II SA/Go 53/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 września 2025 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. W dniach [...] października 2022 r., za pośrednictwem systemu PUESC, zostały zarejestrowane zgłoszenia [...] i [...] na przewóz towarów podlegających monitorowaniu. Przewoźnik - Spółka z o.o. [...], środkami transportu o nr [...]i [...]przewoził towar w postaci złomu aluminium, o masie 25560 i 25860 kg, zaklasyfikowany do kodu systemowego 0005 z Czech do Danii przez terytorium kraju. Na podstawie dokonanych zgłoszeń [...]. (dalej również jako NUCS) zobligował przewoźnika do przedstawienia środków transportu wraz z towarem na Terminalu w [...] w celu przeprowadzenia kontroli. Zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 1218, dalej jako ustawa SENT), w dniu [...] października 2022 r., na DPG w [...] zgłosiły się do kontroli ww. zestawy samochodowe, którymi wykonywany był przewóz towarów podlegający monitorowaniu. Kierowcy przedstawili do kontroli m.in. CMR nr [...] z [...] sierpnia 2022 r., licencję nr [...],[...]z [...]sierpnia 2022 r. oraz dowody rejestracyjne ciągników i naczep. Podczas przeprowadzonych czynności kontrolnych, po sprawdzeniu danych w zgłoszeniu [...], stwierdzono nieprawidłowości w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych w systemie, poprzez brak aktywności lokalizatora o nr [...]na całej trasie przejazdu przez terytorium RP zestawu transportowego o nr rejestracyjnym [...]. Także po sprawdzeniu danych w zgłoszeniu [...], stwierdzono nieprawidłowości w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych w systemie, poprzez brak aktywności lokalizatora o nr [...] na całej trasie przejazdu przez terytorium RP zestawu transportowego o nr rejestracyjnym [...]. Ponadto w obu zgłoszeniach podano dane niezgodne ze stanem faktycznym w ww. zgłoszeniach przewozu towarów. Kontrolujący wyniki dokonanych czynności odnotowali w protokole z kontroli nr [...] i [...] z [...] października 2022 r. Wezwaniem z [...] marca 2023 r. NUCS wezwał spółkę do wyjaśnienia przyczyn braku przekazywania danych geolokalizacyjnych oraz zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Na wezwanie to spółka nie udzieliła odpowiedzi. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, NUCS postanowieniem z [...] maja 2023 r. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niewywiązanie się przewoźnika z obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środków transportu w trakcie całej trasy przewozu na terytorium kraju, objętych zgłoszeniem przewozu towarów [...] i [...] o których mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT oraz za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym w ww. zgłoszeniach przewozu towarów. Organ I instancji jako dowód w sprawie dopuścił protokół z kontroli nr [...] i [...]z [...] października 2022 r. wraz z załącznikami oraz wydruki raportów z monitorowania środka transportu, sporządzone w bazie SENT GEO wg kryteriów wyszukiwania poszczególnych lokalizatorów przypisanych do zgłoszenia SENT. Ponadto w uzasadnieniu swego postanowienia organ zawarł informację wynikającą z art. 22 ust. 3 i art. 24 ust.3 ustawy o SENT, o tym, że na wniosek przewoźnika lub z urzędu, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem lub interesem publicznym, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Następnie postanowieniem z [...] maja 2023 r. organ I instancji włączył do akt postępowania dokumenty przesłane do sprawy nr [...]: pismo [...] w [...]z [...] marca 2023 r. nr [...], pismo [...]. z [...] lutego 2023r. nr [...], pismo [...] w [...] z [...] lutego 2023 r. nr [...]z załącznikami. Wezwaniem z [...] maja 2023 r. NUCS wezwał spółkę do jednoznacznego wyjaśnienia, kto był faktycznym podmiotem wysyłającym, podmiotem odbierającym i gdzie nastąpił rozładunek odpadów. Strona na wezwanie to nie odpowiedziała. Następnie organ decyzją z [...] sierpnia 2023 r. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za niewywiązywanie się przewoźnika z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów [...], o których mowa w art. 10a ustawy SENT oraz karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym w ww. zgłoszeniu przewozu towarów, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. c, d ustawy SENT. Ponadto organ ww. decyzją odstąpił od nałożenia na spółkę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niewywiązywanie się przewoźnika z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów [...], o których mowa w art. 10a ustawy SENT oraz kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, ww. zgłoszeniu przewozu towarów, o którym mowa w art. 7 ust.2 pkt 1 lit. c, d ustawy SENT. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z [...] grudnia 2023 r. nr [...][...] w [...] (dalej również jako DIAS) uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy NCUS decyzją z [...] czerwca 2024 r., nr [...], nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za niewywiązywanie się przewoźnika z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów [...], o których mowa w art. 10a ustawy SENT oraz karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym w ww. zgłoszeniu przewozu towarów, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. c, d ustawy SENT. Ponadto organ I instancji ww. decyzją odstąpił od nałożenia na spółkę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niewywiązywanie się przewoźnika z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów [...], o których mowa w art. 10a ustawy SENT oraz kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, w ww. zgłoszeniu przewozu towarów, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. c, d ustawy SENT. Od powyższej decyzji skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła odwołanie, zaskarżając powyższą decyzję w części odnoszącej się do nałożenia kary pieniężnej za naruszenia dotyczące przewozu objętego zgłoszeniem [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w tej części. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 199, art. 210 § 4 o.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie oraz zasady prawdy obiektywnej ze względu na to, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób pełny i wyczerpujący, m.in. w wyniku niedopuszczenia dowodu z dokumentów przedłożonych przez odwołującą, tj. wydruku mapy przejazdu objętego kontrolą, raportu jazd i postojów oraz wydruku odczytu położenia pojazdu na podstawie danych gromadzonych przez lokalizator, a także w wyniku niedopuszczenia dowodu z przesłuchania odwołującej czy też nieprzeprowadzenia skrupulatnej analizy sytuacji finansowej odwołującej, a w szczególności na dzień wydania decyzji, jak również nie uwzględnił okoliczności, które potwierdzają niezawinione naruszenie obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przez przewoźnika, jak również okoliczności potwierdzających ewentualne istnienie podstaw do odstąpienia od wymierzenia kar, przez co ocena zebranego materiału dowodowego wynikająca z uzasadnienia decyzji nie odzwierciedla zasady oficjalności postępowania dowodowego; 2. art. 191 o.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej z rzeczywistym stanem rzeczy, w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia o fragment zgromadzonego materiału dowodowego, tj. komunikatu krajowej Administracji Skarbowej z dnia 28 października 2021 r.; 3. art. 2a i art. 121 ustawy z 29 października 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości faktycznych na korzyść strony na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz niepełne przeanalizowanie i nieuwzględnienie przesłanek przemawiających za istnieniem ważnego interesu przewoźnika, jak i interesu społecznego w ramach odstąpienia od wymierzenia kary, naruszając zasadę in dubio pro tributario. 4. art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT poprzez błędne przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy przepis ten mógł mieć zastosowanie, w sytuacji gdy nie doszło do zawinionego naruszenia obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przez przewoźnika, zaś dane geolokalizacyjne środka transportu w trakcie całej trasy przewozu były gromadzone, co potwierdzają przedłożone przez odwołującą dowody; 5. art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędne zastosowanie, w sytuacji gdy odwołująca wypełniła ciążące na niej obowiązki zgodnie ze wskazaniami organu administracji publicznej, z kolei nałożenie administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o niniejszą podstawę stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności; 6. art. 24 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 1 lit. c, d ustawy SENT poprzez ich niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kar pieniężnych w łącznej wysokości 20.000 zł, w sytuacji gdy istnieje zarówno ważny interes przewoźnika, jak i ważny interes publiczny uzasadniający odstąpienie od nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, których prawidłowa wykładnia powinna nastąpić z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., w szczególności zasady proporcjonalności (wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), bezpieczeństwa i zaufania do organów państwa; pominięcie przy ocenie pojęcia "ważnego interesu przewoźnika" oraz "interesu publicznego" rzeczywistej intencji ustawodawcy i celu ustawy, którym jest ochrona wpływów budżetowych, a w sprawie nie wystąpiło chociażby najmniejsze hipotetyczne ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] października 2024 r. nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej jako o.p.), art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. c, d i 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1, art. 26 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2 i ust. 5 ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, [...] w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na treść art. 3 ust. 1, 2 i 11 ustawy SENT zm.), stwierdzając, iż niewątpliwie towar objęty przedmiotowym przewozem w dniu [...] października 2022 r. zaliczał się do katalogu objętego wymogami ustawy SENT. Następnie organ podał, iż w myśl art. 7 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Następnie organ wskazał, że w myśl art. 7 ust. 2 ww. ustawy w przypadku przewozu po drodze publicznej zgłoszenie zawiera: - dane przewoźnika obejmujące: imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania albo siedziby, numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej, jeżeli jest obowiązany go posiadać, - dane nadawcy towarów obejmujące: imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania albo siedziby, - dane odbiorcy towarów obejmujące: imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania albo siedziby, - miejsce i datę rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju, - miejsce zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju, - planowaną datę zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju, - dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru, pozycji CN, ilości, masy brutto lub objętości towaru, - numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, - numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 06.09.2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane, - numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit.a, - numer lokalizatora albo numer urządzenia. Ponadto zgodnie z art. 10a ust. 1, przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem oraz wyposażyć środek transportu w lokalizator (ust. 2). Organ odwoławczy zauważył, iż z akt sprawy wynika, że zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o SENT, Spółka przesłała do rejestru zgłoszenia dotyczące transportu towaru podlegający monitorowaniu i uzyskała dla tych zgłoszeń numer referencyjny m.in. [...]. W zgłoszeniu zawarła numer urządzenia geolokalizacyjnego [...]. Ponadto przewoźnik, na podstawie otrzymanej informacji o planowanej kontroli przewozu, zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy SENT, był wezwany do przedstawienia środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem m.in. [...] na Terminal w [...], w celu przeprowadzenia kontroli. W dniu [...] października 2022 r. przewoźnik zgłosił środki transportowe wraz z towarem na Terminalu w [...], które zostały skontrolowane przez funkcjonariuszy celno-skarbowych. Kontrolujący nie stwierdzili nieprawidłowości w zgłoszeniach SENT w zakresie przewożonego towaru, natomiast dopatrzyli się nieprawidłowości w zakresie danych zawartych w zgłoszeniach oraz w aplikacji SENT-GEO. Stwierdzono brak aktywności przypisanych urządzeń geolokalizacyjnych, przypisanych w zgłoszeniach SENT oraz podanie w zgłoszeniu towaru nieprawidłowych danych dotyczących nadawcy i odbiorcy towaru. Organ odwoławczy wskazał, iż w świetle przepisów ustawy SENT w przypadku przewozu towaru podlegającego monitorowaniu, aktywację lokalizatora bądź urządzenia winno dokonać się z chwilą rozpoczęcia przewozu na terenie kraju, czyli najpóźniej w momencie przekroczenia granicy państwowej, a dezaktywować w momencie dostarczenia towaru do miejsca docelowego, bądź z chwilą zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju. Organ podkreślił, iż celem regulacji ustawy SENT jest wyeliminowanie z obrotu nieuczciwych podmiotów oraz zapewnienie uczciwej konkurencji, walka z szarą strefą, nie zaś z podmiotami wykonującymi ciążące na nich obowiązki, w tym podatkowe. Ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Zdaniem DIAS, z akt zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, iż przewoźnik spełnił ustawowe wymogi wynikające z art. 7 ust. 1 ustawy SENT poprzez przesłanie zgłoszenia do rejestru, uzyskanie numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia i wyposażył środek transportu w lokalizator. Wynik dokonanej kontroli, przedstawiony w protokole nr [...] i [...] wskazuje na to, że podczas kontroli pojazdu oraz po dokonaniu systemowej kontroli przypisanego lokalizatora, wskazuje, że geolokalizator nr [...]nie wysyłał w danych do rejestru i tym samym nie wskazywał trasy przejazdu środka transportu. System Elektronicznego Nadzoru Transportu (SENT) jest systemem stworzonym do nadzoru przewozu i obrotu tzw. towarów wrażliwych, który stanowi część Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych (dalej: PUESC). Przewoźnicy i podmioty gospodarcze, których dotyczy przewóz tzw. wrażliwych towarów są zobligowani do zarejestrowania się w systemie i wprowadzania, w ściśle określonych terminach, danych związanych z przewozem tych towarów i odpadów. Do tego celu wykorzystuje się również aplikację SENT GEO. Następuje wówczas monitorowanie środka transportu w czasie rzeczywistym z wykorzystaniem danych geolokalizacyjnych przesyłanych przez lokalizatory GPS umieszczone w pojazdach (zewnętrzne systemy lokalizacji ZSL/OBU) lub z wykorzystaniem aplikacji mobilnej e-TOLL PL. Z danych Krajowej Informacji Skarbowej wynika, że od 1 grudnia 2021 r. aplikacja e-TOLL jest jedyną aplikacją wykorzystywaną do przekazywania danych geolokalizacyjnych do systemów e-TOLL i SENT. Podmioty świadczące usługi monitorowania przejazdów na rzecz przewoźników mogą rejestrować usługi ZSL i rejestrować urządzenia ZSL na rzecz przewoźników w trzech konfiguracjach: tylko na potrzeby SENT, tylko na potrzeby systemu e-TOLL, na potrzeby SENT i e-TOLL. Od operatora ZSL zależy w jaki sposób dokonano rejestracji konkretnego lokalizatora i na potrzeby jakich systemów są przekazywane dane geolokalizacyjne. Aby dane odbierane przez moduł SENT GEO mogły być powiązane z określonym przewozem, w zgłoszeniu SENT musi być podany numer lokalizatora lub urządzenia (ZSL lub OBU), w który wyposażony jest pojazd, którym wykonywany jest przewóz objęty danym zgłoszeniem. Z tej przyczyny urządzenie GPS musi być powiązane z usługą operatora zewnętrznego systemu lokalizacji zarejestrowaną w module SENT. DIAS podkreślił, że w oparciu o protokół kontroli nr [...] z [...] października 2022 r. ustalono, że przewoźnik nie wywiązał się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego ww. zgłoszeniami SENT, o których mowa w art. 10a ustawy SENT. Ponadto po sprawdzeniu danych w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów i porównaniu ich z danymi w dokumentach przewozowych stwierdzono również nieprawidłowości w zgłoszeniach [...]w zakresie danych dotyczących nadawcy towaru. W zgłoszeniach przewozu jako nadawcę towaru przewoźnik podał A[...]CZ, a z dokumentów przewozowych wynikało, że nadawcą towaru powinna być firma M[...], DK. W ocenie DIAS okoliczności te wyczerpują przesłanki wymienione w art. 22 ust. 2a ustawy SENT (niewywiązanie się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1) oraz art. 24 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy (zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczące towaru). Każde z tych naruszeń z osobna skutkuje nałożeniem na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł, w drodze decyzji. DIAS stwierdził, że wobec jednoznacznego potwierdzenia faktu uchybienia obowiązkowi określonemu w powołanych przepisach ustawy SENT NUCS zasadnie wymierzył przewoźnikowi karę pieniężną na podstawie art. 22 ust. 2a oraz art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT. Dla ustalenia, czy wypełniona została dyspozycja powyższego przepisu, wystarczające jest bowiem wykazanie, że doszło do naruszenia obowiązku związanego z drogowym przewozem towarów. To zaś potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Samo nałożenie kary pieniężnej nie podlega natomiast uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że w sytuacji ziszczenia się ustawowej przesłanki, organ nie ma możliwości dokonywania analizy przyczyn naruszenia obowiązków przez uczestnika przewozu. Ustawa w żadnym z zapisów nie wskazuje, aby możliwym było przeniesienie określonych w niej obowiązków (a więc i skutków ich niewypełnienia lub nienależytego wypełnienia) na inne osoby czy podmioty. Wszelkie skutki złej realizacji obowiązków ustawowych przez osoby, którym