II SA/Go 321/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi K.K.-Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], powołując się na przepis art. 81 c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na J.K. – w sprawie wykonania robót budowlanych związanych z rozbudową i przebudową budynku gospodarczego, zlokalizowanego w miejscowości [...] na działce nr [...], bez uzyskania wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę – obowiązek dostarczenia, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia, ekspertyzy technicznej opracowanej przez osobę uprawnioną w specjalności konstrukcyjno – budowlanej, dotyczącej sprawdzenia stanu technicznego rozbudowanego i przebudowanego budynku gospodarczego, w zakresie przyjętych rozwiązań techniczno – materiałowych, jakości wykonanych robót oraz pod względem spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania w oparciu o obowiązujące przepisy techniczno – budowlane i Polskie Normy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w trakcie przeprowadzonych w dniu [...] września 2012r. oględzin stwierdzono, że nieruchomość o numerze [...], zabudowana jest między innymi budynkiem gospodarczym należącym do H. i J.K.. Budynek ten – o wymiarach 10,60 m x 10,80 m – znajduje się w stanie innym, niż w latach 60-70 ubiegłego stulecia, kiedy stał się własnością J.K.. Wcześniej był to budynek murowany, o dachu dwuspadowym, krytym dachówką i użytkowany był jako tzw. chlewik. Obecnie jest to budynek parterowy, o dachu płaskim, krytym papą i częściowo blachą. Inwestorem robót budowlanych związanych z przebudową i rozbudową przedmiotowego budynku, wydzieleniem jego pomieszczeń oraz wykonaniem otworów okiennych i drzwiowych oraz bram wjazdowych był J.K.. Nadto organ ustalił w toku postępowania, że sporne prace budowlane wykonano ok. 1980 – 1983 r. Na podstawie informacji udzielonych przez Starostę Powiatowego ustalono, iż w rejestrach i ewidencji ruchu budowlanego nie odnaleziono decyzji wydanej dla J.K., udzielającej pozwolenia na rozbudowę z przebudową budynku gospodarczego w [...] na działce o nr ewidencyjnym [...] (pismo z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]). Wobec powyższego organ uznał, iż przedmiotowe roboty budowlane wykonano bez uzyskania wymaganego przepisami pozwolenia na budowę, co uzasadniało zobowiązanie inwestora do przedłożenia ekspertyzy technicznej, której celem jest sprawdzenie stanu technicznego przedmiotowego budynku gospodarczego oraz sprawdzenie zastosowanych rozwiązań konstrukcyjno – materiałowych i wskazanie ewentualnych poprawek lub przeróbek doprowadzających obiekt do stanu właściwego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła K.K. – Z., wnosząc o jego uchylenie i wydanie w sprawie decyzji o rozbiórce budynku gospodarczego znajdującego się na działce geodezyjnej nr [...]. Skarżąca zarzuciła organowi błąd w ustaleniach faktycznych i uchybienia w tym zakresie, podkreślając, że postępowanie w sprawie prowadzone jest nierzetelnie i przewlekle. Wskazała, że organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie prawnej prowadzi postępowanie administracyjne tj. czy prowadzi je w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, czy też w trybie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Zdaniem żalącej, inwestor w postępowaniu jest faworyzowany, a postępowanie prowadzone jest w sposób stronniczy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2013r. nr [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Wyrokiem z 7 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Go 818/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. stwierdził nieważność postanowienia WINB z [...] lutego 2013 r. Powołując się na orzecznictwo Sąd wskazał, że postanowienie wydane w trybie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego ma charakter dowodowy, nie kończy postępowania administracyjnego i nie przesądza kierunku zasadniczego rozstrzygnięcia. Postępowanie, w którym wydawane jest to postanowienie stanowi część innego już toczącego się postępowania przewidzianego w prawie budowlanym, bądź jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania. Stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 81 c ust. 2 Prawa budowalnego jest wyłącznie uczestnik procesu budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Przepis art. 28 kpa stanowi bowiem, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podstawą ustalenia uprawnienia lub obowiązku są normy prawa materialnego, a zatem z tych norm można wywodzić istnienie interesu prawnego. Sąd