II SA/Go 425/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Protokolant sekr. sąd. Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2013 r. sprawy ze skargi "G" sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej "G" sp. z o.o. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. G Sp. z o.o. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2009 roku nr [...], udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubuskiego, poprzez przeniesienie jednego z punktów gier na automatach o niskich wygranych zlokalizowanego w lokalu [...] do Lokalu [...]. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wszczęcia postępowania w powyższej sprawie. W uzasadnieniu wskazał, że z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, której art. 129 ust. 1 stanowi, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 135 ust. 1 i 2 tej ustawy dopuszczalne jest dokonywanie zmian dotychczasowych zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, z zastrzeżeniem, że w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Organ stwierdził, że ponieważ wniosek strony dotyczy kwestii, w której ustawodawca zakazał wydawania rozstrzygnięć, to tym samym postępowanie w tym zakresie nie może się toczyć. Ponadto organ stwierdził, że przywołany przez stronę wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. nie może mieć zastosowania w sprawie, ponieważ Trybunał nie uznał w nim artykułu 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych za niezgodnego z prawem unijnym. W zażaleniu na wskazane postanowienie Spółka zarzuciła organowi naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej oraz naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, i jako bezprawna, nie obowiązuje. Zdaniem Spółki Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., jednoznacznie wskazał, iż przepisy w zakresie których orzekał, nie mogą być stosowane przez sądy krajowe ani też organy administracji. Strona podkreśliła, iż przepis art. 135 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych jako uchwalony z pominięciem procedury notyfikacji nie może być stosowany w rozpoznawanej sprawie, gdyż jest nieobowiązujący i nieskuteczny. W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, że działając w pierwszej instancji zasadnie uznał, iż ustawodawca w ustawie o grach hazardowych nie dopuszcza takiej możliwości, aby w wyniku zmiany dotychczasowego zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych doszło do zmiany miejsca funkcjonowania punktu gier na automatach o niskich wygranych. Tym samym brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiotowym zakresie. Organ stwierdził też, iż wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. nie ma wpływu na treść wydanego w sprawie postanowienia, bowiem Trybunał nie stwierdził niezgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z prawem Unii Europejskiej. Przedmiotem postępowania przed Trybunałem było rozstrzygnięcie, skierowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pytań, czy przepisy ustawy o grach hazardowych (art. 129 ust.2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2) stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 ust. 11 dyrektywy 98/34 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego - tzw. dyrektywa notyfikacyjna (Dz. U. UE.L98.204.37, ze. zm.). Wskazane w pytaniach prejudycjalnych przepisy dotyczyły odpowiednio: umarzania postępowań w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy (art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych), zakazu zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach (art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych), zakazu przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (art. 138 ust.1 ustawy o grach hazardowych). Organ wskazał, iż TSUE uznał, że jedynie art. 14 ustawy o grach hazardowych stanowi przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy notyfikacyjnej. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest niemożność powoływania się na ten przepis przez organy administracji i sądy. Organ zaznaczył jednak, że powyższe nie oznacza, iż brak ww. przepisu umożliwi podmiotom dowolne prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach i automatach o niskich wygranych. Świadczy o tym całość przepisów ustawy o grach hazardowych, które wskazując, że urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie, które to przewidują, z zastrzeżeniem przepisów przejściowych, możliwość urządzania gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach jedynie w kasynie gier, np. art. 3, art. 4, art. 32, art. 33, art. 34, art. 35, art. 89. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał nadto, że przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gier, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 11 tzw. dyrektywy notyfikacyjnej w wypadku ustalenia, że wprowadzają one warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia pozostawiono polskim sądom. Powołany przez pełnomocnika strony wyrok TSUE nawet, jeżeli dotyczył przepisów ustawy potencjalnie mogących powodować ograniczenie prowadzenia gier, to zdaniem organu, nie dokonał wykładni przesądzających techniczny charakter tych przepisów podlegających obowiązkowi notyfikacji. Skoro zatem TSUE nie dokonał jednoznacznej wykładni przesądzających charakter przepisów, nie można uznać że wyrok ma wpływ na treść wydanego w sprawie postanowienia. Ponadto zapadły wyrok odnosił się do określonych przepisów ustawy. Zdaniem organu, należy brać pod uwagę całość przepisów ustawy regulujących zasady prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych, które nie są przepisami technicznymi w rozumieniu art. 1 ust. 11 Dyrektywy nr 98/34, a więc nie wymagają notyfikacji. Dyrektor Izby Celnej zwrócił też uwagę, iż wskazywany przez TSUE potencjalny charakter techniczny niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych, w tym art. 135 ust. 2, związany jest nie z ograniczeniem możliwości urządzania gier na automatach o niskich wygranych, ale z ewentualnym ograniczeniem możliwości obrotu tymi automatami. W związku z powyższym stwierdził, że brak możliwości przeniesienia lokalizacji jednego z wielu (tu: jednego z 32) punktów gier nie może mieć wpływu na obrót automatami o niskich wygranych, gdyż nadal możliwe jest dalsze ich przeniesienie pomiędzy pozostałymi punktami gier w ramach zezwolenia Spółki. Powyższy zakaz zmiany lokalizacji punktu gier nie ma również żadnego wpływu na możliwość dalszego nabywania przez Spółkę kolejnych automatów, czy też ich odsprzedaży innym podmiotom krajowym lub zagranicznym, a więc przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie ogranicza obrotu automatami o niskich wygranych. Organ powołał się też na wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 września 2012 r. II SA/Ke 180/12 w którym stwierdzono, iż przepisy ustawy o grach hazardowych nie mają charakteru technicznego. Dyrektor Izby Celnej stanął też na stanowisku, że brak jest podstaw do twierdzenia, jakoby państwa członkowskie związane były sankcją prawną polegającą na niestosowaniu nienotyfikowanych przepisów technicznych. Organy krajowe mogą rzeczywiście nie stosować nienotyfikowanych uprzednio Komisji przepisów technicznych, lecz nie jest to ich obowiązkiem o charakterze bezwzględnym i bezwarunkowym. Ponadto brak notyfikacji przepisów nie prowadzi do automatycznego wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Organ dodał również, że niestosowane przez organy krajowe nienotyfikowanych Komisji przepisów technicznych nie może prowadzić do podejmowania przez organy krajowe działań bez podstawy prawnej i do działań dokonywanych wbrew ścisłemu i literalnemu brzmieniu przepisów krajowych, a więc do działań contra legem. Organ jednoznacznie stwierdził, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i jako takie przepisy nie podlegają obowiązkowi uprzedniej notyfikacji, ponieważ nie stanowią przeszkód w swobodnym przepływie towarów. Następnie powołując się na szereg orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE organ stwierdził, że przepisy omawianej ustawy, a zwłaszcza przepisy dotyczące udzielania zezwoleń i koncesji na działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych, łącznie z przepisami przejściowymi ustawy, stanowią niedyskryminacyjne ograniczenia niektórych sposobów sprzedaży. Nie dotyczą one bezpośrednio samych towarów jako takich, lecz określają jedynie pewne sposoby korzystania z określonych towarów w obrocie prawnym. Przepisy te mają charakter w pełni niedyskryminacyjny, a więc nie są bardziej uciążliwe, prawnie lub faktycznie, dla towarów pochodzących z innych państw członkowskich w porównaniu z towarami krajowymi. Nie dotyczą one parametrów technicznych, użytkowych, wyglądu, wielkości itp. automatów do gier, nie kreują żadnych konkretnych prawnych wymogów, jakim te automaty do gier podlegają. Ustalają natomiast sposoby postępowania przedsiębiorców, gdy ci chcą używać wspomnianych automatów w charakterze przynoszącego im korzyść gospodarczą środka produkcji. Poza tym sporne przepisy mają