zlecono ich wykonanie obciążają podmiot zobowiązany do realizacji obowiązków ustawowych. Zgodnie z wyjaśnieniami operatora usługi Spółki z o.o. Z. z [...] marca 2024 r. powodem nieprzesyłania danych geolokalizacyjnych za pośrednictwem wskazanych urządzeń (zarejestrowanych pod identyfikatorami biznesowymi [...] do usługi SENT było to, że wskazane identyfikatory biznesowe dotyczą usługi e-TOLL o symbolu ZSL-FATM-8, a nie usługi SENT. Urządzenia zostały zarejestrowane we wskazanej usłudze e-TOLL [...] lutego 2022 r. Wynika z tego, że w zgłoszeniach przewozu [...]przewoźnik wskazał błędne numery lokalizatorów, bowiem zamiast numerów lokalizatorów dotyczących usługi SENT wskazał numery lokalizatorów dotyczących usługi e-TOLL o symbolu ZSL-FATM-8. Podanie nieprawidłowych numerów lokalizatorów w konsekwencji spowodowało, że dane geolokalizacyjne nie wpłynęły do rejestru prowadzonego przez Szefa KAS. Obowiązkiem przewoźnika jest bieżąca kontrola sprawnego przekazu danych. Ten obowiązek przewoźnika wynika wprost z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, ściślej z takich określeń jak; "cała trasa przewozu" i "aktualne dane geolokalizacyjne", które wykluczają wąską wykładnię obowiązku przewoźnika tylko do zapewnienia działania urządzenia monitorującego przejazd/lokalizatora w momencie rozpoczęcia jazdy. Ponadto obowiązkiem przewoźnika zaopatrującego się w lokalizator od operatora ZSL jest upewnienie się, czy urządzenie, którym się posługuje jest właściwie skonfigurowane i zapewnia odpowiednią transmisję danych poprzez komunikację z rejestrującym urządzenie operatorem ZSL. Przewoźnik w każdym momencie dysponuje możliwością sprawdzenia poprzez stronę internetową https://puesc.gov.pl/web/puesc/sent-zew-user 406, ważności zgłoszenia przewozu wraz z ostatnią pozycją lokalizatora GPS oraz ma możliwość weryfikacji aktualnej odnotowanej pozycji geolokalizacyjnej w systemie SENT-GEO. Warunkiem koniecznym dla prawidłowego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu przewożącego towar wrażliwy, jest powiązanie nr lokalizatora zamontowanego w tym pojeździe, zarejestrowanego również w systemie SENT-GEO z konkretnym numerem zgłoszenia SENT. W ocenie organu, przewoźnik nie podjął działań w celu zapewnienia przekazywania do systemu SENT aktualnych danych geolokalizacyjnych trasy przejazdu skontrolowanych pojazdów. Nie ustalił też, czy podane w zgłoszeniu SENT urządzenie zostało zarejestrowane przez operatora zewnętrznego systemu lokalizacji w systemie SENT. Ponadto, gdyby przewoźnik podjął próbę sprawdzenia, czy urządzenie GPS prawidłowo nadaje sygnał, zorientowałby się, że potrzebne są dwa numery jego rejestracji (na potrzeby systemu SENT i e-TOLL). Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, odwołujący nie dopełnił obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu w związku z czym uzasadnionym było nałożenie kary przewidziane] dla takiej sytuacji przez ustawodawcę. Dane geolokalizacyjne przesyłane do systemu SENT w rzeczywistym czasie przewozu pozwalają na bieżące monitorowanie przewozu, w tym weryfikowanie zgodności jego faktycznego przebiegu z danymi zadeklarowanymi zarówno w zgłoszeniu SENT, jak i w dokumentach, które towarzyszą przemieszczaniu odpadów. Są zatem środkiem do sprawowania realnej kontroli, co zakłada ustawa SENT. Zauważyć należy, że nawet po zakończeniu kontroli przewoźnik nie dokonał korekty przedmiotowych zgłoszeń w zakresie błędnych numerów lokalizatorów, co potwierdzają powyższe zgłoszenia zamknięte automatyczne przez system [...] października 2022 r. Przedłożona przez skarżącą historia przejazdu e-TOLL nie może zastąpić obowiązku monitowania określonego w ustawie SENT, albowiem przejazd e-TOLL monitoruje tylko przejazdy po wybranych odcinkach autostrad, nie monitoruje zatem całego przejazdu. Dane wysyłane do systemu e-TOLL trafiały do odrębnej bazy i nie pozwalały na bieżące monitorowanie tych przewozów. Na podstawie powyższych ustaleń organ uznał, iż w sprawie bezsporne jest, że przewoźnik nie przekazywał aktualnych danych geolokalizacyjnych środków transportu w trakcie całej trasy przewozu towarów po terytorium kraju do systemu SENT GEO, co potwierdzają raporty wydrukowane z systemu oraz informacje uzyskane od operatora usługi ZSL. Organ zauważył też, że niezależnie od stwierdzenia zaistnienia przesłanki do nałożenia kary pieniężnej, organ może odstąpić na żądanie strony lub z urzędu od nałożenia kary, jeżeli zachodzą okoliczności wynikające z art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ww. ustawy. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 22 ust. 3 ustawy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Podobnie zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 24 ust. 3 ww. ustawy Jak stanowi z kolei art. 26 ust 3 ww. ustawy, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udą z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Organ stosując przepisy ustawy SENT ma obowiązek wykazania nie tylko uchybień podmiotów, do których przepisy te mają zastosowanie, ale także wykazania z urzędu, że nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. O ile zaistnienie przesłanki "ważnego interesu" podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego lub przewoźnika może zostać wykazane w zasadzie wyłącznie we współpracy z tym podmiotem i w oparciu o przedłożone przez niego dokumenty i dowody oraz na podstawie dokumentów znanych organowi z urzędu, o tyle przesłanka "interesu publicznego" w tym, aby nałożyć w realiach danej sprawy karę pieniężną na ww. podmiot, który dopuścił się podlegających karze uchybień, może i powinno być przedmiotem rozważań organu podatkowego, stosującego przepisy ustawy SENT z uwzględnieniem celów tej ustawy. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne DIAS podkreślił, że instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 22 ust. 3 i w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym. W przywołanej regulacji ustawodawca posłużył się pojęciami niedookreślonymi "ważnym interesem przewoźnika" lub "interesem publicznym", jako materialnoprawnymi przesłankami, będącymi podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Użyty łącznik "lub" wskazuje, że do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wystarczy zaistnienie jednej z ww. przesłanek. Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do tych pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Ważnego interesu przewoźnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje, jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes przewoźnika to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Z kolei zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Odnosząc się do możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej zdaniem organu "ważny interes przewoźnika" występuje wtedy, kiedy obniżają się znacznie zdolności płatnicze, spowodowane przede wszystkim zdarzeniami losowymi takimi jak: powódź, pożar, susza itd. Przy czym pojęcia "ważnego interesu przewoźnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonej należności pieniężnej, gdyż pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym również sytuację ekonomiczną przewoźnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i wydatków. Pomimo, że wymaga ono ustalenia sytuacji majątkowej podmiotu oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i dla rodziny, to trzeba mieć też na uwadze, że względy społeczne wymagają, żeby zobowiązania były realizowane, a zobowiązany nie był pochopnie z nich zwalniany. W ocenie DIAS nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy SENT poprzez ich niezastosowanie i nieodstąpienie od wymierzenia stronie skarżącej kary pieniężnej, w ocenie organu, strona nie wskazała przekonujących argumentów, które miałyby świadczyć o wystąpieniu przesłanek uzasadniających zastosowanie ww. przepisów. Z pewnością przesłanką wystarczającą do odstąpienia od wymierzenia kary przewidzianej ustawą nie jest prowadzenie legalnej działalności gospodarczej przez przewoźnika, czy przewożenie towaru legalnie. Kara dotyczy bowiem niedopełnienia obowiązków związanych z monitorowaniem przewozu ściśle określonych towarów i tego rodzaju uchybienie zostało stwierdzone podczas kontroli. Pojęcia ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Zatem wypełnienie ich treścią należy do organów orzekających. Mimo wezwania do przedstawienia stosownych dowodów w celu ich oceny i ewentualnego zastosowania okoliczności wynikających z art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, w postępowaniu przed NUCS strona takich dowodów nie przedłożyła. W tych okolicznościach, w toku postępowania strona nie wykazała swego ważnego interesu, który uzasadniałby odstąpienie od nałożenia kary. Możliwość skorzystania z ulgi na podstawie tegoż przepisu (w zakresie ważnego interesu przewoźnika) uzależniona jest w głównej mierze od inicjatywny strony postępowania. To przewoźnik powinien wykazać, że jego dobrze rozumiany interes przemawia za odstąpieniem od wymierzenia kary pieniężnej. Zdaniem DIAS, analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że strona nie przekazała żadnych dokumentów na okoliczność wykazania trudnej sytuacji finansowej, która uzasadniałaby podjęcie decyzji o odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej, z powołaniem się na swój ważny interes, mimo przekazanej informacji przez organ. W skarżonej decyzji NUCS dokonał oceny sytuacji majątkowej przewoźnika, pod kątem możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, na podstawie zebranego materiału dowodowego przekazanego przez [...] w [...] i [...] Oddział w [...]. I tak, [...] w [...]pismem z [...] lutego 2024 r. poinformował, że: - na dzień [...] lutego 2024 r. spółka nie posiada zaległości podatkowych z tytułu podatku VAT, PIT, CIT, PPR PCC, podatek CIT-IOZ za 2023 r. do rozliczenia przez [...] w [...], za okres od 1 stycznia 2022 r. do dnia udzielenia odpowiedzi spółka nie złożyła deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych PPC-3, nie występowała o przyznane ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, spółka należy do kategorii małych przedsiębiorców, w deklaracjach VAT-7x wykazała w latach 2022-2023 nabycie środków trwałych; odpowiednio w kwotach: 109 550,00 zł i 419 531,00 zł, na podstawie deklaracji VAT-7 z [...] stycznia 2024 r. spółka wykazała kwotę do zwrotu w wysokości 315049,00 zł, w 2022 r. spółka nabyła pojazd samochodowy marki [...] rok produkcji 2017, w 2023 r. zbyła grunty zabudowane w [...]przy ul. [...]za kwotę 1 000 000,00 zł. Kolejne rozliczenia spółki za lata 2019-2021 oraz 2022 rok organ przedstawił w formie tabelarycznej. Poza powyższym DIAS wskazał, że z pisma [...] z [...] marca 2023 r. wynika, że nie jest prowadzone wobec spółki postępowanie egzekucyjne. [...], Oddział w [...]. pismem z [...] lutego 2023 r. i z [...] marca 2024 r., poinformował, że: spółka składa deklaracje ZUS DRA, nie posiada zaległości oraz nie jest prowadzone wobec spółki postępowanie egzekucyjne, za okres 03-05/2020 r. skorzystała z umorzenia w 50% za składki zgodnie z ustawą z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVlD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Organ I instancji ustalił też, iż przewoźnik w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] czerwca 2024 r. w bazie systemu SENT ma zarejestrowane 226 zgłoszeń SENT. W stosunku do 6 nich prowadzone są postępowania z tytułu naruszeń ustawy SENT (zapisy w programie KARTA2). Ponadto w 2024 r. do NUCS wpłynęła kolejna sprawa dotycząca naruszenia przez przewoźnika art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT. W toku prowadzonych postępowań 4-krotnie organ I instancji odstępował od nałożenia na spółkę kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy SENT w łącznej wysokości 40.000 zł. Z wydruku z aplikacji SUDOP raport-listę przypadków pomocy publicznej otrzymanej przez beneficjenta wynika, że w okresie od [...] czerwca 2021 r. do [...] czerwca 2024 r. Spółka otrzymała pomoc publiczną de minimis w kwocie 116.000 zł (26.205,89 Euro). W chwili przekazania odwołania strona dołączyła do odwołania Rachunek Zysków i Strat sporządzony za okres od [...] stycznia 2024 do [...] maja 2024 r., który odnosi się do aktualnej sytuacji finansowej spółki i w ocenie spółki jednoznacznie wskazuje, iż kondycja finansowa spółki nie jest dobra, co tym bardziej potwierdza zasadność odstąpienia od nałożenia kar na podstawie art. 22 ust. 3 oraz art. 24 ust. 3 ustawy SENT ze względu na spełnienie przesłanki ważnego interesu przewoźnika. Zdaniem strony, skoro obecnie wykazuje stratę w kwocie netto na poziomie 567.471,49 zł, nie sposób stwierdzić prawidłowej kondycji finansowej spółki, umożliwiającej uiszczenie nałożonej kary w łącznej kwocie 20.000 zł. Jakiekolwiek uzyskiwanie środków finansowych służy bowiem pokryciu ww. straty, uniemożliwiając tym samym uiszczenie kar bez naruszenia w sposób dotkliwy sytuacji ekonomicznej odwołującej. W ocenie DIAS z przedstawionych dokumentów dotyczących sytuacji finansowej nie wynika, by wystąpiły okoliczności wyróżniające przedsiębiorcę od sytuacji innych podmiotów. Nie stwierdzono przesłanek, aby prowadzona działalność mogła w najbliższym czasie ulec zawieszeniu lub likwidacji. Co prawda, przedstawiony przez stronę Rachunek zysków i strat sporządzony za okres od [...] stycznia do [...] maja 2024 r. wskazuje, że odwołująca ponosi stratę w kwocie netto 567.471,49 zł, jednakże przejściowe trudności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie są podstawą do automatycznego udzielenia ulgi. Sytuacja taka należy do elementów ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej i nie oznacza okoliczności wskazujących na zagrożenie kontynuowania działalności. Strata stanowi jedynie różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wskazane straty nie przedkładają się jednak na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi, czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją kary pieniężnej. Nawet jeśli konieczność zapłacenia kary czasowo pogorszy sytuację finansową strony w określonym stopniu, co jest oczywiste, to jest to skutek jej działań i nie stanowi zdarzenia losowego. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nawet zła sytuacja majątkowa, czy też perspektywa wieloletniego spłacania zadłużenia, nie są wystarczającą podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Przedsiębiorca prowadzący określoną działalność gospodarczą musi liczyć się także z ryzykiem tej działalności i tak ją prowadzić, aby element ryzyka w największym stopniu eliminować lub ograniczać skutki zdarzeń lub okoliczności dla siebie niekorzystnych. Przekazane dokumenty nie dają podstawy do stwierdzenia, iż sytuacja odwołującego się jest na tyle zła, aby nie pozwalała na zapłatę kary pieniężnej. Nie wskazuje, że przedsiębiorca nie dysponuje środkami finansowymi, czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją kary pieniężnej. Aktualna, zmienna sytuacja finansowa przewoźnika, nie może być przyczyną odstąpienia od nałożenia kary. W takich przypadkach kara nie spełniałaby swojej dyscyplinującej i prewencyjnej roli. Dolegliwość wynikająca z zapłaty kary jest oczywista, ale sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie przewoźnika, uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary. Poza tym, dolegliwość kary pieniężnej jest celowym zamierzeniem ustawodawcy. Kara jest wysoka, tak, by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było "nieopłacalne" dla podmiotów uczestniczących w przewozie "wrażliwych" towarów. W świetle powyższego, zdaniem DIAS, uprawniony jest wniosek, że obciążenie w niniejszym postępowaniu karą pieniężną odwołującej się strony, nie wiąże się z zagrożeniem dla jej istotnego interesu. W ocenie organów orzekających, w sprawie nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne czy też zdarzenia losowe, które umożliwiałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Nie mogą stanowić podstawy odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków. Dalej organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji, prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, przeprowadził również analizę okoliczności sprawy pod kątem ewentualnego zaistnienia przesłanki "interesu publicznego" do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony w skarżonym orzeczeniu, iż "interes publiczny", to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Pojęcie to ma cechy charakterystyczne klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga odniesienia się do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzje. Podkreślenia jednak wymaga, iż pojęcie przesłanki interesu publicznego nie może zostać zrównane z interesem budżetu państwa. Nie ma bowiem podstaw do przeciwstawiania interesu publicznego, jako sprzecznego z indywidualnym interesem obywatela. Jakkolwiek w interesie publicznym leży, by wszyscy zobowiązani wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących dochód państwa, to interes publiczny należy rozumieć nie tylko jako potrzebę zapewnienia maksymalnych środków po stronie dochodów w budżecie państwa, ale też jako ograniczenie jego ewentualnych wydatków, np. na zasiłki dla bezrobotnych czy inną pomoc społeczną. Nie może bowiem powstać taka sytuacja, w której zapłata zaległych należności spowoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego, pozbawionego możliwości zaspokojenia swoich niezbędnych potrzeb materialnych, do środków pomocy państwa. Nie byłoby to zgodne z interesem tego obywatela, ale jednocześnie nie byłoby to również zgodne z interesem publicznym. Zatem przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udej w ten sposób pomocy. Ustalenie kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie należności w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na stosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. W przedmiotowej sprawie przewoźnik nie wykazał, iż uregulowanie kary może skutkować konsekwencjami w postaci np. utraty