I SA/Go 68/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Asesor WSA Damian Bronowicki Protokolant Referent stażysta Monika Pasich po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Agencji Mienia Wojskowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok oddala skargę w całości. Agencja Mienia Wojskowego (powoływana dalej jako: "Agencja", "Strona", "Skarżąca", "Podatnik") wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (powoływanego dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") z [...] października 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta (powoływanego dalej jako: "organ pierwszej instancji", "organ podatkowy", "Burmistrz") z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] określającą Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 1.467.181 zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. W dniu 20 stycznia 2014 r. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa złożyła deklarację roczną na podatek od nieruchomości na 2014 r., wskazując do opodatkowania: 1) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni 60,60 m2; 2) grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego o powierzchni 56 979,56 m2; 3) budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni 17,84 m2; 4) budynki mieszkalne o powierzchni 4 383,18 m2; 5) budynki pozostałe o powierzchni 346 m2; 6) budynki zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, garaży i komórek przydomowych o powierzchni 328,52 m2; Z kolei w dniu 21 stycznia 2014 r. deklarację roczną na podatek od nieruchomości na 2014 r. złożyła Agencja Mienia Wojskowego [...] wskazując do: 1) grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego o powierzchni 556.647,00 m2; 2) budynki mieszkalne o powierzchni 30 459,00 m2; 3) budynki pozostałe o powierzchni 22 214,00 m2. Równolegle z powyższą deklaracją, złożono również deklarację dotyczącą działek drogowych nr [...] (udziały w drogach), stanowiących współwłasność z innymi podmiotami. W ciągu roku podatkowego - dawna AMW jak i WAM - wielokrotnie korygowały deklaracje na podatek od nieruchomości. Na mocy art. 120 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2016 r., poz. 614) – powoływanej dalej jako "u.A.M.W." połączone zostały Wojskowa Agencja Mieszkaniowa z Agencją Mienia Wojskowego. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki Agencji Mienia Wojskowego (otrzymując nazwę "Agencja Mienia Wojskowego"). Tym samym, zasób m.in. byłego Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego został przejęty przez Oddział Regionalny Agencji. Wraz z przejęciem zasobu, przejęto również prowadzoną ewidencję dla celów podatku od nieruchomości i dotychczasowy sposób dokonywania płatności z tego tytułu. Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. Burmistrz Miasta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Agencji wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014r., dotyczącego mienia pozostającego w 2014 r. w zasobie dawnej AMW oraz WAM. Dokonując bowiem czynności sprawdzających w związku ze złożonymi przez Stronę deklaracjami podatkowymi na podatek od nieruchomości za lata 2013, 2014, 2015, 2017 i 2018, oraz w związku z postępowaniem podatkowym w sprawie określenia Agencji wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. powziął w wątpliwość poprawność złożonych przez Podatnika deklaracji na podatek od nieruchomości za 2014 r. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. Burmistrz określił Agencji zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 1.467.181zł. W motywach uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności zestawień przedłożonych przez Podatnika w trakcie czynności sprawdzających, protokołów zdawczo-odbiorczych, wypisów z ewidencji gruntów oraz deklaracji dawnej AMW i WAM oraz załączników do nich ustalił, że w 2014 r. na terenie Gminy znajdowały się w posiadaniu Podatnika podlegające opodatkowaniu łącznie nieruchomości: gruntów o powierzchni 624 875,84 m2 oraz budynków o powierzchni 58 738,56 m2 (stan na styczeń 2014). Z budynkami mieszkalnymi faktycznie związane są grunty, które znajdowały się w posiadaniu WAM, mianowicie grunty działek o nr [...] o łącznej powierzchni 9.164,02 m2. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że na podstawie zestawień przedłożonych przez Agencję w trakcie czynności sprawdzających ustalił, iż wykazała ona do opodatkowania grunty sklasyfikowane jako RVI o pow. 273 m2 na działce nr [...] o łącznej powierzchni 795m2, który zgodnie z regulacją zawartą w przepisie art 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.o.l." nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tym samym do opodatkowania podatkiem od nieruchomości organ przyjął jedynie część działki nr [...] stanowiącej użytek B o powierzchni 522 m2. Natomiast grunty niezwiązane z budynkami mieszkalnymi znajdowały się w posiadaniu dawnej AMW, jak również w posiadaniu WAM. W przypadku WAM grunty niezwiązane z budynkami mieszkalnymi obejmowały powierzchnię 38 614,82 m2 - stan na styczeń 2014 r. W zestawieniach przedłożonych przez Agencję w ramach czynności sprawdzających, wskazano do opodatkowania działkę nr [...] o powierzchni 776,00 m2 w całości stanowiącą użytek RVI, działkę nr [...] o powierzchni 7 317 m2 stanowiącą użytki oznaczone jako RV oraz RV1, działkę nr [...] o powierzchni 728 m2 stanowiącą użytek RVI. Łączna powierzchnia wskazanych działek wynosi 8 821 m2. Burmistrz wyjaśnił, że z uwagi na regulację zawartą w przepisie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie przyjął wskazanych działek do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie zaznaczył, że WAM w 2014 r. posiadała grunty niezbudowane we współwłasności z innymi podmiotami, tj. działki nr [...] o powierzchni 97,20 m2, działki nr [...] o powierzchni 52,80 m2 oraz działki [...] o powierzchni 17,40 m2. Łączna powierzchnia przedmiotowych działek wynosi 167,4 m2. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 4 u.p.o.l. przedmiotowe grunty stanowią oddzielny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Burmistrz wskazał również, że w przypadku dawnej AMW, Podatnik jako grunty niezwiązane z budynkami mieszkalnymi podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wskazał powierzchnię obejmującą 561 839,00 m2 ustaloną na styczeń 2014 r. Organ podatkowy uznał, iż dawna AMW zasadnie zwalniała (na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l.) w okresie od stycznia do listopada 2014 r. grunty działki nr [...] o łącznej powierzchni 15 258 m2 oraz budynki o powierzchni 1 106 m2. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Podatnika wskazane przedmioty opodatkowania objęte były umową użyczenia z Stowarzyszeniem [...]. Uwzględniając przysługujące Podatnikowi zwolnienie z podatku od nieruchomości z uwagi na wynajmowanie organizacji pożytku publicznego na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego gruntu, organ stwierdził, że opodatkowaniu w 2014 r. podlegają grunty niezwiązane z budynkami mieszkalnymi znajdujące się w posiadaniu dawnej AMW o powierzchni 561 839,00 m2. Wszystkie powyższe grunty, znajdujące się w posiadaniu Agencji w 2014 r., zgodnie z Ewidencją Gruntów i Budynków sklasyfikowane były jako Tr, Bp, Ba, Bi, dr, B. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że z zestawień przedłożonych przez Agencje powierzchnia budynków mieszkalnych znajdujących się w posiadaniu WAM na styczeń 2014 r. wynosiła 4.383,18 m2. W przypadku WAM, zgodnie z zestawieniami przedłożonymi przez Podatnika oraz korektami deklaracji na podatek od nieruchomości za 2014 r. powierzchnia budynków niemieszkalnych, deklarowanych jako budynki pozostałe wynosiła w styczniu 2014 r. 346 m2, powierzchnia budynków zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego garaży i komórek przydomowych - 328,52 m2, a powierzchnia budynków deklarowanych jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 17,84 m2. Zatem łączna powierzchnia budynków niemieszkalnych znajdujących się w posiadaniu WAM w 2014 r. wynosiła 692,36 m2. Natomiast w przypadku budynków znajdujących się w posiadaniu dawnej AMW w 2014 r. Burmistrz nie stwierdził występowania budynków mieszkalnych, tym samym wszystkie budynki, dawnej AMW zakwalifikował jako budynki niemieszkalne, których łączna powierzchnia podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wynosiła 52 557 m2. Uwzględniając przysługujące Podatnikowi zwolnienie z podatku od nieruchomości z uwagi na wynajmowanie organizacji pożytku publicznego na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego budynków o łącznej powierzchni 1.106 m2, organ pierwszej instancji stwierdził, że opodatkowaniu w 2014 r. podlegają budynki znajdujące się w posiadaniu dawnej AMW o powierzchni 52 557 m2. Podsumowując powyższe ustalenia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że: na dzień [...] stycznia 2014 r. na terenie Gminy znajdowały się w posiadaniu dawnej AMW oraz WAM podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości grunty o powierzchni 624 875,84 m2 oraz budynki o powierzchni 58 738,56 m2, z czego: 1) w zasobie WAM znajdowały się: - grunty związane z budynkami mieszkalnymi o powierzchni 9 184,02 m2, - grunty niezwiązane z budynkami mieszkalnymi o powierzchni 38 614,82 m2, - budynki mieszkalne o powierzchni 4 383,18 m2, - budynki niemieszkalne o powierzchni 692,38 m2, 2) w zasobie dawnej AMW znajdowały się: - grunty niezwiązane z budynkami mieszkalnymi o powierzchni 561 839,00 m2, - grunty zwolnione o powierzchni 15 258,00 m2, - budynki niemieszkalne o powierzchni 52 557,00 m2, - budynki zwolnione o powierzchni 1 106,00 m2. Organ podatkowy zaznaczył, że w zestawieniach złożonych przez Podatnika w trakcie czynności sprawdzających, zostało wskazane, że działka nr [...] o powierzchni 1 256,00 m2 wraz z budynkami o łącznej powierzchni 440 m2 została sprzedana w lutym 2014 r., jednakże jak wynika z aktu notarialnego nr [...] przedmiotowa nieruchomość została zbyta w dniu [...] kwietnia 2014r., tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przez Podatnika od maja 2014r., co znajduje również potwierdzenie w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości obowiązującej od maja 2014 r. Dawnej AMW z dnia [...] maja 2014 r. Szczegółowe rozliczenie nieruchomości za poszczególne miesiące roku 2014 - z uwagi na znaczną ilość korekt- organ pierwszej instancji przedstawił w tabelach z podziałem na dawne AMW i WAM. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że następca prawny zobowiązany jest do wykonania zobowiązań podatkowych swojego poprzednika prawnego. Wobec czego na Agencji ciąży zobowiązanie zapłaty zaległości podatkowych dawnej AMW oraz WAM. Na podstawie uzyskanych wypisów z kartoteki budynków Burmistrz stwierdził, iż budynki zbiorowego zamieszkania żołnierzy, zlokalizowane w [...] zostały zakwalifikowane w ewidencji gruntów i budynków jako pozostałe budynki niemieszkalne. Natomiast inne budynki zlokalizowane na terenie byłych wojskowych w ewidencji budynków zostały sklasyfikowane jako budynki transportu i łączności, zbiorniki silosy i budynki magazynowe oraz budynki przemysłowe. W konsekwencji Burmistrz uznał, że w zasobie dawnej AMW w 2014 r. nie znajdowały się jakiekolwiek budynki sklasyfikowane w kartotece budynków jako budynki mieszkalne. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że fakt prowadzenia przez dany podmiot działalności gospodarczej jest kwestią obiektywną. Stwierdził, że w przedmiotowym stanie faktycznym Podatnik bez wątpienia prowadził działalność zorientowaną na zysk, w sposób zorganizowany i ciągły, którą należy uznać za działalność gospodarczą. O zarobkowych charakterze działalności przesądza m.in. nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami, coroczne przygotowywanie i wypełnianie w całości czy w części plany finansowe nakierowane na osiągnięcie zysku. Zorganizowany charakter działalności dawnej AMW wynika z formy organizacyjno-prawnej jej wykonywania (państwowa osoba prawna), działania na podstawie ustawy oraz statutu i funkcjonowania w oparciu o zdefiniowaną strukturę organizacyjną - dawna AMW posiada siedzibę i oddziały terenowe. Ciągłość działalności gospodarczej oznacza natomiast, że nie jest to działalność okazjonalna. Faktem jest, że dawna AMW jest aktywna od 1998 r. Prowadzenie działalności od strony formalnej wynika wprost z ustawy o dawnej AMW, zgodnie z art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2013 r. poz. 712 ze zm.) – powoływanej dalej jako "ustawa o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa" prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję jako przedsiębiorcę odbywa się na zasadach określonych w przepisach o działalności gospodarczej. W konsekwencji, zdaniem Burmistrza, grunty i budynki znajdujące się w posiadaniu dawnej AMW na terenie gminy o statusie miejskim należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podobne wnioski organ pierwszej instancji powziął dokonując analizy działalności WAM. Organ pierwszej instancji ustalił, iż cały majątek w zasobie dawnej AMW w 2014r. znajdujący się na terenie Gminy, został przekazany dawnej AMW na podstawie tytułu prawnego w postaci powierzenia w oparciu o protokoły zdawczo - odbiorcze. Dawna AMW w ramach nieruchomości objętych we władanie na podstawie stosunku powiernictwa (posiadacz powierzonego mienia), które nie podlegały zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości zobowiązana była uiścić podatek od nieruchomości wg stawki maksymalnej. Podobnie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym otrzymanych przez Podatnika dokumentów - protokołów zdawczo - odbiorczych oraz oświadczenia z dnia [...] lipca 2018 r. Burmistrz stwierdził, iż cały majątek pozostający w zasobie WAM w 2014 r. znajdujący się na terenie gminy, został przekazany WAM na podstawie jednego tytułu prawnego w postaci powierzenia. Wobec powyższego organ pierwszej instancji uznał za zasadne opodatkowanie budynków, niestanowiących budynków mieszkalnych oraz gruntów nie związanych z budynkami mieszkalnymi znajdujących się w posiadaniu dawnej AMW oraz WAM w roku 2014 najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że ustalając podstawę opodatkowania gruntów i budynków kierował się danymi wynikającymi z deklaracji składanych przez poprzedników prawnych Podatnika oraz zestawieniami nieruchomości przedstawionymi przez Agencję, które zostały poddane weryfikacji w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntowi budynków, ortofotomapy z portalu Geoportal, protokoły zdawczo - odbiorcze. W tym zakresie ostatecznie za prawidłowe przyjął powierzchnie gruntów oraz powierzchnie użytkowe budynków, wynikające z zestawień nieruchomości złożonych przez Podatnika oraz z wyjaśnień w trakcie czynności sprawdzających. Od powyższej decyzji Agencja wniosła odwołanie zarzucając naruszenie: 1. art. 6 i art. 23 ust. 4 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa, w związku z art, 5, art. 18 i nast. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 885), dalej u.f.p., i w związku z art. 16 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. nr 206 poz. 1367 z późn. zm.), dalej u.z.SZ, poprzez niezasadne przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego jako państwowa osoba prawna prowadzi działalność gospodarczą uzasadniającą przedmiotowe rozstrzygnięcie, również w odniesieniu do mienia przekazanego jej przez Skarb Państwa; 2. art. 4 i art. 14 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 584) - dalej u.s.d.g. w związku z art. 5, 9, art. 18 i nast. u.f.p. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. oraz, w związku z art. 23 ust.4, a także art. 29 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa - a to poprzez bezzasadne przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego winna być uznawana za przedsiębiorcę w kontekście całości zasobu, w tym zasobu powierzonego jej przez Skarb Państwa; 3.art. 21 § 1 pkt. 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 53 § 3 art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - dalej jako "O.p." art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 4, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l. w związku z 23 u.4 i 24 o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że Agencja Mienia Wojskowego jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, oraz że objęcie we władanie wszystkich praw majątkowych do mienia przekazanego AMW i prowadzenie przez AMW działalności gospodarczej jako przedsiębiorca przesądza o opodatkowaniu przejętych we władanie nieruchomości stawką najwyższą; 4. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 6 o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że strona odwołująca posiada status przedsiębiorcy i w zakresie nałożonych w drodze ustawy zadań publicznych prowadzi działalność gospodarczą, a także, iż Agencja Mienia Wojskowego jako państwowa osoba prawna jest w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia przedsiębiorcą, w sytuacji, gdy dopiero realizacja konkretnych, jednostkowych zadań przez Agencję jako przedsiębiorcę, uaktualnia jej status jako przedsiębiorcy; 5. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podmiot mogący prowadzić działalność gospodarczą, w rezultacie mogący być przedsiębiorcą, decyduje o podwyższonej stawce podatku, a nie sposób wykorzystywania nieruchomości i faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej, 6. art. 4 u.s.d.g. - poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przekonaniu, że w rozumieniu wskazanego przepisu Agencja jest przedsiębiorcą wykonującym we własnym imieniu działalność gospodarczą, w sytuacji gdy Agencja nie spełnia przesłanek potrzebnych do uznania go za przedsiębiorcę, 7. art. 2 u.s.d.g. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w jego rozumieniu Agencja prowadzi działalność gospodarczą, w sytuacji gdy Agencja nie spełnia przesłanek potrzebnych do uznania, iż prowadzi działalność gospodarczą, 8. art. 6 o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 336 k.c. i art. 338 k.c. poprzez błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, iż Agencja jest posiadaczem nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, w sytuacji gdy nie są spełnione przesłanki pozwalające uznać Agencję za posiadacza nieruchomości; 9. art. 6 o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa, w zw. z art. 20, 21, 23 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651, z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zasób nieruchomości prowadzony przez Agencję jest innym zasobem nieruchomości niż zasoby nieruchomości Skarbu Państwa wymienione w ustawie o gospodarce nieruchomościami, 10. art. 7 ust. 1 u.z.SZ i rozporządzenia z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. nr 242, poz. 1622) skutkujące uznaniem budynków przeznaczonych do zbiorowego zakwaterowania żołnierzy za należące do kategorii 109 w rozumieniu w/w rozporządzenia a zatem do budynków niemieszkalnych podlegających opodatkowaniu wyższą stawką podatku od nieruchomości, 11. zasady wynikającej z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. i w zw. z art. 191 O. p. polegającej na obowiązku ustalenia przez organ podatkowy stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; nie ustalenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób odpowiadający rzeczywistości, czego efektem były błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegające na: - błędnym założeniu, że Agencja prowadzi działalność gospodarczą i jest przedsiębiorcą, zaś znajdujące się w jej zarządzie budynki przeznaczone do zbiorowego zakwaterowania żołnierzy nie są budynkami mieszkalnymi i powinny być opodatkowane według podwyższonej stawki podatku od nieruchomości, - błędnych ustaleniach stanu faktycznego w stosunku do stanu rzeczywistego polegającego na źle ustalonych powierzchniach, niektórych budynków objętych w przedmiotowej decyzji, co skutkowało błędnym przyjęciem łącznej ilości metrów do obliczeniem podatku. Przy czym Podatnik podniósł, że co do zasady kwestionuje przyjętą przez organ podatkowy stawkę, jednak nie może pominąć również faktu, że błędnie ustalono metry kwadratowe, od których podatek wg kwestionowanej stawki obliczono, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego wyliczenia kwoty zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r., - błędnych ustaleniach stanu faktycznego w stosunku do stanu rzeczywistego polegające na ujęciu w zaskarżonej decyzji działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] o pow.149.021m2 usytuowanej przy [...], której w rzeczywistości posiadaczem w złej wierze jest gmina, która wykorzystuje ją jako zbiornik wód opadowych odprowadzonej z kanalizacji deszczowej biegnącej na terenie miasta, w konsekwencji gmina jest samoistnym posiadaczem tej nieruchomości, a więc również z tego powodu bezpodstawnie obciąża podatkiem od tej nieruchomości odwołującego, - błędnych ustaleniach stanu faktycznego w stosunku do stanu rzeczywistego polegające na ujęciu w zaskarżonej decyzji działek: nr [...] o pow. 68m2 położona przy [...]; nr [...] o pow. 308 m2, położona przy [...]; nr [...] pow. 278 m2, położona przy [...], na których to działkach posadowione są budynki trafostacji wchodzące w skład przedsiębiorstwa E. Sp. z o.o. a zgodnie z art. 49 § 1 kodeksu cywilnego budynki trafostacji nie należą do części składowych nieruchomości. W konsekwencji czego samoistnym posiadaczem jest ww. spółka i na niej ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości w zakresie ww. działek, a nie jak błędnie ustalił Organ na Agencji. W konsekwencji podniesionych zarzutów Agencja wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta i umorzenie postępowania podatkowego w sprawie, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, bowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia w znacznej części postępowania dowodowego z uwagi na błędy w ustaleniach Burmistrza, które miały istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Agencja występuje w sprawie jako instytucja powiernicza Skarbu Państwa. Należy do kategorii jednostek organizacyjnych określanych jako państwowe osoby prawne. Przyznanie jej osobowości cywilnoprawnej oznacza, że jest ona odrębnym od Skarbu Państwa podmiotem prawa, działającym przez własne organy. Następnie wskazał na treść art. 6 ust. 1 i 2 u.A.M.W. zaznaczając jednocześnie, że Agencja jest Agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Kolegium wyjaśniło również, że stosunek powiernictwa, na który powołuje się Agencja tworzy specyficzne relacje