II SA/Go 112/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu dnia 15 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2012r. Przedsiębiorstwo [...] S.A., reprezentowane przez radcę prawnego B.B., wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] grudnia 2011r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] października 2011r. nakładającą na Przedsiębiorstwo karę pieniężną w wysokości 300 zł. Niniejsza skarga została przekazana przez Dyrektora Izby Celnej do tutejszego Sądu dnia 13 lutego 2012r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II-go Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 lutego 2012r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej Spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej - pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej dnia 22 lutego 2012r. (do rąk K.J., osoby uprawnionej do odbioru przesyłki). W wyznaczonym terminie brak formalny skargi nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z dyspozycją art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, skarga musi odpowiadać wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych oraz zawierać dodatkowe elementy określone w tym przepisie. Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały przez ustawodawcę m.in. w art. 46 ppsa. Na mocy § 3 tego przepisu, jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo. Obowiązek pełnomocnika w tym zakresie przewidziany został nadto w art. 37 § 1 ppsa, zgodnie z którym pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy i rzecznik patentowy mogą przy tym sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny pojęcie pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 37 § 1 ppsa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych dla wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. W sytuacji, w której stroną w postępowaniu jest osoba prawna, właściwą formą wykazania przez zgłaszającego się w jej imieniu pełnomocnika procesowego umocowania organu udzielającego pełnomocnictwa dokumentem jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2010r., sygn. akt I FSK 916/10). Podkreślić trzeba, że od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie zwalnia ani fakt, że pełnomocnictwo przedłożono w postępowaniu administracyjnym, ani złożenie tegoż dokumentu do innej sprawy sądowoadaministracyjnej z upoważnieniem do występowania we wszystkich sprawach przed sądami administracyjnymi (por. powołane powyżej orzeczenie NSA i postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 grudnia 2010r., sygn. akt VI SA/Wa 2256/10). Niedołączenie do skargi pełnomocnictwa stanowi jej brak formalny, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. W przypadku jego niezachowania zastosowanie znajduje art. 49 § 1 ppsa, na mocy którego przewodniczący wzywa skarżącego do uzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. Zgodzić się należy przy tym z poglądem, że w przypadku gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, w postaci przedłożenia pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika (por. postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2007r., sygn. akt I GSK 1001/06). W razie natomiast nieuzupełnienia braków formalnych skargi, bądź uzupełnienia ich po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie w imieniu Przedsiębiorstwa [...] S.A., przez radcę prawnego B.B., nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 46 § 3 ppsa, co skutkowało wezwaniem pełnomocnika do uzupełnienia jej braków w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczone zostało pełnomocnikowi skutecznie w dniu 22 lutego 2012r. Doręczenie wezwania osobie uprawnionej do odbioru korespondencji pod adresem strony skarżącej wskazanym w skardze jako adres do doręczeń odpowiadało wymogom art. 67 ppsa. Termin do wykonania wskazanych w wezwaniach obowiązków upłynął zatem z dniem 29 lutego 2012r. Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braków, do czasu upływu zakreślonego terminu braki formalne skargi nie zostały jednak przez radcę prawnego B.B. uzupełnione. Uznać tym samym należało, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Ponadto, odnotować można, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wezwania skarżącego do podpisania skargi. W tej kwestii podzielić należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 25 listopada 2010r. (sygn. akt I FSK 916/10) stwierdził, że art. 58 § 1 pkt 3 ppsa w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Oznacza to, iż sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę radcy prawnego) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając sądowi żadnego w tym względzie wyboru. Stwierdzić też trzeba, że wezwanie strony do podpisania skargi, w przypadku nieuzupełnienia braku przez pełnomocnika, prowadziłaby do uprzywilejowania stron korzystających z usług pełnomocników profesjonalnych względem stron, które z takiej możliwości z różnych względów nie korzystają. Jednocześnie zaakcentować należy, że skutkowałoby to naruszeniem art. 32 Konstytucji RP, a więc zasady równości wobec prawa. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny (np. w postaci braku podpisu pod skargą) nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie odrzucona w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ppsa bez ponownego wezwania. Posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez tego pełnomocnika wiedzę i doświadczenie zawodowe, a nie dlatego, że stwarza dla sądu dodatkowe obowiązki względem obowiązków wobec stron, które takiego pełnomocnika nie mają. Stąd też Sąd w niniejszej sprawie nie wzywał strony do podpisania skargi. Zasadność wystosowanie takiego wezwania, w ocenie Sądu, można by rozważać jedynie w przypadku zaistnienia wątpliwości co do tego, czy osoba występująca w imieniu strony skarżącej może ją reprezentować w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wątpliwości takiej nie ma natomiast w przypadku radcy prawnego, który zgodnie z art. 35 § 1 ppsa, może być pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.