I SA/Go 961/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant sekretarz sądowy Grzegorz Oracz po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi L.K., W.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. Oddala skargę. 2. Przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej L.K. doradcy podatkowemu K.K., tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy własną decyzją z dnia [...] maja 2011r. nr [...], którą odmówiono skarżącym L. i W.K. stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izy Skarbowej z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] uchylającej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] sierpnia 2010r. w przedmiocie określenia dochodu za 2005r. i stwierdzającej, że wysokość dochodu za 2005r., który nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego wynosi 27 234, 09 zł. Organy ustaliła następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił L. i W.K. wysokość dochodu za rok 2005 w kwocie 27 321.14 zł oraz orzekł, że osiągnięty dochód nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego. W wyniku złożonego przez skarżących odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego i stwierdził, że wysokość dochodu za rok 2005, który nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego wyniosła 27 234,09 zł. Na w/w decyzję skarżący w dniu 30 grudnia 2010 r. złożyli w Urzędzie Skarbowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, którą organ przesłał do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 4 stycznia 2011r. Prawomocnym postanowieniem z dnia 15 lutego 2011 r. (sygn. akt I SA/Go 109/11) Sąd skargę odrzucił z uwagi na fakt, iż została ona złożona po terminie. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżący wnieśli na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu podnieśli, że składając pismo w dniu [...] listopada 2010 r. w Urzędzie Skarbowym skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej Izby Skarbowej, zawierające wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie zostali zawiadomieni, iż jest to organ niewłaściwy, czym naruszono art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazali, że taka sama sytuacja miała miejsce w odniesieniu do skargi skierowanej do WSA, którą złożyli w dniu 30 grudnia 2010 r. za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego i Dyrektora Izby Skarbowej. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. stwierdzając, że rażącym naruszeniem prawa i zasad postępowania podatkowego nie jest niezawiadomienie o przekazaniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (organ niewłaściwy) pisma strony stanowiącego wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego do Dyrektora Izby Skarbowej, którego powołali jako docelowego odbiorcę pisma. Rażącym naruszeniem prawa nie jest również w ocenie organu I instancji także okoliczność niepowiadomienia skarżących, iż Urząd Skarbowy jest niewłaściwy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W sposób prawidłowo bowiem w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. pouczono skarżących o trybie wniesienia skargi do WSA. Pomimo tego, wniesiono skargę za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu [...] grudnia 2010 r., którą wskazany organ przekazał organowi II instancji w dniu [...] stycznia 2011 r. Wskazał na postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. I SA/Go 109/11 w którym Sąd uznając, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu stwierdził, iż tryb wnoszenia skargi do WSA regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które nie nakładają na organ niewłaściwy obowiązku zawiadamiania strony o przekazaniu skargi do organu właściwego oraz nie precyzują terminu w jakim złożona do niewłaściwego organu skarga ma zostać przekazana do organu właściwego. Od w/w decyzji skarżący wnieśli odwołanie. W uzasadnieniu zarzucono rażące naruszenie prawa w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125, art. 170, art. 209 Ordynacji podatkowej poprzez oczywiste nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania, powstanie skutków nie do pogodzenia z wymogami praworządności, oraz wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania. Skarżący nie zgodzili się z uzasadnieniem i wysokością odliczeń od dochodu w zakresie ulgi rehabilitacyjnej jak i wysokością ulg mieszkaniowych do odliczenia w latach następnych. Za celowe uznali działanie organu polegające na przekazaniu ich skargi do Izby Skarbowej w dniu 4 stycznia 2011 r., tj. po upływie terminu do jej wniesienia do WSA. Podkreślili, że organ podatkowy może zmienić swoją decyzję w każdym czasie, dlatego podania były składane do organu, którego decyzje strona skarżąca kwestionowała. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazując na treść art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym organ podatkowy przeprowadza kontrolę decyzji ostatecznej celem sprawdzenia, czy decyzja ta nie została dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w w/w przepisie. Nadzwyczajny tryb postępowania nie może być traktowany jako kolejna instancja tj. kontynuacja postępowania zwykłego. W trybie tym nie można eliminować z obrotu prawnego decyzji z powodu wad dotyczących postępowania, w którym została wydana. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdził - w oparciu o literalną wykładnie w/w przepisu - że ulga rehabilitacyjna dotyczy wydatków poniesionych na leki dla konkretnej osoby niepełnosprawnej. Poniesione wydatki należy więc odnieść do każdej osoby niepełnosprawnej oddzielnie, a następnie kwotę tą pomniejszyć o 100,00 zł. Nie można natomiast sumować wydatków na leki dla kilku osób niepełnosprawnych. Kwota odliczenia, o której mowa w ww. przepisie musi być bowiem ustalona oddzielnie dla każdej osoby uprawnionej. W związku z powyższym uznał stanowisko strony skarżącej w tym zakresie za nieuzasadnione zaznaczając, iż brak podstaw do twierdzenia, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Również w zakresie przepisu art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brak jest - w ocenie organu odwoławczego - podstaw do przyjęcia, iż organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Podtrzymał stanowisko wyrażone w ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. co do wykładni pojęcia "remont" oraz "modernizacja" wskazując, że wykonywanie przez stronę skarżącą prac budowlanych na piętrze budynku mieszkalnego nie mieści się w rozumieniu pojęcia remont czy modernizacja uprawniającym do skorzystania z ulgi remontowo -modernizacyjnej. Aby można było mówić o wydatkach na remont budynku, budowa remontowanej jego części musi być bowiem zakończona. Dopiero wówczas powstać może bowiem konieczność wymiany dotychczas użytkowanych, zużytych jego elementów. Odnosząc się z kolei do zarzutu pominięcia niektórych faktur i leków, organ odwoławczy stwierdził, że faktury które nie zostały uwzględnione dotyczą miesięcznych wydatków na leki dla poszczególnych osób niepełnosprawnych, które nie przekroczyły w danym miesiącu łącznie kwoty 100,00 zł. W odniesieniu do każdej z tych osób zatem nie było bowiem podstaw do odliczenia. Z kolei faktura VAT nr [...] z dnia [...] listopada 2005r. została uwzględniona w ogólnym rozliczeniu wydatków poniesionych przez Ż.K., brak jedynie opisowego wyszczególnienia tej pozycji w tabelarycznym zestawieniu. W świetle powyższego uznał, że nie doszło do naruszenia prawa w tym zakresie. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarżący zarzucili naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125, art. 170, art. 209 Ordynacji podatkowej poprzez oczywiste, nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania, niewłaściwe ocenienie materiału w sprawie oraz ustalenie tylko tych okoliczności, które są wygodne dla organów podatkowych. Skarżący po raz kolejny nie zgodzili się z uzasadnieniem i wysokością odliczeń od dochodu w zakresie ulgi rehabilitacyjnej oraz wysokością ulg mieszkaniowych do odliczenia w latach następnych. Podnieśli, że z art. 26 ust. 7 a pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie można wywieść, iż kwota poniesionych wydatków na leki musi być ustalona dla danej osoby indywidualnie. Ulgę na leki rozlicza się miesięcznie i można z niej skorzystać, jeśli wydatki na leki przekraczały w danym miesiącu 100,00 zł. Ponadto, nie przedstawiono argumentów ani przepisów prawa, na mocy których wydano dwie różne decyzje w uldze rehabilitacyjnej w tożsamym stanie prawnym. Zarzucono również pominięcie niektórych faktur i leków np. faktury nr [...] z [...] listopada 2005 r. Z kolei w zakresie ulgi remontowo-modernizacyjnej, strona skarżąca powołała się m.in. na wystosowany wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. o uściślenie zmiany w decyzji PINB, iż budynek został wybudowany w 2004 r. Powołując definicję budynku mieszkalnego przytoczoną z wyroku NSA z dnia 30 czerwca 2004r. sygn. FSK 219/04 podkreślono, że budynek mieszkalny