II SA/Go 359/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. 1. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] na podstawie art. 92a ust. 1 i ust.6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn Dz. U z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej również u.t.d.) wraz z załącznikiem nr 3 do tej ustawy nałożył na W.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "W.S. Usługi [...]" karę pieniężną w wysokości 5000,00 zł, z tytułu naruszenia art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dnia [...] czerwca 2015 r. R.R. wykonywał transport drogowy pojazdem o nr rej. [...] wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, do którego podłączono niedozwolone urządzenie dodatkowe w postaci magnesu, wpływające na jego niewłaściwe funkcjonowanie, polegające na nierejestrowaniu wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Wyjaśnił, że uchybie to wykryto w czasie kontroli drogowej. Kierowca zeznał, że zamontował na impulsator skrzyni biegów magnes w celu odebrania krótkiej pauzy, ze względu na spóźnienie na rozładunek. Podkreślił, że magnes stanowi jego własność i zamontował go na własną odpowiedzialność. Organ wyjaśnił także, że mimo pouczenia o treści art. 92b i 92c ustawy, oraz wezwania do przedłożenia w tym zakresie stosownych dokumentów, przedsiębiorca, w ramach którego działalności gospodarczej wykonywany był transport, nie udokumentował żadnych istotnych form rozwiązań organizacyjnych wprowadzonych w firmie wpływających na dyscyplinę pracy, nie przedstawił żadnych dokumentów tj. regulaminu kar i nagród, który stanowiłby system motywacyjny. W wyjaśnieniach zawartych w piśmie z dnia [...] września 2015r. W.S. wskazał jedynie, że stwierdzony podczas kontroli stan nie wypełnia dyspozycji przepisu sanacyjnego określonego pod lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy. Wskazał, że nie miał wpływu na powstałe naruszenie i zarzucił, że przeprowadzona kontrola stanowiła o przekroczeniu uprawnień przez funkcjonariuszy celnych, bowiem funkcjonariusze uprawnieni byli jedynie do kontroli dokumentów, nie zaś oceny poprawności działania tachografu. 2. Wnosząc odwołanie W.S. zarzucił organowi błędne zastosowanie przepisu lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, przejawiające się nałożeniem kary za stan faktyczny niewyczerpujący dyspozycji wskazanego przepisu, ponadto naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z uwagi na jego niezastosowanie, a ponadto naruszenie art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 4 oraz art. 87 ustawy o transporcie drogowym poprzez przekroczenie uprawnień przez kontrolujących. 3. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej i decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2015 r. Dyrektor wyjaśnił, że zgodnie z art. 89 ust.1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, funkcjonariusze celni uprawnieni są do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87 omawianej ustawy, tj. karty kierowcy, zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców, a także do kontroli dokumentów wymienionych w art. 87 ust. 1 pkt 1,2,3,4,5, ust. 2 tej ustawy. Ponadto na podstawie art. 89 ust. 5 pkt.2-4 ustawy o transporcie drogowym Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydał w dniu 23 lipca 2013r. rozporządzenie w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz.U. z 2013r., poz. 1064), które w § 3 ust. 1 stanowi, że podczas kontroli drogowej w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, w przypadku kontroli drogowej, sprawdzeniu podlegają podstawowe elementy wymienione w części A załącznika nr 5 do rozporządzenia m.in. prawidłowość działania i użytkowania tachografu analogowego i wykresówek albo tachografu cyfrowego i karty kierowcy (pkt.6) oraz urządzenie rejestrujące zainstalowane w pojeździe, w celu wykrycia instalacji lub stosowania dowolnego urządzenia lub urządzeń służących do niszczenia lub ukrywania dowolnych danych, manipulowania nimi lub ich zmiany bądź zakłócenia dowolnego etapu elektronicznej wymiany danych między elementami urządzenia rejestrującego lub służących do zatrzymania przesyłu danych lub do zmiany danych przed ich zakodowaniem (pkt 7). Dyrektor wyjaśnił, że postępowanie kontrolne (które poprzedza wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust.1 ustawy o transporcie drogowym w stosunku do podmiotów; wykonujących przewóz drogowy) jest postępowaniem autonomicznym, odrębnie uregulowanym przepisami ustawy o transporcie drogowym, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują do postępowania kontrolnego zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Podejmowane, przez uprawnione do tego organy, działania i czynności kontrolne (w tym sporządzenie protokołu kontroli przesłuchanie kierowcy), pozostają