II SA/Go 1014/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.B. na pismo Burmistrza z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprzedaży nieruchomości w trybie bezprzetargowym postanawia: 1. odrzucić skargę 1. zwrócić skarżącemu – P.B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu. Wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. P.B. zwrócił się do Burmistrza o bezprzetargową sprzedaż nieruchomości działka nr [...], celem przyłączenia do należącego do niego gospodarstwa rodzinnego w celach rolniczych. Burmistrz Gminy pismem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] poinformował wnioskodawcę, iż nie uwzględniono jego wniosku. Wyjaśnił również iż przedmiotowa nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej i nie może być sprzedana w drodze bezprzetargowej. Nadto stwierdził, iż nieruchomość przylega również do innej nieruchomości nie będącej własnością wnioskodawcy. Natomiast sprzedaż bezprzetargową może wystąpić w sytuacji gdy grunt nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi i może być zbyta tylko dla jednego nabywcy. Pismo zostało podpisane przez Zastępcę Burmistrza, działającego z upoważnienia Burmistrza. Pismem z dnia [...] października 2009 r. P.B. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z odwołaniem od "decyzji Zastępcy Burmistrza Szp. T.G. w sprawie bezprzetargowego zakupu działki rolnej położonej w we wsi [...] ozn. Nr [...]". W uzasadnieniu strona wyjaśniła, iż w zaskarżonym piśmie, nie wskazano nawet, iż jest to decyzja lub inna forma pisma urzędowego. Ponadto nie powołano podstawy prawnej, uzasadnienia prawnego oraz czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie . Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż powyższe pismo stanowi skargę na działanie Zastępcy Burmistrza, w związku z czym, działając w oparciu o przepis art. 19, art. 229 pkt 7 i art. 231 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 r. ze zm. - dalej "kpa"), pismem z dnia [...] października 2009 r. przekazało je do Burmistrza, jako do organu właściwego. Z kolei Burmistrz, pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. poinformował P.B., iż na podstawie art. 38 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 z późn. zm) Burmistrz dn. [...].09.2009 r. ogłosił l publiczny przetarg ustny na sprzedaż nieruchomości niezabudowanej położonej w [...]. Ogłoszenie to wywieszono na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego i przekazano sołtysowi sołectwa celem opublikowania dn. [...].09.2009 r. W dniu [...] września 2009 r. do Urzędu Miejskiego wpłynął wniosek P.B. o bezprzetargową sprzedaż ww nieruchomości. Stwierdził również, iż Burmistrz analizując treść wniosku w kontekście zapisu art. 37 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie znalazł podstawy do odwołania przetargu o czym poinformował zainteresowanego pismem z dnia [...].10.2009 r. Nadto wskazał, iż w dniu [...] października 2009 r. odbył się przetarg na w/w nieruchomość. Do przetargu stanęło dwóch oferentów w tym także P.B.. Jednakże przetarg wygrał drugi oferent. Powyższe stanowiło podstawę uznania skargi przekazanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wraz z pismem z dnia [...] października 2009 r. za bezzasadną. P.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na działanie Urzędu Miasta i Gminy w sprawie przetargu na działkę rolną nr [...]. Wskazał, iż przedmiotem skargi jest odrzucenie jego wniosku o bezprzetargową sprzedaż w/w działki, oraz odrzucenie jego odwołania w tej sprawie z dnia [...].10.2009 r. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania w sprawie wniosku złożonego [...] września 2009 r. Wyjaśnił, iż Urząd po raz kolejny odrzucił jego skargę jako bezzasadną pismem z dnia [...].12.2009 r. Pomimo jego roszczenia doprowadzono do przetargu, w którym wziął udział, po to żeby mieć szansę na nabycie spornej działki. Jednak przetarg wygrał inny oferent, przez co wnioskodawca stracił możliwość polepszenia warunków gospodarowania i powiększenia powierzchni swojego gospodarstwa. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone w toku postępowania stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi głównie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W przedmiotowej sprawie skarga P.B. dotyczy pisma z dnia [...] grudnia 2009 r. Burmistrza, którym organ wyjaśnił okoliczności uznania braku możliwości sprzedaży nieruchomości działka nr [...] w trybie bezprzetargowym. Przede wszystkim jednak, w ocenie Sądu P.B. kwestionuje fakt przeprowadzenia przetargu oraz to, iż w wyniku przegrania przez niego przetargu został pozbawiony możliwości polepszenia warunków gospodarowania. Dla oceny czy niniejsza sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych istotne znaczenie ma wskazanie procedury, w jakiej następuje zbycie nieruchomości stanowiącej mienie komunalne (należące do Skarbu Państwa). Tryb zbywania (sprzedaż, oddanie w użytkowanie wieczyste) nieruchomości należących do gminy, stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, następuje w drodze przetargu lub w drodze bezprzetargowej. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami zasadą jest, że nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Celem przetargu jest bowiem umożliwienie podmiotowi zainteresowanemu w zawarciu określonej umowy wyboru najkorzystniejszej dla niego oferty (ochrona interesu publicznego) spośród ofert zgłaszanych przez uczestników przetargu i na zawarcie z wybranym oferentem umowy. Wszyscy uczestnicy przetargu mają takie same prawa i obowiązki oraz podlegają jednolitym regułom postępowania. Kodeksowa regulacja przetargu opiera się na zasadzie wolności kontraktowej ( por. Z. Radwański: Prawa cywilne - część ogólna, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 302 i n.). Ustawodawca jednocześnie w art. 37 ust. 2 i ust. 3 wymienił sytuacje, kiedy zbycie nieruchomości następuje bez przetargu. Wyliczenie zawarte w ust. 2 i ust. 3 art. 37 ma charakter taksatywny, a zatem poza przypadkami wymienionymi w tych przepisach sprzedaż nieruchomości wymaga przetargu. Stosownie do treści art. 38 ust. 1 ugn przetarg ogłasza, organizuje i przeprowadza właściwy organ albo minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1. Ogłoszenie o przetargu podaje się do publicznej wiadomości nie wcześniej niż po upływie terminów, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4. W ogłoszeniu o przetargu podaje się informacje zamieszczone w wykazie oraz czas, miejsce i warunki przetargu, a w razie ogłoszenia kolejnego przetargu lub rokowań, również terminy przeprowadzenia poprzednich przetargów. Ogłoszenie o przetargu wywiesza się w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację o ogłoszeniu przetargu podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych właściwego urzędu (art. 38 ust. 2 ugn). Jednakże przed ogłoszeniem o przetargu, stosownie do treści art. 38 ust. 3 ugn, rozpatruje się wnioski osób uprawnionych do nabycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku, informacji o nieruchomości, której ten wniosek dotyczy, nie zamieszcza się w ogłoszeniu o przetargu. Właściwy organ (albo minister właściwy do spraw Skarbu Państwa) w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1, może odwołać ogłoszony przetarg jedynie z ważnych powodów, niezwłocznie podając informację o odwołaniu przetargu do publicznej wiadomości, w sposób określony w ust. 2. W informacji podaje się także przyczynę odwołania przetargu (art. 38 ust. 4 ugn). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, iż pojęcie "sprawa z zakresu administracji publicznej", którym posługuje się ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazując zakres spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych (art. 3 § 1 ppsa), należy interpretować w sposób szeroki (uchwała sygn. akt OPS 3/98, ONSA z 1998 r., z. 4, poz. 109; wyrok sygn. akt OSA 1/99, ONSA z 1999 r., z. 4, poz. 109; wyrok sygn. akt OSA 2/00, ONSA z 2001 r., z. 2, poz. 48; uchwała sygn. akt OPS 11/00, ONSA z 2001 r., z. 2, poz. 52). Także Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 27 września 1994 r., sygn. akt W 10/93 stwierdził, że działalność gmin również w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status gmin i mienia komunalnego działalność gmin odbywa się także według przepisów prawa samorządowego. Z tego względu działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu wykonywania administracji publicznej, mimo, że zmierzają do wywołania w przyszłości skutków cywilnoprawnych. Tak więc nie można z góry przyjąć założenia, że uchwała, która pozostaje lub może pozostawać w związku ze sprawą cywilną nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Tym bardziej nie można uznać, że nie jest uchwałą w sprawie z zakresu administracji publicznej uchwała organu gminy, która sama przez się nie wywołuje skutków cywilnoprawnych, lecz jedynie zmierza do podjęcia czynności, które skutki takie wywołują (także uchwała NSA sygn. akt l OPS 4/08). W konsekwencji w orzecznictwie sądów administracyjnych za dopuszczalne uznaje się wniesienie skargi, w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie na uchwałę rady gminy w przedmiocie przekazania do sprzedaży w trybie bezprzetargowym (np. wyrok WSA w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 70/08, wyrok NSA sygn. akt l OSK 1199/08, wyrok WSA w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 620/07, wyrok NSA l OSK 503/08) oraz na zarządzenie Burmistrza w przedmiocie ogłoszenia wykazu nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży (np. wyrok WSA we Wrocławiu sygn. akt II SA/Wr 36/09, wyrok WSA w Lublinie sygn. akt II SA/Lu 622/06, wyrok NSA sygn. akt l OSK 159/07). Wyjaśnić należy, iż decyzja co do przeznaczenia nieruchomości do zbycia podejmowana jest przez gminę w zakresie jej uprawnień właścicielskich (art. 140 kc). Wprawdzie uprawnienia jednostki samorządu terytorialnego doznają w tym zakresie ograniczenia, które uzasadnione jest interesem społeczności lokalnej oraz znaczeniem majątku komunalnego dla realizacji zadań własnych samorządu. Jednakże gmina nie może zostać pozbawiona swobody w zakresie decyzji co do sposobu rozporządzenia należącą do niej nieruchomością, w tym znaczeniu, iż żaden podmiot nie może wymusić na gminie, aby zbyła należącą do niej nieruchomość. Z treści przepisu art. 38 ust. 3 ugn wywieść można, iż wójt (burmistrz, prezydent miasta) obowiązany jest przed ogłoszeniem przetargu przeprowadzić postępowanie w celu ustalenia, czy w sprawie nie zachodzi okoliczność uzasadniająca dokonanie sprzedaży w trybie bezprzetargowym, poinformować te osoby o takiej możliwości i rozpatrzyć wniesione przez nie wnioski. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku, informacji o nieruchomości, której ten wniosek dotyczy, nie zamieszcza się w ogłoszeniu o przetargu. Jednakże w przypadku, gdy w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 37 ust. 2 i 3 ugn, organ ogłasza przetarg. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku, następuje etap, w którym strony podejmują rokowania (art. 28 ust. 2 ugn). Przepisy prawa nie upoważniają organu do wydania władczego orzeczenia w sprawie, w zakresie złożonego wniosku, adresowanego do indywidualnie oznaczonego podmiotu. Władztwo organu, w szerokim ujęciu pojęcia administracji publicznej, przejawia się w tym przedmiocie w czynności zarządzenia ogłoszenia przetargu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został również pogląd, iż samo żądanie od organu administracji sprzedaży (oddania w wieczyste użytkowanie) działki w trybie bezprzetargowym, nie jest sprawą administracyjną, podlegającą załatwieniu przez wydanie decyzji (art. 104 kpa). Rozporządzanie nieruchomością przez jego właściciela następuje w formie czynności cywilnoprawnych poprzez zawarcie umowy sprzedaży lub użytkowania wieczystego. Naturą stosunków cywilnoprawnych jest równorzędność stron. W sytuacji gdy wnioskodawca domaga się sprzedaży (zbycia, oddania w wieczyste użytkowanie) na jego rzecz określonej nieruchomości, to mamy do czynienia ze sprawą, do której nie mają zastosowania przepis Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem sprawa sprzedaży, rozporządzania nieruchomością przez jej właściciela nie zawiera elementu administracyjnego - władczego. Organ administracji (w niniejszej sprawie Burmistrz) występujący tu jako osoba prawna nie może rozpoznać wniosku skarżącego dotyczącego sprzedaży nieruchomości, jako organ administracji, poprzez wydanie decyzji administracyjnej, w której w sposób władczy i jednostronny, jako sprzedawca, określiłby sytuację podmiotu - wnioskodawcy, jako kupującego. Sprawy dotyczące sprzedaży są sprawami, których nie obejmuje przepis art. 1 kpa, a konsekwencji nie są sprawami, w których wydawana jest decyzja administracyjna. Żaden przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami nie nakłada na organ obowiązku orzeczenia w tym zakresie w formie decyzji (postanowienia)( wyrok WSA w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 125/08). Analiza powołanego przepisu art. 37 oraz art. 38 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. nr 261 poz. 2603 ze zm.) w kontekście przepisów art. 3 § 2 ppsa nie pozwala więc na zakwalifikowanie zaskarżonego pisma Burmistrza do żadnej z wymienionych w nim kategorii aktów podlegających zaskarżeniu trybie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych rozważań wynika w sposób jednoznaczny, iż zaskarżone pismo Burmistrza nie może być uznane za decyzję administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 ppsa), czy też postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ppsa) oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Oczywistym jest, że nie jest to również żaden z aktów o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 ppsa. Rozważenia w niniejszej sprawie