II SA/Go 180/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.S. na czynność Starosty Powiatu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. pełnomocnik profesjonalny D.S. zwrócił się do Starosty o stwierdzenie nadpłaty w opłacie za wydanie karty pojazdu w związku z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, o stwierdzenie uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty pobranej przez organ za wydanie karty pojazdu [...] o nr rej. [...] oraz o zwrot nadpłaconej kwoty. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Starosta Powiatu załatwił powyższy wniosek odmownie wskazując, że kwestionowana wysokość opłaty wynikała z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, którego § 1 stracił moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. Zatem opłata, którą skarżący uiścił w 2004 roku została pobrana na podstawie obowiązującego prawa. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. doręczonym organowi w dniu 22 stycznia 2015 r., pełnomocnik D.S. wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie nadpłaty w opłacie za wydanie karty pojazdu, stwierdzenie uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty pobranej przez organ oraz poprzez zwrot nadpłaconej kwoty. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa udzielonej pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], organ podtrzymał swoje stanowisko i uznał, że nie ma podstaw do zwrotu żądanej kwoty. Pełnomocnik D.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której – jako zaskarżony akt wskazał akt "stwierdzony pismem Starosty z dnia [...] stycznia 2015 r. (nr [...])" i wniósł o jego uchylenie, stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, stwierdzenie obowiązku organu administracji dokonania zwrotu skarżącemu części opłaty w wysokości 425 zł za kartę pojazdu wydaną dla samochodu marki [...] o nr rej. [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie należy podkreślić, iż odrzucenie skargi następuje w sytuacji, gdy skarga nie spełnia określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej zwanej p.p.s.a.), warunków koniecznych do jej skutecznego złożenia. Jednym z takich warunków formalnych wniesienia skargi jest złożenie jej na akt lub czynność objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Skarga D.S., wniesiona do Sądu przez pełnomocnika skarżącego, dotyczy pisma Starosty Powiatu z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], które to pismo stanowi odpowiedź organu na wniesione uprzednio przez pełnomocnika wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w postępowaniu wywołanym wnioskiem D.S. z dnia [...] grudnia 2014 r. o zwrot nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu. Odnosząc się do tak określonego przedmiotu zaskarżenia należy zgodzić się z twierdzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu - uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W świetle natomiast art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść do sądu po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym strona dowiedziała się lub mogła dowiedzieć podjęciu aktu lub dokonaniu czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Termin do złożenia skargi jest przy tym zachowany ( art. 52 § 2 p.p.s.a.) jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z powyższego wynika, że wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa jest wymogiem formalnym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego Wykładnia art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że skarga do sądu służy na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie przysługuje natomiast na udzieloną przez organ odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, dokonanego kwestionowaną czynnością lub aktem. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy bowiem ewentualnemu wyeliminowaniu naruszenia prawa, którego dopuszczono się ewentualną odrębną, wcześniejszą czynnością w sprawie z zakresu działalności administracji publicznej. Zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega nie odpowiedź wydana na skutek rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ale czynność, którą to prawo w ocenie jednostki naruszono, przy jednoczesnym zweryfikowaniu, czy czynność ta jest czynnością w sprawie z zakresu działalności administracji publicznej ( por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2012 r., I OSK 2377/12, postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2010 r. , II GSK 189/10 , postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp z dnia 12 stycznia 2011 r., II SA/Go 860/10 ). Należy ponadto wyjaśnić, iż odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest swojego rodzaju rozstrzygnięciem podjętym w postępowaniu odwoławczym służącym weryfikacji wadliwości aktu w taki sposób, że zastępuje tenże akt. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie uruchamia bowiem szczególnego trybu odwoławczego. Stwarza organowi możliwość samodzielnej weryfikacji aktu w sytuacji, gdy strona zamierza skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005; s. 241). Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego mogłoby podlegać pismo Starosty Powiatu z dnia [...] grudnia 2014 r., w którym organ jednoznacznie odmówił pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego i zwrotu części uiszczonej opłaty za wydanie karty pojazdu. To właśnie pismo uznać bowiem należy za akt (czynność) z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. Profesjonalny pełnomocnik skarżących wyraźnie wskazał, że przedmiotem jego skargi jest pismo Starosty z dnia [...] stycznia 2015 r., stanowiące w istocie odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu, na taką odpowiedź skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Postępowaniem sądowo-administracyjnym rządzi zasada skargowości. Konsekwencją jej przyjęcia jest uznanie, iż wskazanie przez stronę zaskarżonego aktu i organu, którego działania skarga dotyczy pozostaje dla sądu administracyjnego wiążące ( por. postanowienie NSA z 11 grudnia 2008 r. , II GZ 316/08 ). W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.