płynności finansowej, konieczności ograniczenia działalności czy redukcji zatrudnienia, które to przesłanki wskazywałyby na istnienie interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia kary. Okoliczności takich nie stwierdzono także analizując zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy. Jednocześnie brak jest w sprawie nadzwyczajnych i losowych okoliczności, które rzutowałyby na niemożność wywiązania się z uregulowania należności wynikającej z decyzji i tym samym uzasadniały odstąpienie od wymierzenia przedmiotowej kary z uwagi na interes strony. Mając powyższe na uwadze DIAS uznał, że w przedmiotowej sprawie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nie leży w interesie publicznym, ponieważ pozyskane informacje wskazują, że sytuacja strony nie ma cech nadzwyczajności. Okoliczności niniejszej sprawy nie wskazują, aby nałożenie kary na odwołującego miało doprowadzić do upadłości i likwidacji prowadzonej przez stronę działalności. Ponadto odstąpienie od nałożenia kary na podmiot, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie, nie leży również w interesie społecznym. Odstąpienie w takim przypadku od nałożenia kary pieniężnej, będącej skutkiem działania strony, niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym, nie może być uznane za działanie w interesie publicznym, z korzyścią dla ogółu (wyrok WSA w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 260/09 z 17 czerwca 2009 r.). Wprost przeciwnie, w interesie publicznym leży przestrzeganie przez podmioty wskazane w ustawie SENT nałożonych na nie obowiązków i egzekwowanie przez właściwe organy państwowe ich przestrzegania. W interesie państwa nie jest też doprowadzenie przedsiębiorców do upadłości, ale dyscyplinowanie ich w zakresie przestrzegania przepisów prawa, bowiem to m.in. w tym przejawia się interes publiczny. W interesie publicznym jest to, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. Niestaranność nie może obciążać całego społeczeństwa w skutkach z nich wynikających. Organ podkreślił, że szeroko rozumiany "interes publiczny" w monitorowaniu przewozu towarów wynika przede wszystkim z zagrożenia występowania "szarej strefy" i oszustw podatkowych w handlu towarami uznanymi za "wrażliwe". Intencją organów kontrolujących prawidłowość stosowania przepisów ustawy SENT nie jest uderzenie w przedsiębiorców legalnie i rzetelnie prowadzących działalność gospodarczą, którzy odprowadzają należne daniny publicznoprawne lecz skuteczne monitorowanie rynku "towarów wrażliwych". Z tego też względu ustawodawca nie uzależnił możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nawet jeśli nieprawidłowości powstały wskutek nieumyślnego błędu ludzkiego. Naruszenie, którego dopuścił się przewoźnik ma kluczowe znaczenie dla systemu monitorowania. Brak informacji o bieżącym położeniu środka transportu uniemożliwia ciągłość monitorowania. Nie jest wykluczone, że w tym okresie gdy pojazd nie podlega monitoringowi, może dojść do naruszenia prawa. Naruszenie to jest istotne z perspektywy działania całego systemu monitorowania i nie stanowi wyłącznie nieistotnego uchybienia formalnego. Tymczasem celem regulacji ustawy SENT jest zabezpieczenie sprawności i skuteczności monitorowania obrotu wrażliwymi towarami. Realizacji tego celu służyć ma system kontroli, który będzie szczelny. skuteczny i bezpieczny. Tylko taki system uniemożliwi podmiotom trudniącym się przewozem towarów, omijanie systemu monitorowania. Zobowiąże te podmioty do dochowania należytej staranności w wypełnianiu obowiązków. Cel ten możliwy jest do osiągnięcia m.in. poprzez zgodne ze stanem faktycznym uzupełnienie wszystkich danych w zgłoszeniu SENT, a zatem także danych dotyczących nadawcy towaru. Ponadto, nieprzekazywanie przez spółkę danych geolokalizacyjnych uniemożliwiło organom w tym czasie prawidłowe monitorowanie w systemie tego przewozu. Brak przekazywania danych lokalizacyjnych praktycznie uniemożliwiło lub co najmniej bardzo utrudniło sprawowanie kontroli nad przewozem towarów "wrażliwych". Godzi więc, w podstawowe założenia i cel ustawy o SENT. Nałożenie kary pieniężnej jest wynikiem działań przewoźnika lub ich braku, których konsekwencje mógł on przewidzieć, dochowując staranności wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej związanej z transportem określonych grup towarów. Tym bardziej, że nie jest to jedyne naruszenie przepisów ustawy SENT. DIAS wskazał, iż organ I instancji realizując wyrażoną w art. 122 o.p. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej w postępowaniu zapewnił przestrzeganie wszystkich wskazanych w ustawie reguł postępowania dowodowego i zgodnie z treścią art. 187 § 1, który koresponduje bezpośrednio z art. 123 o.p., w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, zarówno zebrany przez organ, jak i przedstawiony przez stronę. W postępowaniu dowodowym organ dążył, na podstawie całości zebranego materiału dowodowego do rzetelnego ustalenia minionych faktów, zgodnie z zasadą bezstronności. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji, przekonującym zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności treści rozstrzygnięcia. Podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podmiot nie oznacza prowadzenia postępowania w sposób podważający zaufanie do organu. Tym samym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania zarzutów wniesionych w odwołaniu. W skardze do Sądu profesjonalny pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie: 1) art. 122 o.p., art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 188 o.p., art. 199 o.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej ze względu na to, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób w pełni wyczerpujący, w tym nie dokonał prawidłowej oceny żądania skarżącej dotyczącego przeprowadzenia dowodu zarówno z dokumentów, jak i przesłuchania skarżącej, co nie pozwoliło organowi na prawidłową ocenę stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego, prowadząc do błędnych ustaleń co do faktycznych podstaw zasadności nałożenia kar pieniężnych w sytuacji braku winy oraz intencjonalnych działań skarżącej, jak również wobec niedokonania skrupulatnej analizy sytuacji finansowej skarżącej, w szczególności na dzień wydania decyzji; niniejsze miało wpływ na niestwierdzenie zaistnienie podstaw do odstąpienia od wymierzenia kar, przez co ocena zebranego materiału dowodowego wynikająca z uzasadnienia decyzji nie odzwierciedla zasady oficjalności postępowania dowodowego, 2) art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 124 o.p. polegającym na nieprawidłowym uzasadnieniu faktycznym decyzji, tj. niewskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn odmówienia innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej oraz niewyjaśnieniu przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, a w szczególności niepełnego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącą w toku postępowania, w tym nieprawidłowej oceny w zakresie przesłuchania skarżącej (za którą A. B.), pozbawiając tym samym skarżącą możliwości weryfikacji prawidłowości wydanej decyzji, 3) art. 2a o.p. i art. 121 o.p. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości faktycznych na korzyść strony na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz niepełne przeanalizowanie i nieuwzględnienie przesłanek przemawiających za istnieniem ważnego interesu przewoźnika, jak i interesu społecznego w ramach odstąpienia od wymierzenia kar, naruszając zasadę in dubio pro tributario. 4) art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT poprzez błędne przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy przepis ten mógł mieć zastosowanie, w sytuacji gdy nie doszło do zawinionego naruszenia obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przez przewoźnika, zaś dane geolokalizacyjne środka transportu w trakcie całej trasy przewozu były gromadzone, co potwierdzają przedłożone przez skarżącą dowody; 5) art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. c, d ustawy SENT poprzez błędne zastosowanie, w sytuacji gdy ziszczona została przesłanka ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego uprawniająca do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy SENT; 6) art. 22 ust. 3 i art. 24 ust, 3 ustawy SENT poprzez ich niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kar pieniężnych w łącznej wysokości 20.000,00 zł, w sytuacji gdy istnieje zarówno ważny interes przewoźnika, jak i ważny interes publiczny uzasadniający odstąpienie od nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, których prawidłowa wykładnia powinna nastąpić z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., w szczególności zasady proporcjonalności (wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), bezpieczeństwa i zaufania do organów państwa; pominięcie przy ocenie pojęcia "ważnego interesu przewoźnika" oraz "interesu publicznego" rzeczywistej intencji ustawodawcy i celu ustawy, którym jest ochrona wpływów budżetowych, a w sprawie nie wystąpiło chociażby najmniejsze hipotetyczne ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych. Na podstawie powyższych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie w części odnoszącej się do nałożenia kary pieniężnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu [...], o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. c, d ustawy SENT oraz kary pieniężnej za niewywiązanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów [...] oraz o umorzenie postępowania administracyjnego. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.: a) komunikatu Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2023r.; b) wydruku mapy przejazdu objętego kontrolą [...] (w aktach sprawy); c) raportu jazd i postojów dot. [...] (w aktach sprawy); d) wydruku odczytu położenia pojazdu w czasie przejazdu na podstawie danych gromadzonych przez lokalizator dot. [...] (w aktach sprawy); wszystkich w celu wykazania faktu: zapewnienia przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, e) rachunku zysków i strat sporządzonego za okres od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] maja 2024 r. (w aktach sprawy) w celu wykazania następujących faktów; sytuacji finansowej skarżącej w momencie wnoszenia odwołania na decyzję organu I instancji, istnienia trudności finansowych skarżącej uzasadniających w sposób obiektywny ważny interes przewoźnika w ramach możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, f) rachunków zysków i strat sporządzonych za okres od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] lipca 2024 r., [...] sierpnia 2024 r. i [...] września 2024 r. (w celu wykazania następujących faktów: obecnej sytuacji finansowej skarżącej, niewzięcia pod uwagę obecnej sytuacji finansowej skarżącej przez organ w ramach wydanej decyzji w październiku 2024 r., tendencji pogarszania się sytuacji finansowej skarżącej, istnienia trudność finansowych skarżącej uzasadniających w sposób obiektywny ważny interes przewoźnika oraz interes publiczny w ramach możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej) oraz dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącej, za którą Prezes Zarządu A. B. (doręczenie na adres strony), na podstawie art. 235 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568) w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., w celu wykazania następujących faktów: nieprzerwanego bieżącego gromadzenia danych geolokalizacyjnych, przejściowego i niezależnego od przewoźnika wstrzymania bieżącego przekazywania danych geolokalizacyjnych do systemu SENT, przekazania całości danych do systemu SENT, zapewnienia przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, istnienia przesłanki umorzenia postępowania, istnienia przesłanki odstąpienia od wymierzenia kar, istnienia ważnego interesu strony, jak i interesu publicznego warunkującego zasadność odstąpienia od nałożonych kar pieniężnych, zmian w zarządzie skarżącej, wpływu zmian w zarządzie skarżącej na przestrzeganie przepisów ustawy SENT, braku wszczętych nowych postępowań z zakresu naruszenia ustawy SENT od momentu dokonania zmian w zarządzie skarżącej, obecnej sytuacji finansowej skarżącej, tendencji pogarszania się sytuacji finansowej skarżącej. W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały rozwinięte, a w szczególności pełnomocnik strony skarżącej zaznaczył, że obowiązek wynikający z art. 10a ust. 1 ustawy SENT ogranicza się jedynie do zapewnienia w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Przepis ten nie precyzuje jednak, aby przewoźnik miał odpowiadać za brak danych środka transportu w momencie przeprowadzania kontroli, w szczególności w sytuacji braku zawinienia w gromadzeniu takich danych przez system. Nadto w/w przepis nie określa, jaki system służy do gromadzenia danych geolokalizacyjnych środka transportu, a zatem nie sposób przypisać skarżącej naruszenia w/w przepisu tylko ze względu na zgromadzenie danych e-TOLL, który zgodnie z Komunikatem Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 28 października 2021 r. służy także gromadzeniu danych geolokalizacyjnych w ramach systemu SENT. Ponadto, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, organ nie poczynił wszelkich wymaganych czynności celem zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie. Niniejsze ma odniesienie w szczególności do oceny sytuacji materialnej skarżącej na dzień wydania decyzji przez organ. Co prawda organ zgromadził w sprawie różne dokumenty sugerujące kondycję finansową skarżącej, jednakże dokumenty te nie ujawniają najaktualniejszej sytuacji. Zdaniem strony, sposób zbadania przez organ zarówno przesłanki ważnego interesu przewoźnika, jak i przesłanki interesu publicznego nie jest rzetelny, bowiem organ nie zbadał aktualnej sytuacji finansowej skarżącej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ ograniczył się do przedstawienia dokumentów dotyczących finansów skarżącej sprzed kilku miesięcy, a nawet lat. Tymczasem zgodnie z przedłożonym sprawozdaniem finansowym za rok 2022 zysk (strata) netto za 2022 rok wynosi zaledwie 29.203,62 zł w porównaniu do roku obrotowego 2021 r., gdzie skarżąca wygenerowała zysk (stratę) netto na kwotę 355.890,50 zł. Nadto zgodnie z rachunkiem zysków i strat sporządzonym za okres od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] maja 2024 r. skarżąca ponosiła stratę netto w kwocie 567.471,49 zł. Natomiast zgodnie z analizą rachunków zysków i strat za okres od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] września 2024 r., za okres od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] lipca 2024 r. oraz za okres od dnia [...] stycznia 2024 r. do dnia [...] sierpnia 2024 r. wskazać należy, że skarżąca odnotowuje stratę netto (-) 797.474.73 zł. Dokumenty te również wskazują na tendencję pogarszania się sytuacji majątkowej z każdym kolejnym miesiącem. Tak ogromne różnice oraz obecna sytuacja finansowa świadczą o znaczących trudnościach finansowych skarżącej, tym bardziej uzasadniających możliwość odstąpienia od wymierzenia kar. Odnosząc się z kolei do przesłanek interesu publicznego, skarżąca wskazała, iż w szczególności ta przesłanka przemawia za odstąpieniem od wymierzenia kar, bowiem ewentualne uchybienia były działaniami nieświadomymi, a nadto niniejsze zostało naprawione (rejestracja urządzenia zgodnie z zaleceniami organu w celu uniknięcia sytuacji braku gromadzenia danych geolokalizacyjnych, czego dowodzi brak wszczęcia kolejnych postępowań). Niniejsze, zdaniem strony, należy również odnieść do przypadkowego, nieświadomego podania zamiennie danych nadawcy i odbiorcy. Błąd ten nie należy utożsamiać ze świadomym działaniem stron, skoro z dokumentów przewozowych wynikały prawidłowe informacje. W istocie więc w ramach przyjęcia, iż skarżąca podała błędny numer lokalizatora w zgłoszeniu, w sposób obiektywny należy ocenić, iż w wyniku tego przewinienia nie doszło do uszczuplenia interesów fiskalnych Państwa. Podobnie nie doszło do jakiegokolwiek uszczuplenia lub oszustwa w sferze podania zamiennie danych nadawcy i odbiorcy. Ostatecznie, pomimo popełnienia błędu, dane odbytej trasy zostały zapisane, zaś dokumentu przewozowe potwierdziły prawidłowe dane nadawcy i odbiorcy przewożonego towaru. Sankcje w takim przypadku byłyby nadmierne, a więc dolegliwe w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożyły obie strony. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowią w przedmiotowej sprawie decyzja [...] w [...] z dnia [...] października 2024 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję [...] w [...]. z dnia [...] czerwca 2024 r. nakładającą na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu [...] oraz karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za niewywiązywanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów w/w SENT oraz o odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu [...] oraz karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za niewywiązywanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów w/w SENT. W istocie jednak skargą objęta została tylko cześć w/w decyzji dotycząca nałożenia dwóch kar pieniężnych - 10 000 zł każda, w związku z naruszeniami ustawy SENT związanymi z przewozem objętym tylko zgłoszeniem [...], czyli skarga w ogóle nie odnosi się do przewozu objętego zgłoszeniem [...], ponieważ w tym zakresie rozstrzygnięcie organu było dla skarżącej korzystne, gdyż organ odstąpił od nałożenia kary pieniężnej w w/w zakresie. Dlatego Sąd nie dokonywał w przedmiotowej sprawie oceny zgodności z prawem części decyzji nie objętej skargą i z tych samych względów Sąd ograniczył opis i przytaczanie stanu faktycznego i prawnego do elementu decyzji objętego skargą. Mając powyższe na uwadze Sąd dokonując analizy zgromadzonego w trakcie postępowania administracyjnego materiału dowodowego, treści rozstrzygnięcia oraz zarzutów podniesionych w skardze uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie podnieść należy, że celem wprowadzenia regulacji