II SA/Go 407/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2015 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz G.K. odszkodowania w wysokości 1.583,35 zł za łączny udział 102/1000 w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo współużytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], położonej w [...] o powierzchni 54 m kw oraz za prawo współwłasności części wspólnych budynku. Na ww. wymienioną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., złożyła G.K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w której zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach skargi zawarto tylko zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko kontestowanemu rozstrzygnięciu organu administracji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej wezwany został do wykazania, w terminie 7 dni, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że spór co do zakresu wydanej decyzji wpłynie na podjęte przez Urząd Miasta działania związane z inwestycją drogową uniemożliwiającą skarżącej korzystanie z należących do niej lokali sprzedanych przez Urząd Miasta jako lokale mieszkalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na stronie skarżącej. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy to wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, zdefiniowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 wskazują, że chodzi o taką szkodę (majątkową czy niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w wypadkach grożących utratą przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W ocenie Sądu argumenty przedstawione przez skarżącą, reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika nie wskazują w żaden sposób, by wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się z wyrządzeniem jej znacznej szkody lub mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wystarczającej argumentacji uzasadniającej uwzględnienie wniosku nie stanowią podnoszone przez pełnomocnika skarżącej twierdzenie, że "(...) działania związane z inwestycją drogową uniemożliwią skarżącej korzystanie z należącej do niej lokali sprzedanych przez Urząd Miasta jako lokale mieszkalne". Trzeba zatem stwierdzić, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1099/14, LEX nr 1550923). W tej sytuacji w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku i udzieleniem stronie skarżącej ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.