II SA/Go 467/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...], Kierownik Oddziału Dodatków Mieszkaniowych Urzędu Miasta, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, na podstawie art. 7 ust. 1 i ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), odmówił A.K. przyznania dodatku mieszkaniowego, gdyż powierzchnia użytkowa lokalu jest większa niż 150 % powierzchni normatywnej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2011 r. A.K. zwróciła się do Prezydenta Miasta o przyznanie dodatku mieszkaniowego, składając deklarację o wysokości dochodów gospodarstwa domowego oraz orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia [...] lutego 2010r. stwierdzające częściową niezdolność do pracy do dnia [...] marca 2014 r. Na podstawie wyżej wskazanych dokumentów organ ustalił, że wnioskująca sama zamieszkuje w lokalu mieszkalnym położonym w [...] o powierzchni użytkowej 64,81 m2. Łączny dochód gospodarstwa domowego strony za okres trzech pełnych miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wynosił 1646,17 zł, co w przeliczeniu na członka gospodarstwa domowego miesięcznie daje kwotę 548,90 zł. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać w przypadku jednoosobowego gospodarstwa 35m2. W myśl art. 5 ust. 5 ww. ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza powierzchni normatywnej o więcej niż: 1) 30% albo 2) 50% pod warunkiem, ze udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Organ wskazał, iż powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez wnioskującą (64,81m2) przekracza powierzchnię normatywną o 85,17 %, zatem dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. Ponadto dokonując wykładni przepisu art. 5 ust. 3 ustawy organ powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 321/10 i stwierdził, że powiększenie normatywnej powierzchni lokalu mieszkalnego następuje pod dwoma warunkami, gdy w lokalu zamieszkuje osoba poruszająca się na wózku, lub też wówczas, gdy z uwagi na niepełnosprawność osoba wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W przypadku osoby niepełnosprawnej poruszającej się na wózku, sam ten fakt będzie przesłanką do powiększenia powierzchni normatywnej, także w przypadku gdy osoba taka samodzielnie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym. Natomiast w drugim przypadku przesłanka zamieszkiwania w oddzielnym pokoju wystąpi wówczas, gdy osoba niepełnosprawna będzie zamieszkiwać w danym lokalu mieszkalnym wraz z inną osobą lub rodziną. Nie może ona zaistnieć w przypadku osoby posiadającej orzeczenie o niepełnosprawności która zamieszkuje samodzielnie i przez to ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A.K. (pismo z dnia [...] kwietnia 2011 r.) podnosząc, że zaskarżona decyzja jest niesłuszna. W uzasadnieniu strona powołała się na pismo Ministerstwa Infrastruktury z dnia 24 marca 2011 r., w którym stwierdzono, że jeżeli niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, zwiększenie powierzchni normatywnej o 15 m2 przysługuje również, gdy osoba mieszka sama, bez względu na to, czy ma możliwość zamieszkiwania w oddzielnym pokoju i czy mieszka sama, lub też z innymi osobami. Ponadto skarżąca wskazała, że w pkt 2b zaskarżonej decyzji nie wskazuje się jej jako osoby w oddzielnym pokoju, choć w złożonym wniosku opinia lekarza potwierdza ją jako "osobę w oddzielnym pokoju". Tak natomiast była ujmowana w poprzednich decyzjach przyznających dodatek mieszkaniowy jej nieżyjącej matce J.K.. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaznaczył, że warunkiem powstania uprawnienia do dodatku mieszkaniowego jest spełnienie przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw od ustalonych warunków w zakresie przekroczenia normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego powiększonej o wskazany procent. Powoduje to niemożność przyznania odwołującej dodatku mieszkaniowego. Powołując się na treść art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych organ wyjaśnił, iż normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Z poczynionych przez organ odwoławczy ustaleń wynika, że odwołująca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe zamieszkując w mieszkaniu o powierzchni użytkowej 64,81 m2. Natomiast powierzchnia normatywna dla tego typu gospodarstwa określona w ustawie o dodatkach mieszkaniowych wynosi 35 m2, zatem zajmowany przez stronę lokal mieszkalny przekracza powierzchnię normatywną o 85,17 %. Zdaniem organu mimo, iż odwołująca legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, to z racji prowadzenia jednoosobowego gospodarstwa domowego ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju. Zatem w jej przypadku nie można mówić o sytuacji przewidzianej w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami regulującymi tryb przyznawania dodatków mieszkaniowych, a okoliczności podniesione w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do jej uchylenia. Odnosząc się do wskazanego w odwołaniu pisma Ministerstwa Infrastruktury Kolegium podało, iż zawarte w nim orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jest orzeczeniem jednostkowym wydanym w roku 2009. Zgodnie natomiast z utrwalonym w latach 2010 – 2011 orzecznictwem sądów administracyjnych, w tym również Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przypadku osób wymagających zamieszkiwania w oddzielnym pokoju i mieszkających samodzielnie nie zachodzi wskazane w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych powiększenie powierzchni normatywnej o 15 m2. W zakresie podnoszonej w odwołaniu kwestii nie wskazania w pkt 2b decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2011 r., że jest osobą niepełnosprawną wymagającą zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, Kolegium wyjaśniło, że dane te nie zostały ujęte w obliczeniu dodatku mieszkaniowego. Jednakże w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżąca posiada takie orzeczenie i wyjaśnił dlaczego brak jest podstaw prawnych do doliczenia powierzchni 15 m2 do powierzchni normatywnej posiadanego lokalu mieszkalnego. A.K. zaskarżyła powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podnosząc argumenty tożsame jak te zawarte w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2011 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej jako: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, współżycia społecznego, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji - art. 145 § 1 P.p.s.a. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 134 cytowanej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzając, w oparciu o powołane przepisy, kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm. zwana dalej ustawą). W tym akcie prawnym ustawodawca uzależnił prawo do dodatku mieszkaniowego od łącznego spełnienia szeregu przesłanek, jakimi są: istnienie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego (art. 2), wysokość dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego (art. 3) oraz wymóg zajmowania lokalu mieszkalnego o nie większej niż dokładnie określona przez ustawodawcę powierzchni użytkowej, ustalonej w zależności od liczby członków gospodarstwa domowego (art. 5). Niespełnienie choćby jednej z opisanych wyżej przesłanek skutkuje odmową przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego. W przedmiotowej sprawie odmówiono skarżącej, która prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na brak spełnienia kryterium powierzchniowego. W pierwszej kolejności przyjdzie zważyć, że zaistniały w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości, w szczególności powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego samodzielnie przez A.K. przy ul. [...], która wynosi 64,81 m2, co wynika z treści wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Tym samym przekracza normatywną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego dla jednej osoby tj. 35 m2 wskazaną w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Ustawodawca dopuszcza możliwość przekroczenia tej powierzchni, nie więcej jednak niż o 30% (art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy). Tak więc dodatek mieszkaniowy nie może być przyznany osobie prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe, jeżeli powierzchnia zajmowanego lokalu przekroczy 45,5 m2, co w przypadku skarżącej ma miejsce. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy podzielić należy ustalenie organu pierwszej instancji wynikające z treści uzasadnienia jego decyzji, jak również podzielone przez organ odwoławczy, iż powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego zajmowanego przez A.K. (64,81 m2) przekracza powierzchnię normatywną (35m2) o 85,17 % , bowiem 64,81 m2- 35 m2=29,81m2, co stanowi 85,17% wartości powierzchni normatywnej. Wobec powyższego skarżąca nie spełnia warunków określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Jako omyłkowe należy wobec powyższego ocenić wskazanie w rozstrzygnięciu decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2011r., iż "dodatek mieszkaniowy nie przysługuje, gdyż powierzchnia użytkowa lokalu jest większa niż 150% powierzchni normatywnej" (vide wers 5 rozstrzygnięcia). Powyższa oczywista omyłka pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy. Ponadto organy obu instancji oceniły również, czy spełnione zostały przesłanki przyznania dodatku mieszkaniowego osobie posiadającej orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS, gdyż skarżąca do wniosku z dnia [...] kwietnia 2011 r. dołączyła takie orzeczenie, z którego wynika, że jest częściowo niezdolna do pracy do dnia [...] marca 2014 r. oraz jest osobą niepełnosprawną wymagającą zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Według art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywną powierzchnię lokalu zwiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze z.). Przy czym obowiązek legitymowania się wskazanym orzeczeniem został wprowadzony przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 240, poz. 2406). Z brzmienia przywołanego przepisu wynika, że powiększenie normatywnej powierzchni lokalu mieszkalnego następuje pod dwoma warunkami, gdy w lokalu zamieszkuje osoba poruszająca się na wózku lub też wówczas, gdy z uwagi na niepełnosprawność osoba wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Taka treść wskazanego przepisu pozwala uznać, że w przypadku osoby poruszającej się na wózku nie jest istotne, czy ma ona zamieszkiwać w odrębnym pokoju, lecz sam fakt poruszania się na takim wózku. Oznacza to, że z powiększenia powierzchni normatywnej lokalu będzie mogła skorzystać osoba poruszająca się na wózku, która samodzielnie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym. W drugim przypadku redakcja omawianego przepisu nakazuje przyjąć, że "osoba wymagająca ze względu na niepełnosprawność zamieszkiwania w odrębnym pokoju", to taka osoba, której stan zdrowia (skutkujący niepełnosprawnością) wymaga dysponowania pokojem dla własnych potrzeb. Przesłanka ta wystąpi jedynie wówczas, gdy osoba niepełnosprawna będzie zamieszkiwała w danym lokalu mieszkalnym wraz z inną osobą, czy też rodziną. Nie może ona zaistnieć w przypadku osoby niepełnosprawnej, która zamieszkuje samodzielnie. Zaakcentować przyjdzie, iż oddzielny pokój to pomieszczenie tworzące samodzielną całość, wyodrębnione w lokalu mieszkalnym dla zapewnienia właściwych warunków bytowych osoby niepełnosprawnej. Zatem skoro cały lokal mieszkalny pozostaje do wyłącznej dyspozycji osoby niepełnosprawnej, to w żadnej mierze nie jest celowe wyodrębnianie oddzielnego pomieszczenia, bowiem osoba ta ma do swojej wyłącznej dyspozycji wszystkie pomieszczenia znajdujące się w tym lokalu. Nie ulega wątpliwości, że inna jest sytuacja, gdy osoba niepełnosprawna nie mieszka sama, ale z rodziną. Jeżeli więc A.K. zajmuje samodzielnie lokal o powierzchni użytkowej 64,81 m2, to nie spełnia ona wymogów z art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych do zwiększenia powierzchni normatywnej o 15 m2 i uzyskania dodatku mieszkaniowego na podstawie tego przepisu. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt I OSK 10/2010, Lex Polonica nr 2397476), iż głównym celem art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest wyrównanie szans i możliwości skorzystania z dodatku mieszkaniowego przez wszystkie osoby do tego uprawnione, jeżeli w danym lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna albo poruszająca się na wózku inwalidzkim lub wymagająca ze względu na swoją niepełnosprawność zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W takim bowiem przypadku istnieje konieczność wyłączenia tego pomieszczenia z korzystania przez pozostałych współlokatorów. Natomiast jak wiadomo ustawa przewiduje przyznanie dodatku mieszkaniowego od ilości osób. Jeżeli nie byłoby tego przepisu to mogłoby dojść do wyłączenia możliwości skorzystania z dodatku mieszkaniowego, gdy faktycznie współlokatorzy korzystają z mniejszej powierzchni mieszkalnej, niż to wynika z całkowitej powierzchni lokalu. Dlatego też w sytuacji kiedy lokal mieszkalny zajmuje jedna osoba, która na mocy orzeczenia wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, to nie można wyłączyć z powierzchni tego lokalu oddzielnego pokoju. Przepis ten nie został stworzony dla korzyści samego niepełnosprawnego, lecz dla wyrównania prawa wszystkich tych osób, które zamieszkują wraz z osobą niepełnosprawną, a które faktycznie mają zmniejszoną powierzchnię lokalu, z uwagi na konieczność wydzielenia osobnego pokoju dla niepełnosprawnego. Dlatego powiększenie powierzchni o 15 m2 jest niezbędne dla wyrównania szansy skorzystania z dodatku mieszkaniowego. Odmienne odczytanie przepisu art. 5 ust. 3 mogłoby skutkować nierównym traktowaniem podmiotów ubiegających się o to samo świadczenie. Przyznanie przywileju tylko dwóm kategoriom osób niepełnosprawnych: poruszającym się na wózku i tym, których niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, ale tylko w sytuacji, gdy dzielą mieszkanie z innymi osobami, jest uzasadnione posiadaniem przez te dwie kategorie osób niepełnosprawnych istotnej cechy wspólnej - dodatkowa powierzchnia umożliwia im korzystanie z mieszkania w takim stopniu jak innym osobom korzystanie z mieszkania bez zwiększonej powierzchni. Osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju i mieszka w lokalu sama, jest w takiej samej sytuacji – z uwagi na kryterium korzystania z oddzielnego pokoju – jak osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, która dzieli mieszkanie z innymi osobami i korzysta z oddzielnego pokoju. Podobnie wyroki NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 321/10, Lex nr 595342, z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 804/10, Lex nr 745330, które kontynuowały linię orzecznictwa wyrażoną, między innymi, wyrokiem NSA z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 565/06, Lex nr 290657 Podsumowując, konieczność zamieszkiwania w oddzielnym pokoju nie istnieje, jeżeli osoba niepełnosprawna sama korzysta z lokalu mieszkalnego, wówczas nie można mówić o sytuacji przewidzianej w art. 5 ust. 3 tej ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych i przedstawionego stanu prawnego sprawy uznać trzeba, że rozstrzygnięcie podjęte przez organy administracji publicznej w przedmiotowej sprawie było prawidłowe. Stanowisko organów administracji zostało, zdaniem Sądu, wyczerpująco i starannie umotywowane w uzasadnieniach wydanych decyzji oraz wskazuje na podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Dlatego w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik podjętych w tej sprawie rozstrzygnięć (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż pismo Ministerstwa Infrastruktury nie stanowi źródła prawa. Wykładnia omawianych przepisów dokonana w piśmie z dnia 24 marca 2011r., nie może stanowić zatem podstawy do rozstrzygnięcia przez organ administracji wniosku skarżącej zgodnie z jej oczekiwaniem. Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa i w rozpoznawanej sprawie dokonały prawidłowej ich wykładni. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, iż w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca powołuje się na okoliczność, iż dodatek mieszkaniowy był przyznawany jej matce gdy żyła z uwagi na niepełnosprawność skarżącej i prawo do dodatkowej powierzchni normatywnej. Skarżąca pomija jednak fakt, iż sytuacja kiedy w tym lokalu mieszkalnym zamieszkiwała wraz z matką kształtowała odmienne okoliczności faktyczne dla sprawy i dla rozstrzygnięcia w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Inna jest bowiem powierzchnia normatywna dla dwuosobowego gospodarstwa domowego. Nadto zgodnie z podana wyżej wykładnią przepisu art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, gdyby skarżąca zamieszkiwała wspólnie z inną osobą (osobami), wówczas mogłaby z uwagi na orzeczenie o niepełnosprawności (z wymaganiem zamieszkiwania w oddzielnym pokoju) korzystać z przywileju w postaci możliwości zwiększenia powierzchni normatywnej. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.