zwartych w ustawie SENT była ochrona legalnego handlu towarami uznanymi przez krajowego prawodawcę za wrażliwe, ułatwienie walki z szarą strefą oraz ograniczenie poziomu uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach (VAT i akcyza), a także zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Nie było natomiast celem ustawodawcy uzyskanie dodatkowych dochodów budżetowych przez nakładanie dotkliwych kar pieniężnych na działające legalnie podmioty, które dopuściły się uchybień formalnych nie stanowiących realnego zagrożenia dla interesów Skarbu Państwa (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). Zatem celem systemu monitorowania drogowego przewozu towarów, regulowanego ustawą SENT jest zapobieganie i zwalczanie nielegalnego obrotu paliwami płynnymi, alkoholem całkowicie skażonym oraz suszem tytoniowym, a także innymi towarami uznanymi przez ustawodawcę za wrażliwie (zaliczone zostały do nie także odpady). Z tych też względów transport tych towarów podlega szczególnemu nadzorowi i daleko idącej formalizacji. Z obowiązkami nałożonymi na uczestników tego obrotu (podmioty wysyłające, podmioty odbierające, przewoźników i kierujących) sprzężony jest system sankcji administracyjnoprawnych nakładanych w przypadku naruszenia przepisów tej ustawy. Nakładanie kar pieniężnych za brak przestrzegania obowiązków nałożonych w wspomnianej ustawie ma zarówno charakter represyjny jak i prewencyjny. Nie jest związane z wykazaniem powstania po stronie Państwa określonej szkody np. uszczuplenia w należnych Państwu daninach. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy SENT system monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane. W art. 3 ust. 2 ustawy przewidziano katalog towarów objętych systemem, który uzupełnia rozporządzenie ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 3 ust. 11 ustawy SENT. W sprawie nie było sporne, że skarżąca spółka była w dniu [...] października 2022 r. przewoźnikiem towaru – odpadu (kod odpadu 191203 i kod systemowy 0005), zestawem ciężarowym o numerach rej. [...], z Czech do Danii przez terytorium kraju. Nie było kwestionowane, że przewożony towar był objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, co wiązało się z określonymi obowiązkami, również po stronie skarżącej. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Następnie organ wskazał, że w myśl art. 7 ust. 2 ww. ustawy w przypadku przewozu po drodze publicznej zgłoszenie zawiera: - dane przewoźnika obejmujące: imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania albo siedziby, numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej, jeżeli jest obowiązany go posiadać, - dane nadawcy towarów obejmujące: imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania albo siedziby, - dane odbiorcy towarów obejmujące: imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania albo siedziby, - miejsce i datę rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju, - miejsce zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju, - planowaną datę zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju, - dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru, pozycji CN, ilości, masy brutto lub objętości towaru, - numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, - numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 06.09.2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane, - numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit.a, - numer lokalizatora albo numer urządzenia. Ponadto zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem oraz wyposażyć środek transportu w lokalizator (ust. 2). Poczynione przez organ I instancji ustalenia wskazują, iż w odniesieniu do poddanego kontroli w dniu [...] października 2022 r. przewozu objętego zgłoszeniem [...] stwierdzono wobec skarżącej jako przewoźnika nieprawidłowości w systemie SENT. W dniu [...] października 2022 r. w systemie PUESC zarejestrowany został przez skarżącą jako przewoźnika przewóz z Czech do Danii, towaru stanowiącego odpady (objętego obowiązkiem zgłoszenia SENT), a skarżącą zobowiązana została do przedstawienia do kontroli środków transportu dokonujących przewozu, na Terminalu w [...]. Do powyższej kontroli doszło w dniu [...] października 2022 r. (protokół nr [...]), a w jej wyniku funkcjonariusze służby celno-skarbowej stwierdzili nieprawidłowości. Po pierwsze polegały one na rozbieżności pomiędzy zapisem w dokumencie SENT a informacjami w dokumentach związanych z przewozem tj. CMR i załączniku nr VII - co do podmiotu wysyłającego/nadawcy. Mianowicie według zgłoszenia SENT wysyłającym był: A. CZ [...], natomiast w pozostałych dokumentach tj. zarówno CMR, jak i Załączniku VII był to: M. DK, a z kolei co do podmiotu odbierającego, którym jest: M., wystąpiła niezgodność co do wskazanego adresu, gdyż inny wpisano w SENT i inny w Załączniku VII. Dodatkowo organ stwierdził brak przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru po terytorium kraju aktualnych danych geoloklaizacyjnych pojazdu objętego zgłoszeniem [...]. Organy orzekające w sprawie zasadnie stwierdziły, iż powyższe wyczerpało przesłanki wynikające z art. 24 ust. 1 pkt 2 oraz art. 22 ust. 2a ustawy SENT, w wersji obowiązującej w dacie kontroli powyższego środka transportu. W myśl art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT w przypadku, gdy przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy SENT w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10 a ust. 1 na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Takie też kary zostały nałożone na skarżącą Spółkę za opisane wyżej naruszenia związane z przewozem objętym zgłoszeniem [...]. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż organy prawidłowo na tle ustalonego stanu faktycznego, znajdującego odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, stwierdziły naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy SENT (dane dotyczące nadawcy towarów), czego konsekwencją było stwierdzenie podstaw do nałożenia na skarżącą na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT kary pieniężnej oraz naruszenie art. 10aust. 1 ustawy SENT (brak przekazywania aktualnych danych geoloklaizacyjnych środka transportu), czego konsekwencją było stwierdzenie podstaw do nałożenia na skarżącą na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT kary pieniężnej. Powyższe naruszenia w sposób jednoznaczny wynikają ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego w sprawie, a przede wszystkim wskazuje na to treść protokołu kontroli z [...] października 2022 r. (k. 30-31), zgłoszenie SENT (k. 26) oraz dokument CMR i Załącznik VII (k. 29-30), gdzie w istocie zachodzi niezgodność co do podmiotu wysyłającego i co do adresu podmiotu odbierającego, a w rozumieniu ustawy SENT dane te powinny być zgodne, gdyż zgłoszenie SENT powinno odzwierciedlać stan faktyczny, który z kolei ustalany jest na podstawie dokumentów związanych z przewozem tj. CMR i Załącznik VII. Przy czym należy podkreślić, iż w w/w zakresie organ I instancji dwukrotnie zwracał się do skarżącej o wyjaśnienie w/w niezgodności (k. 38 i 47-48 akt administracyjnych), jednak wezwania te pozostały bez odpowiedzi ze strony spółki. Jedynie potem w odwołaniu spółka podała lakonicznie, że podanie w zgłoszeniu przewozu zamiennie danych nadawcy i odbiorcy był przypadkowe i nieświadome. Z kolei odnośnie naruszenia obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, potwierdza je treść protokołu z kontroli (k.30-31) oraz dane wydrukowane z systemu SENT-GEO (k.19-22). Strona w odwołaniu wskazał, że brak przekazywania danych przez lokalizator z systemu SENT był sytuacją przejściową i niezależną od jej działań, a uchybienie zostało naprawione. Według wyjaśnień operatora usługi Spółki [...] z [...] z [...] marca 2024 r. powodem nieprzesyłania danych geolokalizacyjnych za pośrednictwem wskazanych urządzeń (zarejestrowanych pod identyfikatorami biznesowymi [...] do usługi SENT było to, że wskazane identyfikatory biznesowe dotyczą usługi e-TOLL o symbolu [...], a nie usługi SENT. Oznacza to, że w zgłoszeniu [...] przewoźnik wskazał błędnie numer lokalizatora, bowiem zamiast numerów lokalizatora dotyczącego usługi SENT wskazał numer lokalizatora dotyczącego usługi e-TOLL o symbolu [...], co spowodowało, że dane geolokalizacyjne nie wpłynęły do rejestru prowadzonego przez Szefa KAS. Organ słusznie zauważył, iż obowiązkiem przewoźnika jest bieżąca kontrola sprawnego przekazu danych. Obowiązek przewoźnika nie ogranicza się tylko do zapewnienia działania urządzenia monitorującego przejazd/lokalizatora w momencie rozpoczęcia jazdy, ale zapewnienia przesyłania aktualnych danych geolokalizacyjnych. Ponadto obowiązkiem przewoźnika zaopatrującego się w lokalizator od operatora ZSL jest upewnienie się, czy urządzenie, którym się posługuje jest właściwie skonfigurowane i zapewnia odpowiednią transmisję danych poprzez komunikację z rejestrującym urządzenie operatorem ZSL. Słusznie zauważył DIAS, że przewoźnik w każdym momencie