II SA/Go 24/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi Organizacji "S" na decyzję Regionu "S" z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Regionu "S" z dnia [...]r., II. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Regionu "S" na rzecz skarżącej Organizacji "S" kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] października 2014 r. Organizacja Międzyzakładowa nr [...] zwróciła się z wnioskiem do Regionu [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem Protokołu X Walnego Zebrania Delegatów Regionu [...], które odbyło się [...] maja 2014 r. ; 2. kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem Regulaminu obrad X Walnego Zebrania Delegatów Regionu [...], które odbyło się [...] maja 2014 r. ; 3. nagrania obrad X Walnego Zebrania Delegatów Regionu [...], które odbyło się [...] maja 2014 r. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Region [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej wskazując, że byłoby to niezgodne z § 14 statutu, który uprawnia jedynie do udzielania informacji o decyzjach i innych działaniach władz oraz § 55 statutu [...], który zobowiązuje zarząd regionu do przestrzegania postanowień statutu. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Organizacja Międzyzakładowa nr [...] odwołała się od decyzji Regionu wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentując to tym, że statut [...] nie może stanowić podstawy prawnej odmowy udzielenia informacji publicznej. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Region podtrzymał swoją decyzję i ponownie odmówił udostępnienia informacji publicznej wskazując jako powód odmowy niezgodność ze statutem [...]. Jako dodatkową przyczynę odmowy podano również argument, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej . W związku z tym skarżący powinien wykazać interes publiczny, czego zdaniem Zarządu Regionu [...] nie zrobił. Skargę na wyżej wymienioną decyzje złożyła Organizacja Międzyzakładowa nr [...], zarzucając jej naruszenie prawa materialnego w postaci art. 2 i art. 4 ust. 2 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej — poprzez nieuzasadnione odmówienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej oraz naruszenie przepisu prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to art. 8, 11, 107 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 17 § 1 i art. 16 § 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez sporządzenie nazbyt lakonicznego uzasadnienia skarżonej decyzji, które uniemożliwiło stronie prześledzenie toku rozumowania podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej, a w konsekwencji uniemożliwiło prawidłową kontrolę orzeczenia. Zdaniem strony skarżącej w uzasadnieniu nie wskazano w szczególności na czym miałoby polegać przetworzenie informacji publicznej, co miało stanowić najistotniejszą przesłankę odmowy udzielenia informacji. Co więcej podmiot zobowiązany w decyzji nie wskazał podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz nie pouczył strony o przysługujących jej uprawnieniach. W odpowiedzi na skargę Region [...] wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności organ powołał się na okoliczność, iż nie jest organem administracji publicznej i nie ma obowiązku działania w oparciu o przepisy postępowania administracyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, iż protokół X Walnego Zebrania Delegatów dotyczył wyników wyborów do władz Zarządu Regionu. Protokół zawiera załączniki (lista obecności, protokół z wyborów), obejmujące dane osobowe, których upublicznienie jest chronione prawem. Organ dodał, iż na dzień złożenia wniosku nie był w posiadaniu kserokopii protokołu w takiej formie, aby ją udostępnić. Zdaniem organu dokonanie usunięcia danych osobowych skutkuje przyjęciem, iż informacja uzyskałaby status przetworzonej. Skoro informacja była informacją przetworzoną organ wyjaśnił, iż wnioskodawca nie wykazał, iż informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Ponadto organ poinformował, iż nie posiada nagrania z obrad, gdyż nie były one rejestrowane. Organ dodał, iż delegat Komisji Międzyzakładowej był w dniu [...] maja 2014 r. kandydatem na przewodniczącego Regionu, zgłoszonym przez przewodniczącego Komisji. Organ zaznaczył, iż delegat i przewodniczący Komisji Międzyzakładowej mają uprawnienia do wglądu m.in. do wszelkich protokołów Regionu [...], w tym protokołu z Walnego Zebrania Delegatów Regionu, które mogą zostać udostępnione do wglądu w siedzibie Regionu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanową inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej, czy celowościowej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Mając