II SA/Go 237/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy z dnia [...] r. nr IV/12/2011 w sprawie uchylenia uchwały Rady Gminy z dnia [...] r. nr XX/97/2008 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy" I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Gminy kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. orzeka, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu. Rada Gminy podjęła na sesji [...] stycznia 2011 r. uchwałę Nr IV/12/2011 w sprawie uchylenia uchwały Nr XX/97/2008 z [...] grudnia 2008 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy". Uchwała doręczona została organowi nadzoru 31 stycznia 2011 r. Rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] lutego 2011 nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst. jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej: u.s.g, stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy z [...] stycznia 2011 r. Nr IV/12/2011. W uzasadnieniu organ nadzorczy stwierdził, iż przedmiotowa uchwała istotnie narusza prawo, tj. art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, zwanej dalej: P.o.ś), art. 48 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm. ), zwanej dalej: P.g.g oraz art. 10 ust. 1 pkt 11, art. 12 ust. 3 oraz art. 48 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej: u.p.z.p. Organ przytoczył treść art. 125 P.o.ś, zgodnie z którym złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Zdaniem Wojewody ochrona ta, w oparciu o zapisy art. 72 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy, polega na zapewnieniu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego warunków utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska. Zgodnie z art. 48 P.g.g, udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, uwzględnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Z kolei, art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p stanowi, że w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z występowania udokumentowanych złóż kopalin oraz zasobów wód podziemnych. W myśl ust. 2 tego artykułu, w studium określa się w szczególności: 1) kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów; 2) kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy; 3) obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu kulturowego i uzdrowisk. W ocenie organu nadzoru, uchylenie uchwały Rady Gminy Nr XX/97/2008 spowoduje umożliwienie przerwania prac planistycznych nad zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w zakresie rozwiązań przestrzennych związanych z budową elektrowni opalanej węglem brunatnym lub produktami z węgla brunatnego i niezbędnymi instalacjami wraz z kopalnią odkrywkową węgla brunatnego. Po uchyleniu w/w uchwały brak będzie możliwości przeznaczenia tych terenów pod budowę kopalni węgla brunatnego. Według utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych obowiązek uwzględnienia udokumentowanego złoża kopaliny w takich dokumentach planistycznych jak studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz planach miejscowych oznacza prawny obowiązek ukształtowania ich ustaleń w sposób umożliwiający eksploatację złoża kopaliny. Zdaniem Wojewody za nieprawidłowy uważa się też pogląd, że dopiero uzyskanie koncesji na wydobywanie kopaliny wyznaczającej granice terenu górniczego wywołuje obowiązek gminy w zakresie ochrony i umożliwienia eksploatacji danego złoża. Ponadto Wojewoda stwierdził, iż brak jednoznacznego przeznaczenia w studium gminy złóż węgla brunatnego pod działalność wydobywczą nie wypełnia zapisów realizacyjnych "Polityki energetycznej Polski do 2030r.", która została przyjęta 10 listopada 2010 r. przez Radę Ministrów, zyskując tym samym rangę programu zawierającego zadania rządowe, służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym (art. 48 ust. 3 u.p.z.p). Organ nadzoru zwrócił uwagę na zawarte w załączniku nr 3 tego dokumentu ("Program działań wykonawczych na lata 2009-2012") zapisy wskazujące na konieczność sukcesywnego wprowadzania do wojewódzkich i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ochrony przed dalszą zabudową złóż węgla kamiennego i brunatnego o strategicznym znaczeniu dla bezpieczeństwa energetycznego kraju. Wśród udokumentowanych złóż węgla brunatnego wymienione zostały w przedmiotowym załączniku obszary: "[...]", "[...]", "[...]". Wojewoda zapisami art. 12 ust. 3 u.p.z.p jest zobligowany do podjęcia czynności zmierzających do wprowadzenia rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym ujętych w programach rządowych