zaspokaja potrzeby mieszkaniowe rodziny od 2004 r. czyli od momentu uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Argumentowała dodatkowo, iż papę asfaltowaną połaci dachu, jak i konstrukcję dachu wykonano w 2001 r. (zapisy z 2001 r. w dzienniku budowy), zaś w 2005 r. dokonano jego modernizacji, w związku z czym prawidłowo skorzystano z ulgi remontowo-modernizacyjnej. W ocenie strony skarżącej, spełniła łącznie wszystkie warunki do skorzystania z w/w ulgi, ponieważ wydatki zostały poniesione na własne potrzeby mieszkaniowe, zajmowanego na podstawie tytułu prawnego budynku mieszkalnego (art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy). Pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego potwierdza natomiast fakt zakończenia budowy budynku, jak również legalizuje jego użytkowanie i daje podatnikowi prawo do odliczenia w latach 2003 -2005 wydatków poniesionych na remont i modernizację budynku mieszkalnego, po uzyskaniu pozwolenia. Zdaniem strony skarżącej, dokonywano różnych ustaleń w zakresie tego samego stanu faktycznego w odrębnych sprawach podatkowych tj. zwrotu VAT, ulgi remontowo – modernizacyjnej, ulgi rehabilitacyjnej czym naruszono zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę zaufania do organów podatkowych. Strona skarżąca zarzuciła także, że nie poinformowano ją o zwróceniu się przez Naczelnika Urzędu Skarbowego do PINB o wyjaśnienie czy zapis " prace związane z wykończeniem dachu budynku mieszkalnego" należy kwalifikować jako dalszą budowę czy też jego modernizację oraz czy wyjaśnienia w tych kwestiach dotyczyły sprawy VZM, czy też ulgi remontowo – budowlanej. Zwrócono uwagę, że Urząd Skarbowy nie zawiadomił również o przekazaniu pisma z dnia [...] listopada 2010 r. do Izby Skarbowej, w którym Państwo K. zwracali się o wskazanie brakującej dokumentacji, czym naruszono art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślono, że organ podatkowy powinien kierować pisma do obu podatników, a nie tylko do jednego. Ponadto, przepisy Ordynacji podatkowej nakładają na organ podatkowy obowiązek dopuszczenia strony do przeprowadzonych przez niego czynności procesowych. Zapewnienie stronie tego uprawnienia jest warunkiem uznania okoliczności faktycznych za udowodnioną. Tymczasem organ podatkowy nie umożliwił stronie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, w związku z czym okoliczności przyjęte w decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione. Ponadto strona skarżąca podniosła, że w momencie składania pisma do Izby Skarbowej oraz skargi do WSA 30 grudnia 2010 r. nie otrzymała zawiadomienia informującego, że jest to organ niewłaściwy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik skarżącej L.K. - doradca podatkowy K.K. - wniósł w piśmie z dnia [...] maja 2012 r. stanowiącym uzupełnienie wniosków oraz uzasadnienia skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa. W uzasadnienie podkreślił, iż przekazanie skargi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego organowi odwoławczemu po upływie terminu do jej wniesienia stanowi rażące naruszenie zasad postępowania podatkowego. Dodatkowo organ niewłaściwy nie poinformowała strony skarżącej o fakcie złożenia podania do organu niewłaściwego. Tym samym, dopuszczono się naruszenia art. 120 oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Podtrzymano również stanowisko w kwestii ulgi remontowo – modernizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd jest władny to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie uchybia prawu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola legalności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2011r. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie tego organu z dnia [...] maja 2011 r., którym odmówiono skarżącym L. i W.K. stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Izy Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. Tak więc Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, decyzja ostateczna jest dotknięta wadami określonymi w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), skutkującymi stwierdzeniem jej nieważności. A zatem, czy organ podatkowy mając na uwadze w/w przepis dokonał prawidłowej weryfikacji decyzji ostatecznej pod kątem przesłanek w nim zawartych. Na wstępie, należy jednak podkreślić, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi jeden z nadzwyczajnym trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Jest to zatem wyłom od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 128 Ordynacji podatkowej). Jak podkreślił WSA w Szczecinie w wyroku z 6 października 2010 r. (syn. akt I SA/Sz 508/10) zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od tej zasady (tzw. tryby nadzwyczajne) podlegają ścisłej wykładni. Wskazana instytucja ma na celu zatem stworzenie prawnej możliwości weryfikacji decyzji ostatecznej pod kątem wad określonych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, które posiadają charakter materialnoprawny (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2011 r. II FSK 2582/10). Podkreślenia jednak wymaga, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, co do istoty. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie zarzuty strony. Taka praktyka stanowiłaby bowiem naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2010 r., I GSK 704/09, LEX nr 744855). Skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. wskazali, że w/w decyzja jest dotkniętą wadą z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Owe rażące naruszenie prawa upatrują zaś w niezawiadomieniu ich, że złożyli pisma do organu niewłaściwego. Taka sytuacja zdaniem skarżący miała miejsce zarówno w odniesieniu do pisma złożonego w dniu 23 listopada 2010 r. w Urzędzie Skarbowym w którym wypowiedzieli się co zebranego sprawie materiału dowodowego jak i skargi skierowanej do WSA w Gorzowie Wlkp. a złożonej w w/w urzędzie na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. Tak sformułowane zarzuty Sąd uznaje za chybione. Odnosząc się do rażącego naruszenia prawa na które strona skarżąca wskazuje należy podkreślić, że w orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest pogląd, iż nie każde naruszenie prawa ma charakter rażący, lecz takie które powoduje, iż treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa Zatem taka sytuacja ma miejsce jedynie wówczas, gdy orzeczenie organu w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (zob. wyrok NSA z 7 czerwca 2001r ., III SA 907/00; wyrok NSA z 13 lipca 2001 r., III SA 1110/00, niepubl.). W świetle powyższych wytycznych, Sąd nie dostrzegł by ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...] listopada 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Tak wiec zarzut naruszenia art. 170 § 1 Ordynacji w związku z niezawiadomieniem strony skarżącej o wniesieniu przez nią podania do organu niewłaściwego nie jest wystarczający do tego by uznać, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując bowiem prostego zestawienia treści decyzji z w/w przepisem nie można przyjąć, że niezawiadomienie przez organ skarżących o fakcie złożenia pisma z dnia [...] listopada 2011r. do organu niewłaściwego a w konsekwencji o przekazaniu go do organu właściwego, miało charakter rażącego naruszenia prawa. Zaznaczyć należy, iż pismo skarżących z [...] listopada 2010r. zostało doręczone organowi odwoławczemu w dniu 29 listopada 2010 r., a zatem przed wydaniem ostatecznej decyzji. Tym samym, kwestie podnoszone we wskazanym piśmie były znane temu organowi. Ponadto, niewątpliwym jest – w ocenie Sądu - że nie zawiadomienie o czynności technicznej, jaką było przekazanie pisma skarżących z [...] listopada 2010 r. zgodnie z właściwością nie wywarło negatywnych skutków w sferze prawnej skarżących. Na uwagę zasługuje również okoliczność, iż skarżący powołują się na rażące naruszenia prawa procesowego tj. art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej. Tymczasem, mimo że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być się rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym prawa procesowego, to jednak musi to być wada tkwiąca w samej decyzji, a tego rodzaju wada na ogół jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Co więcej, nie będzie uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (zob. B. Gruszczyński, w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyńki, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa Komentarz, Warszawa 2009, s. 936.). W świetle powyższego - w ocenie Sądu - w niniejszej sprawie nie można mówić o wadzie tkwiącej w samej decyzji, nie tylko dlatego, że podnoszony zarzut jest stricte procesowy, ale przede wszystkim dlatego, iż naruszenie to nie oddziaływało na rozstrzygnięcie sprawy. W tym kontekście, nie zasługuję również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125 oraz art. 209 Ordynacji podatkowej z uwagi na fakt, że ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej odpowiada prawu. Jak został bowiem powyżej zaakcentowane, w odniesieniu do norm regulujących postępowanie administracyjne naruszenie tylko norm godzących bezpośrednio w decyzję pociąga za sobą sankcję nieważności. Ewentualne zatem uchybienia organu w zakresie postępowania dowodowego z pewnością nie mogą być zaliczone do oczywistych naruszeń prawa godzących w decyzję w stopniu, który czyniłby ją nieakceptowalną w obrocie prawnym. Skarżący podnoszą również, że niezawiadomienie ich o tym, iż złożyli skargę do WSA za pośrednictwem organu niewłaściwego tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego, w konsekwencji doprowadziło do jej odrzucenia przez Sąd. Nadto, w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej L.K. z dnia [...] maja 2012 r. wskazano, powołując się na orzeczenie NSA z 7 października 2010 r. (sygn. akt II FSK 1418/10), że organ przekazując skargę organowi właściwemu winien działać w tej materii niezwłocznie, mając na uwadze upływ terminu do wniesienia skargi oraz konstytucyjne prawo strony do sądu. Ustosunkowując się do powyższego, należy na wstępie podkreślić, że art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej odnosi się wyłącznie do postępowania przed organami administracji publicznej, z kolei tryb postępowania w stosunku do pisma kwalifikowanego jakim jest skarga do sądu administracyjnego, regulują przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl natomiast art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi. Tym samym, za bezzasadny należy uznać zarzut niezawiadomienia skarżących o złożeniu skargi do organu niewłaściwego. Taki bowiem nakaz nie wynika z w/w przepisów. Ponadto, w postępowaniu dotyczącym skargi sądowoadministracyjnej, nie będzie miał zastosowania – co zostało powyżej wykazane - art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej, zatem nie mogło dojść do jego naruszenia. Podnoszona okoliczność nieprzekazania przez organ I instancji w trybie niezwłocznym złożonej skargi do organu właściwego również nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim dlatego, że w/w okoliczność jest bez znaczenia w niniejszej sprawie, w której Sąd weryfikuje ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. pod kątem przesłanek nieważności z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem pod kątem wad, które tkwią w samym rozstrzygnięciu i dotyczą tych przepisów prawa, które organ zastosował wydając decyzję. Tymczasem zarzut pełnomocnika skarżącej dotyczy postępowania sądowego, które zostało zainicjowane – choć nieskutecznie - po wydaniu ostatecznej decyzji, przez co nie mógł zostać uwzględniony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia jej nieważności. Chybione są również zarzuty podniesione w odwołaniu oraz powielone w skardze, o dotyczące naruszenia w stopniu rażącym art. 26 ust. 7a pkt 12 oraz art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Skarżący kwestionując ostateczną decyzję organu II instancji w zakresie ulgi rehabilitacyjnej jak i remontowo – modernizacyjnej zmierza w istocie do kontynuacji postępowania zwykłego, podczas gdy niniejsze postępowanie dotyczy postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym. W/w zarzuty podnoszone na etapie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, zmierzające do ponownego rozpoznania sprawy, nie mogły zostać uwzględnione, gdyż niniejsze postępowanie do tego nie służy. Nie sposób również uznać, że doszło do rażącego naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego. Spór w tym względzie dotyczył bowiem odmiennej interpretacji przepisów, podczas gdy o rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji, gdy to naruszenie ma charakter oczywisty, dostrzegalny na "pierwszy rzut oka", co zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Sąd podziela pogląd organu, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje błędny zapis w sentencji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2011 r. z którego wynika, iż organ ten decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2011 r. bezsprzecznie bowiem wynika, że organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił. Na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 2 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółach zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 nr 31, poz. 153) zasądzono od Skarbu Państwa wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu. (-) D. Skupień (-) K. Skowrońska – Pastuszko (-) J. Wierchowicz