II SA/Go 33/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi O spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., powoływanej jako: Op), art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej ( tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1404 ze zm.) oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., powoływanej jako: ugh), po rozpatrzeniu odwołania O Spółki z o.o., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., wymierzającą stronie karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry na dwóch automatach: [...] nr fabryczny [...] i [...] nr fabryczny [...] w łącznej kwocie 24.000,00 zł. Wynikający z akt administracyjnych stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco: Dnia [...] sierpnia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej wydał decyzję nr [...] o cofnięciu w całości spółce O zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Decyzję doręczono spółce w dniu 5 sierpnia 2013 r. Od tego rozstrzygnięcia spółka nie wniosła odwołania wobec czego z dniem 19 sierpnia 2013 r. ( poniedziałek ) decyzja Dyrektora Izby Celnej cofająca zezwolenie stała się ostateczna. W dniu [...] sierpnia 2013 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w sklepie wielobranżowym w [...], prowadzonym przez M.T., tj. w byłym punkcie gier na automatach o niskich wygranych w którym dotychczas użytkowane były automaty [...] (nr poświadczenia [...]) oraz [...] (nr poświadczenia [...], objętym cofniętym pozwoleniem. W dniu kontroli, po przybyciu na miejsce powiadomionej telefonicznie osoby nadzorującej punkty gier spółki O, kontrolujący stwierdzili, że wskazane automaty pozostają podłączone do sieci zasilającej w stanie gotowym do gry. Z czynności kontrolnych sporządzony został protokół nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013r. ( data wpływu do Naczelnika Urzędu Celnego 2 września 2013r.) kierownik działu rejestracji automatów spółki O z nadesłał dwa zgłoszenia zawieszenia eksploatacji automatów dotyczące automatów skontrolowanych w dniu [...] sierpnia 2013 r. W związku z ustaleniami zawartymi w protokole z kontroli nr [...] wszczęte zostało wobec spółki postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem na automatach [...] nr fabryczny [...] oraz [...] nr fabryczny [...]. Po odmowie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego w sprawie II GSK 686/13, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego, powołując się na przepisy art. 2 ust. 3, 14 ust. 1 oraz 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh, wymierzył spółce O karę pieniężną w kwocie 24.000,00 zł, za urządzanie gier poza kasynem gry na dwóch automatach [...] nr fabryczny [...] oraz [...] nr fabryczny [...]. W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzuciła naruszenie: 1. prawa procesowego – art. 187 § 1 Op, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 2. prawa materialnego, tj. art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurą udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.l998.204.37 ze zm.) w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U 2002.239.2039), art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawą Unii Europejskiej oraz wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - Polska) w sprawie Fortuna Sp. z o.o. (C-213/11), Grand sp. z o.o. (C-214/11), Forta sp. z o.o. (C-217/11) przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni (sprawy połączone C-231/11, C-214/11 i C-217/11) (Dz. U.UE.C.2012.295.12/1) - poprzez zastosowanie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych) w szczególności art. 14 ust 1 w zw. z art. 89 ust. 2 ugh - jako przepisu bezskutecznego, który nie został notyfikowany komisji Europejskiej w sytuacji, gdy brak takiej notyfikacji pozbawia ten przepis mocy wiążącej; jak również poprzez zastosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji tej ustawy do Komisji Europejskiej; W oparciu o te zarzuty wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozpoznania przez sąd konstytucyjny pytania prawnego w sprawie II GSK 686/13. Po odmowie zawieszenia postępowania odwoławczego postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. oraz zapewnieniu stronie prawa czynnego udziału w postępowaniu, wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia przytoczył art. 14 ust. 1 ugh, zgodnie z którym urządzanie gier m.in. na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Zaś w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, a wysokość kary pieniężnej wymierzanej w takim przypadku, zgodnie z pkt. 2 ust. 2 tego artykułu, wynosi 12.000,00 zł od każdego automatu. Wskazał, że przesłanką do wszczęcia przez organ I instancji postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na dwóch automatach: [...] nr fabryczny [...] i [...] nr fabryczny [...] były materiały przekazane przez Referat Dozoru Urzędu Celnego dotyczące przeprowadzenia kontroli w wyniku której stwierdzono użytkowanie ww. automatów poza kasynem gry oraz ustalenia poczynione w oparciu o Komputerowy Rejestr Automatów do Gier "K" i akta weryfikacyjne, iż użytkowane przez stronę automaty o nazwie [...] nr fabryczny [...] i [...] nr fabryczny [...] były zarejestrowane jako automaty o niskich wygranych i posiadały numery poświadczenia, odpowiednio: [...] oraz [...]