do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W ocenie organu nadzoru, przyjęta przez Radę Gminy uchwała Nr IV/12/2011 stoi w sprzeczności ze wskazanymi powyżej zapisami "Polityki energetycznej Polski do 2030r.", uniemożliwiając jej realizację. Ponadto, referendum lokalne rozstrzygnęło kwestię budowy odkrywkowej kopalni węgla brunatnego, natomiast uchwała Nr XX/97/2008 z [...] grudnia 2008 rozstrzygnęła zmiany w studium. Studium nie jest aktem prawa miejscowego i jego treść nie ma bezpośredniego wpływu na budowę kopalni lub elektrowni. Zdaniem organu nadzoru brak zgody na te inwestycję nie przesądza w żadnym stopniu o treści studium. Natomiast brak w studium obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym może być przesłanką zastosowania art. 12 ust 3 u.p.z.p. Zastosowanie zaś tego przepisu - w warunkach braku w studium rozmieszczenia inwestycji celu publicznego lub przeznaczenia tego obszaru pod inne cele - może być w przyszłości źródłem nieuzasadnionej szkody Skarbu Państwa (kwestia wywłaszczeń). Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze złożyła Gmina i zarzuciła naruszenie: 1. art. 91 ust. 5 u.s.g w zw. z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a, przez pozbawienie skarżącego możliwości wypowiedzenia się w sprawie a tym samym uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu a także nieprzeprowadzenie w niezbędnym zakresie postępowania dowodowego i niewyjaśnienie sprawy; 2. art. 91 ust. 1 u.s.g przez stwierdzenie, że zachodzi wyraźna i oczywista sprzeczność poddanej kontroli uchwały Rady Gminy z przepisem powszechnie obowiązującego prawa, mimo tego, że w rzeczywistości sprzeczność nie zachodzi oraz przez niewskazanie na czym sprzeczność ze wskazanymi w rozstrzygnięciu nadzorczym przepisami miałaby polegać; 3. art. 125 P.o.ś przez jego błędną wykładnię oderwaną od pozostałych przepisów ustawy oraz od wykładni art. 48 P.g.g a także zawartej w art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) zasady zrównoważonego rozwoju; 4. art. 48 P.g.g przez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten zobowiązuje do ukształtowania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w sposób umożliwiający eksploatację złoża a nawet realizację konkretnej inwestycji, podczas gdy ustanawia on jedynie powinność uwzględnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego złóż kopalin; 5. art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p przez bezpodstawne jego zastosowanie skoro Gmina uwzględniła złoża węgla brunatnego w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Gminy Nr IV/14/2003 z [...] lutego 2003 r. 6. art. 12 ust. 3 u.p.z.p. przez bezpodstawne zastosowanie pomimo tego, że jest to przepis skierowany do wojewody i znajdujący zastosowanie dopiero wówczas, gdy gmina nie uwzględniła w studium inwestycji publicznych przewidzianych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w programach, o których mowa w art. 48 ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy inwestycja polegająca na budowie kopalni i elektrowni w gminie nie została we wskazanych dokumentach uwzględniona; 7. art. 48 ust. 1 i 3 u.p.z.p. przez bezpodstawne zastosowanie pomimo tego, że chodzi o przepis kompetencyjny skierowany do Rady Ministrów, ministrów oraz centralnych organów administracji rządowej i gmina swoją uchwałą nie mogła go naruszyć. Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i zasądzenie od organu nadzorczego kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Zgodnie z przepisem art. 98 ust. 1 u.s.g, rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia, a do postępowania w tych sprawach, stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Zatem usunięcie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, iż za dopuszczalne sąd uznał wniesienie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody przez Radę Gminy, reprezentowaną przez Wójta Gminy, któremu organ ten powierzył wykonanie swej uchwały o zaskarżeniu rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego. W systemie władz gminy organem wyposażonym w uprawnienia do jej reprezentacji w postępowaniach sądowych, w tym również w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi na rozstrzygnięcie organu nadzorczego, dotyczące gminy, jest jej wójt (burmistrz, prezydent miasta), bowiem zgodnie z art. 31 u.s.g wójt (burmistrz, prezydent) kieruje bieżącymi sprawami gminy i reprezentuje ją na zewnątrz. Uznając zatem, iż wymogi formalne, w tym w zakresie dochowania terminów do złożenia skargi, zostały spełnione sąd, zgodnie z