II SA/Go 364/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu oddala skargę. Zaskarżoną skargą decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] – utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Dowódcy [...] o odmowie zawarcia ze skarżącym M.P. kolejnego kontraktu. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy: Starszy szeregowy M.P. pozostawał w zawodowej kontraktowej służbie wojskowej na stanowisku młodszego radiotelefonisty na podstawie kolejnego kontraktu nr [...], zawartego z Dowódcą [...] tj. Dowódcą [...] na okres od [...] sierpnia 2013 r. do [...] lutego 2015 r. W opinii służbowej z dnia [...] października 2014 r., wydanej przez bezpośredniego przełożonego – dowódcę drużyny wozów dowodzenia kpr. Ł.B., M.P. uzyskał ocenę dostateczną. W wyniku odwołania żołnierza z dnia [...] października 2014 r. dowódca plutonu ppor. M.P. [...] października 2014 r. zmienił opinię służbową z dostatecznej na dobrą. W opinii tej kompetencje i predyspozycje w odniesieniu do komunikatywności i umiejętności pracy w zespole ocenione zostały na poziomie spełniania przez opiniowanego wymagań w ograniczonym zakresie ( 1 pkt w skali od 0 do 4 pkt ). Wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r., M.P. zwrócił się do Dowódcy [...] o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Ze złożonym drogą służbową podaniem bezpośredni przełożony żołnierza zapoznał się w dniu [...] listopada 2014r., nie udzielając mu poparcia. Przełożeni kolejnych szczebli przekazując wniosek do rozpatrzenia przez dowódcę jednostki nie udzielali mu poparcia. Do dowódcy jednostki wpłynął on w dniu 20 listopada 2014 r. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Dowódca [...] zawiadomił Komendanta Żandarmerii Wojskowej o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przez st. szer. M.P. przestępstwa z art. 350 § 1 w zw. z art. 353 i art. 191 kk. W wyniku zawiadomienia żołnierza o wszczęciu postępowania w sprawie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu, profesjonalny pełnomocnik strony złożył pismo procesowe z dnia [...] grudnia 2014 r., wnosząc o sporządzenie nowych, rzetelnych i wiarygodnych opinii o wnioskodawcy, niewydawanie decyzji domowej, a w konsekwencji wyrażenie zgody na zawarcie kolejnego kontraktu na okres dwóch lat. W związku z uzyskanym zawiadomieniem, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie [...] Wojskowa Prokuratura Garnizonowa odmówiła wszczęcia postępowania w sprawie uporczywego nękania tj. o czyn z art. 190 a § 1 kk z uwagi na brak wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej. Zgodnie z pkt 8 postanowiła też zwrócić się do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] o wszczęcie wobec M.P. postępowania dyscyplinarnego za zachowania naruszające pkt 29-30 Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia [...] stycznia br. powiadomiła też dowódcę jednostki o wszczęciu przeciwko M.P. dochodzenia w sprawie znieważenia dwóch żołnierzy ( kobiet ) tj. o czyny z art. 353 kk w zw. z art. 350 kk. M.P. przebywał na zwolnieniach lekarskich w okresach od [...] czerwca do [...] lipca 2014 r., od [...] do [...] listopada 2014 r., od [...] do [...] grudnia 2014 r., od [...] grudnia 2014 do [...] stycznia 2015 r., od [...] stycznia do [...] stycznia 2015 r., a następnie od [...] stycznia 2015 r. do [...] lutego 2015 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...], po uprzednim zawiadomieniu pełnomocnika strony pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. o zakończeniu postępowania, Dowódca [...] odmówił zawarcia z M.P. kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na stanowisko przełożonych wnioskodawcy o niezadowalającym poziomie jego wyszkolenia oraz problemy wnioskodawcy z akceptacją służby kobiet w wojsku, co stanowi o jego niewystarczających predyspozycjach do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej. Stwierdził, iż uwzględniając stanowisko wyrażone w postanowieniu Wojskowej Prokuratury Garnizonowej z dnia [...] grudnia 2014 r. o umorzeniu postępowania, polecił wszczęcie w stosunku do wnioskodawcy postępowania dyscyplinarnego za zachowania naruszające pkt 29-30 Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w związku z jego zachowaniami i wypowiedziami wobec innych żołnierzy. Powołując się na zaufanie, jakim obdarza przełożonych wnioskodawcy kolejnych szczebli oraz treść postanowienia Prokuratury Garnizonowej wskazał na brak podstaw do wniosku o ponowne sporządzenie opinii. Ponadto organ I instancji powołał się na niską dyspozycyjność żołnierza, który w 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim przez 55 dni przez co nie daje gwarancji pełnienia służby w sposób dyspozycyjny i profesjonalny. Dowódca [...], powołując się na uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu stwierdził, iż w świetle powyższych okoliczności, kierując się potrzebami Sił Zbrojnych (rozumianymi w tego rodzaju sytuacji