poza postępowaniem administracyjnym o nałożenie kary pieniężnej, które to postępowanie w dacie sporządzenia protokołu jeszcze się nie toczy. Zachodzący między dwoma trybami związek wyraża się w zależności postępowania administracyjnego od ustaleń jakie zostały poczynione w trakcie kontroli. Niekorzystne dla podmiotu kontrolowanego wyniki tej kontroli stanowią podstawę; faktyczną do wszczęcia postępowania administracyjnego i w razie potwierdzenia ustaleń zawartych w protokole kontroli - do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art.92a ust.1 ustawy o transporcie drogowym, w przypadku braku przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 92b i art.92c ustawy o transporcie drogowym. Dalej wskazał na przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE L 1985.370.8), w tym na treść art. 15 ust.8, zgodnie z którym zabrania się fałszowania, likwidowania, niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy oraz jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, kartą kierowcy lub wykresówką, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz wydrukowanych informacji. Ponadto w pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Wyjaśnił, że nieprzestrzeganie norm i warunków ustanowionych przepisami niniejszego rozporządzenia, z mocy art. 92a ust. 1 w związku z art. 4 pkt 22 lit. a ustawy o transporcie drogowym sankcjonowane jest karami pieniężnymi. Zgodnie bowiem z art. 92a ust.1 tej ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wynikających z przepisów wymienionych w art. 4 pkt 22 cytowanej ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 zł za każde naruszenie, określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (ust.6). Wskazując na ustalenia faktyczne organ odwoławczy stwierdził, że w dniu [...] czerwca 2015r. o godz. 22.20 na zjeździe z Autostrady [...] na parking przy stacji paliw [...] uprawnieni funkcjonariusze celni zatrzymali do kontroli zespół pojazdów o nr rej. [...], którym R.R. wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Polski do Francji w imieniu przedsiębiorcy. W toku czynności kontrolnych ujawniono, że kierowca od godz. 19.50 do godz i 22.20 wykonywał przewóz pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, do impulsatora którego podłączone zostało niedozwolone urządzenie w postaci magnesu, które zakłócało pracę tachografu. Podczas, gdy pojazd się poruszał tachograf nie rejestrował jazdy tylko odpoczynek. W toku kontroli zabezpieczono materiał dowodowy w postaci 1 szt. magnesu (k.14), wydruków czynności kierowcy z karty kierowcy z dnia [...] czerwca 2015r. godz. 20.20 UTC oraz godz. 20.35 UTC (k.10) oraz zdjęć (k.1-6). Ponadto R.R. przesłuchany podczas kontroli w charakterze świadka przyznał się do zamontowania magnesu na impulsatorze znajdującym się na skrzyni biegów kontrolowanego pojazdu wskazując, że w dniu [...] czerwca 2015r. o godz. 19.501 założył magnes w miejscowości [...], w celu odebrania krótkiej pauzy, bo jest spóźniony na rozładunek. Magnes zaś stanowił jego własność i założył go na własną odpowiedzialność. Kierowca za wykonywanie w dniu [...] czerwca 2015r. przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, do którego podłączony został magnes, wyraził zgodę na ukaranie go za zarzucany czyn, bez przeprowadzania rozprawy, karą grzywny w wysokości 2000,00 zł (protokół przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia - k.15-16) - art.92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu ukaranie pracownika dopuszczającego się naruszeń określonych w przepisie art. 92b ust.2, art. 92 ust 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, bądź też zakończenie takiego postępowania w jakikolwiek inny sposób, nie prowadzi do sytuacji, w której przedsiębiorca zostaje zwolniony z odpowiedzialności prawnoadministracyjnej, ponieważ przebieg postępowania wykroczeniowego prowadzonego wobec kierowcy nie ma wpływu na ewentualne wszczęcie i przebieg postępowania administracyjnego względem przedsiębiorcy, na rzecz którego wykonywał on czynności prowadzenia pojazdu. Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenie jakiego dopuścił się kierowca wynika z art. 10 ust.3 rozporządzenia (WE) 561/2006, zgodnie z którym prowadzący przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim, oraz z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, w myśl którego pracodawca zapewnia poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących, a także z treści art. 92a ust.1 ustawy o transporcie drogowym który stanowi, że to podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej. W Lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ustawodawca określił dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - 5000,00 zł. Odnosząc się do przesłanek egzoneracyjnych wskazanych w art. 92b ust.1 ustawy