wymaga, czy zaskarżona czynność (pismo) może być uznana za inny niż określone w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Stosownie do treści powołanego przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa należy przyjąć, że przedmiot skargi w niej przewidzianej zakreślają takie elementy jak, brak charakteru decyzji lub postanowienia wydawanych w postępowaniach jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3, musi mieć charakter zewnętrzny i indywidualny w tym znaczeniu, że skierowany do indywidualnie oznaczonego podmiotu ( nie generalnie), który nie jest podporządkowany organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność (por. wyrok NSA z 4 lutego 1998 r., II SA 1367/97, ONSA 1998, nr 4, poz. 139; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 13 października 2003 r., OPS 4/2003, ONSA 2004, nr 1, poz.8). Akt (czynność) taki musi mieć charakter publicznoprawny, dotyczyć sfery "z zakresu administracji publicznej". Skarga z tego przepisu może więc dotyczyć aktów i czynności organów administracji publicznej oraz innych jednostek organizacyjnych, które są uprawnione do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia "działalność administracji publicznej". Zatem w zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się tylko takie akty lub czynności, które zawierają element władztwa administracyjnego. Z kolei działanie władcze to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, a adresat jest związany tym jednostronnym działaniem. Wreszcie akt lub czynność musi "dotyczyć" uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wyżej wskazano, poza aktami, w których właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego (rada gminy lub wójt, burmistrz, prezydent miasta) decydują bądź to sprzedaży (oddaniu do wieczystego użytkowania) w określonym trybie lub o ogłoszeniu przetargu, organy nie są uprawnione do podejmowania władczych aktów lub czynności, w zakresie wniosku o sprzedaż nieruchomości. Organy orzekają o uprawnieniach podmiotów zainteresowanych w w/w generalnych aktach, nie wydają zaś indywidualnych orzeczeń, dotyczących uprawnień poszczególnych podmiotów - wnioskodawców. Pismo informujące, o braku podstaw do przeprowadzenia sprzedaży nieruchomości w trybie bezprzetargowym nie ma charakteru orzeczenia władczego. Zaznaczyć przy tym należy, iż niedopuszczalne jest skarżenie tego typu pisma w trybie instancji. Wreszcie wskazać należy, iż pismo Skarżącego z dnia [...] października 2009 r. przekazane zostało przez Kolegium do rozpatrzenia Burmistrzowi, jako skarga wniesiona w trybie przepisów działu VIII kpa. Zgodnie z art. 227 kpa, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Odnosząc się do tej skargi, organ wyjaśnił skarżącemu okoliczności faktyczne i prawne spornej sprawy. W myśl art. 237 § 3 kpa o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 kpa. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, bowiem nie jest ono żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 -7 ppsa, w tym także innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa (por. G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego t.ll, Zakamycze 2005, s.544-545). Akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa muszą spełniać następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Warszawa 2006, s.29-30) Zawiadomienie z art. 238 § 1 kpa nie posiada tej ostatniej cechy, co przesądza o niezaskarżalności tego typu czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym także sądu orzekającego, panuje ugruntowany pogląd, że tryb ,,ogólnoskargowy" (art. 221-240 kpa) jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materiałno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA sygn. akt III SAB 7/99, sygn. akt II GSK 913/09, orzeczenia WSA w Gorzowie Wlkp: postanowienie sygn. akt II SA/Go 349/08, postanowienie sygn. akt II SA/Go 745/07, postanowienie sygn. akt II SA/Go 310/08, postanowienie sygn. akt II SA/Go 782/09). W tym zakresie skargę P.B. należy uznać, za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Zgodnie ze wskazanym przepisem, Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jednocześnie wyjaśnić należy, iż Sąd działając na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a., zgodnie z którym z urzędu zwraca się stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi - organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom, postanowił o zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych. Kwota ta zostanie stronie zwrócona, stosownie do treści art. 225 p.p.s.a. na jej koszt, po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.