z może prowadzić działalność gospodarczą. Z innych postanowień statutu (§ 9) wynika, że członkiem Z może być osoba fizyczna prowadząca działalność w zakresie transportu drogowego, która posiada zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz stosowną koncesję. Do Z przyjęta zaś nie może być osoba fizyczna prowadząca działalność w strukturze organizacyjnej konkurencyjnej w stosunku do Z i działająca w systemie radio taxi. Statutowe organy Z to: zebranie delegatów, zarząd i komisja rewizyjna (§ 15 pkt 1 statutu). Z § 37 statutu wynika z kolei, że Z prowadzi biuro, którego pracami kieruje główna księgowa. Jak ustalono na podstawie uchwały Zarządu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. wpisowe z tytułu wstąpienia do Z w 2009 r. wynosiło 100 zł, a miesięczna składka członkowska 20 zł. Ustalono, że Z w 2009 r. zrzeszało wyłącznie kierowców - taksówkarzy (podmioty prowadzące samodzielną działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług przewozu taksówkami osobowymi) będących odrębnymi przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej. Członkowie Z byli pogrupowani w środowiskach taksówkarskich (agendach) zwanych także korporacjami, zorganizowanych w ramach Z. W 2009 r. takimi agendami były: RC, RT, ET oraz EB. Członkami agendy zostawali członkowie Z, ustanie członkostwa w Z powodowało ten sam skutek odnośnie członkostwa w agendach. Agendy, jako własne agendy Z, zostały utworzone za zgodą Zarządu Z i jemu też podlegały. Agendy nie posiadały osobowości prawnej, działały na podstawie statutu Z oraz własnego regulaminu, zatwierdzanego przez Zarząd Z. Jako organy agendy występowały: zarząd oraz komisja rewizyjna. W momencie przystąpienia do RC lub RT wstępujący wnosił obowiązkowo opłatę w łącznej wysokości 3.000 zł (1.000 zł wpisowe niepodlegające zwrotowi oraz 2.000 zł kaucja zwrotna, tj. opłata za numer radiowy - zwracana w momencie wystąpienia, ale tylko w sytuacji, gdy kolejny członek przystąpił do agendy w ciągu 6 miesięcy od wystąpienia poprzedniego). Ponadto członkowie danej agendy wpłacali na jej rzecz opłatę określaną jako miesięczna składka członkowska, która składała się z części stałej, wynoszącej 100 zł w RC (członkowie komisji rewizyjnej wpłacali 50 zł, członkowie zarządu byli zwolnieni) oraz 120 zł w RT (zwolnieni z opłaty byli członkowie zarządu). Elementem ww. miesięcznej składki członkowskiej była również jej część ruchoma w postaci miesięcznej opłaty impulsowej, uiszczanej obowiązkowo przez taksówkarzy korzystających ze zleceń przekazywanych przez dyspozytorkę danej agendy, obsługującą centralę telefoniczno-radiową, za pomocą której były zamawiane usługi transportowe przez klientów. Jak ustalono, wnoszona przez taksówkarzy opłata za jeden impuls, odpowiadający jednej usłudze przewozu wykonanej w związku z przekazanym drogą radiową przez dyspozytorkę zleceniem, wynosiła: 0,80 zł (styczeń-marzec 2009 r.) oraz 0,85 zł (kwiecień-grudzień 2009 r.) w RC, a w RT 0,50 zł (styczeń-grudzień 2009 r.). Z ustaleń w toku postępowania wynikało także, że poza ww. opłatami agendy pobierały od zrzeszonych w nich taksówkarzy dodatkowe opłaty m.in. za oznakowanie pojazdów i cenniki usług przewozowych. Nadto członkowie korporacji RC uiszczali na rzecz swojej agendy dodatkowe tzw. opłaty żużlowe - przeznaczane na wynagrodzenie za świadczone usługi reklamowe, wykonywane przez taksówkarzy członków tej korporacji jeżdżących podczas meczy żużlowych w [...] swoimi taksówkami oznakowanym emblematami tej agendy, co stanowiło w ten sposób jej reklamę. Z ustaleń wynikało również, że bazy dyspozytorskie agend realizując usługi radio taxi (przekazywania zleceń), korzystały z wydanego na rzecz Z zezwolenia telekomunikacyjnego na działalność w dziedzinie radiokomunikacji (Z miało przyznane pasmo częstotliwości radiowej). Zwrócono uwagę na inne zorganizowanie usług radio taxi w przypadku korporacji ET (na terenie miasta [...]) oraz EB (teren miast [...]). Tam zlecenia przewozów były przyjmowane przez członków tych agend, taksówkarzy pełniących na zmianę dyżury przy telefonie. Dyżurny po przyjęciu zlecenia kontaktował się drogą radiową z taksówkarzem, który realizował zlecenie; on też przyjmował należność za wykonany przewóz. Wskazano także, że powyższe zasady funkcjonowania RC, w tym uiszczanie opłat impulsowych, obok składek z tytułu przynależności do tej korporacji, jak i do Z, zostały potwierdzone w trybie przeprowadzonych czynności sprawdzających u dwóch osób prowadzących działalność gospodarczą w zakresie usług taksówkowych, które należały do korporacji RC i były członkami Z. Nawiązano także do zeznań Prezesa Zarządu Z przesłuchanego w charakterze strony Z