wyjaśnił, że hipoteza tego przepisu odnosi się wyłącznie do naruszeń w zakresie przestrzegania przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresów odpoczynku kierowcy, a więc nie dotyczy naruszenia, za które nałożono na stronę karę pieniężną. Natomiast odnosząc się do okoliczności wymienionych w art. 92c ustawy organ podkreślił, że to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności wskazane w tych przepisach, natomiast na organie spoczywa procesowy obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowegosprawy, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). W niniejszej sprawie strona w toku postępowania administracyjnego przesłała pismo z dnia [...] września 2015r. (k.35-38), którym wniosła o umorzenie wszczętego postępowania administracyjnego podnosząc, że okoliczności sprawy i dowody wskazują na to, iż w sprawie powinien mieć zastosowanie art.92c ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ jako przedsiębiorca nie mogła przewidzieć, że kierowca wpadnie na irracjonalny pomysł zakłócenia zapisów dokonywanych przez tachograf. Zdaniem organu art. 92c ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym dotyczy sytuacji wyjątkowych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytą staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za winę której przedsiębiorca odpowiadać nie może. W dyspozycji w/w przepisu nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, wynikające bezpośrednio z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestia odpowiedniego doboru pracowników i związane z tym ryzyko, nie mieszczą się w zakresie regulacji zawartej w art. 92c ustawy o transporcie drogowym jako okoliczności wyłączającej odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem tylko i wyłącznie przedsiębiorca decyduje o zatrudnieniu osób współpracujących. Organ wskazał, że kierowca w dniu kontroli zeznał, że o podjęciu towaru z punktu A i przewiezieniu do punktu B dostaje informacje od dyspozytora telefonicznie lub sms-em. Po rozładunku dzwoni do dyspozytora o dalsze dyspozycje. Odnosząc się do wykonywanego w dniu [...] czerwca 2015r. przewozu kierowca wskazał, że w dniu [...] czerwca 2012r. w godz. 12.00-13.00 dokonał załadunku towaru (ciastek) w miejscowości [...]. Z wykresu tygodniowego czynności kierowcy (k.30) oraz wyjaśnień pana R. wynika, iż po załadunku towaru w dniu [...] czerwca 2015r. kierowca od godz. 14.00 odbierał odpoczynek i dopiero w dniu [...] czerwca 2015r. o godz. 14.06 rozpoczął jazdę kontrolowanym środkiem transportu, przerywając ją 3 - minutową inną pracą i trwającym 1 godzinę i 19 minut odpoczynkiem, po czym od godz. 19.52 do chwili kontroli tj. do godz. 22.20, pomimo iż pojazd się poruszał, tachograf rejestrował odpoczynek. W tym czasie kierowca założył magnes, ponieważ, jak zeznał, był spóźniony na rozładunek (k.17), planowany na [...] czerwca 2015r. w godz. 06.00-21.00 (umowa przewozu nr [...] k.49). Przedsiębiorca nie przedstawił planu czasu pracy kierowcy, zatem uniemożliwił organowi dokonanie oceny, czy wykonywane w dniu [...] czerwca 2015r. zadanie przewozowe zostało zaplanowane w taki sposób, aby kierowca mógł je wykonać zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) 561/2006. Nie udowodnił również zakłócania przez kierowcę sytemu GPS. Kierowca w dniu kontroli zeznał natomiast, że w pojeździe o nr rej. [...] zamontowany jest sprawny system GPS, a w dniu [...] grudnia 2015r. oświadczył (k.71), że w dniach [...] czerwca nie zakłócał sygnału. 4. W skardze wniesionej z zachowaniem terminu i warunków formalnych W.S. zarzucił organowi nieprawidłowości w przesłuchaniu kierowcy R.R., w tym także podniósł, że protokół przesłuchania świadka nie został mu w pełni i w sposób wyczerpujący odczytany w taki sposób aby świadek mógł zrozumieć jego treść (naruszenie 69 § 1 k.p.a.). Ponadto zarzucił organowi naruszenie prawa procesowego które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 w związku z art. 144 k.p.a. poprzez brak dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w całokształcie, rozpatrzenia wszystkich jej okoliczności faktycznych i prawnych. Z tych względów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].03.2016 r. znak [...] oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 000,00 zł. Skarżący stwierdził, że organy rozstrzygające począwszy od Dyrektora Izby Celnej po Naczelnika Urzędu Celnego w sposób nieprawidłowy przeprowadziły postępowania dowodowe. Zgodnie z art. 70 ust. 4 u.t.d., Inspektor wykonuje czynności kontrolne w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej. Taką czynnością jest niewątpliwie przesłuchiwanie świadka w trakcie dokonywania kontroli drogowej. Podniósł, że nie istniały żadne przeszkody uniemożliwiające zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w