jako celowość powołania do zawodowej służby wojskowej) zasadna pozostaje odmowa zawarcia kolejnego kontraktu z wnioskodawcą. Zdaniem organu, całokształt okoliczności sprawy ( przykładanie się do obowiązków służbowych, zachowanie osobiste oraz predyspozycje zdrowotne) nie daje podstaw do domniemania, że podoła on wyzwaniom stawianym przed żołnierzami zawodowymi. W odwołaniu od tego rozkazu profesjonalny pełnomocnik strony wniósł o jego uchylenie i zawarcie z wnioskodawcą kontraktu na dwa lata. Uzasadniając odwołanie zarzucił, że zaskarżonym rozkazem bezpodstawnie odmówiono stronie zawarcia kolejnego kontraktu uznając, iż nie spełnia wymogów do dalszego pełnienia służby. Rozstrzygnięcie to oparte zostało na nierzetelnych opiniach o wnioskodawcy jako żołnierzu oraz całkowicie błędnych wnioskach wysnutych z dochodzenia prowadzonego przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową pod sygn. akt [...], które zostało umorzone. W sytuacji gdy wniosek o zawarcie kolejnego kontraktu na dwuletni okres został złożony przez M.P. w ustawowym terminie tj. przed upływem 3 miesięcy do zakończenia obecnie trwającego kontraktu, pod kątem formalnym i materialnoprawnym nie było żadnych przyczyn aby wnioskodawcy odmówić zawarcia kolejnego kontraktu. Opinie przedstawione i zebrane w ramach prowadzonego postępowania są nierzetelne, nieprofesjonalne oraz obarczone subiektywną oceną opiniujących w związku z prowadzonym postępowaniem in rem przez Komendanta Wydziału Żandarmerii Wojskowej. Dowódca drużyny w żadnym zakresie w konkluzji swojej opinii nie tłumaczy merytorycznie, dlaczego skarżący nie zasługuje na zawarcie kolejnego kontraktu mimo osiągnięcia ogólnej oceny dobrej, która w miarę rzetelnie i obiektywnie ocenia przydatność i kompetencje skarżącego. Opinia dowódcy plutonu dowodzenia w jednym zdaniu podtrzymuje opinię pierwotną powołując się na rzekome jego własne negatywne doświadczenia. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia powyższej opinii. Co do opinii dowódcy kompanii należy zachować dużą dozę ostrożności w przydatności tejże opinii do oceny skarżącego tym bardziej, iż opiniujący sam złożył wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego 3 dni po sporządzeniu opinii o M.P., jak też złożył w dniu 20 listopada 2014 r. pismo do pułkownika również wnoszące o wszczęcie postępowania karnego wobec skarżącego, przy czym jest on w roli tak oskarżającego, jak też w roli opiniującego, co pozbawia przedmiotową opinię atrybutu obiektywizmu. Podobny charakter mają opinie pozostałych przełożonych. Stanowią przy tym jedynie powielenie opinii wcześniejszych, bez weryfikacji zawartych w nich ocen i zarzutów kierowanych przez rzekomo pokrzywdzonych żołnierzy – kobiety, które pozostają w zażyłych stosunkach z niektórymi przełożonymi wnioskodawcy. Wywodził, że rzeczywistym powodem szkalowania osoby wnioskodawcy jest jego niechęć do zawarcia zażyłej znajomości z jedną z rzekomo pokrzywdzonych. Zarzucił też, że opieranie się przy rozstrzyganiu kwestii personalnych na toczącym się dochodzeniu, a nie zakończonym prawomocnie postępowaniu karnym stanowi jawną obrazę konstytucyjnej zasady domniemania niewinności. Podkreślał, że przy wydawaniu decyzji nie wzięto pod uwagę ponad 10-letniego przebiegu służby wnioskodawcy, jego ogromnego osobistego zaangażowania i wkładu w rozwój zawodowy, nie uwzględniono faktu uczestnictwa w poligonach, szkoleniu w Anglii, na misji w Afganistanie wyróżnień, nagród finansowych i odznak, sprawowania funkcji męża zaufania. Za nierzetelny uznawał zarzut małej dyspozycyjności. Jest to argument nierzetelny bowiem dotyczy on jedynie wybiórczo wycinka służby, a nie całego jej okresu. Nadto jest nieuzasadniony i godzący w prawa żołnierza skoro nie doszło do podważenia zasadności uzyskania zwolnienia lekarskiego. Po rozpoznaniu odwołania organ wyższego stopnia – Dowódca Jednostki Wojskowej [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 6 ust. 1 pkt 2a, 9 ust. 2, art. 15 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2014, poz. 1414; powoływanej dalej jako: ustawa o swzz ) oraz § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 45, poz. 265 ze zm.; powoływanego dalej jako: rozporządzenie), wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2015r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W jego motywach organ odwoławczy podkreślił, iż z uwagi na treść art. 15 ustawy o swzz oraz § 15 rozporządzenia, zwarcie kolejnego kontraktu nie ma charakteru obligatoryjnego w każdym przypadku, gdy zostanie w tym przedmiocie złożony stosowny wniosek, organ działa bowiem na zasadzie uznania administracyjnego. Żaden z obowiązujących przepisów prawa nie przyznaje żołnierzowi roszczenia o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Stąd też złożenie wniosku w tym przedmiocie nie jest dla organu wiążące. Spełnienie warunków formalnych do powołania do zawodowej służby wojskowej, złożenie w terminie wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o swzz oraz otrzymanie oceny dobrej w ostatniej opinii służbowej nie daje gwarancji zawarcia kolejnego kontraktu. Wynika to z istoty i funkcji zawodowej służby wojskowej, do której powołanie może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych przez które, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2a ustawy o swzz, należy rozumieć celowość powołania do zawodowej służby wojskowej. Wywiódł, że wprawdzie wnioskodawca w ostatniej opinii służbowej uzyskał ocenę dobrą, jednakże jego wniosek o zawarcie kolejnego kontraktu nie został zaopiniowany pozytywnie przez przełożonego dowódcę drużyny dowodzenia. Kolejni przełożeni: dowódca plutonu dowodzenia, dowódca kompanii oraz dowódca batalionu również negatywnie zaopiniowali wniosek o zawarcie kolejnego kontraktu. Organ II instancji stwierdził, iż przepisy prawa ( § 15 ust. 1 rozporządzenia ) powierzają proces opiniowania żołnierza, wnioskującego o ponowne zawarcie kontraktu, dowódcy jednostki wojskowej. W przypadku wnioskodawcy Dowódca [...] pozostawał jednocześnie organem uprawnionym do zawarcia kolejnego kontraktu i to jego opinia była istotna dla podjęcia decyzji w sprawie. Pozostałe opinie, jako nie wymagane prawem, miały jedynie walor pomocniczy, informacyjny, lecz niewiążący. W ocenie organu odwoławczego, stanowisko dowódcy jednostki pozostaje zasadne i znajdujące oparcie w materiale dowodowym sprawy. Wnioskodawca w zakresie komunikatywności i umiejętności pracy w zespole spełnia wymagania w ograniczonym zakresie. W przypadku osoby spełniającej wskazane wymagania w ograniczonym zakresie nie jest celowe, z punktu widzenia Sił Zbrojnych, kontynuowanie z nią stosunku służbowego żołnierza zawodowego. Ważne jest bowiem, aby w dobie profesjonalizacji Sił Zbrojnych żołnierze zawodowi dawali gwarancję wykonywania powierzonych im zadań w sposób profesjonalny. Jeżeli w zakresie podstawowych umiejętności spełniają wymagania jedynie w ograniczonym zakresie, nie dają rękojmi profesjonalnego wykonywania zadań. Organ II instancji podzielił ustalenie dowódcy jednostki wojskowej, że w roku 2014 M.P. przebywał na zwolnieniu lekarskim przez 55 dni i uznał, że budzi to wątpliwości w zakresie jego dyspozycyjności. Nadrzędną potrzebą Sił Zbrojnych jest bowiem, by żołnierze w trakcie trwania stosunku służbowego byli w pełni dyspozycyjni. Takiej gwarancji z uwagi na wysoką absencję wnioskodawca nie daje i dlatego również z tego względu jego zwolnienie z zawodowej służby wojskowej należy uznać za zasadne. Reasumując, uznał że mimo spełniania przez wnioskodawcę warunków formalnych tj. złożenia wniosku w obowiązującym terminie i posiadania oceny dobrej z opiniowania służbowego, w interesie Sił Zbrojnych RP nie leży dalsze pozostawienie go w służbie. W skardze na decyzję organu odwoławczego profesjonalny pełnomocnik M.P., zarzucił jej naruszenie przepisów: I. prawa materialnego: 1. art. 6 ust. 1 pkt 2a oraz art. 9 ust. 2 ustawy o swzz poprzez błędne oparcie na ich treści wydanej decyzji w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu ze skarżącym podczas gdy nie było przesłanek do stwierdzenia potrzeb Sił Zbrojnych w zakresie celowości powołania zainteresowanego do zawodowej służby wojskowej; 2. art. 15 ust. 1 i 3 ustawy o swzz oraz § 15 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący uzyskał ogólną ocenę dobrą w ostatniej opinii służbowej, spełniając tym samym wszelkie przesłanki do tego, by kontrakt z nim został przedłużony; II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 138 § 2 Kpa w związku z art. 6, 7, 10 Kpa poprzez nieuchylenie decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji, pomimo jej wadliwości; 2. art. 7 Kpa w zw. z art. 8 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie dotyczącym zasadności decyzji odmownej wydanej w sprawie w sytuacji, gdy skarżący spełnił wszelkie ustawowe przesłanki do tego, by zawrzeć kolejny kontrakt ze skarżącym; 3. art. 8 i 77 § 1 oraz 80 Kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, a wyrażającego się w braku obiektywnego podejścia do sprawy i oparcia decyzji na wysoce niewymiernych okolicznościach mimo dysponowania pozytywną oceną służbową, jak również poprzez wykroczenie poza zakres rozpoznania odwołania i oparcie skarżonej decyzji na fakcie przebywania przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim; 4. art. 107 § 3 Kpa poprzez jego niezastosowanie i brak jakiegokolwiek uzasadnienia w obrębie zastosowania przepisów art. 6 ust. 1 pkt 2a oraz art. 9 ust. 2 ustawy o swzz, wskazanych w części wstępnej decyzji jako podstawy prawnej wydanej decyzji. W oparciu o powołane zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego. W motywach skargi pełnomocnik ponowił tezę, że zaskarżone rozstrzygnięcie oparte zostało na nierzetelnych opiniach o wnioskodawcy jako żołnierzu oraz całkowicie błędnie wysnutych wnioskach z dochodzenia prowadzonego przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową pod sygn. akt [...], które zostało umorzone. Zdaniem pełnomocnika, w sytuacji gdy wniosek o zawarcie kolejnego kontraktu na dwuletni okres został złożony przez M.P. w ustawowym terminie przed upływem 3 miesięcy do zakończenia obecnie trwającego kontraktu to pod kątem formalnym i materialnoprawnym nie było żadnych przeszkód aby wnioskodawcy odmówić zawarcia kolejnego kontraktu w sytuacji gdy spełnił wszelkie wskazane w art. 15 ust. 1 i 3 ustawy o swzz oraz § 15 rozporządzenia przesłanki. Organ administracji publicznej tymczasem oparł swoją decyzję o odrębne opinie przedstawione i zebrane w ramach prowadzonego postępowania, które są nierzetelne, nieprofesjonalne oraz obarczone subiektywną oceną opiniujących w związku z prowadzonym postępowaniem in rem przez Komendanta Wydziału Żandarmerii Wojskowej. Pełnomocnik zarzucił, że dowódca drużyny w żadnym zakresie w konkluzji swojej opinii nie tłumaczy merytorycznie, dlaczego skarżący nie zasługuje na zawarcie kolejnego kontraktu mimo osiągnięcia ogólnej oceny dobrej, która w miarę rzetelnie i obiektywnie ocenia jego przydatność i kompetencje. Opinia dowódcy plutonu dowodzenia w jednym zdaniu podtrzymuje opinię pierwotną powołując się na rzekome jego własne negatywne doświadczenia ze skarżącym. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia powyższej opinii. Co do opinii dowódcy kompanii należy zachować dużą dozę ostrożności w przydatności tejże opinii do oceny skarżącego tym bardziej, iż ten opiniujący sam złożył wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego 3 dni po sporządzeniu o skarżącym, jak też złożył w dniu 20 listopada 2014 r. pismo o wszczęcie postępowania karnego wobec skarżącego, przy czym jest on w roli tak oskarżającego, jak też w roli opiniującego, co pozbawia przedmiotową opinię atrybuty niezbędnego obiektywizmu. Podtrzymując zastrzeżenia do wydanych opinii sformułowane w odwołaniu, zarzucał, iż nie stanowiły one przedmiotu rozpoznania sprawy przez organ administracji publicznej i to mimo ich niebagatelnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżona decyzja w swojej treści zawiera jedynie stwierdzenie, że opinie te miały wydźwięk negatywny i przemawiają za odmową zawarcia kolejnego kontraktu ze skarżącym, bez jakiejkolwiek refleksji w zakresie obiektywizmu wydanym opinii, do którego skarżący wyraził istotne zastrzeżenia. Wywodził, iż opieranie się przez organ przy rozstrzyganiu w kwestiach personalnych na postępowaniu Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w sytuacji gdy odmówiła ona wszczęcia dochodzenia w sprawie o czyny z art. 190a kk, art. 193 kk, art. 212 kk, art. 190 kk., art. 216 kk, do odrębnego postępowania kierując zarzuty odnośnie naruszenia art. 353 kk w zw. z art. 350 § 1 kk stanowi jawną obrazę konstytucyjnej zasady domniemania niewinności. Powyższa zasada funkcjonuje w polskim porządku prawnym również w części wojskowej prawa karnego więc czynione na obecnym etapie zarzuty oraz fałszywe subiektywne konkluzje opiniujących w korelacji do ich stosunków towarzysko zawodowych z rzekomymi pokrzywdzonymi są bez pokrycia i należy je poczytywać jako naruszanie dóbr osobistych skarżącego. Organ administracji publicznej w przedmiotowej sprawie dopuścił się tym samym szeregu zaniedbań w sferze proceduralnej, co objawiło się niezastosowaniem art. 7, 8 i 77 § 1 Kpa, a w konsekwencji brakiem wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Skarżona decyzja wykroczyła nadto ponad w zakres rozpoznania sprawy przez organ administracji publicznej I instancji poprzez wskazanie, że przy ocenie zasadności rozstrzygnięcia zawartego w rozkazie personalnym nr [...] wpływ na rozstrzygnięcie sprawy ma również fakt przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim i braku jego pełnej dyspozytywności w tego tytułu. Twierdzenie takie jest pozbawione uzasadnienia i niedopuszczalne w sytuacji, gdy udokumentowane przez skarżącego okoliczności uzasadniały udzielenie mu zwolnienia z tytułu choroby, czego organ administracji publicznej nie podważa. Co więcej, w uzasadnieniu niniejszej decyzji organ administracji publicznej wskazał, iż podstawą prawną dla odmowy zawarcia kontraktu z M.P. był również przepis art. 6 ust. 1 pkt 2a oraz art. 9 ust. 2 ustawy o swzz co oznacza, iż podstawą dla wydania przedmiotowej decyzji było stwierdzenie braku potrzeb Sił Zbrojnych w zakresie celowości powołania zainteresowanego do zawodowej służby wojskowej. Jednakże organ administracji publicznej nie wskazał w treści uzasadnienia z jakich powodów wskazane przepisy zostały przez organ zastosowane w niniejszej sprawie i czemu stanowiły podstawę wydanej decyzji. Tym samym organ naruszył treść art. 107 § 3 Kpa poprzez brak jakiegokolwiek uzasadnienia w obrębie zastosowania wskazanych w części wstępnej decyzji. Wskazane wyżej braki doprowadziły do naruszenia przez organ administracji publicznej art. 138 § 2 Kpa w zw. z art. 6, 7, 10 Kpa poprzez nieuchylenie wskazanego rozkazu personalnego wydanego przez organ I instancji pomimo jego obiektywnej wadliwości. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Dowódcy [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego akcentował w szczególności uznaniowy charakter decyzji w sprawie zawarcia kolejnego kontraktu. Podkreślał, iż dokonana nowelizacja ustawy o swzz, wprowadzając wymóg legitymowania się oceną dobrą w ostatniej opinii służbowej przez żołnierza ubiegającego się o zawarcie kolejnego kontraktu, nie zmieniała uznaniowego charakteru wskazanej decyzji. Dopiero bowiem uzyskanie przez żołnierza takiej oceny otwiera możliwość zawarcia z nim kolejnego kontraktu, zaś celowość jego zawarcia podlega – jak uczyniły to organy orzekające w sprawie - przez pryzmat interesu Sił Zbrojnych. Wbrew wywodom pełnomocnika skarżącego organ II instancji wskazał na konkretne okoliczności uzasadniające odmowę przedłużenia, wynikające z materiału dowodowego, a nie na postanowieniu prokuratury wojskowej. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego i pełnomocnik organu podtrzymali dotychczasowe stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W ramach swej kognicji sąd administracyjny bada zatem, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym - stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej jako: ppsa ), związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Orzekanie następuje w granicach sprawy administracyjnej, w której został wydany zaskarżony akt wg stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jego podjęcia. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ppsa uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie pozostawała decyzja organu odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r., utrzymująca w mocy rozkaz personalny Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w przedmiocie odmowy zawarcia ze skarżącym kolejnego kontraktu. Sprawa sądowoadministracyjna, wszczęta skargą na tę decyzję, pozostawała we właściwości sądu administracyjnego na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy powoływanej już ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z treścią art. 15 tej ustawy, żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej. Z inicjatywą zawarcia kolejnego kontraktu albo powołania do służby stałej może wystąpić również dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz służby kontraktowej pełni kontraktową służbę wojskową. Warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. Analiza tego przepisu jak i pozostałych przepisów ustawy wskazuje iż nie ustanawiają one trybu rozpoznania wniosku żołnierza zawodowego o zawarcie kolejnego kontraktu. Tryb ten pojawia się wyłącznie w akcie wykonawczym, to jest wydanym na podstawie art. 16 ustawy o swzz, rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2010 r., Nr 45, poz. 265). Stosownie do § 15 ust. 1 rozporządzenia w przypadku wniesienia przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o swzz, dowódca jednostki wojskowej opiniuje go i przesyła organowi właściwemu do wyznaczenia na stanowisko służbowe lub organowi właściwemu do powołania do służby stałej, jeżeli sam nie jest tym organem. Zgodnie zaś ust. 2 tego przepisu w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej lub wydaje rozkaz personalny o powołaniu żołnierza do służby stałej. Odmowa zawarcia kolejnego kontraktu lub powołania żołnierza do służby stałej następuje w formie rozkazu personalnego. Stosownie do przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o swzz, wskazany w § 15 ust. 2 rozporządzenia rozkaz personalny, pozostaje rodzajem decyzji administracyjnej. Przywołane regulacje ustawy i rozporządzenia nie ustanawiają zatem żadnych przesłanek, którymi powinien kierować się organ właściwy do zawarcia lub odmowy zawarcia kontraktu na pełnienie służby terminowej. Prowadzi to do wniosku, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu czy też odmowy jego zawarcia ma charakter uznaniowy. To stanowisko pozostaje utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Podkreśla się w nim również, że żaden przepis materialnego prawa administracyjnego nie przyznaje żołnierzowi zawodowemu w służbie terminowej prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu zawodowej służby wojskowej, zatem złożenie wniosku przez skarżącego w tym przedmiocie, nie jest dla organu wiążące ( vide: wyrok NSA z 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1348/05, wyrok NSA z 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1655/11; baza orzeczeń.nsa.gov.pl). Z analizowanych przepisów wynika jedynie warunek konieczny w procesie wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie zapoznania się organu podejmującego decyzję z opinią dowódcy jednostki wojskowej ( § 15 ust. 1 rozporządzenia ), ale tylko w sytuacji, gdy dowódca jednostki nie jest