protokołu znajdującego w aktach sprawy wynikało, że w korporacji RC taksówkarze w niej zrzeszeni realizowali zarówno kursy w ramach odrębnych, wcześniej zawartych przez Z, umów z podmiotami gospodarczymi, jak i bieżące kursy zlecane przez osoby prywatne. W każdym z tych przypadków inaczej przebiegało rozliczenie usługi przewozu. Gdy realizowany był kurs zlecony przez osobę prywatną, taksówkarz pobierał od pasażera zapłatę za kurs i wystawiał paragon. Natomiast w przypadku kursu realizowanego w ramach umowy z podmiotem gospodarczym taksówkarz wystawiał paragon fiskalny zgodnie z ceną jednostkową uzgodnioną w umowie z tym podmiotem. Paragon ten, z podpisem pasażera, kierowca przekazywał do agendy, z poświadczeniem pasażera o wartości zrealizowane usługi lub z otrzymanym od niego voucherem. Rozliczenia finansowego dokonywało Z z podmiotem będącym stroną umowy. Prezes Zarządu Z potwierdził ponadto, że to Z, działające na terenie miast: [...], posiadało pasmo radiowe, z którego korzystały wszystkie agendy, które zwracały do Z koszty korzystania z tego pasma. Faktura z tego tytułu była wystawiana przez ówczesny urząd PAR (obecnie Urząd Regulacji i Komunikacji Łączności) na rzecz Z. W 2009 r. Z nie wystawiało żadnych faktur, rachunków, innych dowodów "przenoszących" ww. koszty na poszczególne agendy. Wystawiane były jedynie dowody "KP" potwierdzające przyjęcie od nich gotówki zarówno z powyższego tytułu, jak też z tytułu kosztów utrzymania użytkowanych przez poszczególne agendy telefonów (umowę z firmą telekomunikacyjną miało podpisane Z). Prezes Zarządu podał, że w 2009r. agendy prowadziły swoją działalność w zakresie reklamy i przewozu osób, na podstawie umów podpisanych przez te agendy lub Z. W kontrolowanym roku pracownikami Z byli: księgowa oraz 10 dyspozytorek (po 5 osób wykonujących prace na rzecz agend: RC oraz RT). Umowy były zawarte ze Z, ale dyspozytorki faktycznie wykonywały zadania na rzecz poszczególnych agend, ich wynagrodzenie było finansowane z comiesięcznych opłat członków tych korporacji, na rzecz których pracowały. Prezes Zarządu w swoich zeznaniach przedstawił mechanizm ustalania comiesięcznej składki związanej z przynależnością do agendy oświadczając, że wszystkie środki zebrane jako część ruchoma i część stała tej składki były przeznaczane na pokrycie bieżących kosztów funkcjonowania biura agendy i agendy (obejmowały koszty zakupu materiałów biurowych, czynsze za biuro, opłaty za telefony, za pasmo, za energię elektryczną, za wynagrodzenia, składki ZUS, podatki). Organ nawiązał również do zeznań księgowej Z, przesłuchanej w charakterze świadka, z których między innymi wynikało, że w 2009 r. prowadziła oddzielnie dokumentację księgową Z i obu korporacji, tj. RC oraz RT. Podała, że łącznie były natomiast prowadzone rozliczenia podatkowe i ZUS, składana była też jedna deklaracja podatkowa (na podatek dochodowy). Poczynione w ramach kontroli ustalenia znalazły odzwierciedlenie w decyzji Dyrektora UKS z dnia [...] marca 2015 r., którą określono stratę Z w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w kwocie 52.422,76 zł. Z, działając przez pełnomocnika, odwołało się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto wniosło o uzupełnienie postępowania dowodowego przez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości. Wskazało pięć szczegółowych grup okoliczności, których miałaby dotyczyć opinia biegłego argumentując, że przeprowadzenie tego dowodu jest niezbędne celem umożliwienia organowi odwoławczemu i sądom administracyjnym dokonanie prawidłowej oceny, czy Z w 2009 r. prowadziło działalność gospodarczą czy też nie, lub ewentualnie (okoliczność podniesiona tylko z ostrożności procesowej), jaką kwotę uzyskało z prowadzonej działalności gospodarczej, albowiem decyzja organu I instancji nie zawiera odpowiedzi na pytania, które miałyby być przedmiotem opinii biegłego. W związku ze zgłoszonym wnioskiem dowodowym w odwołaniu strona zaskarżyła jednocześnie postanowienie Dyrektora UKS z [...] marca 2015 r. o odmowie przeprowadzenia dowodu. W uzasadnieniu podniosła, że wysokość poniesionej straty została określona w zaskarżonej decyzji wyłącznie na podstawie ustaleń zawartych w uzasadnieniu nieprawomocnej decyzji Dyrektora UKS z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2009 r. Dodała, że ww. decyzja została zaskarżona przez nią do organu odwoławczego. W związku z tym podtrzymała wszelkie twierdzenia zawarte w powyższym odwołaniu, a w szczególności kwestię przedawnienia zobowiązań w zakresie podatku VAT. Skarżący podtrzymał także swoje stanowisko, że w ustalonym stanie faktycznym umowy zawierane przez Z były faktycznie umowami zawieranymi przez taksówkarzy, będących członkami Z, którzy prowadzili własną działalność gospodarczą, a skarżący, w ramach swojej działalności statutowej, jedynie ich reprezentował i pośredniczył w przepływie należnego im wynagrodzenia oraz dokumentowaniu tego przepływu. Strona podkreśliła, że wszystkie czynności faktyczne wynikające z umów i porozumień, które wykonywali taksówkarze i za to otrzymywali wynagrodzenie, rozliczane były z ich zobowiązaniami w stosunku do Z, wynikającymi z członkostwa w Z i jego agendach. Z nie świadczyło usług transportowych, nie reklamowało określonych podmiotów, ponieważ nie miało żadnych środków technicznych ku temu; środki te posiadali natomiast taksówkarze będący członkami Z i jego agend. Zdaniem strony odwołującej się ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że opłaty: "impulsowa", "stała", "dodatkowa" stanowiły składki członków Z na jego działalność statutową; z nich były pokrywane wszystkie koszty związane ze statutową działalnością Z. Jak wskazano jeszcze w odwołaniu, żaden przepis prawa nie zabrania, aby składki członkowskie, uiszczane przez członków zrzeszenia, działającego na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o samorządzie zawodowym niektórych przedsiębiorców (Dz. U. Nr 35, poz. 194 ze zm.), dzieliły się na składkę stałą i składkę ruchomą. Dyrektor IS, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W jego ocenie, przeprowadzone postępowanie wykazało, że Z w 2009 roku świadczyło usługi reklamowe i najmu na rzecz innych, niż członkowie Z, osób, jak również przyjmowało i przekazywało swoim członkom drogą radiową zlecenia od klientów (usługa radio taxi), za które pobierało od tych członków opłaty związane z obsługą centrali radio taxi, wykonywało też usługi przewozowe-taksówkowe, zaś przychody i opłaty z ww. tytułów stanowiły przychody z działalności gospodarczej. Świadczą o tym następujące okoliczności: zarejestrowanie Z w Krajowym Rejestrze Sądowym, zawieranie umów i porozumień przez skarżącego z innymi podmiotami gospodarczymi, wystawienie przez nie dla ww. podmiotów faktur sprzedaży za usługi przewozu taksówkowe, reklamowe i najmu, wydanie zezwolenia telekomunikacyjnego na działalność w dziedzinie radiokomunikacji przez odpowiedni organ administracji państwowej dla Z, wystawienie faktur za korzystanie z pasma częstotliwości radiowej przez Państwową Agencję Radiokomunikacyjną dla Z, podpisanie przez Z umowy o pracę z księgową oraz dyspozytorkami obsługującymi centralę radiowo-telefoniczną, dokonywanie przez skarżącego rozliczeń podatkowych (podatku dochodowego od osób fizycznych) oraz składek na ubezpieczenia społeczne. Materiał dowodowy, na który powołał się organ w zaskarżonej decyzji, obejmował również wyjaśnienia i dokumenty tzw. kontrahentów zewnętrznych, mających umowy z Z przede wszystkim w zakresie usług transportowych, jak też dotyczących reklamy oraz najmu. Kontrahentami takimi byli: SP ZOZ [...], Szpital [...], Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna, C, CA, PW A, Ś sp. j., Kancelaria Adwokacka. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu w/w umów z kontrahentami uznał w świetle wniosków płynących z tego materiału, że bezzasadny jest zarzut strony dotyczący niewłaściwych ustaleń i nieuwzględnienia, że zawierane przez Z umowy były faktycznie umowami zawieranymi przez taksówkarzy będących członkami Z, bowiem to oni prowadzili własną działalność gospodarczą, natomiast Z, w ramach swojej działalności statutowej, jedynie ich reprezentowało i pośredniczyło w przepływie należnego wynagrodzenia i dokumentowania tego przepływu. Z materiału dowodowego wynika, że to Z, a nie poszczególni taksówkarze - członkowie tego Z, decydowało z kim zostaną zawarte umowy i porozumienia na świadczenie usług, jakie usługi będą świadczone i na jakich warunkach. Z decydowało również o sposobie realizacji zawartych umów i porozumienia oraz ponosiło odpowiedzialność za ich wykonanie. Dokonywało także rozliczeń należności wynikających z zawartych umów i porozumienia z ww. podmiotami gospodarczymi, natomiast środki finansowe dotyczące realizacji zleceń wynikających z przedmiotowych umów wpływały na jego konto bankowe. W zaskarżonej decyzji Dyrektor IS wskazał ponadto, że w zakresie opłat statutowych, zgodnie z uchwałą nr [...] Zarządu Z z dnia [...] sierpnia 2006 r. z tytułu wstąpienia do Z pobierane jest od każdego nowowstępującego członka wpisowe w kwocie 100 zł, a następnie także miesięczna składka członkowska w kwocie 20 zł. Zostało ustalone, że w 2009 r. z powyższego tytułu Z otrzymało należność wynosząca ogółem 46.317 zł, z czego 2.500 zł stanowiło wpisowe, natomiast kwota 43.817 zł to miesięczne składki