. Z powyższego wynika, iż ww. automaty to typowe automaty do gry, które spełniają wymogi art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem organu II instancji spór sprowadzał się do konieczności rozstrzygnięcia czy spółka jako właściciel automatów naruszyła przepis art. 14 ust. 1 ugh. Bezsporne było, że automaty [...] nr fabryczny [...] i [...] nr fabryczny [...] w chwili przeprowadzenia kontroli przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w dniu [...] sierpnia 2013 r., posiadały poświadczenia i były zarejestrowane jako automaty o niskich wygranych. Jednakże w dniu kontroli spółka nie posiadała już ważnego zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa bowiem zostało ono cofnięte ostateczną – z dniem [...] sierpnia 2013 r. – decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Skoro wskazane automaty pozostawały automatami do gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i bezspornie użytkowane były poza kasynem gry zaistniała przesłanka do wymierzenia stronie kary pieniężnej w trybie określonym w art. 89 tej ustawy. Tym samym więc za właściwe uznał organ II instancji stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wobec nieposiadania przez spółkę w dniu kontroli ważnego zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, brak było bowiem podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie normy art. 141 pkt 2 ugh. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego - art. 187 § 1 Op Dyrektor uznał materiał dowodowy zebrany w sprawie w toku postępowania pierwszoinstancyjnego w celu wykazania, że wystąpiła hipoteza normy 89 ust. 1 pkt 2 ugh poprzez urządzanie gier poza kasynem na automatach [...] nr fabryczny [...] i [...] nr fabryczny [...], za kompletny oraz prawidłowo oceniony przez ten organ. Wskazał, iż w toku postępowania Naczelnik Urzędu Celnego był w posiadaniu druków: nr [...] oraz [...], które jednakże zostały doręczone przez spółkę O za pismem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w celu wycofania z eksploatacji wskazanych automatów, już po kontroli oraz po sporządzeniu protokołu z kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Te i inne posiadane dokumenty Naczelnik poddał swobodnej ocenie czym dopełnił normy art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazał, iż nie uchwalono dotychczas żadnego innego przepisu prawnego, który uchylałby przepisy "ustawy hazardowej". Dopóki taki przepis prawny nie zostanie uchwalony, to ustawa ta nadal obowiązuje i posiada moc prawną w polskim systemie prawnym. To, że przepisy przedmiotowej ustawy bezpośrednio dotyczą strony i jej działalności w charakterze zakazów, nie może oznaczać, iż jest on nieskuteczny i nie obowiązuje. W tym zakresie Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt I KZP 15/13 i I KZP 14/13, że do czasu zainicjowania kontroli ustawy o grach hazardowych przez Trybunał Konstytucyjny lub do przyjęcia przez niego stosownego rozstrzygnięcia o braku obowiązywania przepisów tej ustawy, brak jest podstaw do odmowy ich stosowania. Skoro zatem Trybunał Konstytucyjny nie wydał jeszcze wyroku derogującego przepisy ustawy o grach hazardowych, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, Dyrektor Izby Celnej nie znalazł podstaw do uwzględnienia stanowiska strony. W skardze, złożonej pismem z dnia [...] lipca 2014 r., decyzji organu odwoławczego spółka zarzuciła naruszenie prawa procesowego tj.: 1. art. 233 § 1 pkt 1 Op poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlega ona uchyleniu pomimo, iź została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 2. art. 187 § 1 Op, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3. art. 191 Op, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; Zarzuciła też naruszenie ( zarzut 4 ) prawa materialnego, tj. art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej oraz wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. poprzez zastosowanie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w szczególności art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 2 ugh mimo ich bezskuteczności, spowodowanej brakiem notyfikacji tej ustawy do Komisji Europejskiej, zgodnie z powołaną dyrektywą. W oparciu o te zarzuty skarżąca spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto wnioskowała o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego jakim pozostaje rozpoznanie przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnych zadanych w połączonych sprawach pod sygnaturami P 4/14,P 10/14, P 16/14 i P 18/14. W motywach skargi wywodziła, iż stanowisko