I SA/Go 7/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę. Skarżący, J.G., wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn. akt [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2012 r., w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2012. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o ustalony przez organy podatkowe następujący stan faktyczny. Organ pierwszej instancji ustalił, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo M. Skarżący prowadził ośrodek wypoczynkowy na terenie gminy. Ośrodek znajdował się na gruntach wydzierżawionych o pow. 2,17 ha, na podstawie umowy zawartej [...] grudnia 1997r. od Nadleśnictwa. Na wydzierżawionym gruncie posadowione były domki letniskowe – 38 sztuk, budynek stołówki z zapleczem, budynek umywalni i wc, budynki gospodarcze 2 sztuki. Budynki te zostały nabyte przez skarżącego w dniu [...] lutego 2008 r. W dniu 10 września 2009 r. skarżący złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości od dnia [...] sierpnia 2008 r. w której wykazał: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – 1.276,00 m, budowle – działalność gospodarcza – 26.000 zł, grunty leśne – działalność gospodarcza – 18.600,00 m. Informację w sprawie podatku leśnego, w której wykazał – grunty leśne o pow. 0,31 ha. W dniu 12 grudnia 2011 r. skarżący złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz korektę informacji w sprawie podatku leśnego, obowiązującą od [...] października 2011 r. W korekcie informacji w sprawie podatku od nieruchomości, jako podstawę opodatkowania wykazał: budynki pozostałe o powierzchni – 1.276,00 m. Natomiast w korekcie w sprawie podatku leśnego, jako podstawę wykazał – las o powierzchni 2,17 ha. W piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżący wyjaśnił, iż powodem złożenia korekt było zaprzestanie prowadzenia jakiejkolwiek działalności na terenie Gminy od dnia [...] października 2011 r. Na potwierdzenie swoich twierdzeń skarżący przedłożył zaświadczenie o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z [...] września 2011 r. Postanowieniem z [...] lutego 2012 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżącego do przedłożenia ewidencji środków trwałych prowadzonej dla Ośrodka Wypoczynkowego [...] wg stanu na dzień [...] stycznia 2011 oraz [...] stycznia 2012 r. Pismem z [...] stycznia 2012 r. Samorządowy Zakład [...] przekazał kserokopię faktur wystawionych za zużycie wody w Ośrodku Wypoczynkowym [...] za miesiąc styczeń 2012 r., wystawionych na Przedsiębiorstwo M J.G.. Jednocześnie Zakład E potwierdził, że odbiorcą i płatnikiem energii elektrycznej za Ośrodek [...] jest również Przedsiębiorstwo M J.G.. Z nadesłanego przez skarżącego pisma z dnia [...] marca 2012 r. wynika, że wszystkie środki trwałe będące własnością firmy M są w 100 % zamortyzowane. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. organ pierwszej instancji ustalił skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 39.558,00 zł. Organ uznał, że umowa dzierżawy nadal wiąże strony, podatnik posiada środki trwałe, jako przedsiębiorca, a potwierdzeniem prowadzenia działalności gospodarczej są faktury zakupu wody i opłacanie energii elektrycznej. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie skarżącego o fakcie wykorzystywania lub niewykorzystywania gruntów leśnych do prowadzenia działalności gospodarczej nie przesądzają dowody wskazane przez organ, takie jak: umowa dzierżawy gruntów leśnych, faktura nabycia ośrodka wypoczynkowego, a w szczególności faktury wystawione w związku z umowami zawartymi z dostawcami mediów, które zostały zawarte na czas nieokreślony. Umowy na dostawy mediów zawiera każdy właściciel lub użytkownik nieruchomości, niezależnie od sposobu jej wykorzystania. Skarżący powołał się na pismo Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych Ministerstwa Finansów z 1 grudnia 2008 r. w sprawie opodatkowania nieruchomości przedsiębiorcy, który zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, a także odpowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki z dnia 1 marca 2009 r. na interpretację poselską. Decyzją z [...] lipca 2012 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Decyzją z [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność własnej decyzji z [...] lipca 2012 r. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Z treści przywołanego przepisu organ wywiódł, że grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie organu, podstawowym kryterium decydującym o uznaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako związanych z działalnością gospodarczą, jest sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy przedsiębiorca grunty te, budynki, bądź budowle faktycznie wykorzystywał do celów działalności gospodarczej., czy też nie. Taki wniosek wynika również w ocenie organu z dalszej części art. 1 a ust. 1 a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który brak faktycznego wykorzystywania przedmiotów opodatkowania wpływającego na kwestie związane z ich opodatkowaniem, upatruje jedynie w sytuacji zaistnienia bieżącej, permanentnej przeszkody spowodowanej względami technicznymi. W każdym zatem przypadku, gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje gospodarczo posiadanych gruntów, budynków, czy budowli, ale z przyczyn innych niż techniczne, uznać należy, że przedmioty te w dalszym ciągu pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W ocenie organu nie można uznać, by okoliczność sezonowego wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej stanowiła względy techniczne, o jakich mowa w omawianym przepisie. Fakt sezonowego prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi podstawy do różnicowania stawek opodatkowania wykorzystywanych dla tej działalności obiektów, ani też do całkowitego zwolnienia nieruchomości z podatku w okresie poza sezonem lub w okresie zawieszenia działalności gospodarczej. Posiadane przez podatnika nieruchomości pozostają przez cały rok związane z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej. Organ wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, że okresowe niewykorzystywanie nieruchomości nie powoduje, iż przestają być one związane z prowadzoną przez podmiot gospodarczy działalnością gospodarczą. Z tego względu opodatkowanie nieruchomości wykorzystywanej sezonowo do prowadzenia działalności gospodarczej, podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki będzie miało zastosowanie przez cały rok ( wyrok z 28 sierpnia 2008 r., I SA/Ka 1182/07, wyrok z 9 marca 2008 r., I SA/Kr 1195/07). Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie nie jest kwestionowany fakt prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej. O tym, czy podmiot jest przedsiębiorcą, czy też nie, przesądza wpis do rejestru przedsiębiorców. Zawieszenie działalności gospodarczej nie pozbawia strony statusu przedsiębiorcy. Nie skutkuje bowiem wykreśleniem przedsiębiorcy z rejestru osób prowadzących działalność gospodarczą. Organ zauważył, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega nieruchomość, a nie działalność gospodarcza (wyrok z 21 października 2008 r., I SA/Gd 418/08). Kolegium wskazało również, że korzystając z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej uzyskało informację, iż skarżący z dniem [...] kwietnia 2012 r. wznowił działalność gospodarczą. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach lokalnych poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu skarżącego były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w okresie od [...] stycznia 2012 do [...] kwietnia 2012 r.; 2. art. 2 ust. 2 o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niezastosowanie, skutkujące ustaleniem przez organ I i II instancji, iż lasy będące w posiadaniu skarżącego w okresie od [...] stycznia 2012 r. do [...] kwietnia 2012 r. podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo iż nie były zajęte na wykonywanie działalności gospodarczej innej niż leśna, podczas gdy z prawidłowych ustaleń faktycznych oraz zgromadzonego materiału dowodowego niewątpliwie wynika obowiązek zastosowania w tym przypadku ww. przepisu prawa, czyli wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości lasów i objecie ich podatkiem leśnym; 3. art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż w sprawie w trakcie roku podatkowego nie zaszło zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania, podczas gdy okoliczność faktycznego nieprowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w okresie od [...] stycznia 2012 r. do [...] kwietnia 2012 r., a następnie jej wznowienie w dniu [...] kwietnia 2012 r. niewątpliwie stanowiło zdarzenie, o którym mowa w tym przepisie i rodziło obowiązek proporcjalnego naliczenia podatku od nieruchomości, w tym od gruntów i budynków należących do skarżącego najwyższą stawką podatku od nieruchomości dopiero od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie, czyli od [...] maja 2012 r.; 4. art. 6 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niezastosowanie skutkujące opodatkowaniem gruntów i budynków według zasad przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za cały okres 2012 r., podczas gdy okoliczność nie prowadzenia przez skarżącego faktycznej działalności gospodarczej w okresie od [...] stycznia do [...] kwietnia 2012 r., a następnie jej wznowienie od [...] kwietnia 2012 r. bez wątpienia powoduje, iż podatek od nieruchomości za rok 2012 powinien zostać ustalony proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których działalność gospodarcza była prowadzona, czyli od maja 2012 r.; 5. art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż będące w posiadaniu skarżącego lasy w okresie od [...] stycznia do [...] kwietnia 2012 r. polegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo iż nie były zajęte na wykonywanie działalności gospodarczej innej niż leśna. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: 1. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie przez organ II instancji w przeprowadzonym postępowaniu zasady zaufania obywateli do organów państwa albowiem organ nie przeprowadził postępowania w sposób staranny i merytoryczny, a wątpliwości, które pojawiły się w toku postępowania nie zostały rozstrzygnięte na korzyść skarżącego; 2. art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w toku postępowania w II instancji; 3. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie; 4. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał m. in., że treść art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i stwierdził, iż w ciągu roku podatkowego 2012 nastąpiło zdarzenie mające zasadniczy wpływ na wymiar podatku od nieruchomości, a mianowicie w dniu [...] kwietnia 2012r. skarżący wznowił wykonywaną na terenie Ośrodka Wypoczynkowego [...] działalność gospodarczą, podczas gdy w okresie od [...] stycznia do [...] kwietnia 2012r. skarżący w ogóle nie prowadził działalności gospodarczej na tym terenie. Potwierdzeniem tej okoliczności było złożenie przez skarżącego w dniu 12 grudnia 2011r. korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz korekty informacji w sprawie podatku leśnego od dnia [...] października 2011r., z których wynikało, że od dnia [...] października 2011 r. zaprzestał całkowicie wykonywania jakiejkolwiek działalności gospodarczej na terenie Gminy. Wskazana okoliczność powinna spowodować w ocenie skarżącego, zastosowanie w stosunku do niego art. 6 ust. 5 wskazanej ustawy. Skarżący wskazał również, że dokonana przez niego zmiana w ewidencji działalności gospodarczej jednoznacznie wskazuje, że zaprzestał on z dniem [...] września 2011 r. wykonywania jakiejkolwiek działalności gospodarczej na terenie Gminy. Powodem takiego stanu rzeczy było m.in. uznanie przez skarżącego nieopłacalności dalszego prowadzenia działalności na tym terenie, szczególnie z uwagi na fakt, iż poza okresem letnim należący do skarżącego Ośrodek wypoczynkowy nie może funkcjonować, gdyż jego eksploatacja zimą został wykluczona ze względu na stan techniczny wchodzących w jego skład obiektów budowlanych. Podkreślił, że powyższa okoliczność znalazła odzwierciedlenie w opinii technicznej sporządzonej w listopadzie 2010 r. przez rzeczoznawcę budowlanego, której organ nie uwzględnił. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W związku z tym wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Mając na względzie tak określony wzorzec kontroli sądowo administracyjnej, Sąd oddalił skargę , gdyż nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego. Istota sprawy sprowadza się do ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 r. w zakresie gruntów, według stawek najwyższych, stosowanych w przypadku gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie skarżącego nie prowadził on działalności gospodarczej na wskazanych nieruchomościach w okresie od [...] stycznia do [...] kwietnia 2012 r. W ocenie natomiast organu, okoliczność czasowego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej nie ma wpływu na opodatkowanie nieruchomości stawkami podatku przewidzianymi dla gruntów i obiektów związanych z prowadzeniem takiej działalności. Wskazać należy, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Oznacza to, że grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkami, które w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec powyższego podstawowym kryterium decydującym o uznaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako związanych z działalnością gospodarczą, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy jest sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy przedsiębiorca grunty te, budynki bądź budowle faktycznie wykorzystuje dla celów działalności gospodarczej, czy też nie. Taki wniosek wynika również z dalszej części art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który braku faktycznego wykorzystania przedmiotów opodatkowania wpływającego na kwestie związane z ich opodatkowaniem, upatruje jedynie w sytuacji zaistnienia bieżącej, permanentnej przeszkody spowodowanej względami technicznymi. W każdym zatem przypadku, gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje gospodarczo posiadanych gruntów, budynków czy budowli, ale z przyczyn innych aniżeli techniczne, należy uznać, że przedmioty te w dalszym ciągu pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podsumowując stwierdzić należy, że z art.1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu przesądza o zakwalifikowaniu ich, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia, czy wyżej wymienione obiekty są faktycznie wykorzystywane w danej chwili dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, czy nie. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne". W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, powołany przez organy podatkowe rozpoznające niniejszą sprawę, który Sąd orzekający podziela, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale, i to niezależnie od woli podatnika. Nie uzasadnia takiego wyłączenia przykładowo brak środków finansowych, konieczność remontu lub modernizacji, adaptacji obiektu. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. Wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, nie publ., wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05 opubl. baza orzeczeń NSA na: orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Poznaniu z 4 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1124/08 opubl. baza orzeczeń NSA, wyrok WSA w Lublinie z 5 listopada 2008r., sygn. akt I SA/Lu 243/08 opubl. baza orzeczeń NSA). Tym samym uznać należy podnoszone przez skarżącego okoliczności w zakresie niemożliwości prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości w okresie zimowym z przyczyn technicznych, jak nie mające wpływu na prawidłowość zastosowania przez organy podatkowe stawiki podatku od nieruchomości. Trafny jest pogląd organu podatkowego, iż nie można uznać, by okoliczność sezonowego wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej stanowiła względy techniczne, o jakich mowa w omawianym przepisie. Fakt sezonowego prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi podstawy do różnicowania stawek opodatkowania wykorzystywanych dla tej działalności obiektów, ani też do całkowitego zwolnienia nieruchomości z podatku w okresie poza sezonem lub w okresie zawieszenia działalności gospodarczej. Posiadane przez podatnika nieruchomości pozostają przez cały rok związane z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej. Na aprobatę zasługuje również stanowisko organu zgodnie, z którym w niniejszej sprawie nie jest kwestionowany fakt prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej. O tym bowiem, czy podmiot jest przedsiębiorcą, czy też nie, przesądza wpis do rejestru przedsiębiorców. Zawieszenie działalności gospodarczej nie pozbawia strony statusu przedsiębiorcy. Nie skutkuje bowiem wykreśleniem przedsiębiorcy z rejestru osób prowadzących działalność gospodarczą. Słusznie zauważył organ, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega nieruchomość, a nie działalność gospodarcza (wyrok z 21 października 2008 r., I SA/Gd 418/08). Podkreślić należy, ze dokonana przez skarżącego zmiana wpisu w ewidencji działalności gospodarczej nie skutkowała wykreśleniem skarżącego jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z tych też przyczyn, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu niezasadnie były również zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia przepisów postępowania. W szczególności organy podatkowe nie naruszyły art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej. Spór między stronami dotyczył jedyni oceny skutków ustalonych w toku postępowania zdarzeń. Subiektywne przekonanie skarżącego sprowadzające się do odmiennej oceny określonych zdarzeń nie może być utożsamiane z niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art.151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.