członkowskie. Składki członkowskie stanowiące obowiązkowe świadczenie statutowe każdego członka Z służyły utrzymaniu Z, tj. finansowaniu bieżącej działalności, były zatem przeznaczone na realizację celów statutowych Z. Jak zauważył organ odwoławczy, w tym przypadku nie występował więc bezpośredni związek pomiędzy wniesionymi przez członków miesięcznymi składkami członkowskimi i opłatami wpisowymi a konkretnymi dostawami lub świadczeniami. W związku z powyższym, w ocenie Dyrektora IS, organ kontroli skarbowej zasadnie ustalił, że wpłaty wpisowego i opłacanie przez członków Z składek członkowskich w łącznej kwocie 46.317 zł stanowiło dochody wolne od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Dalej wskazano, że oprócz ww. składek oraz wpisowego Z pobierało od członków - taksówkarzy poprzez agendy (korporacje) - zorganizowane w ramach Z, następujące opłaty: impulsowe, stałe, dodatkowe i pozostałe, związane z prowadzeniem działalności przez te agendy w zakresie obsługi centrali wzywania radio taxi. Z posiadało zorganizowaną sieć radiową, poprzez którą drogą radiową były wydawane zlecenia kierowcom - członkom Z. Ww. opłaty stanowiły zatem płatność za korzystanie z konkretnej rzeczy (stanowiły zapłatę za korzystanie z usług świadczonych przez Skarżącą). Istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy tymi opłatami a otrzymanymi w zamian świadczeniami przynoszącym bezpośrednie korzyści otrzymującemu je członkowi Z, w tym w postaci przekazania zlecenia przewozu. W takim zaś przypadku nie ma zastosowania zwolnienie z podatku dochodów z tego tytułu na mocy art. 17 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które dotyczy składek członkowskich. W konsekwencji, za chybiony uznano twierdzenie skarżącej, że "opłata impulsowa", "opłata stała" oraz "opłata dodatkowa" stanowiły składki członków Z na jego działalność statutową. Wyjaśniono przy tym, że świadczenie usług w zakresie obsługi centrali radiotaxi na rzecz członków Z nie stanowiło celu statutowego Z, a było jedynie środkiem prowadzącym do realizacji celów określonych w statucie. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z § 8 statutu Z celem jego działalności jest w szczególności utrwalanie więzi środowiskowych, postaw zgodnych z zasadami etyki i godności zawodu, a także prowadzenie przez członków działalności kulturalnej, oświatowej i socjalnej, zakładanie i prowadzenie kas oraz funduszów zapomogowo-pożyczkowych, reprezentowanie interesów członków wobec organów administracji państwowej. Za bezzasadny uznano również zarzut, że wysokość straty podatkowej poniesionej przez Z w 2009 roku została określona wyłącznie na podstawie ustaleń kontroli w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy podkreślił, że określenie straty nastąpiło na podstawie ustalonego stanu faktycznego identycznego dla obu stanów prawnopodatkowych, jednak z uwzględnieniem przepisów dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych. Jednocześnie organ dodał, że zarzuty dotyczące podatku VAT, w szczególności jego przedawnienia i naruszenia przepisów art. 15 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, są w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe i podlegały ocenie w postępowaniu odwoławczym dotyczącym decyzji Dyrektora UKS z [...] marca 2015 r. Nr [...]. Odnosząc się zaś do zgłoszonego w postępowaniu kontrolnym i powtórzonego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości Dyrektor IS, przytaczając treść art. 180 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej, tak jak w swoim postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r., wskazał, że przeprowadzenie tego dowodu nie miało uzasadnienia przede wszystkim dlatego, że wskazane we wniosku okoliczności zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami, tj. znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami źródłowymi Z, takim jak: faktury VAT zakupu oraz sprzedaży, wykazy wpłat dokonywanych przez członków Z za poszczególne miesiące 2009 r., dowody wpłaty (KP) oraz dowody wypłaty (KW), umowy z kontrahentami, jak również zeznaniami świadków oraz dowodem z przesłuchania strony. Z kolei wobec zarzutu odwołania dotyczącego braku uzasadnienia przez Dyrektora UKS w zaskarżonej decyzji odmowy przeprowadzenia zawnioskowanego przez stronę dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości Dyrektor IS przypomniał, że organ I instancji podał w swoim orzeczeniu przyczynę dla której po rozpatrzeniu złożonego przez pełnomocnika strony wniosku z [...] lutego 2015 r. postanowieniem z [...] marca 2015 r. wniosku tego nie uwzględnił i odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. Organ I instancji stwierdził bowiem w zaskarżonej decyzji, że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy pozwalał organowi kontroli skarbowej na określenie podstawy opodatkowania, pomimo braku ksiąg podatkowych – a opinia biegłego z zakresu księgowości na wskazane we wniosku okoliczności, nie znajduje uzasadnienia w sprawie dotyczącej podatków. Nadto, organ I instancji wskazał również, że w doręczonym, stronie protokole z dnia [...] grudnia 2014 r., została wykazana całość należności (środków finansowych), jakie otrzymało Z oraz z jakich tytułów zostały one otrzymane, a także jakie wydatki zostały poniesione przez Z w 2009 r., ze wskazaniem na czyją rzecz i z jakiego tytułu. Powyższa decyzja Dyrektora IS została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości na podstawie następujących zarzutów: - naruszenia przepisów art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 216 § 1 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez odmówienie przez organy obu instancji przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości, na okoliczności wskazane w pismach pełnomocnika strony, albowiem w istniejącym w sprawie stanie faktycznym należało taki dowód przeprowadzić celem umożliwienia stronie skarżącej merytoryczne odniesienie się do zaskarżonych decyzji; - naruszenia przepisów art. 70 § 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że art. 70 § 6 pkt 1 jest zgodny z art. 2 Konstytucji i w związku z tym uznanie, że zobowiązanie podatkowe skarżącego w zakresie podatku od towarów i usług nie uległo przedawnieniu; - naruszenia przepisów art. 15 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 113 ust.1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że strona skarżąca prowadziła działalność gospodarczą podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Skarbowej, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarga dodatkowo zawierała wnioski o: przeprowadzenie dowodu z akt postępowania karnego prowadzonego w stosunku do K.C. przez UKS na okoliczność, że to postępowanie karne zostało wszczęte jedynie w celu uniknięcia przedawnienia zobowiązania podatkowego strony skarżącej (pkt 4 skargi), zwrócenie się do Naczelników Urzędu Skarbowego o przesłanie wszelkich protokołów kontroli prowadzonych w Z od 2005 r. na okoliczność, że prowadzone kontrole nie wykazały żadnych nieprawidłowości w prowadzonej przez stronę skarżącą dokumentacji oraz żadnych nieprawidłowości w rozliczaniu zobowiązań podatkowych w stosunku do Skarbu Państwa (pkt 5 skargi). Ponadto skarżący wniósł o zawieszenia niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego wszczętego na wskutek jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług, która zawisła przed WSA w Gorzowie Wlkp. pod sygn. akt I SA/Go 385/15. Podniósł, że ustalenia dokonane w rozpoznawanej sprawie w zakresie zmiany wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych wynika praktycznie jedynie z ustaleń zawartych w decyzji prawomocnej w zakresie podatku od towarów i usług za ten sam okres rozliczeniowy. Dyrektor IS w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, że odpowiada ona prawu a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ramy ww. kontroli wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) określające, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta odbywa się pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dodać można, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (które nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy, dotyczy bowiem skargi na indywidualną interpretację podatkową). Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora IS z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora UKS z dnia z dnia [...] marca 2015 r. określającą Z wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 rok. Istota sporu między stronami niniejszego postępowania sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżące Z w roku 2009, poza działalnością statutową, prowadziło również działalność gospodarczą. Strona skarżącą ferowała pogląd, że zorganizowanie w ramach poszczególnych jej agend systemu radio taxi, polegającego na przyjmowaniu i przekazywaniu drogą radiową poszczególnym taksówkarzom - członkom Z zleceń przewozowych, jak też inne usługi związane z funkcjonowaniem tego systemu, to była działalność statutowa, a nie działalność gospodarcza. Ponadto podkreślała, że usługi taksówkowe przewozu, a ponadto usługi reklamowe były realizowane przez taksówkarzy jako podmioty prowadzące własną działalność gospodarczą. Byli oni członkami skarżącego Z, które realizując przyjęte cele statutowe m.in. zawierało umowy, które były faktycznie umowami zawieranymi przez taksówkarzy, a Z w ramach swojej działalności statutowej jedynie ich reprezentowało i pośredniczyło w przepływie należnego im wynagrodzenia i dokumentowaniu tego przepływu. Skarżące Z w szczególności twierdziło, że pobierane w ramach działalności agend (korporacji) RC oraz CT: opłata impulsowa, opłata stała oraz opłata dodatkowa, stanowiły składki członków Z na jego działalność statutową i z tych składek były pokrywane wszystkie koszty związane z działalnością statutową Z, zatem nieuprawnione było przyjęcie przez organy podatkowe, że Z prowadziło działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W ocenie Sądu, w powyższej kwestii, rację przyznać należy organom podatkowym. Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania, Z prowadzi działalność w oparciu o uchwalony statut. W § 1 ust. 1 statutu przyjęto, że jest ono dobrowolną i samorządną organizacją społeczno-zawodową przedsiębiorców świadczących usługi transportowe. Natomiast w § 8 statutu określono, że celem działalności Z jest w szczególności utrwalanie więzi środowiskowych, postaw zgodnych z zasadami etyki i godności zawodu, a także prowadzenie przez członków działalności kulturalnej, oświatowej i socjalnej, zakładanie i prowadzenie kas oraz funduszów zapomogowo-pożyczkowych, reprezentowanie interesów członków wobec organów administracji państwowej. Skarżące Z pobierało od swych członków - taksówkarzy różnego rodzaju opłaty. Słusznie w zaskarżonej decyzji organy dokonały zróżnicowania i oceny charakteru składek i opłat uiszczanych przez członków Z. Poza sporem jest, że tzw. wpisowe (100 zł) oraz miesięczna składka członkowska (20 zł) jako składki służące utrzymaniu Z, były przeznaczane na realizację celów statutowych i nie istniał w tym przypadku żaden bezpośredni związek pomiędzy ich wniesieniem a konkretnymi świadczeniami przynoszącymi korzyść członkom Z. Ustalona kwota tych składek za 2009 r., wynosząca 46.317 zł, zasadnie zatem stanowiła dochód wolny od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych jako dochód z działalności statutowej. Jednakże, jak ustalono, oprócz ww. składek, Z pobierało od swoich członków (taksówkarzy) poprzez zorganizowane w ramach Z agendy (korporacje) opłaty: impulsowe, stałe, dodatkowe i pozostałe, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez te agendy (korporacje) w zakresie obsługi centrali wzywania radiotaxi. Z w ramach prowadzonej działalności posiadało bowiem zorganizowaną sieć radiową, poprzez którą drogą radiową wydawane były zlecenia kierowcom - członkom Z. Sąd podziela przy tym pogląd przyjęty w zaskarżonej decyzji, że ww. opłaty mają charakter zapłaty za korzystanie z konkretnej rzeczy. Słusznie organ wyeksponował istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dokonywaną opłatą a otrzymanym świadczeniem w postaci przekazania zleceń przewozu. Poza sporem jest także, że wyżej wymienione opłaty są przeznaczane na pokrycie kosztów realizacji tych usług. Trzeba również zauważyć, że zapłata takiej składki, podzielonej na część stałą i ruchomą oraz mającej postać trzech wyżej wymienionych opłat, a związanej z przynależnością do agendy, funkcjonującej w ramach Z, przynosi jego członkom bezpośrednie korzyści w postaci otrzymywania zleceń na przewozy, w trybie i na zasadach ustalonych np. w regulaminie korporacji. Taksówkarze opłacając powyższe składki otrzymują bowiem konkretne świadczenie. W tej sytuacji prawidłowo zostało przyjęte, że czynności wykonywane przez Z na rzecz jego członków polegające na obsłudze centrali radiowych, przyjmowaniu zleceń i przekazywaniu ich kierowcom - członkom Z drogą radiową mają cechy działalności gospodarczej, zaś otrzymywane z tego tytułu opłaty - stanowią jego przychód. W ślad za organem podnieść też przy tym należy, że to Z - jak ustalono - wydano zezwolenie telekomunikacyjne na działalność w dziedzinie radiokomunikacji i jemu też Państwowa Agencja Radiokomunikacyjna wystawiała faktury za korzystanie z pasma częstotliwości radiowej. To Z zawierało umowy o pracę z księgową oraz dyspozytorkami obsługującymi centralę radiowo-telefoniczną, dokonywało rozliczeń podatkowych (podatku dochodowego od osób fizycznych) oraz składek na ubezpieczenia społeczne. Ono też zawierało umowy i porozumienia z innymi podmiotami gospodarczymi i wystawiało dla nich faktury sprzedaży za usługi. W tym miejscu wskazać należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji działalności gospodarczej. Konieczne zatem staje się posiłkowanie w tym zakresie definicją zawartą w innymi aktach. I tak, działalność gospodarczą zdefiniowano w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.) jako działalność