treścią art. 1 i 2 p.p.s.a., dokonał kontroli legalności aktu podjętego przez Wojewodę i stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g nieważna jest uchwała lub zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego sprzeczna z prawem. Natomiast przepis art. 91 ust. 4 u.s.g. stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Z powyższego wynika, że – z przeciwieństwa do postanowień art. 91 ust. 4 u.s.g. - każde istotne naruszenie prawa powoduje stwierdzenie nieważności aktu organu gminy dotkniętego taką wadą. W wyroku z 21 marca 2007 r., IV SA/Wa 2296/06 (LEX nr 320813), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że użyty w art. 91 ust. 1 u.s.g termin "sprzeczność" jest pojęciem nieostrym. Sprzeczność uchwały lub zarządzenia organu gminy z prawem musi być oczywista i bezpośrednia; nie ma tej sprzeczności, jeżeli określone rozstrzygnięcie podjęte przez ten organ nie jest wyraźnie zakazane przez ustawodawcę i mieści się w granicach swobodnego uznania. Natomiast w wyroku z 29 listopada 2006 r., l OSK 1287/06, (LEX nr 320891), Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że kryterium oceny legalności uchwały rady gminy w świetle art. 91 ust. 1 u.s.g stanowi jej zgodność z prawem. Wynika to jednoznacznie ze sformułowania "uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne". Przez sprzeczność taką należy przy tym rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego. Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Nr IV/12/2011 z [...] stycznia 2011 r. w sprawie uchylenia uchwały Nr XX/97/2008 z [...] grudnia 2008 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy", uznając, iż uchwała ta w sposób istotny narusza przepisy prawa. Podstawowym zatem problemem wymagającym rozważenia w niniejszej sprawie była kwestia ochrony złoża kopalin oraz ich możliwość ewentualnego (późniejszego) eksploatowania. Zgodnie z art. 125 P.o.ś złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Z kolei w myśl art. 48 P.g.g udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, uwzględnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Przywołany przepis ma na celu ochronę złóż kopalin przed zagospodarowaniem miejsc ich występowania w sposób wykluczający ewentualną, przyszłą eksploatację. Reguluje zatem sytuacje, w której udokumentowane zostały już złoża kopalin natomiast nie został jeszcze wyznaczony teren górniczy. Nie odnosi się więc do kopalin, na których wydobycie została już udzielona koncesja, terenów górniczych dotyczy bowiem już nie art. 48 lecz art. 53 P.g.g, nakazujący dla terenów tych sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania miejscowego chyba że rada gminy podejmie uchwałę o odstąpieniu od tego obowiązku. Podkreślić trzeba, że ani art. 48 P.g.g ani stanowiący jego odpowiednik art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 P.o.ś (nakazujący w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego gmin m.in. uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż) nie wymagają oznaczania w planie złóż jego granic, a jedynie uwzględnianie faktu ich istnienia i płynących z tego uwarunkowań przy przyjmowaniu odpowiednich rozwiązań planistycznych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 4 października 2010 r., II SA/Gl 735/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Gmina [...] lutego 2003 r. podjęła uchwałę Nr IV/14/2003 w sprawie:"Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy". Z części graficznej studium wynika, że uwzględniono w nim udokumentowane złoża węgla brunatnego "[...]". Oznacza to, że Gmina, podejmując uchwałę w sprawie studium, uwzględniła treść art. 48 P.g.g, art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 P.o.ś oraz art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p (który także nakazuje uwzględnianie w studium obszarów występowania udokumentowanych złóż kopalin). Powyższe ustalenie w studium, a więc uwzględnienie, iż na terenie gminy znajdują się złoża węgla brunatnego, było jak najbardziej prawidłowe. Pamiętać bowiem trzeba, że ustalenia studium, jako aktu polityki przestrzennej gminy, nie mogą być nadmiernie szczegółowe, wykluczając możliwość ich konkretyzacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 lutego 2009 r., II OSK 920/2008, orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie bardzo szczegółowo, co w ocenie sądu nie jest wymagane w odniesieniu do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, Rada Gminy w uchwale intencyjnej z [...] grudnia 2008 r. Nr XX/97/2008 wyraziła zamiar zagospodarowania występującego