podkreślił, że z przepisu art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego wynika, iż sprawa nałożenia obowiązku wykonania ekspertyzy dotyczy interesu prawnego podmiotów, o których mowa w art. 81c ust. 1, a więc uczestników procesu budowlanego, właścicieli lub zarządców obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 17 Prawa budowlanego uczestnikiem procesu budowlanego jest: inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, projektant, kierownik budowy lub kierownik robót. Do podmiotów tych nie należy właściciel sąsiedniej nieruchomości i to nawet, jeśli jest inicjatorem postępowania, któremu ma służyć ekspertyza przedłożona w następstwie postanowienia wydanego na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Następnie Sąd podkreślił, że skarżąca K.K.-Z. nie jest właścicielką ani zarządcą obiektu budowlanego, którego dotyczy postępowanie, w którym wydane zostało zaskarżone postanowienie, ani też uczestnikiem procesu budowlanego. Jest właścicielką sąsiedniej nieruchomości, dlatego nie przysługiwał jej przymiot strony uprawnionej do wniesienia zażalenia na postanowienie o charakterze dowodowym wydanym na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu organ II instancji powinien był zatem umorzyć postępowanie wywołane zażaleniem skarżącej na postanowienie zobowiązujące inwestora do przedłożenia ekspertyzy (art. 138 §1 pkt 3 kpa). Skoro organ tego nie uczynił, lecz rozpoznał środek odwoławczy pochodzący od nieuprawnionego podmiotu do jego wniesienia, rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa, co uzasadniało stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Jako przesłankę nieważnościową WSA wskazał art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stanowiący, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, stosując się do wskazówek zawartych w uzasadnieniu w/w wyroku, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa w związku z art. 144 kpa umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu wskazał, że art. 81c Prawa budowlanego przyznaje organom administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego prawo żądania od uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego udzielania informacji oraz udostępniania dokumentów związanych z prowadzeniem robót, przekazywaniem obiektu budowlanego do użytkowania, utrzymaniem i użytkowaniem obiektu. Uprawnienie to ma na celu umożliwienie prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w postępowaniu administracyjnym. Otrzymane informacje oraz dokumenty nie zawsze będą wystarczające dla prawidłowego ocenienia przez organy stanu sprawy. Dlatego w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wykonywanych lub wykonanych robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego organ, na podstawie ust. 2 w/w artykułu, może nałożyć na inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, obowiązek dostarczenia odpowiednich ocen technicznych łub ekspertyz w określonym terminie. Nałożenie takiego obowiązku następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie - ust. 3. Organ podniósł, że postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego ma charakter dowodowy, co oznacza, że postępowanie, w którym jest ono podejmowane, stanowi część innego, już toczącego się postępowania, przewidzianego w ustawie Prawo budowlane, bądź jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania. Będący podstawą zaskarżonego postanowienia art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej orzeczenia administracyjnego. Zatem organ powiatowy powinien wskazać w związku z jakimi zadaniami wynikającymi z Prawa budowlanego prowadzone jest postępowanie. Nakazując przedstawienie ekspertyzy technicznej, o której mowa w w/w przepisie, ze względu na ustalenia dokonane w toku postępowania w sprawie dotyczącej doprowadzenia do zgodności z prawem samowolnej przebudowy i rozbudowy budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [...] PINB powinien w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia dodatkowo powołać się na art. 51 ust.1 ustawy Prawo budowlane, bowiem jak wynika z akt sprawy postępowanie, w ramach którego zostało wydane to postanowienie, prowadzone jest w trybie przepisów art. 50 i art. 51 tej ustawy. Niemniej powyższe uchybienie, zdaniem organu, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ działania organów podejmowane w oparciu o przepis art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego mają na celu tylko i wyłącznie ustalenie stanu faktycznego sprawy, a wydane postanowienie ma charakter dowodowy