zarobkową, działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Z kolei ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) powoływana dalej jako "O.p.", w art. 3 pkt 9 rozszerza definicję działalności gospodarczej wskazując, że jest to każda działalność zarobkowa w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każda inna działalność zarobkowa wykonywana we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że działalność gospodarcza to w zasadzie każda działalność prowadzoną w sposób zorganizowany i ciągły, we własnym imieniu, nakierowana na osiągnięcie zysku. Co więcej, prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależną od tego jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa, a nawet, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z nią związanych. Dlatego też, dla uznania danej działalności za działalność gospodarczą nie jest konieczna jej rejestracja w sposób określony w odrębnych przepisach, spełnienie innych wymogów formalnych, czy też posiadanie statusu przedsiębiorcy; nie ma także znaczenia subiektywne przekonanie podatnika, że przychody z jego działalności gospodarczej są przypisane do innego źródła przychodów, a także czy podmiot wykonujący daną działalność, traktuje ją jako prowadzoną w celu zarobkowym. O tym, czy działalność jest działalnością gospodarczą decyduje ustalenie, czy dany podmiot jest aktywny i faktycznie prowadzi działalność, która może, choć nie musi, przynosić dochód. W świetle powyższego, za prawidłowe Sąd uznaje również uwzględnienie do działalności gospodarczej Z usług przewozowych, reklamowych i najmu, świadczonych na podstawie zawartych przez Z w 2009 r. umów z tzw. kontrahentami zewnętrznymi (niebędącymi członkami Z) podkreślając przy tym, że nie ma znaczenia, że świadczenie tych usług (przewóz taksówką, reklama) odbywało się w ten sposób, że faktycznymi ich wykonawcami byli taksówkarze-członkowie Z. Organ prawidłowo przyjął, że usługi te Z świadczyło we własnym imieniu i na własny rachunek. To Z a nie jego członkowie decydowało z kim zostaną zawarte umowy i porozumienia na świadczenie usług, jakie usługi będą świadczone i na jakich warunkach. To ono decydowało o sposobie ich realizacji, ono ponosiło odpowiedzialność za ich wykonanie, wystawiało rachunki, na jego rzecz następowała też odpłatność. W konsekwencji ustalenia faktycznego charakteru ww. opłat poprzez wykazanie związku pomiędzy ich zapłatą a konkretnym świadczeniem, nie ma zastosowania w tym przypadku zwolnienie z podatku na mocy art. 17 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w myśl którego wolne od podatku są składki członkowskie członków organizacji politycznych, społecznych i zawodowych - w części nieprzeznaczonej na działalność gospodarczą. W tym miejscu wskazać należy, że - w ocenie Sądu - powyższe ustalenia organów dokonane zostały w oparciu o prawidłowo zgromadzony i kompletny materiał dowodowy. Organy podatkowe oceniły znaczenie i wartość poszczególnych środków dowodowych i wpływu jednej okoliczności na inne według swojej wiedzy, doświadczenia życiowego i wewnętrznego przekonania. Rozpatrywano nie tylko poszczególne dowody, ale także ich wzajemne powiązania. W sprawie zatem znalazła pełne zastosowanie zasada swobodnej oceny dowodów, wyrażona w art. 191 O.p. W ocenie Sądu, w sprawie - wbrew zarzutom strony - nie wystąpiła potrzeba powołania biegłego z zakresu księgowości. Organy obu instancji odmawiając przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego zasadnie powołały się na przewidzianą w art. 188 O.p. przesłankę wskazując na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zgodnie z ww. przepisem żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Prawidłowa zatem była ocena, zważywszy na pozyskane do akt dokumenty źródłowe strony skarżącej (m.in. faktury VAT, dowody kasowe, wykazy opłat członkowskich, umowy z kontrahentami zewnętrznymi), że mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, dotyczące prowadzonej przez Z w 2009r. działalności, w tym co do świadczeń, odpłatności, opłat, składek i rozliczeń z tym związanych, zostały stwierdzone wystarczająco innym dowodem. Nadto Sąd zauważa, że czyniąc w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania przez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości strona skarżąca upatrywała potrzebę jego przeprowadzenia "celem umożliwienia stronie skarżącej merytoryczne odniesienie się do zaskarżonych decyzji". Zdaje się z tego wynikać, że miałby to być nie tyle dowód na okoliczności mające znaczenie dla sprawy, co dowód na poparcie kwestionujących rozstrzygnięcie twierdzeń strony. W tych okolicznościach zarzut naruszenia zasad postępowania dowodowego, w tym wskazanych w skardze