czynnościach kontrolnych (przesłuchanie R.R.) z zastosowaniem uprawnień wynikających z art. 79 § 2 k.p.a. Organ pierwszej instancji naruszył art. 79 § 2 k.p.a. - tj. naruszył prawo brania udziału w przeprowadzeniu dowodu i zadawania pytań kierowcy, a także z art. 70 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym - wykonywania czynności kontrolnych przez inspektora (a taką, zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 4 ustawy, jest czynność przesłuchania świadków) w obecności kontrolowanego. Ponadto organ drugiej instancji naruszył art. 7, art. 8 w zw. z art. 88 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez odstąpienie od prawidłowego przesłuchania świadka z powodu trudności w spowodowaniu stawiennictwa R.R.. Jednocześnie zaznaczył, że organ drugiej instancji sam przyznał, iż w dniu [...] grudnia 2015 r. dowód z przesłuchania kierowcy R.R. został przeprowadzony w sposób wadliwy (nie zapewniono stronie prawa wynikającego z art. 79 § 1 k.p.a.) Skarżący wskazał także, że organ drugiej instancji naruszył art. 7 , 77 § 1 oraz 80 k.p.a. z uwagi na brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez niepodjęcie wszystkich czynności zapewniających przeprowadzenie prawidłowego ponownego dowodu z przesłuchania świadka R.R.. Organ oparł swoje ustalenia faktyczne na podstawie wadliwego protokołu kontroli, który nie zawiera w swej treści okoliczności faktycznych opisanych w taki sposób aby na jego podstawie można było ustalić wszystkie znamiona dotyczące naruszenia. Protokół kontroli zawiera jedynie sformułowania pobieżne, nieprecyzyjne - które nie opisują stanu faktycznego w sposób dostateczny. Zdaniem skarżącego z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ ograniczył się jedynie do przywołania argumentacji faktycznej organu pierwszej instancji, nie rozpoznając ponownie sprawy. Tymczasem prawidłowe postępowanie Dyrektora Izby Celnej powinno skutkować uchyleniem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego ze względu na istotne braki postępowania dowodowego. Skarżący podniósł również, że postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej nie powinno być wszczęte a w przypadku jego wszczęcia winno zostać umorzenie gdyż jako przedsiębiorca dopełnił należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miał również wpływu na powstanie ewentualnego naruszenia (art. 92b ustawy o transporcie drogowym). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a), wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. 6. W ocenie Sądu przeprowadzona kontrola legalności decyzji Dyrektora Izby Celnej, w odniesieniu do zarzutów skargi, jak też w granicach rozpoznawanej sprawy nie doprowadziła do stwierdzenia wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia z kwalifikowanym uchybieniem przepisom proceduralnym czy też prawa materialnego, o jakich mowa w przywołanym art. 145 § 1 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie przedmiot sporu koncentrował się wokół prawidłowości procedowania, a w konsekwencji ustaleń faktycznych organu w zakresie dopuszczenia się przez kierowcę zatrudnionego w przedsiębiorstwie skarżącego naruszenia przepisów prawa z zakresu transportu drogowego, a także materialnoprawnej kwalifikacji stwierdzonego zdarzenia, w szczególności w zakresie możliwości zastosowania przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d, wyłączającego administracyjnoprawną odpowiedzialność przewoźnika i w konsekwencji możliwość nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W tej mierze wskazać należy, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego, wydane zostały w stanie prawnym ustalonym ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), obowiązującym od dnia 1 stycznia 2012 r. W myśl znowelizowanego art. 92a u.t.d podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określony został w załączniku nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d). Przepisy art. 92a omawianego aktu prawnego regulują odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy (przewoźnika drogowego lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne, a także innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu przepisów ustawy) jak również innych podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym. Wskazane sankcje administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara administracyjna nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej istotę stanowi natomiast wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzegania przepisów prawa. Jest zatem zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych, w tym przypadku – zapewnienia wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. W tej perspektywie stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną i ma zagwarantować należyte prowadzenie działalności gospodarczej. 7. Obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów o jakich mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d, wynika wprost z art. 92a i 93 tej ustawy. Przy ustaleniu odpowiedzialności przewoźnika (przedsiębiorcy) zastosowanie znajdują zasady i reguły postępowania przewidziane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, także w części dotyczącej postępowania dowodowego. W sprawach mających za przedmiot wymierzenie kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów o jakich mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d, działania organu nakierowane są na ustalenie, czy istotnie doszło do naruszeń prawa skutkujących sankcją administracyjną. Celowi, który ma – w ramach spoczywającego na nim obowiązku – zrealizować organ w postępowaniu o wymierzenie kary administracyjnej, służy przewidziana w art. 89 u.t.d możliwość kontroli m.in. przez funkcjonariuszy celnych (art. 89 ust. 1 pkt 3) dokumentów o których mowa w art. 87 ust. 1 i innych nośników informacji objętych zakresem kontroli, a także dokonywanie oględzin i zabezpieczanie zebranych dowodów. W nawiązaniu do tej kwestii i zarzutów skarżącego należy omówić charakter i znaczenie protokołu kontroli. Jego sporządzenie znajduje umocowanie w art. 74 u.t.d, który zobowiązuje podmiot przeprowadzający kontrolę do sporządzenia protokołu z dokonanych czynności. Podpisuje go podmiot przeprowadzający kontrolę (np. funkcjonariusz celny) i kontrolowany, który ma prawo wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli (art. 74 ust. 2 i 4). Kopię protokołu doręcza się kontrolowanemu (art. 74 ust. 3). Walor dowodowy protokołu przejawia się w tym, że jego treść stosownie do art. 75 u.t.d wykorzystywana jest do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania. Natomiast same ustalenia z protokołu kontroli drogowej wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. Ma on cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół kontroli drogowej korzysta jako dokument urzędowy z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony został z udziałem podmiotu kontrolowanego. Odpowiadający wymaganiom art. 68 k.p.a, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy, w ich zakresie działania, protokół z kontroli drogowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Obrazuje stan faktyczny, który mógłby być później trudny do odtworzenia (wyroki NSA z 7 września 2011 r., sygn. akt II GSK 841/10, z 5 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2301/11; orzeczenia. nsa.gov.pl). 8. Stosownie do treści art. 92b ust. 1 u.t.d nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W myśl ust. 2 cytowanego artykułu, za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń. Natomiast zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W myśl ust. 2 przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ. W przytoczonych przepisach zawarte zostały przesłanki egzoneracyjne. Wykazanie ich zaistnienia zwalnia przedsiębiorcę od odpowiedzialności za naruszenia dokonane przez kierowcę, którym posługuje się on przy wykonywaniu transportu drogowego. Właściwe rozumienie tych przepisów determinuje, a tym samym wyznacza zakres niezbędnego postępowania dowodowego służącego wykazaniu ich zaistnienia w konkretnej sprawie administracyjnej. Analiza treści art. 92b ust. 1 u.t.d, prowadzi do wniosku, że hipoteza tego przepisu obejmuje swoim zakresem przypadki, w których naruszono normy dotyczące przestrzegania przez kierowców obowiązujących regulacji prawnych o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresów wypoczynku, wskazanych w tym przepisie. Ustawodawca w tych przypadkach wskazał na możliwość wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy, o ile zostanie wykazane, że zorganizował on i zdyscyplinował pracę przedsiębiorstwa w sposób, zapewniający osobom wykonującym na jego rzecz transport drogowy wykonywanie go zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Nieprzypadkowo ograniczono możliwość wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorców w oparciu o tę normę prawną do przypadków naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw oraz okresów odpoczynku, warunkując je właściwą organizacją pracy i odpowiednim systemem wynagradzania uznając, że skoro warunki te zostaną spełnione, przedsiębiorca nie będzie już miał interesu w naruszaniu tych norm przez kierowców. Podkreślić należy, że w zakresie norm wynikających z przepisów art. 92b ust. 1 u.t.d nie mieszczą się przypadki związane z niewłaściwym użytkowaniem tachografu, wszelkie ingerencje w jego działanie, w tym również niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W przypadkach zaistnienia takich naruszeń przedsiębiorca może zwolnić od odpowiedzialności jedynie w wyniku wykazania przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., tzn. w sytuacji gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Pogląd taki, podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, wyrażony został przez Naczelny Sąd Administracyjny w wielu orzeczeniach, między innymi w wyroku z dnia 25 września 2014 r. w sprawie II GSK 1027/13. 9. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzone protokołem z kontroli naruszenie, polegające na wykonywaniu we wskazanym dniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, do którego podłączono niedozwolone urządzenie dodatkowe w postaci magnesu, wpływające na jego niewłaściwe funkcjonowanie, polegające na nierejestrowaniu wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, prawidłowo zakwalifikowane zostało przez organy jako naruszenie o jakim mowa w lp. 6.2.1. zał. nr 3 do u.t.d. Pod tą pozycją opisane zostało naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Naruszenie to wymienione jest w kategorii 6 załącznika nr 3, tzn. w wykazie naruszeń przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju. Za trafne należy uznać stanowisko organów orzekających co do tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy reguluje bowiem sytuacje, w których doszło do naruszenia przepisów, jednakże nastąpiło ono wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot realizujący przewóz nie mógł przewidzieć ani nie miał na nie wpływu. W powołanym wyżej wyroku z 25 września 2014 r., II GSK 1027/13, Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2012 r. zwrócił uwagę, że przesłanki wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy przez osoby wykonujące transport na rzecz i w imieniu tego przedsiębiorcy były uregulowane w art. 92a ust. 4 i 5 oraz w art. 93 ust. 7 u.t.d. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 4 przedsiębiorca nie odpowiadał za stwierdzone w trakcie kontroli drogowej naruszenia określone w art. 92a ust. 1 (dotyczące posiadania wymaganych dokumentów, czasu pracy kierowców używania urządzeń rejestrujących), jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazywały, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Natomiast przepis art. 93 ust. 7 określał ogólną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy, w razie spełnienia przesłanki braku możliwości przewidzenia przez ten podmiot zdarzeń lub okoliczności powodujących naruszenie przepisu. Odnosząc się zaś do obecnego stanu prawnego NSA stwierdził, że artykuł 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d stanowi pochodną tych dwóch regulacji. Wywiódł, że w dotychczasowym orzecznictwie NSA, na gruncie art. 93 ust. 7 u.t.d, w brzmieniu przed 1 stycznia 2012 r., wypracowany został pogląd, że przepis ten odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów i takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tzn. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze z przedsiębiorcy na jego kierowców (wyrok NSA z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 967/09 oraz powołany tam wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008 r., SK 75/06, OTK-A 2008/2/30). Również w sprawie dotyczącej podłączenia niedozwolonego urządzenia do tachografu, w której kierowca zeznał, że uczynił to samodzielnie, bez wiedzy pracodawcy, NSA stwierdził, że przedsiębiorca powinien tak kształtować swoje relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy, aby – przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru – nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 września 2014 r., odnosząc się już do obowiązującego aktualnie stanu prawnego podkreślił, że analiza art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. – w obecnym brzmieniu – prowadzi do wniosku, iż przedstawiona wyżej argumentacja jest zasadniczo nadal aktualna. Zauważył jednocześnie, że obecnie uwolnienie się przez przedsiębiorcę transportowego od odpowiedzialności za skutki działań na gruncie tego przepisu jest jeszcze trudniejsze, niż miało to miejsce przed nowelizacją u.t.d, dokonaną z dniem 1 stycznia 2012 r. Aktualnie bowiem warunkiem zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności, powodujących naruszenie, ale ponadto występujący jednocześnie brak wpływu na powstanie naruszenia. 