II SA/Go 391/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy pkt 1 decyzji Burmistrza nr [...] z dnia [...] stycznia 2015r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 2.025 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z wydaniem decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonej we wsi [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o nr ewid. [...]. Zgodnie z decyzją do uiszczenia ww. opłaty zobowiązano D.W.. Na decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł zobowiązany – D.W., zawierając jednocześnie w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec braku uzasadnienia złożonego wniosku, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 czerwca 2015r., skarżący został wezwany do wykazania w terminie siedmiu dni, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, pod rygorem rozpatrzenia wniosku w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy. Wezwanie zostało doręczone D.W. dnia 3 lipca 2015r. Skarżący w wyznaczonym terminie nie ustosunkował się do wezwania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy to wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę, bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10). Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, zdefiniowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04), wskazują, że chodzi o taką szkodę (majątkową, czy niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w wypadkach grożących utratą przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż D.W. we wniesionej do Sądu skardze z dnia [...] maja 2015r. ograniczył się w istocie do samego sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uprawdopodabniając w jakikolwiek sposób potencjalnego zagrożenia wynikającego z jej wykonania. Ponadto, pomimo wezwania Sądu, skarżący nie skorzystał z możliwości przedstawienia swojego stanowiska, godząc się na rozpatrzenie wniosku w oparciu o akta sprawy. Mając jednakże na uwadze, że Sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu fakty przemawiające za uwzględnieniem lub odmową wstrzymania wykonania aktu lub czynności, w świetle dostępnych sobie danych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r. o sygn. akt II OZ 1352/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; T. Woś, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2011, s. 436 oraz cyt. tam orzecznictwo i literaturę; M. Bogusz, Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r. o sygn. akt II OZ 155/05, "Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa" 2006, nr 1, s. 12-15), Sąd zważył, że zaskarżona decyzja obejmuje środki pieniężne (opłata adiacencka wymagana od D.W. wynosi 2.025 złotych), a zatem jej wykonanie stanowi niewątpliwie czynność odwracalną. Jednocześnie tutejszy Sąd nie posiada jakichkolwiek dowodów pozwalających stwierdzić, że jej wykonanie tworzyłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia D.W. znacznej szkody. Stwierdzając w konsekwencji, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie zaznaczyć jeszcze należy, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku.