II SA/Go 521/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. sprawy ze skargi Z.G., M.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie werandy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działając w oparciu o treść art. 42 ust. 1 w związku z art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) i art. 104 kpa po rozpoznaniu wniosku z dnia 28 lipca 2008 r. Z. i M.G. o wydanie pozwolenia na użytkowanie werandy wejściowej dobudowanej do budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę orzekł o odmowie wydania wnioskodawcom pozwolenia we wnioskowanym zakresie z uwagi, iż weranda dobudowana została w warunkach samowoli budowlanej. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał na następujący stan faktyczny : W dniu [...] maja 2001 r., z uwagi na zgłoszenie M.B. dotyczące sprawdzenie legalności zabudowy i prowadzenia robót budowlanych na działce nr ewid. [...], której właścicielami są Z. i M.G., przeprowadzona została przez organ kontrola na w/w działce. W toku oględzin ustalono, że na działce został wybudowany budynek mieszkalny parterowy, podpiwniczony z stropodachem płaskim, do budynku mieszkalnego został dobudowany taras o wym. 2,53x5,60m oraz w miejscu projektowanych schodów wejściowych z podestem została wykonana weranda murowana. Organ stwierdził, iż roboty budowlane w obrębie w/w obiektów są zakończone i że są one użytkowane zgodnie z przeznaczeniem. Na podstawie informacji uzyskanej przez organ z Urzędu Miasta i Gminy ustalono, iż M.G. zostało udzielone pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...] listopada 1974r. tylko na budynek mieszkalny, którego zgłoszenie zakończenia budowy nie zostało dokonane. Na budowę tarasu, werandy i budynku gospodarczego nie zostało udzielone pozwolenie na budowę. W dniu 12 sierpnia 2004r, na skutek wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2004 r., sygn. akt II SA/Po 710/02, wszczęte zostało w stosunku do inwestorów – Z. i M.G. postępowanie administracyjne w sprawie samowolnego wybudowania werandy wejściowej. W oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalono, że weranda jest samowolą budowlaną i została wybudowana przed 1995 r. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane organ zastosował przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obowiązującej w chwili budowy werandy. W sprawie wykluczono przesłankę z art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974r. dotyczącą niezgodności wybudowanej werandy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pozostała do zbadania przesłanka art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974r. dotycząca powodowania przez wybudowaną werandę niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Stąd organ uznał, iż niezbędne jest opracowanie ekspertyzy ze szczególnym zbadaniem zagrożenia ppoż. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2004r na podstawie art. 56 prawa budowlanego z 1974r. organ zobowiązał inwestorów do opracowania oceny technicznej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń ppoż. werandy dobudowanej do budynku mieszkalnego. Inwestor przedłożył opinię dotyczącą przedmiotowej nieruchomości, w której rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń ppoż. mgr inż. bryg. B.P. stwierdził, iż lokalizacji werandy inwestorów w stosunku do granicy działki, jak i do budynku mieszkalnego z werandą na działce sąsiedniej - Państwa B. przy uwzględnieniu, że na działce sąsiedniej znajduje się taki sam obiekt z otworem okiennym, narusza warunki techniczne i stwarza zagrożenie pożarowe dla obu właścicieli budynków. Za konieczne uznał rzeczoznawca wykonanie zmian i przeróbek na obiekcie w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Jako jedną z alternatyw doprowadzenia obiektów do stanu zgodnego z prawem rzeczoznawca podał konieczność zamurowania otworów okiennych w obu ścianach werandy. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2005r. w trybie art. 40 prawa budowlanego z 1974r. z uwagi, że obecne usytuowanie budynku narusza warunki techniczne, organ nałożył na inwestorów obowiązek dokonania zmian i przeróbek w werandzie w celu doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem. PINB wskazał, iż aby zapewnić ścianie werandy wymaganą odporność ogniową należy wykonać zamurowanie otworu okiennego materiałem niepalnym o wymaganej odporności ogniowej. W/w decyzja została uchylona w części dotyczącej terminu, a w pozostałej części utrzymana w mocy przez organ II instancji decyzją z [...] kwietnia 2005r. znak: [...]. Zgodność z prawem obu decyzji została przesądzona wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 lutego 2006r, sygn. Akt II SA/Go 602/05, od Którego wyrokiem NSA z dnia 18 września 2007r., sygn akt II OSK 1211/06 oddalona została skarga kasacyjna, a tym samym wyrok WSA z 22 lutego 2006 r. stał się prawomocny. W wyroku tym WSA potwierdził, iż mając na uwadze datę budowy werandy (1995 r.) organ prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Sąd zaznaczył, iż organy rozpoznające sprawę związane są wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2004 r., w którym przesądzono, że weranda powstała w warunkach samowoli budowlanej, co winno skutkować wydaniem przez właściwy organ decyzji o rozbiórce obiektu albo decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu, poprzedzonej postępowaniem mającym na celu wykonanie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu o stanu zgodnego z prawem. W opinii Sądu nałożenie na skarżących w drodze zaskarżonych decyzji obowiązku wykonania określonych robót w celu doprowadzenia werandy do stanu zgodnego z prawem było zasadne i zgodne z przepisami prawa. W odpowiedzi na zarzuty skarżących Sąd podał, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ, stosując opcję legalizacji samowoli budowlanej, w istocie wybrał rozwiązanie korzystniejsze dla skarżących. Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Z. i M.G. zwrócili się o wydanie pozwolenia na użytkowanie werandy wejściowej dobudowanej przez nich do budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Motywując swoją prośbę wnioskodawcy wskazali na okoliczność, iż w trakcie wznoszenia werandy (według nich zbudowana została przed rokiem 1980) obowiązywało zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych nr 130 z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 10, poz. 44 ze zm.) którego przepisy ,,nie określały w sposób precyzyjny wymagań dotyczących odległości tego typu obiektów od granicy działki, lecz określały minimalną odległość od budynków sąsiednich". Wnioskodawcy powołali się przy tym na fakt umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wykonania na działce nr [...] sąsiadującej z nieruchomością wnioskodawców pomieszczenia gospodarczego pod werandą wejściową oraz zadaszenia nad schodami wejściowymi do tej werandy stanowiącej część należącego do B. i M.B. budynku mieszkalnego (decyzja z dnia [...] marca 2007 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB z dnia [...] grudnia 2006 r. umarzająca postępowanie). Wnioskodawcy podnieśli, iż decyzją z dnia [...] listopada 1974 r. Naczelnik Miasta i Gminy udzielił pozwolenia na budowę na ich działce budynku mieszkalnego jednorodzinnego zgodnie z projektem typowym KB4-1.1.1.1.(70) co oznacza w ich opinii, że projekt typowy nie został zatwierdzony przez żaden organ administracyjny, lecz ,,sporządzono z niego obrys budynku mieszkalnego". Na zatwierdzonym planie realizacyjnym z dnia [...] października 1974 r. został bowiem naniesiony budynek ,,bez podestu ze ścianą i zadaszeniem" natomiast naniesiono również na nim zmianę obejmującą wykonanie schodów. W opinii wnioskodawców do schodów mieli prawo ,,dobudować werandę, podest, dobudówkę z uwagi na to, iż zostały zatwierdzone przepisy szczególne i zmiany do pozwolenia". Wnioskodawcy podali, iż w/w okoliczność nie została wzięta pod uwagę przez sąd administracyjny, który rozpatrując ich skargę na decyzję organów nadzoru budowlanego zakwalifikował przedmiotową werandę jako samowolnie wybudowaną część budynku, a nie jako istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia na budowę tego obiektu. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. PINB odmówił wydania wnioskodawcom pozwolenia na użytkowanie werandy wejściowej dobudowanej do budynku mieszkalnego na dz. nr [...]. Na skutek wniesionego przez inwestorów odwołania decyzją znak: [...] z dnia [...] grudnia 2008r. WINB uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, zwracając uwagę, iż organ błędnie oparł rozstrzygnięcie na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r, podczas, gdy zastosowanie w sprawie znajdują przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy PINB decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. odmówił inwestorom wydania pozwolenia na użytkowanie werandy powołując się na fakt, iż nie można wydać pozwolenia na użytkowanie dla obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej w dodatku naruszającego przepisy techniczno - budowlane bez zakończenia postępowania legalizacyjnego. Jak podkreślił organ z akt zgromadzonych w sprawie bezwzględnie wynika, że weranda w chwili obecnej narusza przepisy techniczno budowlane, a jej legalizacji możliwa będzie dopiero po wykonaniu przez inwestorów zmian i przeróbek w celu doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem organu Inwestorzy uporczywie unikają wykonania nałożonego na nich obowiązku. Przytoczone we wniosku wywody i "domysły" inwestorów dotyczące stosowania przepisów prawa budowlanego z 1961 roku, sposobów zatwierdzania projektu budowlanego i planu realizacyjnego nie mogą być wzięte pod uwagę przez organ nadzoru budowlanego, którego wiąże ostateczna decyzja organu II instancji i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Stąd organ podał, iż zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z 1974 r. obowiązany był orzec o odmowie wydania pozwolenia. Na skutek odwołania złożonego przez Z. i M.G. decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] WINB na mocy art. 138 § 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w pełni stanowisko PINB w kwestii związania organu nadzoru budowlanego ostateczną decyzją IWNB z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymującą w mocy decyzji PINB z dnia [...] lutego 2005 r. o nałożeniu na skarżących obowiązku wykonania określonych czynności i przeróbek w celu doprowadzenia do zgodności z prawem samowolnie wybudowanej werandy. W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał na treść art. 16 § 1 kpa ustanawiającego zasadę trwałości decyzji ostatecznych i braku możliwości prawnych dla ponownego odnoszenia się do przedmiotu sprawy orzeczonej przez organ w wydanej decyzji. WINB podkreślił, iż organ jest związany wydaną decyzją od chwili jej doręczenia, z tego względu opisane w odwołaniu okoliczności prawne i faktyczne dotyczące budowy werandy, a które były już badane przez organ nadzoru budowlanego przed wydaniem zaskarżonej decyzji i zostały ocenione przez właściwy sąd administracyjny, nie mogą być przedmiotem ponownej oceny w niniejszym postępowaniu. Dodatkowo organ zauważył, iż w rozpoznawanej sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy ustawy Prawo budowlane z 1961 r., co sugerowali odwołujący. O ile bowiem legalność zabudowy wzniesionej przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 października 1974 r. należałoby oceniać według przepisów ustawy prawo budowlane z 1961 r. to jednak w przypadku ustalenia, że dany obiekt budowlany został samowolnie wzniesiony, ewentualne działania naprawcze w takiej sytuacji następują przy zastosowaniu środków określonych w prawie budowlanym z 1974 r. Organ II instancji w pełni zgodził się z organem l instancji, iż zgodnie z tym co stanowi art. 42 ustawy z 1974 r. w sytuacji, gdy odwołujący nie wykonali obowiązku nałożonego na nich decyzją z [...] lutego 2005 r. wydaną w oparciu o art. 40 ustawy z 1974 r. dotyczącą wykonania określonych zmian i przeróbek w celu doprowadzenia werandy wejściowej dobudowanej w warunkach samowoli budowlanej do budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie zalecenia z ekspertyzy opracowanej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń ppoż polegającego na zamurowaniu otworu okiennego w ścianie werandy od strony działki nr [...] to brak jest możliwości udzielenia pozwolenia na użytkowanie tej dobudowanej części budynku. Na powyższą decyzję Z. i M.G. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarżący cytując liczne przepisy ustawy Prawo budowlane z dni 31 stycznia 1961 r. oraz aktów wykonawczych do tejże ustawy podtrzymali argumentację zawartą najpierw we wniosku z dnia [...] lipca 2008 r., a następnie w odwołaniu od decyzji PINB z dnia [...] lutego 2009 r. Skarżący dodatkowo zakwestionowali zgodność z prawem decyzji PINB nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. oraz prawidłowość opinii biegłego do spraw zabezpieczeń ppoż, na podstawie której powyższa decyzja została wydana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. skarżąca oświadczyła, iż domaga się przyjęcia, iż w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1961 r., w myśl których istniała możliwość zastosowania odstępstw od projektu. Ponadto dodała, iż opinia wydana w postępowaniu zakończonym decyzją PINB z dnia [...] lutego 2005 r. jest dla skarżących krzywdząca, gdyż biegły zastosował przepisy prawa aktualnie obowiązującego do obiektu wybudowanego w 1979 r., a więc wówczas gdy obowiązywały przepisy ustawy z 1961 r. Skarżąca podała, iż decyzja nr [...] jest ostateczna, ale w sprawie tej złożona została skarga o wznowienie postępowania, która postanowieniem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II SA/Go 422/09 została przekazana zgodnie z właściwością do NSA. Skarżąca oświadczyła ponadto, iż nakazy określone w decyzji PINB nr [...] nie zostały przez skarżących wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). Sąd, badając legalność zaskarżonej aktu prawnego - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - rozstrzyga w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Stosując się do powyższego Sąd uznał, iż takie wady i uchybienia w niniejszej sprawie nie występują, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy podkreślić, iż przedmiot kontroli Sądu na gruncie niniejszego postępowania stanowiła tylko i wyłącznie decyzja WINB z dnia [...] maja 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB z dnia [...] lutego 2009 r. o odmowie wydania skarżącym pozwolenia na użytkowanie werandy wejściowej dobudowanej do budynku mieszkalnego stanowiącego ich własność. Powyższe postępowanie administracyjne wszczęte zostało na wniosek skarżących złożony do PINB w dniu [...] lipca 2008 r. Dla prawidłowego wyjaśnienia i zrozumienia okoliczności oraz przyczyn będących podstawą wydania zaskarżonego orzeczenia konieczne jest jednak odwołanie się do postępowania administracyjnego poprzedzającego niniejsze postępowanie. Postępowanie, o którym mowa, wszczęte przez PINB w 2001 r., dotyczyło samowolnego wybudowania przez skarżących werandy wejściowej dobudowanej do budynku mieszkalnego skarżących. Istotne znaczenie z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy mają wyroki sądów administracyjnych, które zapadły na gruncie postępowania dotyczącego w/w samowoli. Po pierwsze, w wyroku z dnia 16 czerwca 2004 r., sygn. akt II SA/PO 710/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przesądził, iż sprawę dobudowanej werandy należy potraktować jako samowolę budowlaną, a nie jak wcześniej uczynił to organ, jako istotne odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę. Natomiast drugim orzeczeniem był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Go 602/05, którym oddalona została skarga Z. i M.G. na decyzję WINB z dnia [...]8 kwietnia 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję PINB z dnia [...] lutego 2005 r. w przedmiocie nakazania skarżącym wykonania określonych robót. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, iż mając na uwadze datę budowy werandy (1995 r.) zastosowanie w sprawie znajdują przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz że nałożenie na skarżących w drodze zaskarżonych decyzji obowiązku wykonania określonych robót w celu doprowadzenia werandy do stanu zgodnego z prawem (a więc doprowadzenie do legalizacji samowoli) było zasadne i zgodne z przepisami prawa. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 18 września 2007 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. i M.G. (sygn. akt II OSK 1211/06). W tym miejscu należy zauważyć, iż wydane w postępowaniu dotyczącym samowoli budowlanej wyroki istotnie zaważyły na wyniku przedmiotowego postępowania, z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 p.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy i może ona dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 listopada 2006 r, sygn. akt l SA/Wa 1597/06 LEX nr 320090). Wskazać również należy, że w orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Komentarz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J.P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r, str. 219-225). W judykaturze i literaturze powszechnie prezentowany jest pogląd, w myśl którego ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie tak długo, jak wyrok Sądu nie zostanie uchylony w prawem określonym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r, l SA/Po 263/97; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r, III RN 130/1999, nr 1, póz. 2; wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r, IV SA 1177/97; wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r, III SA 3377/00; wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r, SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9-10, s. 199, Tadeusz Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, s.477). Mając na uwadze powyższe rozważania należy przyjąć, iż po zakończeniu postępowania w sprawie samowoli budowlanej dotyczącej werandy skarżących, sądy oraz organy administracji publicznej związane zostały w zakresie dalszego postępowania, przytoczonymi wcześniej wskazaniami i oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku WSA w Gorzowie z dnia 22 lutego 2006 r. Zgodnie ze stanowiskiem tego Sądu, zamknięcie procesu legalizacji werandy uzależnione zostało od dokonania przez inwestorów czynności określonych w decyzji PINB z dnia [...] lutego 2005 r. (wydanej w oparciu o treść art. 40 ustawy prawo budowlane z 1974 r). Sąd meriti uznał, iż decyzje organów l i II instancji, które odmówiły wydania skarżącym pozwolenia na użytkowanie werandy, było w pełni uzasadnione. Organy słusznie - uwzględniając treść art. 153 p.p.s.a. i wydanych w sprawie wyroków sądowych - zastosowały w rozpoznawanej sprawie przepisy ustawy prawo budowlane z 1974 r. W myśl art. 42 cyt. ustawy inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy organ. Skoro skarżący nie wykonali czynności, do których wykonania zobowiązani zostali decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., to tym samym nie został zakończony proces legalizacyjny, zasadnym więc było orzeczenie o odmowie pozwolenia na użytkowanie werandy. Należy podkreślić, iż okoliczność nie wykonania przez skarżących czynności określonych w/w decyzji nie była w ogóle kwestionowana przez skarżących w trakcie postępowania administracyjnego, dodatkowo na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. potwierdziła ją skarżąca. Odnosząc się do zarzutów skarżących ponoszonych w skardze i pismach procesowych Sąd w całości uznał je za nieuzasadnione. Skarżący domagali się przyjęcia, iż w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1961 r., w myśl których istniała możliwość zastosowania odstępstw od projektu. Ponadto nie zgadzali się z opinią rzeczoznawcy wydaną w postępowaniu legalizacyjnym, a która stała się podstawą do nałożenia na skarżących obowiązków decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Zarzuty te w istocie odnoszą się do postępowania administracyjnego dotyczącego samowolnego wzniesienia werandy i późniejszego postępowania legalizacyjnego w przedmiocie nakazania wykonania skarżącym określonych robót budowlanych celem doprowadzenia werandy do stanu zgodnego z prawem, które to postępowania zostały zakończone odpowiednio prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2004r. i prawomocnym wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 lutego 2006r. Zagadnienie dotyczące jakie przepisy należy stosować w niniejszej sprawie zostało już definitywnie przesądzone przytoczonymi wyżej prawomocnymi wyrokami i Sąd w niniejszej sprawie nie mógł, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., orzec w sposób odmienny. Wobec powyższego Sąd mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.