II SA/Go 349/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skarg na działalność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. postanawia odrzucić skargę. Uchwałą nr [...] Rada Miasta Z. na podstawie art. 18 ust. 2 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2001 r., Nr 142, póz. 1591 ze zm.) w zw. z art. 239 Kodeksu postępowania administracyjnego, rozpatrzyła ponownie wniesione skargi D. B. na działalność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. Zgodnie z § 1 ust. 1 powołanej uchwały, Rada Miasta nie uwzględniła ponownie wniesionych skarg D. B. na działalność wskazanego organu (pisma z dnia [...]) z powodu braku okoliczności świadczących o niezasadnym lub niesłusznym postępowaniu w sprawie i podtrzymała stanowisko zawarte w uchwale nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 30 stycznia 2007 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., stwierdzające bezzasadność złożonych skarg. D. B. pismem z dnia [...] r. wniosła za pośrednictwem Przewodniczącego Rady Miasta Z. skargę na powyższą uchwałę. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż nie zgadza się z przedmiotową uchwałą, gdyż narusza jej interes prawny i wyrządza krzywdę materialną i etyczno-moralną. D. B. zwróciła uwagę na aspekt społeczny zagadnień podnoszonych w jej pismach kierowanych do jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, które nie wywiązują się wobec niej jako osoby uprawnionej do korzystania ze świadczeń w ramach pomocy społecznej z ustawowych obowiązków. Skarżąca podała, że pismem z dnia 14 kwietnia 2008 r. wezwała Radę Miasta Z. do zmiany uchwały Nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie bądź oddalenie skargi. Pełnomocnik organu wskazała, że wezwanie skarżącej do zmiany uchwały zostało pozostawione bez rozpatrzenia, o czym skarżąca została poinformowana. Złożone przez D. B. skargi mają charakter postulatów i roszczeń o świadczenia z zakresu pomocy społecznej i stanowią powtórzenie dotychczasowych spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie w sprawach skarg i wniosków zostało samodzielnie uregulowane w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, którego rozdział 2, obejmujący przepisy art. 227-240, normuje postępowanie skargowe. W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników lub biurokratyczne załatwianie spraw. W sytuacji, gdy przepisy szczególne nie określają organów właściwych do rozpatrywania skarg, zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a. organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza, prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, jest rada gminy. Należy wskazać, że sąd administracyjny sprawuje sądową kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta ogranicza się do zakresu określonego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) oraz do spraw, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 237 § 1 k.p.a. organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca. O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego (art. 237 § 3 k.p.a.). W myśl art. 238 § 1 k.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi. Zawiadomienie o odmownym załatwianiu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne. W orzecznictwie i literaturze ugruntowane jest stanowisko, iż zawiadomienie o załatwieniu skargi nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem, nie jest ono bowiem innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. II, Zakamycze 2005, s. 544-545 oraz J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 8 wyd. Warszawa 2006, s. 856, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2005 r., IV SAB/Wa 80/05, Lex nr 205439). Zaznaczyć trzeba, że tryb "ogólnoskargowy" przewidziany w dziale VIII k.p.a. jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z 9 grudnia 1999r., III SAB 7/99 opubl. ONSA 2001, nr 1, póz. 27). W rozpoznawanej sprawie D. B. złożyła skargę na uchwałą Rady Miasta Z. w sprawie ponownego rozpatrzenia jej skarg na działalność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z.. Ustosunkowując się do powyższej kwestii należy podnieść, iż uchwały organów samorządu terytorialnego podjęte w wyniku rozpoznawania skargi wniesionej w trybie działu VIII k.p.a. są faktycznie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi. Jak wyżej zaś wskazano, na czynność informującą o sposobie załatwienia złożonej skargi w trybie przepisów k.p.a., skarga do sądu administracyjnego nie służy. Również w judykaturze stwierdzono, że zawiadomienie o załatwieniu skargi w trybie postępowania skargowego wyrażone w formie uchwały przez radę gminy nie daje podstaw do złożenia skargi na taką uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (zob. postanowienie NSA z 15 stycznia 2001 r., II SA/Wr 1704/00 niepubl., postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, ONSA 2001, nr 1, póz. 27, postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., l SA 2668/00, LEK nr 54426). Powyższy pogląd, aczkolwiek sformułowany pod rządem ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, póz. 368 ze zm.), zachowuje także aktualność w obecnie obowiązującym stanie prawnym. Reasumując, skarga D. B. nie dotyczy sprawy podlegającej kognicji sądu administracyjnego, a zatem z mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.