równocześnie organem właściwym do podjęcia decyzji w tym przedmiocie. Zatem jeżeli dowódca jednostki jest równocześnie organem właściwym do rozstrzygnięcia w przedmiocie zawarcia ( odmowy zawarcia ) kolejnego kontraktu, opinia o jakiej mowa w § 15 ust. 1 rozporządzenia nie jest wymagana. Trudno bowiem za racjonalne uznać by organ ten sporządzał taką opinię dla samego siebie. W istocie bowiem jego opinia w zawierać się powinna w uzasadnieniu rozkazu personalnego. W odniesieniu do zaprezentowanego, dotychczas wypracowanego przez orzecznictwo sądowadministracyjne, poglądu o uznaniowym charakterze decyzji w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu, stwierdzić należy, że pozostaje on aktualny także po nowelizacji ustawy o swzz, dokonanej ustawą z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2013 r., poz. 1355). W wyniku wskazanej nowelizacji zmieniony został art. 15 ustawy, poprzez dodanie do niego ust. 3, zgodnie z którym warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. Lektura uzasadnienia projektu wskazanej ustawy nowelizującej prowadzi do wniosku, iż celem wprowadzenia wymogu legitymowania się przez żołnierza, ubiegającego się o zawarcie kolejnego kontraktu, oceną co najmniej dobrą w ostatniej opinii służbowej, nie było stworzenie gwarancji kolejnego zatrudnienia czy przyznania roszczenia w tym przedmiocie. Z projektu ustawy nowelizującej ( pkt 14 ) wynika bowiem, że zakładanym celem wprowadzenia do art. 15 ustawy o swzz ust. 3 pozostawało wyłącznie motywowanie żołnierzy służby kontraktowej do dobrego wykonywania obowiązków służbowych. Skutkiem wskazanej nowelizacji jest zatem z jednej strony zaostrzenie wymogów do ubiegania się przez żołnierza o zawarcie kolejnego kontraktu przez konieczność nie tylko złożenia wniosku we wskazanym ustawą terminie, ale też legitymowania się co najmniej dobrą oceną w ostatniej opinii służbowej, z drugiej zaś ograniczenie uznaniowości organu właściwego w sprawie przez automatyczną niemożność zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem nie spełniającym wskazanych "warunków progowych". Analizując zatem rozkaz personalny ( § 15 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o swzz ) przez pryzmat wymogów stawianych w przepisie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze z, powoływanej jako: Kpa) organowi wydającemu decyzję o charakterze uznaniowym, wskazać należy iż ma on obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela ( tu: żołnierza służby terminowej), jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Zaakcentować jednak należy, iż korzystanie przez organ z uznania administracyjnego oznacza, że ma on prawo wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak decyzje administracyjne innego typu. Jednakże zakres ich kontroli sądowej pozostaje odmienny. Zmierza on bowiem do ustalenia i oceny, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami ( vide: wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003 r., II SA 2486/01, LEX nr 149543). Oceniając legalność decyzji uznaniowej należy mieć na względzie, że zakres uznania jest wyznaczony prawem i celem, dla jakiego dane przepisy lub instytucje zostały ustanowione. W przypadku decyzji w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu uznanie zostało przyznane organowi właściwemu w możliwe najszerszym zakresie. Jak już była mowa, ustawodawca, wprowadzając "warunki wstępne" dla ubiegającego o kolejny kontrakt żołnierza służby kontraktowej ( termin złożenia wniosku, co najmniej dobra opinia ) nie ograniczył swobody organu właściwego do podjęcia decyzji żadnymi szczególnymi wymogami. Pomijając kwestie, czy akt wykonawczy do ustawy jest właściwym miejscem do regulacji trybu wydawania aktów administracyjnych, także z powołanego już przepisu § 15 rozporządzenia, nie wynika żadna przesłanka, która podlega badaniu przez organ, do którego został złożony wniosek o zawarcie nowego kontraktu. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązane wynika z istoty i funkcji służby wojskowej, w której powołanie do zawodowej służby wojskowej nastąpić może jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 pkt 2a tej ustawy przez potrzeby Sił Zbrojnych należy rozumieć celowość powołania do zawodowej służby wojskowej. Kryterium to z istoty swej nie daje się ocenić pod względem legalności. W świetle ustawy o swzz służbę kontraktową, charakteryzuje zawarcie kontraktu o charakterze cywilnym, który jest koniecznym warunkiem przystąpienia do służby. Kontrakt ten zawęża pełnienie służby do określonej jednostki, wyznaczonego stanowiska służbowego oraz ściśle określonego czasu. Według art. 13 ust. 2 ustawy o swzz kontrakt zawierany jest na okres od dwóch do sześciu lat. Przepisy pragmatyki wojskowej nie wskazują, ile kontraktów można zawrzeć z żołnierzem zawodowym, jednak łącznie, zgodnie z art. 13 ust. 1, czas służby na podstawie kontraktu nie może przekroczyć dwunastu lat. Po tym