organów, że w sytuacji gdy skarżąca nie dysponowała ważnym zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, to wbrew przepisowi art. 14 ust. 1 ugh urządzała poza kasynem gry na dwóch automatach: [...] nr fabr. [...] i [...] nr fabr. [...] – co sankcjonowane jest karą administracyjną - oparte zostało na błędnym przekonaniu, iż skarżąca naruszyła powyższym zakaz wynikający z przepisu art. 14 ust 1 w zw. z art. 89 ust 1 i 2 ustawy. Wymierzenie spółce kary pieniężnej na podstawie powoływanego przez organy obu instancji przepisu art. 14 ust 1 w zw. z art. 89 ust. 1 i 2 ugh jest bezpodstawne z uwagi na ich bezskuteczność. Wynika ona z braku notyfikacji wskazanych przepisów jako regulacji technicznych. Uchybienie zaś obowiązkowi notyfikacji stanowi istotne uchybienie proceduralne, skutkujące bezskutecznością przepisów wobec jednostek. Wywodziła, iż o technicznym charakterze przepisu art. 14 ust. 1 ugh przesądził TSUE w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. Zdaniem skarżącej dla rozstrzygnięcia sprawy konieczne też jest rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny o zgodności z ustawą zasadniczą przepisów art. 14 ust. 1 i 89 ust. 1 pkt 2 ugh, stanowiących podstawę prawną decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. postępowanie w sprawie zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego NSA w sprawie II GSK 686/13 ( P 4/14 ). Po jego podjęciu, pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko skargi wywodząc, iż znalazło ono potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie NSA ( wyroki z dnia 17 września 2015 r. w sprawach II GSK 1604/15, 1605/15, 1606/15 oraz 1615/15 i 1707/15 ). Postępowanie zostało ponownie zawieszone do czasu rozpoznania przez TSUE pytania prejudycjalnego Sądu Okręgowego w Łodzi w sprawie Kz142/15 i podjęte postanowieniem z dnia 20 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz.U. 2014. 1647 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2016., 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). 2. Przeprowadzone we wskazanych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu organy obu instancji słusznie przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające nałożenie na skarżącą spółkę kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, podstawę której stanowiły przepisy ustawy o grach hazardowych, w szczególności art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 tej ustawy. 3. W odniesieniu do okoliczności sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że prawidłowe pozostawało ustalenie organów obu instancji ( co zresztą nie było kwestionowane przez skarżącą ani na etapie postępowania przez organami ani w skardze ), iż w dacie kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych ([...] sierpnia 2013 r. ) w sklepie wielobranżowych [...], gdzie był do [...] sierpnia 2013 r. zlokalizowany legalnie działający punkt gier na automatach o niskich wygranych, skarżąca nie dysponowała już pozwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. Z obrotu prawnego ostatecznie wyeliminowana została bowiem decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], udzielająca takiego zezwolenia. Nastąpiło to w wyniku decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], o cofnięciu w całości spółce O zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. 4. W związku z tym wskazać należy, iż z mocy art. 129 ust. 1 ugh ( w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania decyzji przez organy obu instancji ) działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy mogła być nadal prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Bez wątpienia zatem skarżąca przez okres pozostawania w obrocie prawnym decyzji ( pozwolenia ) dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2008 r. uprawniona była do urządzania w punkcie gier zlokalizowanym w [...] gier na automatach o niskich wygranych w rozumieniu ust. 3 art. 129 ugh. Stosownie bowiem do przepisu art. 141 ugh, w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129-140 tej ustawy, gier na automatach w salonach gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych - nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Skoro jednak skarżąca w chwili kontroli funkcjonariuszy celnych, mimo braku pozwolenia nadal prowadziła działalność w zakresie urządzania gier na automatach (o czym jednoznacznie świadczą wyniki kontroli), to nie znajdował wobec niej zastosowania przytoczony przepis art. 141 ugh, wyłączający zastosowanie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. 