i podejmowane jest w ramach toczącego się już postępowania. Natomiast stroną postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zakresie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny bądź ekspertyzy technicznej jest wyłącznie uczestnik procesu budowlanego - zgodnie z art. 17 ustawy jest nim: inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, projektant lub kierownik budowy albo kierownik robót - oraz właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Do podmiotów tych nie należy właściciel sąsiedniej nieruchomości i to nawet, jeśli jest inicjatorem postępowania, któremu ma służyć ekspertyza przedłożona w następstwie postanowienia wydanego na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż K.K. – Z., która wniosła zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. wydane na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, nie była i nie jest uczestnikiem procesu budowlanego związanego z rozbudową i przebudową przedmiotowego budynku gospodarczego, nie jest również jego właścicielem ani zarządcą, lecz właścicielem nieruchomości sąsiedniej. W konsekwencji organ stwierdził, że K.K. – Z. nie posiada interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 Kpa w przedmiocie nałożenia przez organ nadzoru budowlanego obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej dotyczącej robót budowlanych, których nie była inwestorem, nie uczestniczyła w procesie budowy (jako kierownik budowy lub robót, bądź inspektor nadzoru inwestorskiego albo projektant), jak również nie posiada prawa do obiektu, w którym roboty wykonano, wynikającego ze stosunku własności lub zarządu. W związku z powyższym organ wyjaśnił, iż uczestnicy postępowania naprawczego prowadzonego we właściwym trybie Prawa budowlanego, inni niż podmioty wymienione w rozpatrywanym art. 81c ust. 2, mogą odnieść się do ustaleń zawartych w przedłożonym dowodzie - ocenie technicznej bądź ekspertyzie technicznej, w ramach postępowania zasadniczego prowadzonego w przedmiocie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych wykonanych z naruszeniem prawa. Bez wpływu na stanowisko organu odwoławczego pozostawała okoliczność, iż PINB przesłał do wiadomości skarżącej odpis postanowienia z dnia [...] grudnia 2012 r. Obowiązkiem organu odwoławczego jest bowiem niezależna, ponowna ocena materiału dowodowego zebranego w indywidualnej sprawie administracyjnej przez organ I instancji w kontekście przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, tym bardziej jeżeli konieczność taka wynika z prawomocnego orzeczenia Sądu Administracyjnego wydanego w rozpatrywanej sprawie. Skargę na decyzję WINB z dnia [...] marca 2014 r. złożyła do WSA w Gorzowie Wlkp. K.K.-Z.. W skardze zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego poprzez: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 28 kpa w zw. z art 23 kc, art. 13 Konwencji o Ochronie Praw człowieka i Podstawowych Wolności, art. 30 i art. 47 Konstytucji RP poprzez błędne i nieuzasadnione należycie przyjęcie, że skarżący nie ma interesu prawnego, mimo że skarżąca w zażaleniu precyzyjnie wskazuje jaki interes prawny i dlaczego wywodzi istnienie z tych przepisów prawa materialnego; - niewłaściwe zastosowanie art. 61 kpa, II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 oraz art. 8 kpa poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej. Podniosła, że opracowujący ekspertyzę techniczną nie uwzględnił przepisów szczególnych o lokalizacji dla budynku warsztatowego mechaniki pojazdowej w kontekście faktu realizacji dobudowy do jej części mieszkalnej na działce nr [...], a nadto, że odległość budynku warsztatowego od jej dobudowy mieszkalnej wynosi po narożnikach budynków zaledwie 4 m, a od granicy jej działki [...] tylko 1 m. Poza powyższym stanowczo nie zgodziła się z twierdzeniem, że nie jest stroną postępowania w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270 ze zm., powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, przepisów postępowania w stopniu mogącym lub mającym wpływ na wynik sprawy lub dającym podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności z przyczyn o jakich mowa w art. 156 Kpa (art. 145 p.p.s.a.) sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenie prawa o jakim mowa w powołanym przepisie art. 145 p.p.s.a. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], będąca przedmiotem niniejszego postępowania, odpowiada prawu. Tym samym wniesiona przez K.K.-Z. skarga nie mogła zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Uregulowanie zawarte w cytowanym przepisie oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok NSA z 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1865/11, LEX nr 1293568; wyrok NSA z 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11, LEX nr 1277944). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela również pogląd, że sformułowanie "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy. Należy dodać, że związanie wynikające z omawianego przepisu przestaje jedynie obowiązywać w przypadku zmiany stanu prawnego i faktycznego (wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., sygn. akt SA/Rz 434/2000, LEX nr 54993). W przedmiotowej sprawie, od dnia wydania przez Sąd wyroku w sprawie II SA/Go 818/13, tj. od dnia 7 listopada 2013 r., nie uległ zmianie ani stan faktyczny sprawy ani stan prawny, wobec czego Sąd jest związany oceną prawną wyrażoną przez siebie w uzasadnieniu w/w wyroku. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że K.K.-Z. nie posiadała statusu strony postępowania wpadkowego, zakończonego postanowieniem PINB z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], w rozumieniu art. 28 kpa i tym samym nie była uprawniania do złożenia zażalenia na to postanowienie do organu wyższej instancji. Zaskarżone do organu II instancji postanowienie PINB zostało wydane na podstawie art. 81 c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis ten daje organom uprawnienie do nałożenia na uczestników procesu budowlanego (inwestora, inspektora nadzoru inwestorskiego, projektanta, kierownika budowy, kierownika robót – art. 17 Prawa budowlanego), właściciela obiektu lub jego zarządcy w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, obowiązku dostarczenia w wyznaczonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, przy czym to organ prowadzący postępowanie określa osobę zobowiązaną do przedłożenia ekspertyzy lub oceny technicznej, znając bowiem szczegóły prowadzonego postępowania dokonuje tego wyboru w sposób adekwatny do ustalonego stanu faktycznego. Uregulowana w tym przepisie instytucja ma charakter ogólny i znajduje zastosowanie w każdym przypadku, gdy organ prowadzący postępowanie na podstawie przepisów ustawy poweźmie wątpliwość co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd co do charakteru prawnego postanowienia wydawanego na podstawie art. 81c ust. 2. Przyjmuje się mianowicie, że postanowienie to nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie kończy prowadzonego postępowania administracyjnego, nie jest orzeczeniem merytorycznym. Postępowanie, w którym jest wydawane jest częścią innego toczącego się przed organem postępowania albo jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego wszczęcie. Ma dostarczyć materiału dowodowego niezbędnego do dokonania porównania stanu faktycznego z wzorcem wynikającym z przepisów prawa budowlanego i wystarczającego do podjęcia jednej z decyzji przewidzianej przez Prawo budowlane. Takie ukształtowanie omawianej instytucji jest uzasadnione szerokim zakresem uprawnień organów biorących udział w procesie budowlanym i koniecznością rozstrzygania zagadnień wymagających fachowej wiedzy i fachowej oceny zjawisk technicznych, a wiedza pracowników organów nie jest wystarczająca do samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia, np. w przypadku obiektów o skomplikowanej strukturze technicznej. Jak już wyżej wskazano, adresatem omawianego postanowienia może być wyłącznie osoba ujęta w katalogu zamkniętym wskazanym w art. 81 c ust. 1. Skoro zatem K.K.-Z. nie należy do kręgu w/w osób, nie posiada przymiotu strony postępowania, w którym postanowienie to zapadło. Podstawę prawną decyzji, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 3 kpa. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przyjmuje się, że przepis powyższy powinien znaleźć zastosowanie między innymi wtedy, gdy organ odwoławczy stwierdzi wniesienie odwołania przez podmiot nie będący stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2266/12, LEX nr 1309963; wyrok WSA w Olsztynie z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 127/13, LEX nr 1310582; K. Glibowski w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2014, s. 585). W ocenie Sądu powyższe pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że WINB, stosując się do wskazówek zawartych w poprzednim wyroku Sądu, zasadnie umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte wskutek zażalenia skarżącej złożonego na postanowienie PINB z [...] grudnia 2012 r. W konsekwencji, mając na uwadze przywołane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.