II SA/Go 204/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.K. na pismo Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w sprawie przekazania odwołania właściwemu organowi postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] Wojewoda [...] maja 2017 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, powołując się na art. 65 § 1 k.p.a., przekazał według właściwości do Komendanta Głównego Policji odwołanie K.J. z dnia [...] kwietnia 2017 r. W odwołaniu tym K.J. wskazał, że odwołuje się od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu pisma organ podał, iż pismem z dnia [...] lutego 2019 r. Starosta przekazał Wojewodzie pismo I.K. z dnia [...] stycznia 2019 r. zatytułowane ,,odwołanie od decyzji z [...] kwietnia 1995 r., znak: [...]". Następnie Wojewoda wyjaśnił, iż powyższego pisma nie można rozpatrzyć na podstawie przepisów regulujących postępowanie przed organem II instancji z uwagi na fakt, iż dotyczy ono decyzji ostatecznej, a w takich okolicznościach przysługuje wyłącznie wniosek o wznowienie postępowania do rozpoznania którego właściwy jest organ administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. Zdaniem Wojewody pismo I.K. zakwalifikować należy zatem jako wniosek o wznowienie postępowania, do rozpoznania którego właściwym jest Starosta. W dniu 29 marca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga I.K. na pismo, określone w skardze jako ,,decyzja", z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...], domagając się jej uchylenia. Skarżący podkreślił w skardze, iż pismo, które skierował do Wojewody jest odwołaniem, a nie jak uznał organ wnioskiem o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej i powielając stanowisko wyrażone w zaskarżonym piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W przedmiotowej sprawie skarga I.K. dotyczy pisma Wojewody z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], którym organ ten w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a. przekazał Staroście pismo I.K, określone jako odwołanie, z dnia [...] stycznia 2019 r. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z S.A. pozwolenia na remont linii [...] w miejscowości [...], jako organowi właściwemu. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Z treści tego przepisu wynika, iż przekazanie podania organowi właściwemu następuje w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie. Przekazanie podania, jako czynność materialno-techniczna, pozostaje poza wskazanym w art. 3 § 2 p.p.s.a. zakresem kognicji sądu administracyjnego, gdyż nie jest ona ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro zatem czynność ta nie podlega zaskarżeniu, to nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, w tym m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OZ 318/15, 18 stycznia 2012 r. I OSK 38/12, z 17 lipca 2014 r. I OSK 1545/14, 19 maja 2016 r. II OSK 1040/16 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.