na terenie gminy złoża węgla brunatnego. W uchwale tej w §2 wskazuje się bowiem, że "przedmiotem zmiany studium jest zmiana w zakresie rozwiązań przestrzennych związanych z budową elektrowni opalanej węglem brunatnym lub produktami z węgla brunatnego i niezbędnymi instalacjami wraz z kopalnią odkrywkową węgla brunatnego". Z związku z powyższym powstaje pytanie, czy Rada Gminy podejmując zaskarżoną uchwałę, w sposób istotny - jak uznał organ nadzoru - naruszyła podane w rozstrzygnięciu nadzorczym przepisy. Odpowiadając na tak postawione pytanie, wskazać należy, że zaskarżona uchwała uchyla uchwałę z [...] grudnia 2008 r. Nr XX/97/2008, która – co zostało już wyżej wskazane – w sposób zbyt szczegółowy regulowała sposób zagospodarowania złoża. Nadto zaznaczyć należy, że na skutek uchylenia uchwały z [...] grudnia 2008 r. w obrocie prawnym pozostaje uchwała w sprawie studium z [...] lutego 2003 r. Nr IV/14/2003, która uwzględnia występujące na terenie gminy złoża węgla brunatnego. Podkreślenia wymaga także, że uchylenie uchwały z [...] grudnia 2008 r. nie oznacza (pomijając stanowisko mieszkańców gminy wyrażone w referendum lokalnym) w przyszłości braku możliwości przeznaczenia tych terenów pod budowę kopalni węgla brunatnego. Takie przeznaczenie może bowiem określać plan miejscowy, dla którego ustalenia studium są wiążące (art. 9 ust. 4 u.p.z.p). Nie można zatem podzielić poglądu Wojewody, który uznał, iż uchwała Rady Gminy z [...] stycznia 2011 r. Nr IV/12/2011 wydana została z istotnym naruszeniem art. 125 P.o.ś, art. 48 P.g.g i art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p. Odnosząc się do stanowiska Wojewody, iż uchwała istotnie narusza art. 12 ust. 3 oraz art. 48 ust. 1 i 3 u.p.z.p, albowiem stoi w sprzeczności z zapisami "Polityki energetycznej Polski do 2030 r.", wskazać należy, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący, iż art. 12 ust. 3 u.p.z.p określa kompetencje wojewody do wydania zarządzenia zastępczego w sytuacji, gdy rada gminy nie uchwaliła studium, nie przystąpiła do jego zmiany albo, uchwalając studium, nie określiła w nim obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim, ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego lub w programach zawierających zadania rządowe (służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym). Skoro przepis ten nie określa obowiązków gminy lecz wojewody, to nie można w związku z tym przyjąć, że Rada Gminy podejmując [...] stycznia 2011 r. uchwałę Nr IV/12/2011 w sposób istotny naruszyła jego treść. Nadto, jak zasadnie wskazał skarżący, przepis art. 48 ust. 3 u.p.z.p stanowi, że programy zawierające zadania rządowe, służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, Rada Ministrów przyjmuje w drodze rozporządzenia, a więc przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Tymczasem w sprawie polityki energetycznej Polski do 2030 r. Rada Ministrów podjęła (10 listopada 2009 r.) uchwałę. Zatem przyjąć należy, że program ten jako akt wewnętrzny nie ma charakteru normatywnego, wiążącego władze Gminy. Uzasadniony okazał się zarzut naruszenia przez Wojewodę art. 91 ust. 5 u.s.g w zw. z 10 k.p.a, poprzez uniemożliwienie skarżącemu wzięcia w postępowaniu nadzorczym czynnego udziału. Jak wynika z akt sprawy zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie zostało doręczone Radzie Gminy [...] lutego 2011 r., tj. w tym samym dniu, w którym organ nadzoru wydał swoje rozstrzygnięcie. Faktyczne powiadomienie organu gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego w tym samym dniu, w którym postępowanie to zostało zakończone (wydano rozstrzygnięcie nadzorcze) niewątpliwie pozbawiło ten organ możliwości składania wyjaśnień czy przedstawiania dowodów jeszcze przed rozstrzygnięciem sprawy. Uchybienie to miało w ocenie sądu wpływ na wynik sprawy, gdyż niewątpliwie czynny udział Wójta Gminy w postępowaniu nadzorczym pozwoliłby na pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza wątpliwości związanych uwzględnieniem w studium z 2003 r. złoża węgla brunatnego, występującego na terenie Gminy. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 148 i art. 152 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. Uwzględnienie skargi zobowiązuje sąd do zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania (art. 200 p.p.s.a). W tej sprawie poniesione przez skarżącego koszty odpowiadały wysokości wpisu od skargi (300 zł) oraz kosztom zastępstwa procesowego. Sąd zasądził je w wysokości wynikającej z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).