10. W konsekwencji wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym się on posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest skutkiem nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu, nie może mieć miejsca, albowiem prowadziłoby, to w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędy w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników. Przyjęcie za prawidłową takiej wykładni art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d, która uznaje, że dotyczy on okoliczności wyjątkowych i nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy, prowadzi do wniosku, że przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy nie jest zwolniony z odpowiedzialności, gdy wyłączna wina za powstanie naruszenia spoczywa na kierowcy. Podzielając przytoczoną argumentację przyjąć należy, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek ustalenia, czy kierowcy, którymi się on posługuje przy wykonywaniu przewozu (niezależnie od formy prawnej takiej relacji – umowa o pracę czy tzw. samozatrudnienie) dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub świadomych działań tych osób, skutkiem których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wpływ przedsiębiorcy na pracę, realizujących przewóz w jego imieniu i na jego rzecz, kierowców polega bowiem nie tylko na prowadzonych szkoleniach czy odbieraniu od nich oświadczeń o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów itp., lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Przesłanki egzoneracyjne z art. 92c ust.1 pkt 1 u.t.d odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji, gdy to działający w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy kierowca, działający w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Przypomnieć trzeba, że stosownie do przepisu art. 13 rozporządzenia 3821/85 (w zw. z art. 47 rozporządzenia (UE) 165/2014 ) to pracodawca i kierowca odpowiadają za prawidłowe funkcjonowanie i właściwe użytkowanie urządzeń kontrolnych (rejestrujących). Oznacza to, że obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem przez kierowcę zasad używania urządzeń rejestrujących nie jest ograniczony do tych przypadków, kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą. Takie rozumienie wspomnianego obowiązku w istocie powodowałoby, że podmiot wykonujący przewozy mógłby powołać się na okoliczność "braku wpływu", czy "okoliczności których nie mógł przewidzieć" w każdej sytuacji naruszenia przepisów przez kierowcę. To zaś czyniłoby całą regulację dotyczącą odpowiedzialności przedsiębiorcy martwą. Mając na uwadze obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d, jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca (art. 13), wbrew wywodom skarżącego należy uznać, że przedsiębiorca ma wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ przedsiębiorcy na pracę, realizujących przewóz drogowy kierowców polega bowiem nie tylko na prowadzonych szkoleniach czasu prowadzenia, przerw i odpoczynków kierowcy, lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. 11. Skarżący nie wykazał również wystąpienia okoliczności ujętych tych przepisem – nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonego naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W analizowanym przepisie chodzi bowiem w istocie o okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, a więc o sytuacje powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęski żywiołowe, katastrofy czy wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Skoro więc wystąpienia tego rodzaju zdarzeń nie wykazano w niniejszej sprawie, stąd też na skarżącym spoczywają konsekwencje materialnoprawne zaistniałego z winy kierowcy naruszenia. W szczególności dotyczy to zarówno organizacji pracy kierowców w przedsiębiorstwie skarżącego, jak i okoliczności podnoszonych w jego pismach dotyczących przesłuchania kierowcy. Jeśli chodzi o naruszenie terminu - doręczenie zawiadomienia o przesłuchaniu kierowcy nastąpiło na 6 dni przed terminem, co jest uchybieniem niemającym istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Dla profesjonalisty prowadzącego działalność gospodarczą był to wystarczająco długi termin, by wyznaczyć pełnomocnika lub zorganizować zastępstwo w przedsiębiorstwie. Wskazać również należy, że zeznania świadka – pytanego przez organ na okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą – nie dowiodły przesłanek egzoneracyjnych. Pomijając już zbędność powtórzenia tego dowodu wskazać również należy, że nie ma żadnego dowodu wskazującego na zakłócenie sygnału GSP. Nawet jednak, gdyby było to działanie celowe – w świetle wyżej przedstawionych rozważań – nie uwalniałoby to przedsiębiorcy od odpowiedzialności bowiem wskazywałoby to na fakt, że organizacja przedsiębiorstwa nie zabezpiecza przed takimi możliwościami, nie rejestruje ich i nie pozwala weryfikować w inny sposób niż przez twierdzenia sprawcy. 12. Z tych względów należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób stronniczy, przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów, czy też prowadziły postępowanie mając na celu wydanie orzeczenia o ustalonej z góry treści. W sprawie zostały zastosowane prawidłowe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi na brak po stronie orzekających w sprawie organów administracyjnych naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić.