II SA/Go 1100/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.J. o sprostowanie wyroku z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1100/17 w sprawie ze skargi K.J. w przedmiocie wymierzenia grzywny Komendantowi Wojewódzkiemu Policji za niewykonanie wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 23/17 odmówić sprostowania wyroku. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art 217 k.p.a., K.J. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie zaświadczenia w sprawie pobieranego przez policjanta w stanie spoczynku równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia [...] lutego 2017 r. Naczelnik Wydziału Nieruchomości KWP wezwał K.J. do wyjaśnienia zakresu wnioskowanego zaświadczenia, wskazania danych osoby, której dotyczą informacje w formie zaświadczenia. Jednocześnie organ poinformował, że podstawą prawną naliczania i zarządzania do wypłaty równoważnika za brak lokalu funkcjonariuszom jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczególnych zasad przyznawania, odmowy przyznawania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130). Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. K.J. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenie oraz o wyjaśnienie przyczyn zwłoki w załatwieniu jego wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2017 r. skarżący wniósł zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji na niezałatwienie w terminie jego wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r., w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. organ wskazał, że dane zawarte we wniosku nie były wystarczające do wydania zaświadczenia, wobec czego wystosowano pismo z prośbą o doprecyzowanie wniosku. K.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na niezałatwienie w terminie podania z dnia [...] lutego 2017 r. o wydanie zaświadczenia w sprawie realizacji przez skarżony organ prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 23/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji do załatwienia wniosku skarżącego K.J. z dnia [...] lutego 2017 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zarzut bezczynności organu w załatwieniu wniosku skarżącego okazał się zasadny. Organ nie wydał wnioskowanego zaświadczenia, jak również nie załatwił wniosku poprzez orzeczenie o odmowie jego wydania. Komendant Wojewódzki Policji, uwzględniając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. określone w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r., uprawomocnionym w dniu 8 sierpnia 2017 r., wydał w dniu [...] lipca 2017 r. postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia K.J. w sprawie pobieranego przez policjanta w stanie spoczynku równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Pismem z dnia [...] października 2017 r. K.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w przedmiocie wymierzenia grzywny Komendantowi Wojewódzkiemu Policji za niewykonanie wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Go 23/17. Zdaniem skarżącego mimo upływu terminu określonego w wyroku, organ pozostaje w milczeniu i jakichkolwiek działań i czynności. Skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia o treści ustalonej przez organ, niezwłocznie po doręczeniu organowi odpisu prawomocnego wyroku. Wskazał, że wydanie zaświadczenia jest konstytutywnym obowiązkiem organu. Wniósł także o uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności i ta bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa, w związku z naruszeniem wyroku i określonego w nim terminu bez uzasadnienia prawnego i faktycznego. Ponadto skarżący, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. wniósł o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w maksymalnej ustawowej wysokości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Wyrokiem z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1100/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę K.J.. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organ wykonał wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 czerwca 2017 r., II SAB/Go 23/17 i to przed otrzymaniem prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do niewykonania wyroku w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a. Skoro zarzucane przez stronę skarżącą niewykonanie wyroku nie wystąpiło, to w świetle art. 154 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny, jak i do zastosowania innych środków prawnych o których mowa w tym przepisie. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie skarżącej w dniu 10 kwietnia 2018 r. Pismem procesowym z dnia [...] kwietnia 2018 r. skarżący wniósł o sprostowanie orzeczenia poprzez sprostowanie w rozstrzygnięciu oddalenia skargi, na odrzucenie skargi, albowiem zdaniem skarżącego Sąd nie mógł tej skargi rozpoznać, wobec niewyczerpania wymagalnego wezwania organu skarżonego do wykonania wyroku sądowoadministracyjnego zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku strony w terminie siedmiu dni od daty doręczenia organowi odpisu wyroku opatrzonego klauzulą prawomocności, lub w tym terminie załatwienia sprawy, tym samym zdaniem skarżącego Sąd omyłkowo w miejsce odrzucenia wpisał oddala. Ponadto skarżący wniósł o sprostowanie tytułu orzeczenia, na postanowienie, albowiem według skarżącego odrzucenie skargi następuje wyłącznie postanowieniem, co oznacza, że orzeczenie wydrukowano na błędnym druku sądowym, co jego zdaniem uzasadnia sprostowanie tego zakresu, oraz sprostowania doręczonego pouczenia. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. skarżący został wezwany do wskazania w terminie 7 dni, czy pismo z dnia [...] kwietnia 2018 r., w którym wnosi on o sprostowanie sentencji wyroku jest jedynie wnioskiem o sprostowanie wyroku z dnia 8 marca 2018 r. czy też, jest to skarga kasacyjna od wyroku z dnia 8 marca 2018 r., pod rygorem uznania, iż jest to jedynie wniosek o sprostowanie sentencji wyroku z dnia 8 marca 2018 r., sygn.. akt II SA/Go 1100/17. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 28 kwietnia 2018 r.. K.J. w zakreślonym terminie nie wskazał charakteru pisma z dnia [...] kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zdaniem Sądu wniosek K.J. o sprostowanie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 144 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej zwanej p.p.s.a. sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym – od podpisania sentencji wyroku. Oznacza to, że od chwili związania sentencja wyroku może ulec zmianie tylko w wypadkach i na zasadach przewidzianych ustawą. Jedną z takich możliwości, choć w ograniczonym zakresie przewiduje art. 156 §), w myśl którego Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie wskazuje się, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Za niedokładność może być uznane nieprawidłowe oznaczenie imienia strony, choćby było ono zgodne z oznaczeniem podanym w pozwie, jeżeli nie ma wątpliwości, że strona, która brała udział w procesie, nosi w rzeczywistości imię o innym brzmieniu (por. postanowienie SN z dnia 13 stycznia 1964 r., II CR 194/63, OSNC 1965, nr 2, poz. 27). Za niedokładność, która powinna być sprostowana, sąd uznał nieuwzględnienie w treści wyroku faktu uczestnictwa w rozprawie prokuratora, niezależnie od oceny strony co do działalności prokuratora w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2005 r., II OZ 327/05, niepubl.). W zakresie błędu pisarskiego przyjmuje się, że to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przez błąd rachunkowy należy natomiast rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (postanowienie SN z dnia 21 czerwca 1967 r., II CZ 48/67, OSNC 1968, nr 1, poz. 10). Jeżeli natomiast chodzi o inne oczywiste omyłki to uznaje się, iż są one swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego, która może przykładowo polegać na wadliwej nazwie orzeczenia. Nie ulega jednak wątpliwości, iż w każdym przypadku oczywistość omyłki oznacza, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. sprostowaniu nie podlega natomiast mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem, względnie podstawa faktyczna rozstrzygnięcia (postanowienie NSA z dnia 15 września 2016 r., II FSK 3573/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym (por. postanowienie NSA z dnia 4 sierpnia 2017 r., II GZ 591/17. CBOSA). Skarżący domaga się zmiany wyroku poprzez zastąpienie słów "oddala skargę", słowami "odrzucić skargę" oraz zmianę słowa "wyrok" na słowo "postanowienie". W ocenie Sądu takie żądanie nie spełnia przesłanek z art. 156 § 1 p.p.s.a. Żądana zmiana zmierza bowiem faktycznie do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wyroku. Ingeruje bowiem w jego treść, co wyklucza możliwość sprostowania w żądanym przez skarżącego zakresie. Z powyższych Sąd na podstawie art. 156 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.