przepisów art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 216 § 1, w zw. z art. 210 § 4 O.p. nie zasługiwał na uwzględnienie. Za bezzasadny, w ocenie Sądu, uznać również należy zarzut strony skarżącej poczynienia ustaleń w zakresie wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych wyłącznie na podstawie nieprawomocnej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w rozpoznawanej sprawie, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011r. Dyrektor UKS wszczął wobec Z postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych i podatku VAT za 2009 rok. Obowiązujące przepisy prawa (zarówno u.k.s., jak i O.p.) nie zawierają zakazu wszczynania i prowadzenia jednego postępowania kontrolnego (jednej kontroli) czy też jednego postępowania podatkowego w zakresie więcej niż jednego podatku - tak jak w niniejszej sprawie - czy też więcej niż jednego okresu rozliczeniowego (roku podatkowego). Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy, uzasadnionym było jednoczesne i kompleksowe przeprowadzenie kontroli działalności Z, gdyż to całościowe spojrzenie na działania podatnika pozwalało prawidłowo ocenić ich charakter, a w konsekwencji rodzaj prowadzonej przez Z działalności, wskutek czego dokonano określenia wysokości zobowiązania zarówno w podatku dochodowym od osób prawnych, jak i podatku VAT. Nierzadko bowiem jedno, i to samo, zdarzenie gospodarcze wywołuje skutki prawne w zakresie różnych podatków. Poczynione na podstawie identycznego stanu faktycznego ustalenia odzwierciedlenie prawidłowo jednak znalazły w osobnych decyzjach podatkowych, z zachowaniem odrębności przepisów podatkowych; w rozpoznawanej sprawie - przepisów dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych. Powyższe, w konsekwencji niezasadnym też czyni wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za ten sam okres. Co więcej, takiej możliwości nie przewidują również przepisy ustawy P.p.s.a. Bez wpływu na stanowisko zaprezentowane przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji - wbrew twierdzeniom skarżącego - pozostają również ustalenia dokonane w protokołach z kontroli prowadzonych w Z począwszy od 2005 r. Dotyczą one bowiem rozliczenia innych okresów podatkowych aniżeli okres będący przedmiotem rozważań w rozpoznawanej sprawie. Na zakończenie należy zdecydowanie podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania jest podatek dochodowy od osób prawnych za 2009 r. Tym samym, za bezprzedmiotowe uznać należy zarzuty zawarte w skardze dotyczące podatku VAT, a szczególności jego przedawnienia i naruszenia przepisów art. 15 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Na marginesie można jedynie zauważyć, że podlegały one ocenie w postępowaniu zainicjowanym skargą Z na decyzję Dyrektora IS z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] (sprawa o sygn. akt I SA/Go 385/15). Mimo powyższego, Sąd pragnie w tym miejscu wyjaśnić, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, które stosownie do treści art. 70 § 1 O.p., przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych upłynął w roku 2010, zatem 5-letni termin przedawnienia w sprawie rozpoczął bieg z dniem [...] stycznia 2011 r., a kończył z dniem [...] grudnia 2015 r. Nadto, jak słusznie organ zauważył, przepisy Ordynacji podatkowej przewidują sytuacje, które mają wpływ na przedawnienie. Tak jest w przypadku zawieszenia biegu terminu przedawnienia, które tamuje upływ tego terminu. Z szeregu okoliczności powodujących zawieszenie, w rozpoznawanej sprawie znaczenie mają te, przewidziane w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zgodnie z którym, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Wbrew twierdzeniom skarżącej, zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stosownie do ww. regulacji następuje z powodu samego wszczęcia postępowania karnego skarbowego i inne okoliczności nie mają tu znaczenia, poza warunkiem, jakim jest zawiadomienie podatnika oraz związek podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia z niewykonaniem tego zobowiązania. Liczy się zatem obiektywny fakt zainicjowania takiego postępowania, niezależnie od tego "jaki jest etap" biegu terminu przedawnienia. Co więcej, art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie daje podstaw organowi prowadzącego postępowanie podatkowe do weryfikacji zasadności wszczęcia postępowania karnego skarbowego. W świetle powyższego, bezprzedmiotowy jest wniosek strony skarżącej przeprowadzenia dowodu z akt z postępowania karnego na okoliczność, że postępowanie karne zostało wszczęte jedynie w celu uniknięcia przedawnienia jej zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.