wpływ taki sam na automaty pochodzące z Polski, jak też sprowadzane z innych państw członkowskich. Podsumowując organ stwierdził, że jeżeli przepisy ustawy o grach hazardowych nie są przeszkodami w swobodnym przepływie towarów pomiędzy państwami członkowskimi, to tym samym nie są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, objętymi obowiązkiem uprzedniej ich notyfikacji Komisji Europejskiej. Dalej organ stwierdził, że przepisy ustawy o grach hazardowych mają ograniczać i zapobiegać patologicznemu hazardowi. Z grami hazardowymi związanych jest też wiele innych zagrożeń, w tym zagrożenie oszustwami podatkowymi i celnymi, praniem brudnych pieniędzy oraz zagrożenie w postaci wzmocnienia siły i znaczenia zorganizowanych grup przestępczych. Niezbędne więc stało się podjęcie radykalnych działań i zastosowanie ograniczeń dotyczących tej branży. Ograniczenia te wprowadzono stosując dozwolone klauzule bezpieczeństwa przewidziane w przepisach TFUE o swobodnym przepływie. Ograniczenia te chronią dobra wskazane w art. 36 oraz w art. 52 ust. 2 TFUE i w tym sensie są one przejawem bezpośredniej realizacji i bezpośredniego zastosowania klauzul bezpieczeństwa przewidzianych w tych przepisach. Przywołując obszerne orzecznictwo TSUE organ uznał, że ustawa o grach hazardowych służy realizacji tych wartości, do których odwołuje się w tym kontekście Trybunał, a więc zmierza ona w swoim założeniu do unikania szkodliwych społecznych konsekwencji hazardu i kieruje się względami moralnymi i kulturowymi, a także szkodliwymi finansowo dla jednostek i społeczeństwa konsekwencjami, które wiążą się z grami i zakładami. System zaś zezwoleń administracyjnych wprowadzony przez ustawę z 2009 r. o grach hazardowych spełnia stawiane przez Trybunał Sprawiedliwości wymogi, a więc opiera się na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i znanych wcześniej kryteriach, zakreślających ramy uznania polskich władz publicznych, tak, by nie mógł być stosowany w sposób arbitralny. W tym więc sensie ustawa z 2009 r. o grach hazardowych wykonuje w zakresie dotyczącym gier hazardowych orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. Z kolei wykonując w tym zakresie orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości ustawa z 2009 r. o grach hazardowych nie podlega obowiązkowi uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej, gdyż przepisy techniczne wykonujące takie orzecznictwo są zwolnione z obowiązku ich uprzedniego notyfikowania (art. 10 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji organ wskazał, że organy państwa związane są przepisami stanowionego prawa, a zatem Dyrektor Izby Celnej, jako organ administracji publicznej nie może odmówić stosowania przepisów powszechnie obowiązujących (a do takich należy ustawa o grach hazardowych), nawet wówczas gdy wydane zostałyby one z naruszeniem Konstytucji RP (a więc również i prawa unijnego), gdyż organy administracji publicznej nie dysponują żadnym instrumentem prawnym pozwalającym odstąpić od wydania decyzji na podstawie przepisu sprzecznego z Konstytucją, jeżeli nadal funkcjonuje on w obiegu prawnym. W obszernie skonstruowanej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka ponowiła, wcześniej podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej oraz naruszenia art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, a zatem w sposób bezprawny. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazanie postępowania do ponownego rozpoznania w uzasadnieniu przywołała ponownie argumentację wcześniej podniesioną w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z powodów innych niż w niej podniesione. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Nadto, w myśl ar. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Celnej, jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lutego 2013r., wydane przez ten organ w pierwszej instancji, odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zostało oparte o art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego, które jest postępowaniem właściwym w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych (art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych), sprzeciwia się przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2010r., sygn. akt VI SA/Wa 1973/10, Lex nr 759686; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.). Przyjmuje się, że przyczyny, z powodu których postępowanie podatkowe nie może zostać wszczęte mogą dotyczyć braku w przepisach podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego, sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe oraz przypadków, gdy w sprawie zapadła już decyzja (również nieostateczna). W ocenie Sądu żadna ze wskazanych przesłanek, uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, nie zachodzi. G Spółka z o.o. złożyła w dniu 25 stycznia 2013r. do Dyrektora Izby Celnej wniosek o dokonanie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, które to zezwolenie zostało udzielone Spółce decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2009r. Wszczęcie postępowania podatkowego jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy przepis prawa normuje możliwość żądania określonego zachowania organu administracji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 maja 2008r., sygn. akt I SA/Po 200/08, Lex nr 497773). Nie ulega wątpliwości, że w swoim wniosku Spółka zawarła żądanie podjęcia przez organ czynności, które znajdują oparcie w art. 135 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Przepis ten dopuszcza dokonywanie zmian w udzielonych zezwoleniach, określając w kolejnych ustępach warunki tych zmian. Bezsporne jest zatem, że w porządku prawnym obowiązują przepisy pozwalające organowi na merytoryczne rozpoznanie wniosku o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Niezależnie od tego, jakie w sprawie zapadłoby rozstrzygnięcie, tj. czy organ uznałby za zasadne dokonanie tej zmiany czy też uznałby za zasadne odmówić zmiany zezwolenia, wszelkie elementy merytoryczne uznające zasadność lub bezzasadność wniosku Spółki mogą znaleźć się wyłącznie w uzasadnieniu decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę, kończącej postępowanie w danej instancji, a nie w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania, które nie załatwia sprawy co do istoty. Odmowa wszczęcia postępowania stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku strony (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007r., sygn. akt III SA/Wa 2207/06; wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 lipca 2010r., sygn. akt I SA/Łd 376/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W zaskarżonym postanowieniu organ zawarł obszerny wywód odnoszący się do charakteru prawnego przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który stanowi, że w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Organ uzasadnił w nim swoje stanowisko, zgodnie z którym przepis ten nie jest "przepisem technicznym" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, w związku z czym nie wymagał notyfikacji Komisji Europejskiej, a tym samym mógł znaleźć w sprawie zastosowanie i stać się podstawą prawną postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany zezwolenia, zwłaszcza, że z uwagi na fakt, iż nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, organ nie może odmówić jego zastosowania. Należy zauważyć, że organ, wskazując na przyczyny odmowy zmiany decyzji z [...] lipca 2009r. udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, merytorycznie odniósł się do wniosku strony z dnia [...] stycznia 2013 r., lecz zrobił to w niewłaściwej formie (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 kwietnia 2012r., sygn. akt I SA/Ke 128/12, Lex nr 1145269). Niezależnie bowiem od tego, czy żądanie zmiany zezwolenia, w świetle obowiązujących przepisów było zdaniem organu zasadne czy nie, organ miał obowiązek wszcząć postępowanie podatkowe (art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej) i zakończyć je decyzją administracyjną rozstrzygającą o prawach i obowiązkach Spółki, tj. albo zmienić decyzję udzielającą zezwolenia albo też odmówić dokonania zmiany. Obowiązek organu w tym zakresie wynika wprost z art. 207 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej, a decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Zasadą jest więc rozstrzyganie decyzją w sprawach prowadzonych na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do uwzględnienia powyższych rozważań Sądu i zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] stycznia 2013r. w sposób przewidziany przez obowiązujące przepisy prawa. Z tych wszystkich względów, Sąd uznał za zasadne wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2013r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 oraz art. 205 2 1 p.p.s.a. Gorzów Wlkp., dnia lipca 2013r. ZARZĄDZENIE 1. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem skardze kasacyjnej doręczyć stronie skarżącej oraz organowi. 2. Przedłożyć z wpływem lub za 35 dni. ............................. Sędzia WSA Maria Bohdanowicz