pomiędzy powiernikiem a powierzającym. Występowanie przez powiernika w stosunkach zewnętrznych jako wyłącznego podmiotu powierzonych mu praw, faktyczne władanie nieruchomościami przekazanymi i rzeczywiste działanie w ramach prawa własności we własnym imieniu przemawia za przyjęciem, że Agencja jawi się jako posiadacz przekazanych jej nieruchomości. Takie postrzeganie w stosunkach zewnętrznych Strony, to jest jak właściciela i wykonywanie przez nią praw w sposób, jaki przysługują właścicielowi, implikuje też jej status w stosunkach publicznoprawnych. W ocenie Kolegium najlepiej charakter statusu prawnego skarżącej oddaje uznanie jej za wyspecjalizowaną jednostkę realizującą prawo własności Skarbu Państwa w stosunku do wydzielonej części mienia państwowego na mocy art. 6 ust. 1 u.A.M.W. czy art. 6 ustawy z 30 maja 1996r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa. W tych też przyczyn, w ocenie organu odwoławczego, decyzja o określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. nie mogła zostać wydana wobec właściciela Skarbu Państwa tylko wobec Agencji. Odnosząc się do zastosowanych w sprawie stawek podatku właściwych dla przedsiębiorcy Kolegium wyjaśniło, że jeżeli nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków), to powinna zostać opodatkowana według stawek przewidzianych dla tej kategorii. Stawki te są określane w stosownych uchwałach samorządu gminnego, nie mogą jednak przekraczać limitu określonego w art.5 ust.1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Organy są uprawnione do zastosowania tej wysokości stawki ilekroć stwierdzą zaistnienie przesłanki "związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej". Kolegium wyjaśniło, że ww. pojęcie to zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., a definicja legalna zawarta w tym przepisie nakazuje co do zasady traktować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego typu nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W ocenie organu odwoławczego Agencję należy uznać za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, gdyż wynika to wprost z art. 7 ust. 1 pkt 7 czy art. 55 ustawy o AMW i odpowiednio z art. 23 ust. 4 ustawy z 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa. Kolegium zaznaczyło, że Agencja, ma szczególną pozycję w polskim systemie prawa. Nie podlega wpisowi do KRS, co jednak nie oznacza, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest przedsiębiorcą. Działalność gospodarcza jest bowiem faktem, kategorią o charakterze obiektywnym, a zatem nie konstytuuje jej wpis do rejestru. Nie wpływa na tę ocenę także fakt, że jest to agencja wykonawcza w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Niezależnie zatem od sposobu powołania, celów działania, rodzaju posiadanego mienia status Agencji wyczerpuje przesłankę określoną w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l pozwalającą na przyjęcie, że posiadane przez Agencję mienie jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Kolegium, trafne jest stanowisko organu pierwszej instancji, że sam fakt wykonywania przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą również zadań publicznych, nie ma znaczenia prawnego na gruncie u.p.o.l. Powołana ustawa podatkowa nie zawiera odrębnych regulacji prawnych dotyczących podmiotów realizujących zadania publiczne. Organ odwoławczy zaznaczył, że ustawodawca wskazał wprost, że WAM prowadzi działalność gospodarczą, bowiem wśród zadań własnych WAM w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej wyszczególnione zostało prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego nie znajdują też uzasadnienia rozważania Skarżącej odnośnie porównywania jej statusu do sytuacji prawnej starosty, skoro ustawodawca zwolnieniem podatkowym objął m.in. nieruchomości objęte na potrzeby jednostek samorządu terytorialnego, w tym starostw powiatowych (art. 2 ust 3 pkt 3 u.p.o.l.) nie przewidując takiego zwolnienia dla Agencji. Nadto Kolegium wyjaśniło, że powołany w odwołaniu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15 dotyczył możliwości zakwalifikowania do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gruntów znajdujących się we współposiadaniu osoby fizycznej prowadzącej działalności gospodarczą, w konsekwencji konkluzje zawarte w tym orzeczeniu nie mogą znajdować jakiegokolwiek zastosowania w przedmiotowej sprawie. Kolegium zaznaczyło, że fakt prowadzenia przez dawną AMW działalności gospodarczej potwierdza obowiązek sporządzania sprawozdań finansowych, nadanie jej numeru identyfikacji podatkowej NIP oraz numeru identyfikacyjny w systemie REGON, rejestracja jako podatnika VAT EU czy posiadanie koncesji nr [...] w zakresie obrotu materiałami wybuchowymi, obrotu bronią/amunicją, obrotu wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym udzieloną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Podobnie fakt prowadzenia przez WAM działalności gospodarczej potwierdza również obowiązek sporządzania sprawozdań finansowych, nadania jej numeru identyfikacji podatkowej NIP oraz numeru identyfikacyjny w systemie REGON. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji odnośnie klasyfikacji budynków koszar jako budynki niemieszkalne. Na podstawie uzyskanych przez Burmistrza wypisów z kartoteki budynków stwierdził, że budynki zbiorowego zamieszkania żołnierzy, zostały zakwalifikowane w ewidencji gruntów i budynków jako pozostałe budynki niemieszkalne, z kolei inne budynki zlokalizowane na terenie byłych koszar wojskowych w ewidencji budynków zostały sklasyfikowane jako budynki transportu i łączności, zbiorniki silosy i budynki magazynowe oraz budynki przemysłowe. Nadto zauważył, że z przekazanych przez Agencję książek obiektów budowlanych prowadzonych dla budynków zbiorowego zamieszkania żołnierzy wynika, że dawna AMW określiła funkcję tychże obiektów jako budynki koszarowe - rodzaj 109 KŚT, a nie jako budynki mieszkalne na terenie koszar, stanowiące rodzaju budynków mieszkalnych - rodzaj 110 KŚT. Co więcej, dawna AMW wskazała w trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego, iż nie posiada projektów budowlanych oraz pozwoleń na budowę przedmiotowych obiektów, w konsekwencji, zdaniem Kolegium, dostępna dokumentacja budynków zbiorowego zamieszkania żołnierzy (tj. książki obiektów budowlanych) potwierdza prawidłowość danych z EGiB, iż nie stanowią one budynków mieszkalnych, lecz należy uznać je za budynki niemieszkalne. Ponadto w sytuacji, gdy od kilkunastu lat - budynek w ogóle nie jest wykorzystywany nie można mu przypisać charakteru budynku mieszkalnego. Natomiast w odwołaniu nie przedstawiono jakichkolwiek dowodów, iż sporne budynki są jedynym, stałym miejscem zamieszkania jakichkolwiek osób. Odnosząc się natomiast do zarzutu posiadania samoistnego w złej wierze przez Gminę o statusie miejskim działki nr [...] z uwagi na posadowienie na niej urządzenia wodnego - wylotu betonowego oraz działek nr [...], na których zlokalizowane są budynki trafostacji E. sp. z o.o. Kolegium stwierdziło, że przedmiotowe okoliczności nie wywołują żadnych skutków w sferze podatku od nieruchomości, bowiem nie skutkują przejściem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości na Gminę czy E. Przywołany przez Agencję pierwszy przypadek (posiadanie w złej wierze) nie wypełniają warunków do uznania Gminy za podatnika podatku od nieruchomości, bowiem dla wszystkich stron pozostaje jasne, że to Agencji przysługuje tytuł do nieruchomości (a nie Gminie), a podejmowanie jakichkolwiek działań na przedmiotowych działkach przez Gminę wymaga każdorazowo zgody Agencji. Kolegium podkreśliło, że ww. Gmina nie włada przedmiotową nieruchomością, lecz jedynie korzysta z niej w ograniczonym zakresie (w związku z posadowieniem przez Gminę o statusie miejskim na działce nr [...] urządzenia wodnego - wylotu betonowego). Agencja ten fakt akceptuje. Co więcej Agencja manifestuje fakt władania sporną nieruchomością na wielu płaszczyznach, przykładowo: - o oferuje nieruchomości do sprzedaży we własnym imieniu (w katalogach, na stronie internetowej (por. ogłoszenie z 2015 roku znajdujące się w aktach sprawy); - w oficjalnej korespondencji (na zewnątrz) wskazuje siebie jako władającego (np. w składanych deklaracjach podatkowych, piśmie z dnia por. pismo z dnia [...] lutego 2005r.); - objęło nieruchomość na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego; - udziela zgód do korzystania z nieruchomości (por. pismo z dnia [...] lutego 2005 r.). W ocenie organu odwoławczego do uznania Gminy za posiadacza samoistnego, oprócz elementu faktycznego władztwa, konieczny byłby także element psychiczny, którego w niniejszym stanie faktycznym całkowicie brak. Z kolei odnośnie działek nr [...], na których zlokalizowane są budynki trafostacji wchodzących w skład przedsiębiorstwa E. sp. z o.o. organ odwoławczy, interpretując treść art., 49 § 1 KC wyjaśnił, że grunt nie jest urządzeniem. Tym samym jedynie budynki trafostacji mogłyby stanowić część przedsiębiorstwa E. sp. z o.o. Ewidentnie zatem grunty, na których zostały posadowione te budynki nie stanowią części przedsiębiorstwa firmy energetycznej. Nadto Kolegium wskazało, że w postępowaniu podatkowym organ nie ma obowiązku wyliczenia metrów kwadratowych nieruchomości stanowiących podstawę opodatkowania. To podatnik – pod rygorem odpowiedzialności karnej skarbowej - odpowiada za prawidłowość deklarowanych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości podstaw opodatkowania, a organ podatkowy może podjąć się ich weryfikacji - o ile w ogóle budzą one jakiekolwiek wątpliwości. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie było podstaw, aby sądzić, że dane przekazywane przez podatnika są nierzetelne. Jednocześnie Agencja w trakcie postępowania podatkowego nie podnosiła, że wskazane przez nią powierzchnie mogą być nieprawidłowe. Nadto, z treści odwołania nie można wnosić, iż podstawy opodatkowania przyjęte przez organ pierwszej instancji są nieprawidłowe. Podatnik jedynie stwierdza, że posiada inne dokumenty, które posiadają wartości odmienne niż wynikające z pozostałych dokumentów. W ocenie Kolegium trudno oczekiwać od organu podatkowego, że będzie zastępował podatnika w jego obowiązkach w zakresie ustalenia prawidłowej powierzchni użytkowej posiadanych budynków, dokonując własnym staraniem i kosztem obmiaru ich powierzchni użytkowej. Organ podatkowy może dokonać weryfikacji informacji przedkładanych przez podatnika poprzez "zderzenie" ich z innymi dokumentami czy informacjami posiadanymi z urzędu, co też Organ pierwszej instancji uczynił. Zdaniem Kolegium posiadane przez organ podatkowy dokumenty nie uzasadniały zakwestionowania deklarowanej przez Podatnika powierzchni użytkowej. Organ odwoławczy podkreślił, że dawna AMW w korektach deklaracji na podatek od nieruchomości za 2014 r. nie dokonywała zmian w zakresie sposobu opodatkowania posiadanego majątku w oparciu o dane wynikające z operatów szacunkowych na podstawie, których dokonano sprzedaży nieruchomości. WAM korygując deklaracje na podatek od nieruchomości z uwagi na sprzedaż budynków, których powierzchnia wynikająca z operatu szacunkowego różniła się od powierzchni wynikającej z ewidencji mienia obejmowała korektą powierzchnie wynikające z ewidencji i nie dokonywała korekty w ramach danego przedmiotu opodatkowania za poprzednie okresy opodatkowania. Niezrozumiałe jest zatem, w ocenie organu odwoławczego, kwestionowanie przyjętych przez organ podatkowy wartości podanych przez samą Skarżącą i prowadzenie w tym zakresie dodatkowego postępowania. Kolegium stwierdziło również, że Agencja kwestionując przyjęte przez Burmistrza w decyzji podstawy opodatkowania budynków powinna jednoznacznie wskazać jaka jest według niej prawidłowa powierzchnia użytkowa oraz wskazać wszystkie dokumenty potwierdzające jej stanowisko w niniejszym zakresie, czego jednak nie uczyniła. Organ odwoławczy zaznaczył, że organ pierwszej instancji wzywał Podatnika w trakcie trwającego postępowania podatkowego za 2016 r. oraz czynności sprawdzających za rok 2015 i lata 2017-2019 do wyjawienia prawidłowej podstawy opodatkowania budynków (powierzchni użytkowej) i przedłożenia wszystkich dokumentów źródłowych potwierdzających, że powierzchnie, o których mowa w pkt poprzedzającym faktycznie stanowią powierzchnię użytkową, o której mowa w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Dodatkowo postanowieniem dotyczącym czynności sprawdzających za 2015 r. i lata 2017-2019, wezwał Agencję do skorygowania swoich rozliczeń i wskazania rzeczywiste "powierzchni użytkowej" budynków w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2015, 2017, 2018 i 2019 r. Jednakże Agencja w odpowiedzi na powyższe wskazała, iż w jej ocenie brak jest uzasadnionej potrzeby korygowania deklarowanych powierzchni. Skarżąca nie sporządziła korekt deklaracji podatku od nieruchomości. Ponadto, wskazała, że z uwagi na trwający remont generalny siedziby oddziału, większa część dokumentacji została spakowana i złożona z nieobjętych remontem pomieszczeniach, dotyczy to również dokumentów, których żąda organ (...).A w pojedynczych przypadkach Oddział nie odnalazł wymaganej postanowieniem dokumentacji źródłowej. Co jednak najistotniejsze Agencja przedłożyła wraz z ostatnią odpowiedzią, zestawienie nieruchomości będących w posiadaniu Podatnika, które zawiera analogiczne dane "po korekcie" jak zestawienie przedłożone na etapie czynności sprawdzających za 2014 r. i będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, przedmiotowym zestawieniem Skarżąca ostatecznie potwierdziła, iż powierzchnia użytkowa budynków przyjęta przez organ pierwszej instancji jest prawidłowa i zgodna z danymi jakimi dysponuje Strona. Na powyższą decyzję Agencja wniosła skargę zarzucając naruszenie: I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.A.M.W. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 336 i art. 338 k.c. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż Agencja jest posiadaczem nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, w sytuacji gdy nie są spełnione przesłanki pozwalające uznać Agencję za posiadacza nieruchomości, bowiem jest ona dzierżycielem powierzonego jej mienia przez Skarb Państwa; 2. art. 21 § 1 pkt. 1 i § 3, w zw. z art. 207 § 1 o.p., art. 1a pkt 3, art. 2 art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 u.p.o.l. w związku art. 6 ust. 1 u.A.M.W. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że Agencja jest podatnikiem podatku od nieruchomości, w sytuacji, gdy podatnikiem jest Skarb Państwa a Agencja jedynie wykonuje powierzone prawo własności w jego imieniu i na jego rzecz Agencja, jest więc dzierżycielem i nie może być uznana za posiadacza samoistnego, czy też zależnego; 3. art. 6 ust. 1 pkt u.A.M.W. i art. 5, art. 18 i u.f.p. poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego jako państwowa osoba prawna prowadzi działalność gospodarczą w odniesieniu do mienia przekazanego jej przez Skarb Państwa; 4. art. 4 i art. 14 u.s.d.g.;w związku z art. 5, art. 9, art. 18 i nast. u.f.p. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. oraz, w związku z zw. z art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 u.A.M.W. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego winna być uznawana za przedsiębiorcę w kontekście zasobu powierzonego jej przez Skarb Państwa; 5. art. 21 § 1 pkt. 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 53 § 3 art. 207 O.p., art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 4, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 7 ust.1 pkt 7, art. 30 ust. 1 pkt 2 u.A.M.W. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą oraz że objęcie we władanie wszystkich praw majątkowych do mienia przekazanego AMW i prowadzenie przez AMW działalności gospodarczej jako przedsiębiorca przesądza o opodatkowaniu przejętych we władanie nieruchomości stawką najwyższą, podczas gdy zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 u.A.M.W. zadanie dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej dotyczy jedynie bardzo ograniczonego zakresu, tj. zakresu wynikającego tylko z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa i jest to uprawnienie nadane ustawą, jednak w tym zakresie Agencja nie wykonywała i nie wykonuje takiej działalności; 6. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 6 ust. 1 u.A.M.W.- poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Skarżąca posiada status przedsiębiorcy i w zakresie nałożonych w drodze ustawy zadań publicznych prowadzi działalność gospodarczą, a także, że Agencja Mienia Wojskowego jako państwowa osoba prawna jest w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia przedsiębiorcą, w sytuacji, gdy w rzeczywistości tak nie jest; 7. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że sam fakt władania nieruchomościami przez podmiot mogący prowadzić działalność gospodarczą w rezultacie mogący być przedsiębiorcą decyduje o podwyższonej stawce podatku, a nie sposób wykorzystywania nieruchomości i faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej; 8. art. 4 u.s.d.g. poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przekonaniu, że w rozumieniu wskazanego art. 4 u.s.d.g. Skarżąca jest przedsiębiorcą wykonującym we własnym imieniu działalność gospodarczą, w sytuacji gdy Skarżąca nie spełnia przesłanek potrzebnych do uznania jej za przedsiębiorcę; 9. art. 2 u.s.d.g. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, w sytuacji gdy Skarżąca nie spełnia przesłanek potrzebnych do uznania, iż prowadzi działalność gospodarczą w zakresie powierzonego jej przez Skarb Państwa mienia. 10. art. 6 ust. 1 u.A.M.W., w zw. z art. 20, art. 21 i art. 23 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zasób nieruchomości prowadzony przez Agencję Mienia Wojskowego jest innym zasobem nieruchomości niż zasoby nieruchomości Skarbu Państwa wymienione w ustawie o gospodarce nieruchomościami. II. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegającej na obowiązku ustalenia przez organ podatkowy stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w sytuacji gdy w sprawie nie dokonano wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w związku z tym brak podstaw do stwierdzenia, czy okoliczność uznania, iż Agencja winna zapłacić podatek od nieruchomości w stawkach jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, została udowodniona, efektem naruszenia jest również błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na błędnym założeniu, że AMW prowadzi działalność gospodarczą i jest przedsiębiorcą. Wobec podniesionych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2019 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] lipca 2019 r. określającą Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014r. w kwocie 1.467.181 zł. Zaskarżona decyzja została wydana na skutek stwierdzenia przez organy, że Skarżąca - następca prawny Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny i Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy, które w 2014 r. nieprawidłowo zadeklarowały i opodatkowały niektóre grunty i budynki znajdujące się w ich posiadaniu - winna zapłacić podatek od nieruchomości do tych nieruchomości stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z powyższymi ustaleniami organów nie godzi się Skarżąca podnosząc, że jest jedynie dzierżycielem powierzonego jej przez Skarb Państwa mienia i nie może być uznana za posiadacza samoistnego czy też zależnego tego mienia oraz, że nie powinna być uznawana za przedsiębiorcę w kontekście zasobu powierzonego jej przez Skarb Państwa. Przypomnieć należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w jej brzmieniu obowiązującym w 2014 r. a wykładnia tych przepisów wyznacza kierunek i zakres niezbędnych ustaleń jakie winny poczynić w sprawie organy podatkowe zanim wydadzą stosowne rozstrzygnięcie. Zgodnie art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (ust. 2 art. 2 u.p.o.l.) Zgodnie zaś z ust. 3 omawianego przepisu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również: 1) pod warunkiem wzajemności - nieruchomości będące własnością państw obcych lub organizacji międzynarodowych albo przekazane im w użytkowanie wieczyste, przeznaczone na siedziby przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i innych misji korzystających z przywilejów i immunitetów na mocy ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych; 2) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi i kanałami żeglownymi, z wyjątkiem jezior oraz gruntów zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych; 2a) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi; 3) nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, w tym urzędów gmin, starostw powiatowych i urzędów marszałkowskich; 4) grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Jak słusznie wyjaśnił już organ odwoławczy, zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Według panującego poglądu doktryny posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą określanego jako corpus possessionis oraz psychicznego elementu animus rem sibi habendi, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Posiadaczem samoistnym jest ten, kto włada rzeczą jak właściciel. Rozstrzygające znaczenie ma więc rozległy zakres władania rzeczą, na wzór prawa własności, chociażby nawet nie poparty przysługującym posiadaczowi prawem własności. Posiadacz zależny to m.in. użytkownik, zastawnik, najemca lub dzierżawca, czyli osoba mająca określone władztwo nad cudzą rzeczą Zasadniczo podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel gruntu (gdy tytuł własności i stan faktycznego posiadania związane są z tym samym podmiotem), natomiast w sytuacji, gdy występują dwa podmioty - właściciel i posiadacz, podatnikiem jest posiadacz. Nakaz płatniczy może być jednak skierowany do posiadacza, tylko wówczas, gdy zostanie ustalone w sposób niebudzący wątpliwości, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu innej osoby niż właściciel. Z treści art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. wynika, że podatnikiem podatku od nieruchomości będzie osoba: fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna, która objęła w posiadanie nieruchomość bezpośrednio od właściciela, tj. w rozpatrywanym przypadku, od Skarbu Państwa. Wyjątek od zasady bezpośredniości przy objęciu posiadania dotyczy wyłącznie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, co wyraźnie zostało wyeksponowane w powołanym przepisie. Takie uregulowanie oznacza, że podatnikiem będzie osoba, której właściciel przekazał nieruchomość w posiadanie (z uwzględnieniem ww. wyjątku) na podstawie umowy albo innego tytułu prawnego, a zatem nie będzie nim podmiot, który obejmuje w posiadanie nieruchomość publiczną (np. Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego) w sposób wtórny, tzn. nie od właściciela, ale posiadacza dysponującego już prawem posiadania na podstawie określonego stosunku prawnego. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca wymieniając ogólnie umowę oraz inny tytuł prawny, jako podstawę oddania w posiadanie nieruchomości, nie wskazał ich rodzaju. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przez "tytuł prawny", o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l., należy rozumieć m.in. zarząd, użytkowanie (art. 252 k.c.) oraz inne szczególne formy prawne gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa i jednostki samorządu terytorialnego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 21 litego 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 38/17 oraz powołana tam literatura; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.A.M.W. Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie w jego imieniu i na jego rzecz prawa własności i innych praw rzeczowych w stosunku do: 1) nieruchomości stanowiących jego własność: a) wykorzystywanych do zakwaterowania żołnierzy zawodowych, b) zajętych pod budowle i urządzenia związane z nieruchomościami, o których mowa w lit. a, c) uznanych za zbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, jeżeli przedstawiona przez Agencję propozycja wykorzystania tych nieruchomości uzasadnia ich przekazanie w celu realizacji zadań Agencji; 2) innego niż określone w pkt 1 mienia przekazanego Agencji; 3) mienia Skarbu Państwa: a) będącego do dnia przekazania Agencji w trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez nich nadzorowanych, niewykorzystywanego do realizacji ich zadań, b) przekazanego pozostałego po likwidacji państwowych osób prawnych, dla których organem założycielskim lub organem nadzoru był Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych. Po myśli ustępu 2 omawianego artykułu Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Agencję przysługuje prawo własności lub inne prawa uzyskane z tytułu zbycia lub obciążenia prawem rzeczowym lub innym prawem mienia, o którym mowa w art. 1 pkt 2. Podobnie z art. 6, obowiązującej w 2014 r. ustawy z 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2013 r. poz. 712) wynika, że Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 2 tej ustawy. Trafny jest zatem wniosek organu, że Skarżąca występuje w sprawie jako instytucja powiernicza Skarbu Państwa. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że stosunek powierniczy oparty jest na elemencie rozporządzania majątkiem powierniczym na rzecz powiernika oraz elemencie zobowiązania powiernika wobec powierzającego do określonego zachowania, przy czym w stosunku zewnętrznym (wobec osób trzecich) powiernik występuje jako właściciel i jest wyłącznym podmiotem powierzonych mu praw, natomiast jego zobowiązanie do korzystania z majątku powierniczego w sposób wynikający z celu ustanowienia stosunku powierniczego ogranicza jego prawa w stosunku wewnętrznym (wobec powierzającego). Dlatego też występowanie przez powiernika w stosunku zewnętrznym jako wyłącznego podmiotu powierzonych mu praw, implikuje jego postrzeganie oraz jego status prawny zarówno w stosunkach prywatnoprawnych, jak i publicznoprawnych. W szczególności, skoro powiernik przy wykorzystaniu powierzonego mu majątku dokonuje czynności prawnych, które powodują powstanie zobowiązań cywilnoprawnych wobec osób trzecich, dłużnikiem jest tylko powiernik, a nie powierzający; podobnie w przypadku, gdy zdziałane przez powiernika przy wykorzystaniu powierzonego mu majątku czynności stanowią zdarzenia, których zaistnienie powoduje powstanie wynikającej z ustaw podatkowych, nieskonkretyzowanej powinności przymusowego świadczenia pieniężnego, na mocy art. 4 i art. 7 § 1 O.p. to powiernik, a nie powierzający, staje się podatnikiem. Skoro bowiem powiernik działa we własnym imieniu i w stosunkach zewnętrznych jest wyłącznym podmiotem powierzonych mu praw, wynikający z realizacji tych praw obowiązek podatkowy nie może być przerzucany na powierzającego (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1005/14). W rozpoznawanej sprawie, Skarżąca z jednej strony forsuje pogląd, że jest jedynie dzierżycielem mienia powierzonego jej przez Skarb Państwa. Po czym twierdzi, że jest instytucją powierniczą w stosunku do Skarbu Państwa jako właściciela mienia. Stanowiska Skarżącej są zatem wewnętrznie sprzeczne. Posiadanie bowiem statusu dzierżyciela majątku kłóci się z istotą stosunku powiernictwa, gdzie zależność powiernika od powierzającego ma tylko charakter wewnętrzny, a w stosunkach zewnętrznych powiernik występuje zawsze jak wyłączny dysponent zarządzanego majątku, podczas gdy dzierżyciel faktycznie włada rzeczą za kogo innego (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 502/15). Wobec powyższego nie można podzielić zarzutów skarżącej jakoby organ dokonał w sprawie błędnej wykładni art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.A.M.W. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 336 i art. 338 k.c. czy też art. 21 § 1 pkt. 1 i § 3, w zw. z art. 207 § 1 O.p., art. 1a pkt 3, art. 2 art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 u.p.o.l. w związku art. 6 ust. 1 u.A.M.W. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie przyjęły, że to Skarżąca a nie Skarb Państwa jest podatnikiem spornego podatku od nieruchomości. Trafnie stwierdziły, powołując się na aktualne orzecznictwo i literaturę przedmiotu, że Agencja należy do kategorii jednostek organizacyjnych określanych jako państwowe osoby prawne. Przyznanie jej osobowości cywilnoprawnej oznacza, że jest ona odrębnym od Skarbu Państwa podmiotem prawa, działającym przez własne organy (E. Gniewek, Komentarz do K.c., Warszawa 2006, s. 77). Agencji Mienia Wojskowego nie należy utożsamiać zatem ze Skarbem Państwa (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Go 849/08). Występuje ona bowiem w obrocie prawnym samodzielnie, jako odrębny od podmiot, któremu ustawa przyznała osobowość prawną (uchwała SN z dnia 3 października 2003 r. III CZP 59/03). Zasadnie też, zdaniem Sądu, organy podatkowe zastosowały w sprawie stawki podatku właściwe dla przedsiębiorców, tj określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Organy są uprawnione do zastosowania tych stawek ilekroć stwierdzą zaistnienie przesłanki "związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej". Termin ten został przez ustawodawcę zdefiniowany w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z kolei w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. wskazano, że działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 (tj. działalności rolniczej lub leśnej czy też wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych). Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, definicja legalna zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nakazuje, co do zasady, traktować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego typu nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Zważyć należy, że u.p.o.l. w tym zakresie nie wskazuje jaka to ma być działalność; nie określa jej zakresu; nie wymaga by była ona prowadzona na tej właśnie nieruchomości; nie wymaga również, by działalność gospodarcza była wyłącznym rodzajem działalności, jakim zajmuje się dany podmiot. Każdorazowo, jeżeli podmiot prowadzi taką działalność, jego nieruchomości - co do zasady - podlegają opodatkowaniu według tych stawek. (por. wyrok WSA w Szczecinie z 27 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 992/19). Sąd podziela stanowisko organu, wywiedzione - nawiasem mówiąc, z aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie - że Skarżącą należy uznać za podmiot prowadzący działalność gospodarczą gdyż to wynika wprost z art. 7 ust. 1 pkt 7 czy w art. 55 ustawy o AMW i odpowiednio z art. 23 ust. 4 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa. Zaś prowadzenie działalności przez Agencję odbywa się na zasadach określonych w przepisach o działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 2 u.s.d.g. (obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2018 r., po tej bowiem dacie ustawa ta została uchylona ustawą z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Skarżąca spełnia wszystkie przywołane kryteria. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Agencja Mienia Wojskowego jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Powyższego wniosku nie mogą zmienić podniesione w skardze argumenty Skarżącej, że posiada ona specyficzny status w Polskim systemie prawnym. Jest agencją wykonawczą, nadzorowaną przez Ministra Obrony Narodowej. Została powołana do realizacji wyspecjalizowanych zadań i działa w zakresie ściśle ograniczonych ram wyznaczonych ustawą. Zaś jednym z zadań własnych Agencji jest prowadzenie działalności gospodarczej (art. 7 ust. 1 pkt 7 u.A.M.W.), które może być realizowana w bardzo ograniczonym zakresie, tj. w zakresie wynikającym z potrzeb obrony i bezpieczeństwa państwa. A także, że z uwagi na specyfikę podmiotu i fakt, że jej głównym celem jest wykonywanie zadań państwowych realizowane przez nią czynności nie mogą być uznane za prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jak już bowiem wyżej wyjaśniono przepisy u.p.o.l. nie przewidują co do zasady możliwości uznania, że niektóre składniki majątku przedsiębiorcy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą są związane z działalnością gospodarcza a inne nie (por. wyrok NSA z 8 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 906/16). Nie można także podzielić poglądu Skarżącej, że celem jej działalności nie jest osiąganie zysku z uwagi na to, iż jest współfinansowana dotacjami oraz nie posiada pełnej swobody gospodarowania uzyskanym wynikiem finansowym a podejmowane przez nią działania nie są ukierunkowane na bezpośrednie osiąganie zysku. Racjonalne gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa przez Skarżącą wymusza osiąganie dochodu (zarobku), gdyż w przeciwnym razie działalność ta miałaby charakter charytatywny. W konsekwencji przynosiłaby straty Skarbowi Państwa. Natomiast okoliczność, że zysk ten jest w określony sposób dysponowany, w tym w części przekazywany Skarbowi Państwa, nie może zmieniać oceny, że działalność gospodarcza Agencji jest w istocie nastawiona na zysk, niezależnie od jego późniejszego przeznaczenia (por wyrok NSA z 28 lutego 2018 r. sygn. akt II FSK 249/16 i wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II FSK 2413/17). Zaznaczyć należy, że w u.A.M.W. kwestia gospodarki finansowej uregulowana została tak jak w ustawie z 1996 r. regulującej działanie Agencji (por. uzasadnienie projektu ustawy VII-3342). Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 3 u.A.M.W Agencja prowadzi samodzielną gospodarkę finansową na podstawie rocznego planu finansowego i rachunkowość według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, gospodaruje mieniem Skarbu Państwa, zgodnie z wymogami racjonalnej gospodarki (art. 54 ust. 1 u.A.M.W.). W oparciu o to mienie, Agencja może prowadzić działalność gospodarczą (art. 55 u.A.M.W.). Przychodami Agencji są m.in. przychody z działalności gospodarczej (art. 30 ust. 1 pkt 2 u.A.M.W.). Agencja, posiada szczególną pozycję w polskim systemie prawa, gdyż nie podlega wpisowi do KRS, co jednak nie oznacza, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest przedsiębiorcą. Działalność gospodarcza jest bowiem faktem, kategorią o charakterze obiektywnym, a zatem nie konstytuuje jej wpis do rejestru. Sposób powołania osoby prawnej do życia nie stanowi kryterium przesądzającego o tym, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z podmiotem wykonującym działalność gospodarczą. Podobnie nie ma wpływu na powyższe wywody fakt, że Agencja Mienia Wojskowego jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z o finansach publicznych (por. wyrok NSA z 3 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 906/16). Podzielić należy stanowisko Kolegium, że chybione są wywody Skarżącej odnośnie porównywania jej statusu do sytuacji prawnej starosty skoro ustawodawca zwolnieniem podatkowym objął m.in. nieruchomości objęte na potrzeby jednostek samorządu terytorialnego, w tym starostw powiatowych (art. 2 ust 3 pkt 3 u.p.o.l. nie przewidując takiego zwolnienia dla Agencji. Wskazanie jako podatników jednostek organizacyjnych Agencji Nieruchomości Rolnych czy jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych (art. 3 ust 2 u.p.o.l.), bynajmniej nie świadczy o tym, że obowiązek podatkowy nie dotyczy AMW (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 21 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 38/17). W ocenie Sądu fakt objęcia we władanie wszystkich praw majątkowych do mienia przekazanego Agencji przez Skarb Państwa i prowadzenie przez Agencję działalności gospodarczej przesądza o opodatkowaniu wskazanych przez organ nieruchomości stawkami najwyższymi podatku od nieruchomości. Powyższe stanowisko, potwierdza m.in. powoływany przez Skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15. Co prawda w wyroku tym, analizując kwestię opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, Trybunał stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Niemniej jednak w uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał odwołał się też do wyroku NSA z 12.06.2012 r., sygn. akt II FSK 2288/10, w którym wskazano, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę bez względu na sposób jej wykorzystywania czy cel zakupu podlega opodatkowaniu wg. najwyższych stawek. Wniosek ten Trybunał uznał za logiczny w odniesieniu do przedsiębiorców nie będących osobami fizycznymi (pkt 85). Wobec powyższego stwierdzić należy, że chybione są zarzuty podniesione w pkt 3-10 skargi. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują także podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, przez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, ustalony w niniejszej sprawie przez organy stan faktyczny nie budzi wątpliwości a sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Organy podatkowe zgromadziły w sprawie obszerny materiał dowodowy, dokonując jego wnikliwej i logicznej oceny, z poszanowaniem zasad wskazanych w Ordynacji podatkowej (w tym art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i 191). W oparciu o przedłożone przez Skarżącą dokumenty (w tym złożone deklaracje) a także wypisy z ewidencji gruntów i budynków prawidłowo ustaliły przedmiot opodatkowania. Zaś uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają wymogi określone w art. 210 Ordynacji podatkowej. Nadto, jak już wyżej wyjaśniono, organy podatkowe prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy prawa materialnego Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na postawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.