na uwadze tak nakreślony zakres kognicji Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu była decyzja Regionu [...] z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiająca udostępnienia informacji publicznej Organizacji Międzyzakładowa nr [...] w następstwie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W pierwszej kolejności należy rozważyć, czy skarżony podmiot jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 – określanej dalej jaki u.d.i.p.), ponieważ determinuje to podejmowanie dalszej analizy zasadności skargi. Negatywny bowiem wynik wyżej wskazanej analizy skutkowałby oddaleniem skargi. W tym zakresie należy odwołać się do treści art. 4 u.d.i.p. W ust. 1 ustawodawca wymienił jako zobowiązanych: władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Skarżony Region [...] niewątpliwie nie zalicza sę do powyższych podmiotów. Jednakże w art. 4 ust. 2 u.d.i.p. ustawodawca przewidział, iż obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego ( Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z póź. zm. – określanej dalej jako u.t.k.) oraz partie polityczne. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.t.k. za reprezentatywne organizacje związkowe uznaje się ogólnokrajowe związki zawodowe, ogólnokrajowe zrzeszenia (federacje) związków zawodowych i ogólnokrajowe organizacje międzyzwiązkowe (konfederacje), które spełniają łącznie następujące kryteria: 1) zrzeszają, z zastrzeżeniem ust. 3, więcej niż 300.000 członków będących pracownikami, 2) działają w podmiotach gospodarki narodowej, których podstawowy rodzaj działalności jest określony w więcej niż w połowie sekcji Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), o której mowa w przepisach o statystyce publicznej. W myśl art. 6 ust. 3 u.t.k. przy ustalaniu kryterium liczebności, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, uwzględnia się nie więcej niż po 100.000 członków organizacji związkowej będących pracownikami zatrudnionymi w podmiotach gospodarki narodowej, których podstawowy rodzaj działalności jest określony w jednej sekcji Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), o której mowa w przepisach o statystyce publicznej. Organizacja związkowa ubiegająca się o uznanie jej za reprezentatywną organizację związkową przy ustalaniu liczby pracowników, o której mowa w ust. 2, nie uwzględnia pracowników zrzeszonych w tych spośród jej organizacji członkowskich, które są lub w okresie roku przed złożeniem wniosku o stwierdzenie reprezentatywności były zrzeszone w reprezentatywnej organizacji związkowej mającej przedstawicieli w składzie Komisji. Skarżony Region [...] jest terenową jednostką organizacyjną [...] ( § 16 ust. 2 statutu [...]), ujawnioną w Krajowym Rejestrze Sądowym ( poz. 14 rubr. 3 - k. 41 ), posiadającą osobowość prawną ( § 17 statutu w zw. z art. 13 pkt 7 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych Dz. U z 2014 , poz. 167 – określanej dalej jako u.z.z. ), którą tworzą organizacje zakładowe i międzyzakładowe, których teren działania lub siedziba znajduje się w obszarze działania regionu ( § 22 statutu ). Region ma swoją władzę uchwałodawczą, wykonawczą i kontrolną ( § 34 ust.1 statutu ). Przy czym na zewnątrz region reprezentuje przewodniczący zarządu ( § 42 ust. 5 w zw. z § 34 ust.3 pkt 3 statutu ). [...] jest jednym z trzech reprezentatywnych organizacji związkowych w rozumieniu art. 6 ust.2 u.k.t. ( por. informację na stronie prowadzonej przez Departament Dialogu i Partnerstwa Społecznego Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej - http://www.dialog.gov.pl/dialog-krajowy/trojstronna-komisja-ds-spoleczno-gospodarczych/sklad-komisji/ ). W związku z tym, iż Region [...] jest jednostką organizacyjną [...], tym samym jest również podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 2 u.d.i.p. Na realizację obowiązku udostępniania informacji publicznych nie wpływa kwestia charakteru stosunków łączących podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej z wnioskodawcą. W przypadku wystąpienia wszystkich pozytywnych przesłanek zastosowania przepisów u.d.i.p. i braku wyłączeń wskazanych w art. 5 u.d.i.p. żądana informacja będzie podlegać udostępnieniu ( por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 42 ). Stąd też fakt, iż żądającym tej informacji jest inna jednostka organizacyjna, działająca w strukturach [...], jednakże również posiadająca osobowość prawną ( § 17 statutu w zw. z art. 13 pkt 7 u.z.z. ) pozostaje bez znaczenia dla realizacji obowiązków wynikających z u.d.i.p. Przesądziwszy kwestie podmiotowe, należało wyjaśnić na gruncie niniejszej sprawy aspekt przedmiotowy, a