5. W kontekście wskazania na dopuszczalność zastosowania wobec skarżącej przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh oraz odnosząc się do zarzutów zawartych w 4 skargi, dotyczących braku notyfikacji art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, stanowiącego – zdaniem strony skarżącej - łącznie z art. 14 ust. 1 ugh przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. UE.L.98.204.37 ze zm.), odwołać się należy do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 ( vide: orzeczenia nsa.gov.pl). W uchwale tej rozstrzygnięto, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. W tezie 2 NSA stwierdził ponadto, że "urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od [...] lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)". Rozważając kwestie związane z "technicznym charakterem" art. 89 ust.1 pkt 2 ugh, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym uznał, że przepis ten nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Oceniając natomiast charakter relacji między przepisami art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, iż samoistny charakter funkcji realizowanej przez art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nadaje mu samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 ugh. Uznając za zbędne przytaczanie w tym miejscu szerszych fragmentów bardzo obszernego uzasadnienia uchwały, wskazać należy, że istotne dla rozpoznania skargi w niniejszej sprawie pozostawało, iż w świetle tej uchwały nieuzasadnione okazały się podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh oraz zależności jaka zachodzi pomiędzy tym przepisem a nakazem określonym w art. 14 ust. 1 ugh. 6. Cytowana uchwała ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować ( vide: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1474/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na związanie Sądu oceną prawną, wyrażoną w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi dotyczące wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej mimo braku notyfikacji projektów ugh nie zasługiwały na uwzględnienie. Zważywszy na przyjęty pogląd prawny wyrażony w zaskarżonej uchwale Sąd nie podzielił argumentacji zawartej w powołanych przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 26 stycznia 2016 r. wyrokach NSA z dnia 17 września 2015 r. 7. Wobec przedstawionej wyżej, dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, oceny charakteru przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 14 ust. 1 u.g.h. i ich wzajemnej relacji, nie było podstaw do dalszego spoczywania sprawy w stanie zawieszenia do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości UE orzeczenia w sprawie C-303/15. Pytanie prawne skierowane do TSUE w sprawie C-303/15 przez Sąd Okręgowy w Łodzi nie dotyczy bowiem przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh, będących podstawą orzekania przez organy w rozpoznawanych sprawach. Wprawdzie zadający pytanie sąd powszechny zwrócił się do TSUE także o wyjaśnienie kwestii dopuszczalności stosowania nienotyfikowanych przepisów technicznych, lecz skoro NSA w wiążącej sąd orzekający uchwale przesądził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie ma charakteru technicznego (nie podlegał notyfikacji), to aspekt ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ( vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GZ 285/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). 8. Wskazania też wymaga, iż zgodność regulacji art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh z ustawą zasadniczą została potwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie P 4/11. 9. Nie doszło w okolicznościach sprawy do zarzucanego skargą naruszenia art. 233 § 1, art.187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy bowiem zebrały i rozważyły materiał dowodowy w zakresie adekwatnym do okoliczności faktycznych sprawy, które zważywszy na unormowania materialnoprawne miały dla sprawy istotne znaczenie. Najistotniejsze z nich ( brak w dniu kontroli w obrocie prawnym pozwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych i dalsze eksploatowanie tych automatów ) nie były kwestionowane przez stronę skarżącą. W takich też okolicznościach organ II instancji zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zauważyć należy, iż dalsze odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa procesowego pozostaje niemożliwe z uwagi na to, że skarga poza ich sformułowaniem i przytoczeniem treści naruszonych przepisów nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. 10. Konkludując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane w toku postępowania prowadzonego w sposób zgodny z przepisami Ordynacji podatkowej. Organy nie dopuściły się również naruszeń prawa materialnego, albowiem nie zaistniały jakiekolwiek podstawy do odmowy zastosowania w stosunku do skarżącej przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, co oznacza, że wymierzenie kary w wysokości określonej przepisem art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh było uzasadnione. Z uwagi na powyższe w niniejszej sprawie nie zaktualizowała się żadna z przesłanek uwzględnienia skargi, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a., a zatem skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.