okresie żołnierz zawodowy może być mianowany na stałe lub zwolniony ze służby. Podkreślić należy, że mianowanie w służbie kontraktowej ma podobny charakter do umowy o pracę na czas określony, a zatem żołnierz powinien liczyć się z tym, iż kontrakt może nie zostać przedłużony. O ile oczywistym pozostaje, iż w słusznym interesie żołnierza służby terminowej pozostaje jej kontynuowanie w ramach kolejnego kontraktu, to bez wątpienia nadrzędną potrzebą Sił Zbrojnych pozostaje to by zakontraktowani żołnierze zawodowi byli trakcie jego trwania w pełni dyspozycyjni i sprawni. Tak dalece idący prymat interesu publicznego nad interesem jednostki w tej dziedzinie jest w pełni zrozumiały i uzasadnia brak w przepisach prawa gwarancji kolejnego zatrudnienia dla żołnierza czy podstaw do konstruowania roszczeń o zawarcie kolejnego kontaktu. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż decyzja organu odwoławczego nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W ich kontekście niezasadne pozostawały zarzuty dotyczące obrazy prawa materialnego, sformułowane w pkt I.1 i 2 skargi. Wbrew bowiem stanowisku pełnomocnika skarżącego ( pkt I. 1 ) organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy art. 6 ust. 1 pkt 2a oraz art. 9 ust. 2 i 15 ustawy o swzz, dokonując w konsekwencji oceny wniosku z dnia 5 listopada 2014 r. przez pryzmat potrzeb Sił Zbrojnych, rozumianych jako celowość zawarcia kolejnego kontraktu ze skarżącym. Oceny celowości ze względu na potrzeby Sil Zbrojnych organ ma bowiem obowiązek dokonywać każdorazowo w odniesieniu do każdego wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu. Bezzasadny pozostawał też zarzut sformułowany w pkt I.2. skargi. Opiera się on na wadliwym założeniu, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu ma charakter związany i organ obowiązany jest zawrzeć kolejny kontrakt w sytuacji spełnienia przesłanek do tego, by kontrakt został przedłużony tj. złożenia wniosku w obowiązującym terminie i uzyskania przez żołnierza ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. Wobec przedstawionego wcześniej stanowiska o uznaniowym charakterze rozkazu personalnego analizowany zarzut pozostawał całkowicie chybiony. W zaskarżonej skargą decyzji odmowa zawarcia kolejnego kontraktu została umotywowana po pierwsze brakiem pozytywnego zaopiniowania wniosku skarżącego o przedłużenie kontraktu przez bezpośredniego przełożonego i kolejnych przełożonych służbowych skarżącego, przekazujących wniosek z dnia [...] listopada 2014 r. do załatwienia przez dowódcę jednostki wojskowej oraz niską dyspozycyjnością skarżącego, co wynikało z faktu przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim w 2014 r. łącznie 55 dni. Z kolei organ I instancji w rozkazie personalnym, utrzymanym w mocy zaskarżoną decyzją, wskazał, na negatywne opinie w sprawie zawarcia ze skarżącym kolejnego kontraktu podyktowane niezadowalającym poziomem jego wyszkolenia, problemami z przystosowaniem się oraz akceptacją służby kobiet w wojsku, co skutkowało zawiadomieniem żandarmerii wojskowej o możliwości popełnienia przestępstwa i wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, a także przekonaniem o niewystarczających predyspozycjach skarżącego do dalszego pełnienia służby wojskowej. Dowódca [...], będąc organem uprawnionym do zawarcia kolejnego kontraktu, sformułował swoją opinię w kwestii zawarcia ze skarżącym kolejnego kontraktu na podstawie opinii jego przełożonych, począwszy od szczebla drużyny, przez szczebel plutonu, kompanii. W kwestii długotrwałych zwolnień lekarskich organ wskazał, że z powodu tej okoliczności skarżący nie daje gwarancji pełnienia służby w sposób dyspozycyjny i profesjonalny. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji zwrócił natomiast uwagę, że skarżący wprawdzie uzyskał w ostatniej opinii służbowej ocenę dobrą, to jednak wynika z niej, że w zakresie komunikatywności i umiejętności pracy w zespole spełnia on stawiane przed nim wymagania w ograniczonym zakresie. W konsekwencji uznał, że z punktu widzenia potrzeb Sił Zbrojnych kontynuowanie z takimi osobami stosunku służbowego nie jest celowe, zwłaszcza w dobie profesjonalizacji Sił Zbrojnych. Nie dają one bowiem rękojmi profesjonalnego wykonywania zadań. Odnosząc się do motywów skargi nakierowanych na kwestionowanie opinii przełożonych skarżącego, wskazać należy, iż sąd administracyjny rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej nie jest władny samodzielnie oceniać sposobu wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych. Jego kompetencje nie obejmują też badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym o jakim mowa w art. 26 ustawy o swzz. Opinia służbowa wydawana jest i podlega kontroli w odrębnym przypisanym do tego trybie, odbywającym się w ramach wewnętrznych struktur organów wojskowych. Żaden przepis ustawy oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych ( Dz.U. z 2014 r., poz. 764 ) nie dopuszcza możliwości kolejnej, dalszej jej weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. Także organ rozstrzygający w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu nie jest uprawniony do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego celem zbadania zasadności i rzetelności ocen sformułowanych w opinii służbowej. Prawo opiniowania i oceniania żołnierzy jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Ten zakres władzy służbowej pozostaje poza kontrolą sądową (art. 5 pkt 2 pppsa i art. 8 ustawy o swzz ). Zatem zarówno przepisy ustawy o swzz, jak i rozwiązania systemowe wykluczają badanie prawidłowości (rzetelności) oceny opiniowanego żołnierza zawodowego przy sądowoadministracyjnej kontroli decyzji w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu ( vide: wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2732/12, wyrok NSA z dnia 6 października 2010 r. I OSK 549/12; baza orzeczeń nsa.gov pl.; wyrok WSA w Olsztynie z 27 maja 2014 r., II SA/Ol 401/14, LEX nr 1479374, wyrok WSA w Olsztynie z 17 marca 2015 r. II SA/Ol 130/15, LEX nr 1751260). Zważywszy na zaprezentowany pogląd, bezzasadne pozostawały wywody pełnomocnika skarżącego o wadliwości ocenianych decyzji administracyjnych, polegającej na niezweryfikowaniu przez organy orzekające w sprawie rzetelności i obiektywizmu opinii wydanych o skarżącym. Zgodzić się należy przy tym, ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż walor formalnej opinii służbowej posiadała jedynie, zweryfikowana w wyniku odwołania skarżącego, opinia z dnia [...] października 2014 r. Pozostałe opinie i oceny skarżącego zalegające w aktach administracyjnych, powstałe zasadniczo w związku z przekazywaniem drogą służbową wniosku skarżącego, takiego charakteru nie miały, pozostając jedynie materiałem podlegającym uznaniu organu właściwego do rozstrzygnięcia wniosku (w tym dowódcy jednostki wojskowej ). Zauważyć przy tym należy, iż organ II instancji w odniesieniu do nich ograniczył się w zaskarżonej decyzji jedynie do stwierdzenia faktu o nieudzieleniu poparcia wnioskowi skarżącego przez żadnego z przełożonych. Bezzasadny pozostawał też zarzut skargi dotyczący "wyjścia poza zakres rozpoznania odwołania i oparcia skarżonej decyzji na fakcie przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim". Jak już bowiem wskazano, nadrzędną potrzebą Sił Zbrojnych pozostaje, by zakontraktowani żołnierze zawodowi pozostawali w trakcie trwania kontraktu w pełnej dyspozycyjności i sprawności. Okolicznością bezsporną pozostawało, iż skarżący korzystał przez 55 dni ze zwolnienia lekarskiego w 2014 r. Co więcej korzystał z niego nadal również w roku 2015, co potwierdzają akta administracyjne. Wbrew wywodom skargi wskazanie tej okoliczności, jako jednej z przyczyn odmowy zawarcia kolejnego kontraktu, nie zmierzało w żaden sposób do podważenia zasadności udzielenia zwolnienia lekarskiego i nie przekraczało zakresu rozpoznania sprawy, stanowiąc jedynie ocenę skutków długotrwałej niezdolności żołnierza do służby. Żołnierz kontraktowy przyjęty do służby ma obowiązek swoim stanem zdrowia gwarantować dyspozycyjność i profesjonalne wykonywanie zadań, co oznacza, iż wymogów takich nie spełnia żołnierz pozostający w niedyspozycji zdrowotnej przez prawie dwa miesiące w roku. Brak było również podstaw do uznania, iż doszło do naruszenia zasady domniemania niewinności. O ile nie budzi wątpliwości, że funkcjonuje ona także w części wojskowej prawa karnego, to nie można przyjąć, iż została ona złamana w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego. Na żadnym etapie postępowania jak i w uzasadnieniach decyzji zarzucono ani nie sugerowano winy skarżącego. Organ II instancji w swej decyzji jedynie wskazał na zaistniałe fakty w postaci podjęcia określonych czynności, czy wydania orzeczeń przez właściwe organy, wskazując inne obiektywnie zaistniałe przyczyny uzasadniające odmowę zawarcia kolejnego kontraktu ze skarżącym. Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia prawa procesowego sformułowanych w pkt 1-4 pkt II skargi należało uznać je za niezasadne. Zdaniem Sądu, zaskarżonej decyzji nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego i tym samym naruszenia prawa. Organ ją wydający kierował się swobodną oceną dowodów, której nie można przypisać znamion dowolności. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi prawa dla decyzji administracyjnej wynikające z art. 107 § 1 i § 3 Kpa. W szczególności wskazuje w dostateczny sposób zindywidualizowane okoliczności stanowiące podstawę odmowy zawarcia kolejnego kontraktu, znajdujące odzwierciedlenie w dowodach zgromadzonych w aktach administracyjnych. Postępowanie było prowadzone we właściwym trybie i przez właściwe organy. Brak było też innych uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonego rozkazu personalnego z obrotu prawnego. Z powołanych przyczyn skarga podlegała oddaleniu ( art. 151 ppsa ).