II SA/Go 526/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi G Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2004 roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej udzielił wnioskodawcy, pod nazwą "G" Spółka z o.o., zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na okres 6 lat. Zezwolenie uzupełniał załącznik zawierający wykaz punktów gier na automatach o niskich wygranych. Wnioskiem z dnia [...] września 2009 roku, Spółka z o.o., uzupełnionym pismem z dnia [...] października 2009 roku, zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej o przedłużenie w trybie art. 104 k.p.a. wymienionej decyzji zezwalającej Spółce na urządzanie i prowadzenie działalności na terenie województwa podlaskiego w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na okres dalszych sześciu lat. Zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2009 roku Dyrektor Izy Celnej poinformował stronę o przejęciu sprawy do rozpoznania w związku z przepisem art. 238, obowiązującej od dnia 31 października 2009 r., ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o Służbie celnej ( Dz.U. Nr 168, poz. 1323 ). Jednocześnie też, wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień 14 stycznia 2010 roku. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 roku Dyrektor Izby Celnej, powołując się na art. 207 §1 Ordynacji podatkowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm. ), art. 8, 118, 129 ust. 1 i 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ( Dz. U. Nr 201, poz. 1540) i art. 2 ust. 1 pkt. 8 w związku z art. 238 ustawy o Służbie Celnej odmówił przedłużenia zezwolenia na urzadzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa udzielonego przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2004 roku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych., która w art. 138 ust. 1 stanowi, że nie przedłuża się dotychczasowych zezwoleń n i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Tym samym w myśl powołanej ustawy nie jest możliwe przedłużenie poprzedniej decyzji albowiem nie przewiduje ona takiego przedłużenia. W odwołaniu Spółka G wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przedłużenie Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, zgodnie z wnioskiem Spółki z [...] września 2009 r. W uzasadnieniu odwołała się do zasad funkcjonowania Unii Europejskiej, do których należy także zasada pierwszeństwa oraz bezpośredniego skutku prawa unijnego. Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego nie wynika expressis verbis z postanowień Traktatu, lecz z orzecznictwa Trybunału, który stwierdził, iż jednostronnym lub późniejszym aktom prawnym Państwa Członkowskiego nie może być przyznane pierwszeństwo przed systemem prawnym przyjętym przez nie na zasadzie wzajemności. (...) prawo wynikające z Traktatu będącego niezależnym źródłem prawa, nie mogą być ze względu na ich szczególny i oryginalny charakter, uchylane przez postanowienia prawa krajowego, w jakiejkolwiek formie. Zasada bezpośredniego obowiązywania prawa wspólnotowego oznacza natomiast, iż normy prawa wspólnotowego z chwilą wejścia ich w życie stają się częścią porządku prawnego każdego Państwa Członkowskiego. Rozpatrując sprawę jako organ II instancji Dyrektor Izby Celnej decyzją dnia [...] maja 2010 roku Nr [...] postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), której art. 8 w związku z art. 118 nakazuje stosować w postępowaniach dotyczących prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8, póz. 60 ze zm.). Norma prawna zawarta w art. 129 ust. l powyżej przywołanej ustawy o grach hazardowych stanowi, iż działalność m.in. w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z jej art. 138 ust. 1 nie przedłuża się dotychczasowych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa unijnego organ odwoławczy, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego uznał, że jako organ administracji publicznej nie mógł odmówić stosowania przepisów powszechnie obowiązujących (a do takich należy ustawa o grach o hazardowych), nawet wówczas gdy wydane zostałyby one z naruszeniem Konstytucji RP (a więc również i prawa unijnego), gdyż organy administracji publicznej nie dysponują żadnym instrumentem prawnym pozwalającym odstąpić od wydania decyzji na podstawie przepisu sprzecznego z Konstytucją, jeżeli nadal funkcjonuje on w obiegu. Organ II instancji zwrócił uwagę, żetożsame uwagi poczynił Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt P 7/2000 stwierdzając, że "organy administracji nie są powołane do odmawiania stosowania przepisów, co do których konstytucyjności żywią wątpliwości". A zatem Dyrektor Izby Celnej musiał je stosować, w związku z czym zarzuty odwołującej w tym zakresie należy uznać za bezpodstawne. Powyższą decyzję zaskarżyła Spółka G Mając wnosząc o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji tego samego Organu, wydanej w I instancji. Spółka podniosła zarzut: 1) naruszenia przepisów procedury, polegający