mianowicie, czy informacja o której udzielenie zwrócił się skarżący we wniosku z [...] października 2014 r. jest informacją publiczną. Odpowiedzi na powyższe pytanie, należy upatrywać w szerokim pojęciu definicji informacji publicznej ( art. 61 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ) w powiązaniu z przepisami u.z.z. Tak jak wskazano powyżej podmioty ujęte w przepisie art. 4 ust. 2 u.d.i.p. nie są oczywiście ani podmiotami władzy publicznej, ani podmiotami wykonującymi zadania publiczne, ale podmiotami, które zostały wymienione przez ustawodawcę i zobowiązane do udostępniania informacji publicznej na zasadach tejże ustawy. Nie należy zatem dokonywać sztucznego podziału definicji "informacja publiczna", zawartego w art. 1 u.d.i.p., na informację podlegającą udostępnieniu przez podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i na informację podlegającą udostępnieniu przez podmioty wskazane w art. 4 ust. 2 u.d.i.p. Takie rozróżnienie pozostawało by w sprzeczności z generalnym kryterium przyjętym w definicji zawartej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., odnoszącej się do pojęcia – "sprawa publiczna" i z potrzebą jednakowego potraktowaniem obu powyższych podmiotów. W tej materii decyduje treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p., który uznaje każdą informację o sprawach publicznych za informację publiczną. Zatem każda informacja spełniająca kryterium przedmiotowe ustawy o dostępie do informacji publicznej będzie informacją w sprawach publicznych. W prawie polskim brak jest innej definicji informacji publicznej, niż wskazana w powyższym przepisie. Dlatego łatwiej jest określać zbiór "informacja publiczna" poprzez wskazanie negatywne, a mianowicie co do tego zbioru nie należy ( por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Dostęp do informacji publicznej, LexisNexis, Warszawa 2007, s. 11 i nast., wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2015 r. II SAB/Wa 855/14 ). Art. 6 u.d.i.p. wymienia niektóre kategorie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, nie tworząc zamkniętego katalogu. W przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienione zostały jedynie przykładowe rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, na co wskazuje zwrot "w szczególności". W judykaturze i doktrynie utrwalił się pogląd, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne. Jak wynika z treści art. 1 ust. 1 u.z.z. związek zawodowy jest dobrowolną samorządną organizacją ludzi pracy, powołaną do reprezentowania i obrony ich praw, interesów zawodowych i socjalnych . Do uprawnień związków zawodowych należy kontrola przestrzegania przepisów dotyczących interesów pracowników, emerytów, rencistów, bezrobotnych i ich rodzin ( art. 8 u.z.z. ). Reprezentatywna organizacja związkowa ma prawo : opiniowania założeń i projektów aktów prawnych w zakresie objętych zadaniami związków zawodowych ( art. 19 ust. 1 u.z.z.) , opiniowania dokumentów konsultacyjnych Unii Europejskiej ( art. 191 ust. 1 u.z.z. ) oraz występowania z wnioskami o wydanie lub zmianę ustawy albo innego aktu prawnego w zakresie spraw objętych zadaniami związku zawodowego ( art. 20 ust. 1 u.z.z.). Powyżej nakreślone w sposób ogólny kompetencje i uprawnienia związków zawodowych jednoznacznie wskazują, iż spełniają one funkcje publiczne, a tym samym dokumenty wytworzone przez organy jednostek organizacyjnych związku zawodowego, dotyczące jego działalności co do zasady stanowią przedmiot informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. , zwłaszcza jeśli jest to związane z wyborem władz w ramach struktur związku zawodowego, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Zresztą przedstawiona powyższa kwalifikacja informacji jako informacji publicznej nie była kwestionowana przez strony. Podkreślić należy, iż organ nie zaprzeczył również, aby był w posiadaniu żądanej informacji ( poza nagraniem z przebiegu obrad walnego zebrania delegatów określonego w pkt 3 wniosku; w tym zakresie winien był udzielić pismem informacji, iż nie dysponuje takim nagraniem, co uczynił dopiero w odpowiedzi na skargę ). Tym samym skarżony podmiot – będąc w posiadaniu takiej informacji – był co do zasady zobowiązany do jej udostępnienia, chyba że zaistniały przesłanki do odmowy . Do rozstrzygnięcia pozostało zatem, czy organ zasadnie odmówił skarżącemu udzielenia informacji publicznej i czy dokonał tego w formie przepisanej prawem. Niewątpliwie podstawą do odmowy udzielenia informacji publicznej nie mogły stanowić postanowienia statutu, który nie może wyłączać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących i to rangi ustawowej . W myśl art. 16 ust.1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio ( art. 17 ust. 1 u.d.i.p.) . Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania ( art. 17 ust. 2 u.d.i.p.). Odpowiednie stosowanie przepisu art. 16 u.d.i.p., oznacza, iż rozstrzygnięcia tych podmiotów niezależnie od tego, czy zostaną formalnie nazwane decyzjami, orzeczeniami, czy po prostu rozstrzygnięciami, względnie nie zostaną opatrzone jakakolwiek nazwą, winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. oraz w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - w zakresie, w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej. W konsekwencji rozstrzygnięcia takie powinny zawierać - oprócz powyżej wymienionych elementów określonych w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. - oznaczenie podmiotu, datę wydania, oznaczenie wnioskodawcy, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, a także podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnionej do wydania rozstrzygnięcia. Z kolei rozstrzygnięcie, w stosunku do którego może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, powinno zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie zostały zachowane powyższe wymogi. Nawet jeżeli uwzględniona zostanie okoliczność, iż w stosunku do organu wskazanego w art. 4 ust. 2 u.d.i.p. - art. 16 ma jedynie odpowiednie zastosowanie, to mimo wszystko uznać należy, iż rozstrzygnięcie organu nie zostało prawidłowo uzasadnione. Brak jest także pouczenia o sposobie zaskarżenia . W zaskarżonej decyzji organ odmawiając udostępnienia informacji, powołał się - poza uregulowaniami zawartymi w statucie związku - na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wskazując, iż żądana informacja jest informacją przetworzoną oraz że wnioskodawca nie wykazał, iż uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie organ nie wyjaśnił z jakich powodów uznał informację za przetworzoną. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ doprecyzował, iż w jego ocenie informacja jest przetworzoną z uwagi na konieczność anonimizacji danych zawartych w dokumentach wnioskowanych, jednakże odpowiedź na skargę nie może uzupełniać treści decyzji. Zważyć należy, iż uzasadnienie decyzji administracyjnej ma objaśnić stronie tok rozumowania organu, prowadzący do zastosowania przepisu w sprawie w określonym stanie faktycznym. Konsekwencją tego rozumowania jest bowiem wydanie przez organ rozstrzygnięcia odpowiadającego normie prawnej zawartej w danym przepisie ustawy. Konkretyzacja prawa dokonuje się więc w rozstrzygnięciu decyzji administracyjnej, a uzasadnienie decyzji służy wskazaniu stronie motywów, jakimi kierował się organ przy załatwieniu jej sprawy administracyjnej ( por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 2075/12, LEX nr 1495156). Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno zatem umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu ( por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Go 441/14, LEX nr 1519889). Innymi słowy, funkcją uzasadnienia, które stanowi integralną część decyzji, jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z zasadami zaufania i przekonywania (art. 8 i art. 11 k.p.a.), które zobowiązują organy do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć tak, aby strony poznały argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Motywy decyzji winny wyjaśnić tok rozumowania organu, prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej, do czego zobowiązuje organy zasada prawdy obiektywnej sformułowana w art. 7 k.p.a. ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 839/13, LEX nr 1468443). Ponadto należy zwrócić uwagę, iż - abstrahując od trafności powoływania się w niniejszej sprawie na przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - przed wydaniem decyzji organ powinien był wezwać wnioskodawcę do wykazania, iż udostępnienie informacji przetworzonej było szczególnie istotne dla interesu publicznego, czego jednak nie uczynił. W razie niewykazania jednak przez wnioskodawcę interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji publicznej organ powinien we własnym zakresie zbadać jego istnienie i dopiero w razie ustalenia jego braku na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, a następnie szczegółowo wyjaśnić te kwestie w uzasadnieniu wydanej decyzji ( por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Go 667/11, LEX nr 1152612, wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12, LEX nr 1260013). Wobec enigmatyczności uzasadnienia decyzji odmawiającej udostępnienia informacji nie sposób w niniejszej sprawie przesądzić, czy rzeczywiście mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Jak bowiem wskazano uzasadnienie nie określa powodów uznania żądanej informacji za przetworzoną, wyjaśnienie tej kwestii znalazło się dopiero w odpowiedzi na skargę. Nie jest jednak rolą sądu administracyjnego rekonstruowanie zarówno podstawy faktycznej, jak i prawnej rozstrzygnięcia w oparciu o powyższe pismo procesowe i dokonywanie jego oceny, jako elementu składowego decyzji. Stąd jedynie na marginesie Sąd zwraca uwagę, iż cechą różniącą informację publiczną przetworzoną od informacji publicznej jest to, że informacji tej wprost organ nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych przez dany podmiot informacjach, w wyniku których to działań powstanie nowa jakościowo informacja. Taka nowa jakościowo informacja nie jest jedynie innym technicznie zestawieniem posiadanych informacji – innym sposobem uszeregowania posiadanych dotąd informacji, ale inną, jakościowo nową informacją, prowadzącą zazwyczaj do określonej oceny danego zjawiska, czy określonej interpretacji, znalezienia różnic albo podobieństw. Aby wytworzyć informację przetworzoną niezbędne jest poddanie posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenie w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji, która nie wynika z treści żadnej jednostkowej informacji, które podlegały procesowi przetwarzania, ale wynika z ich całościowego przetworzenia w określony sposób - w uogólnieniu, wynika z sumy (zbioru) jednostkowych informacji podlegających przetworzeniu. Zatem informacją przetworzoną nie jest inne uszeregowanie posiadanych informacji, ani wykonywanie czynności technicznych związanych z udostępnieniem informacji, ale nowa jakość tkwiąca immanentnie w uzyskanej w wyniku przetworzenia nowej informacji ( por. T. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, str. 126-131, LexisNexis Warszawa 2006; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1258/08 – LEX nr 478697). Ponadto informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną przez sam proces anonimizacji, bo czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie przetworzeniu ( por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 czerwca 2014 r. , sygn. akt II SA/Go 305/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1455/13 ). Jedynie w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia ( np. zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej ( por. wyroki NSA: z 21 września 2012 r., I OSK 1477/12, LEX nr 1264566; z 9.08.2011 r., I OSK 792/11, LEX nr 1094536; z 8 czerwca 2011 r., I OSK 426/11, LEX nr 1135982; z 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, LEX nr 281369 ). Mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 135 p.p.s.a. – uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą . Skarżony podmiot ponownie rozpoznając wniosek obowiązany jest uwzględnić wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności powinien rozważyć jeszcze raz, czy istotnie żądana informacja jest informacją przetworzoną – w kontekście powołanego orzecznictwa - a jeżeli uzna ją za przetworzoną, wówczas wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, a wydając ewentualnie decyzję odmowną prawidłowo ją uzasadnić podając podstawę faktyczną oraz prawną, której nie stanowi statut związku. Organ rozważyć winien także, czy w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konieczna jest w ogóle anonimizacja wnioskowanych dokumentów. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jednakże ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W razie uznania, że istnieje potrzeba ochrony prywatności określonej osoby lub osób, a celu tego w dostateczny sposób nie spełni anonimizacja danych wrażliwych osób uczestniczących w takim postępowaniu, dopiero wówczas organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, winien - w oparciu o art. 16 u.d.i.p. - wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, powołując się na ograniczenia zawarte w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Rozstrzygnięcie z pkt. II wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 p.p.s.a., który stanowi, iż w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Jako, iż skarga została uwzględniona, należało - na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. - zasądzić od Regionu [...] na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw ( pkt. III wyroku ), które sprowadzają się do : a. wpisu w wysokości 200 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.); b. wynagrodzenia pełnomocnika, ustalonego w kwocie 240 zł zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) ; c. opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.