na wydaniu orzeczenia w oparciu o akt prawny (tj. ustawę z dnia 19.11.2009 roku o grach hazardowych), który na tle prawa Unii Europejskiej powinien zostać uznany przez Organ za nieobowiązujący i co skutkować powinno odmową jego zastosowania, 2) naruszenia zasad prawa Unii Europejskiej w szczególności przepisów: - art. 34 TFUE (poprzednio art. 28 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; dalej: TWE), - art. 49 TFUE (poprzednio art. 43 TWE), - art. 56 TFUE (poprzednio art. 49 TWE), w związku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego 3) naruszenia art. 2,31 ust3 w zw. z art. 22, art. 12 i 61, art. 7 oraz 123 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto skarżąca wniosła, by sąd wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu (tzw. Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, zwanego dalej ETS) z pytaniem prejudycjalnym, obejmującym kwestie: 1) ustalenia istnienia obowiązku notyfikacyjnego obciążającego Rzeczpospolitą Polskę w związku z uchwaleniem ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz. U. 2009, Nr 201, póz. 1540); 2) ustalenia skutków prawnych wywodzonych z faktu uchybienia przez Rzeczpospolitą Polskę takiemu ewentualnie istniejącemu obowiązkowi notyfikacyjnemu, zwłaszcza w odniesieniu do ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, w tym co do jej obowiązywania i skuteczności; 3) ustalenia zakresu obowiązków krajowej administracji publicznej, w tym celnej, w kierunku badania prawidłowości procesu legislacyjnego pod kątem jego zgodności z zasadami i przepisami prawa Unii Europejskiej oraz ustalenie obowiązków organu w przypadku ewentualnego stwierdzenia naruszenia tych zasad lub przepisów. Niezależnie od powyższego skarżąca uznała za potrzebne wystąpienie przez sąd, na podstawie art. 193 Konstytucji oraz art. 3 ustawy z dnia 01 sierpnia 1997 roku o Trybunale Konstytucyjnym, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności z Konstytucją ustawy z dnia 19.11.2009 roku o grach hazardowych. W uzasadnieniu skargi spółka zwróciła uwagę na prymat prawa Unii Europejskiej nad prawem krajowym, co stanowi jeden z fundamentów jej prawa. Podmiotowi prawa krajowego przysługuje prawo i możliwość powoływania się przed organami i sądami krajowymi na sprzeczność działań administracji krajowej z prawem Unii Europejskiej. Tym samym uprawnieniem strony jest powoływanie się na naruszenie owego obowiązku, który został złamany podczas uchwalania ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, w wyniku czego do obrotu prawnego wszedł akt prawny naruszający prawo Unii Europejskiej, a będący jednocześnie podstawą orzeczenia kwestionowanego wniesioną skargą. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa unijnego, ustawa o grach hazardowych podlegała notyfikacji. Uchybienie w zakresie procedury notyfikacyjnej jest pozbawieniem Komisji Europejskiej możliwości prewencyjnej kontroli projektowanych rozwiązań prawnych, co pozbawia tak uchwalony akt prawny mocy obowiązującej. Wobec tego instytucje władzy publicznej w kraju członkowskim nie mogą na takiej wadliwej podstawie prawnej orzekać na niekorzyść jednostki w jakimkolwiek postępowaniu zatem także administracyjnym. W ocenie skarżącej ustawa o grach hazardowych jako akt prawny naruszyła zasady prawidłowej legislacji krajowej, w szczególności z uwagi na brak rzeczowej i merytorycznej konsultacji publicznej oraz niezastosowanie szczególnej procedury w zakresie nowelizacji kodeksów. Powyższe uniemożliwiło dla ochrony interesu publicznego zastosowanie innych skutecznych środków, wystarczających, w miejsce całkowitej delegalizacji przedmiotowej aktywności gospodarczej. Te zarzuty uzasadniają wniosek o skierowanie przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego celem zbadania zgodności z Konstytucją ustawy o grach hazardowych. Ponieważ jedną z kompetencji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest dokonywanie, na wniosek sądów krajowych, wiążącej wykładni prawa Unii Europejskiej, w pełni uzasadnionym dla skarżącej jest wskazanie tej drogi sądowi jako sposobu rozstrzygnięcia wątpliwości. sposobu rozumienia prawa Unii Europejskiej . W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie, odwołując się w jej uzasadnieniu do argumentacji zawartej w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności, czyli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Tak zatem, uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych kryteriów oraz w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą praworządności, ustanowioną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również w art. 6 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa., organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Działanie na podstawie prawa to działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Zasada praworządności nakłada zatem na organy orzekające obowiązek ustalenia mocy wiążącej przepisu prawa w dniu wydania decyzji. Po ustaleniu mocy obowiązującej przepisu prawa, organy powinny podjąć czynności w celu ustalenia stanu faktycznego w sprawie, do którego zastosowany zostanie przepis obowiązujący w dniu orzekania. Z zasady praworządności wynika bowiem, że organy administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym zobowiązane są stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa przepisami przejściowymi (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2007r., I OSK 1080/06, Lex nr 342503 i z dnia 21 czerwca 2006r., I OSK 942/05, Lex nr 265749). W rozpoznawanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zgodnie z art. 118 tej ustawy, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie zatem dniem. 01.01.2010 r., stosuje się przepisy nowej ustawy, o ile ta ustawa nie stanowi inaczej. Wniosek skarżącej Spółki o przedłużenie zezwolenia złożony został w dniu [...] września 2009 roku, decyzję pierwszoinstancyjną wydano w dniu [...] stycznia 2010 roku, odwołanie złożono w dniu [...] stycznia 2010 roku, zaś decyzja organu odwoławczego zapadła w dniu [...] maja 2010 roku. Tym samym postępowanie wszczęte wnioskiem strony nie zostało zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych. Stosownie do art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Jednocześnie art. 138 ust. 1 tejże ustawy stwierdza, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 nie mogą być przedłużane. Powołany przepis wyraźnie i jednoznacznie zakazuje przedłużania uprzednio wydanych, na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów, zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Fakt wydania Skarżącej Spółce zezwolenia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. był bezsporny w sprawie dlatego też przyjąć należy, iż organy zgodnie z obowiązującym prawem odmówiły skarżącej Spółce przedłużenia o wnioskowany okres zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty, w których podniesiono sprzeczność ustawy o grach hazardowych z przepisami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ustawa o grach hazardowych, w zakresie zakazu przedłużania udzielonego uprzednio zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest bowiem związana z kwestią przepływu towarów, usług lub kapitału pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, czy podejmowaniem działalności gospodarczej na terytorium innego Państwa Członkowskiego – nie występuje tu element transgraniczny. Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych w odniesieniu do stanu faktycznego objętego wnioskiem Spółki ze względu na naruszenie w trakcie uchwalania tego aktu prawnego procedury notyfikacyjnej określonej w Dyrektywie 98/34/WE Sąd nie podziela jej stanowiska. Dyrektywa 98/34/WE, zgodnie z tytułem, odnosi się do usług społeczeństwa informacyjnego. Na potrzeby jej stosowania pojęcie "usługa" zostało zdefiniowane w art. 1 pkt. 2 tejże Dyrektywy. Zgodnie z tą definicją, usługą społeczeństwa informacyjnego jest usługa, która spełnia w trakcie jej świadczenia cztery jednoczesne wymogi, a mianowicie: 1) powinna być świadczona za wynagrodzeniem, 2) na odległość, 3) drogą elektroniczną, 4) na indywidualne żądanie odbiorcy usług. Jak łatwo zauważyć, gra na automatach o niskich wygranych punktach gier nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 2 akapit drugi tiret drugie Dyrektywy 98/34/WE "drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych. Wprost zaś w załączniku Nr V pkt 1 lit. d Dyrektywy 98/34/WE wskazano, iż nie są świadczone "na odległość" usługi udostępnienia gier elektronicznych w punkcie urządzania gier elektronicznych przy fizycznej obecności użytkownika. Sąd uznał zatem, iż uwzględniając treść Dyrektywy 98/34/WE należy stwierdzić, że gra na automatach o niskich wygranych w punktach gier nie podlega jako usługa regulacjom wskazanej Dyrektywy, gdyż nie mieści się w definicji usługi tam zawartej i tym samym ustawa o grach hazardowych w tym zakresie nie wymagała notyfikacji. W tak określonych okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd nie dostrzegł potrzeby zwrócenia się z pytaniami wstępnymi do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącymi konieczności notyfikacji ustawy o grach hazardowych do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE. Z tej samej przyczyny - jasności i jednoznaczności obowiązujących przepisów, Sąd nie stwierdził też podstaw do wystąpienia z wnioskowanymi przez stronę skarżącą pytaniami prawnymi do Trybunału Konstytucyjnego. W ocenie Sądu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy kwestia zgodności z normami Konstytucji RP przepisów ustawy o grach hazardowych. Pomijając fakt, iż skarżąca Spółka nie wskazała enumeratywnie, które regulacje ustawy o grach hazardowych są w jej ocenie niezgodne z Konstytucją RP, w ocenie Sądu regulacje ustawy o grach hazardowych nie naruszają zasad zawartych w art. 2, art. 31 ust. 3, art. 22, art. 61, art. 7 i 123 ust. 1 Konstytucji RP ( zatem zasad wskazanych przez skarżącą Spółkę w skardze ). Zarzut naruszenia ochrony praw nabytych można co najwyżej rozważać w odniesieniu do uprawnień wynikających z ostatecznej decyzji administracyjnej, jaką jest zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Ich treścią w istocie jest prawo do prowadzenia działalności gospodarczej na rachunek własny, z zachowaniem warunków określonych w decyzji oraz wynikających z przepisów prawa dotyczących tego rodzaju działalności, wymagającej angażowania określonych środków materialnych, rzeczowych i finansowych oraz czynnika ludzkiego, wreszcie podejmowania licznych przedsięwzięć organizacyjnych (zob. M. Jackowski, Ochrona praw nabytych w polskim systemie konstytucyjnym, Warszawa 2008, s. 135). Koncesja (zezwolenie) korzysta z ochrony trwałości służącej ostatecznym decyzjom administracyjnym, zatem może być uchylona lub zmieniona tylko w szczególnych, określonych w przepisach, warunkach. Niewątpliwe skarżąca Spółka może oczekiwać ażeby prawodawca uszanował prawa nabyte wynikające z ostatecznej decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu naruszenie zasady ochrony praw słusznie nabytych mielibyśmy następuje w sytuacji, gdyby na posiadaczy ostatecznych zezwoleń nałożono nowy obowiązek, zwłaszcza wówczas, gdyby nastąpiło to z mocą wsteczną. W rozpoznawanej sprawie nie miało to jednak miejsca. Ustawodawca nie ma natomiast obowiązku wstrzymywać się ze zmianą przepisów procedury oraz regulacji umożliwiających modyfikowanie stosunków administracyjnych usankcjonowanych ostateczną decyzją administracyjną, nawet jeżeli została wydana w innym stanie prawnym. Zauważyć bowiem należy, że z uwagi na konstrukcję decyzji w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, są one wydawane na czas określony – w przedmiotowej sprawie okres 6 letni. Zatem w okresie tym skarżąca Spółka, korzystając z udzielonego zezwolenia, mogła prowadzić działalność gospodarczą – zgodnie, co do zasady z przepisami dotychczas obowiązującymi – art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Tym samym za prawo nabyte nie może być uznana potencjalna możliwość uruchomienia postępowania zmierzającego do przedłużenia udzielonego poprzednio zezwolenia – która to decyzja jest de facto nowym pozwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W ocenie Sądu nie ma też zupełnie żadnych podstaw do traktowania tej możliwości jako podlegającej ochronie dostatecznie ukształtowaną ekspektatywę. Zupełnie nieuzasadnione jest także twierdzenie, że jej ograniczenie narusza zasadę ochrony interesów w toku. Wprowadzona zmiana nie wpływa bowiem na możliwość prowadzenia przez stronę skarżącą działalności dotyczącej gier na automatach o niskich wygranych w zakresie uprawnień wynikających z dotychczas udzielonego zezwolenia. Podobnie należy ocenić wniosek dotyczący wystąpienia z pytaniem prawnym odnośnie zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, stanowiących zdaniem strony nieproporcjonalną, nieuzasadnioną i nieadekwatną ingerencję w swobodę działalności gospodarczej. Poza ogólnymi uwagami dotyczącymi zasad proporcjonalności i swobody działalności gospodarczej strona nie wyjaśniła, w czym dopatruje się ich naruszenia w odniesieniu do ograniczenia możliwości przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Sąd nie stwierdził też podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi, co do zgodności ustawy o grach hazardowych z przepisami Konstytucji RP w zakresie dochowania konstytucyjnego trybu uchwalania ustaw. Sąd nie dostrzegł bowiem istotnych wątpliwości prawnych dotyczących konstytucyjności procedury legislacyjnej prowadzącej do uchwalenia ustawy o grach hazardowych. Trzeba wskazać, że instytucja pytania prawnego przewidziana w art. 193 Konstytucji RP nie daje skarżącym uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez Sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Wystąpienie z takim pytaniem jest uprawnieniem Sądu i uzależnione jest od powzięcia uzasadnionych wątpliwości przez Sąd, a nie przez skarżących (m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 26.02.2008 r., III SA/Po 821/07, LEX nr 491905). Nie wystąpienie przez Sąd z wnioskowanymi pytaniami prawnymi nie zamyka stronie skarżącej drogi do zbadania konstytucyjności określonych przepisów z uwagi na przepisy art. 79 i art. 191 Konstytucji RP( podobnie stanowisko zajęły Wojewódzkie Sądy Administracyjne w licznych wyrokach, przykładowo: w Białymstoku z dnia 30 sierpnia 2010 roku w sprawie II SA/Bk 250/10, we Wrocławiu z dnia 30 września 2010 roku w spr. III SA/Wr 310/10, w Olsztynie z dnia 2 września 2010 roku w sprawie II SA/Ol 595/10, w Warszawie z dnia 15 lipca 2010 roku w spr. VI SA/Wa 737/10, w Lublinie z dnia 8 lipca 2010 roku w spr. III SA/Lu 181/10,). Sąd nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe rozważania, skoro zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, Sąd z powołaniem się na przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.