dysponuje możliwością sprawdzenia poprzez stronę internetową https://puesc.gov.pl/web/puesc/sent-zew-user 406, ważności zgłoszenia przewozu wraz z ostatnią pozycją lokalizatora GPS oraz ma możliwość weryfikacji aktualnej odnotowanej pozycji geolokalizacyjnej w systemie SENT-GEO. Warunkiem koniecznym dla prawidłowego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu przewożącego towar wrażliwy, jest powiązanie nr lokalizatora zamontowanego w tym pojeździe, zarejestrowanego również w systemie SENT-GEO z konkretnym numerem zgłoszenia SENT. Zgodzić należy się z organami, iż w przedmiotowej sprawie przewoźnik nie podjął działań w celu zapewnienia przekazywania do systemu SENT aktualnych danych geolokalizacyjnych trasy przejazdu skontrolowanych pojazdów, nie ustalił też, czy podane w zgłoszeniu SENT urządzenie zostało zarejestrowane przez operatora zewnętrznego systemu lokalizacji w systemie SENT. Dodać należy, iż przewoźnik podejmując próbę sprawdzenia, czy urządzenie GPS prawidłowo nadaje sygnał, zorientowałby się, że potrzebne są dwa numery jego rejestracji (na potrzeby systemu SENT i e-TOLL). Odpowiedzialność za prawidłowe przekazywanie danych do systemu SENT GEO ciąży na przewoźniku, a nie na operatorze, za pośrednictwem którego przekazuje dane. Wynika to jednoznacznie z treści art. 10a ust. 1 i art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Korzystanie przez przewoźnika z usług przedsiębiorcy zewnętrznego, z którym zawarł umowę na obsługę urządzeń geolokalizacyjnych jest dobrowolne i nie zwalnia przewoźnika z odpowiedzialności nawet w przypadku nieprawidłowego funkcjonowania tej usługi. To na przewoźniku spoczywa zatem obowiązek stałej kontroli wykonywanego przewozu w celu sprawdzenia czy dane geolokalizacyjne przekazywane są do systemu. W związku z powyższym uzasadnionym było nałożenie przez organ kary pieniężnej. Natomiast, wbrew stanowisku skarżącej, przedłożona przez nią historia przejazdu e-TOLL nie może zastąpić obowiązku monitowania określonego w ustawie SENT, albowiem przejazd e-TOLL monitoruje tylko przejazdy po wybranych odcinkach autostrad, nie monitoruje zatem całego przejazdu. Dane wysyłane do systemu e-TOLL trafiały do odrębnej bazy i nie pozwalały na bieżące monitorowanie tych przewozów. Wobec powyższego zgodzić należy się z organami, iż niewątpliwie doszło do stwierdzonych przez organy, opisanych powyżej naruszeń, co z kolei uzasadniało nałożenie na skarżącą kar po 10 000 zł za każde z naruszeń. Przepisy ustawy SENT, m.in. jej art. 22 ust. 2a czy art. 24 ust. 1 ustawy SENT, przewidują co do zasady obligatoryjną sankcję za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Do jej zastosowania wystarczające jest samo popełnienie stypizowanego przez przepis prawa materialnego czynu, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego czy osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz. Uzasadnienie projektu ustawy SENT przewiduje, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjnie na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar, z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów, jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 25 maja 2018 r., III SA/Gd 52/18 oraz WSA w Białymstoku z 14 stycznia 2021 r., II SA/Bk 847/20). Zauważyć należy, iż w sytuacji stwierdzenia przez organ zaistnienia przesłanki do nałożenia kary (jak w przedmiotowej sprawie), przepisy art. 22 ust. 3 oraz art. 24 ust. 3 ustawy SENT przewidują, że organ albo na wniosek strony albo z urzędu dokonuje jeszcze oceny czy z uwagi na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny i może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa m.in. w art. 22 ust. 2 i art. 25 ust. 10, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy SENT. W myśl art. 26 ust. 3 organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udą z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Zastosowanie cyt. art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy SENT jest uzależnione od wystąpienia co najmniej jednej z dwóch przesłanek: ważnego interesu podmiotu lub interesu publicznego. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej uzasadnione jest jedynie w przypadkach wyjątkowych. Z instytucji tej nie można niewątpliwie czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z obowiązku uiszczenia kary. Użycie przez ustawodawcę w treści art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy SENT sformułowania, że organ ,,może odstąpić" wskazuje na uznaniowy charakter wydawanej przez organ w tym zakresie decyzji i pozostawienie organowi tzw. ,,luzu decyzyjnego", co oczywiście nie oznacza w żadnym razie dowolności w tej kwestii. W odniesieniu do przesłanki ważnego interesu przewoźnika wskazać należy, że o jej spełnieniu nie decyduje subiektywne przekonanie przewoźnika, lecz kryteria zobiektywizowane, uwzględniające różne aspekty sprawy. Użycie przez ustawodawcę słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowanej instytucji odstąpienia od nałożenia kary, z uwagi na tenże interes. W orzecznictwie wskazuje się, że przez ważny interes podmiotu należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami jego egzystencji; sytuację, gdy – czasem z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków – nie jest on w stanie uregulować zaległości finansowych (np. utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku). Nie każde przy tym trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulg, lecz tylko takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, czy też – w konsekwencji z koniecznością sięgania po pomoc społeczną (por. wyrok NSA z 27 listopada 2024 r., II GSK 1267/24, LEX nr 3841591; wyrok WSA w Gliwicach z 25 stycznia 2024 r., III SA/Gl 838/23, LEX nr 3691567) i odpowiednio mogących zagrażać bytowi podmiotu będącego osobą prawną. Z kolei odnośnie interesu publicznego należy wyjaśnić, iż w judykaturze przyjmuje się, że jest to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej (por. wyroki NSA z 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/1, z 13 lutego 2020 r., II GSK 1498/19, CBOSA). Na pojęcie interesu publicznego składa się zarówno zasada powszechności ponoszenia danin publicznych, sprawiedliwości i nieobciążania budżetu Państwa, jak również proporcjonalność nałożonej kary, skutków, jakie może pociągnąć za sobą niewypełnienie nałożonego obowiązku oraz cel, jakiemu służy realizacja danego obowiązku, a który niewątpliwie jest związany z celem, jakim kierował się ustawodawca wprowadzając dane regulacje prawne. Z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Służy temu objęcie kontrolą wszystkich podmiotów biorących udział w obrocie tymi towarami, w tym podmiotów wysyłających, podmiotów odbierających, jak również przewoźników, z czym związane jest nałożenie dodatkowych obowiązków. Istniała potrzeba wprowadzenia tej ustawy, ponieważ wyspecjalizowane grupy działające na rynkach towarów wrażliwych nie płaciły należnych podatków oraz dokonywały wyłudzeń nienależnych zwrotów. Istniała więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Tylko w przypadku tak wszechstronnej kontroli jest możliwa skuteczna walka z wspominanymi wyżej negatywnymi skutkami dla gospodarki krajowej naruszeniami, mającymi określony wymiar fiskalny, uszczupleniami w budżecie państwa. Jak wynika zatem z uzasadnienia ustawy SENT, kary w niej przewidziane nie mają charakteru fiskalnego, ale przede wszystkim prewencyjny. W orzecznictwie wskazuje się również, że przesłanki odstąpienia od nałożenia kary powinny nastąpić z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, a zatem organ winien rozważyć, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa, przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana jest nadmierna (dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu), to klauzula interesu publicznego nakazuje odstąpienie od nałożenia kary (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2022 r., II GSK 2559/21, CBOSA). Z jednej strony podnosi się, że nie leży w interesie publicznym, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, o nieistotnym znaczeniu, jeżeli uchybienia te nie tylko nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa, w postaci możliwości uszczuplenia dochodów podatkowych, ale nawet nie stwarzały ryzyka takiego uszczuplenia (por. wyroki NSA: z 12 października 2021 r., II GSK 771/21, z 23 września 2021 r., II GSK 1058/21, z 19 lutego 2021 r., II GSK 1353/20, 9 kwietnia 2021 r., II GSK 291/21, CBOSA). Z drugiej strony zwraca się uwagę, że stosowanie odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy SENT powinno mieć charakter wyjątkowy. Nie można pominąć przy ocenie możliwości zastosowania odstąpienia od nałożenia kary tego, czy stwierdzone naruszenie nosi znamiona działania celowego, czy też nie jest przejawem lekceważącego stosunku przewoźnika do wypełniania nałożonych ustawą obowiązków. Niewątpliwie jednak zawsze właściwe odczytanie treści pojęcia interesu publicznego w konkretnej sprawie winno nastąpić przez pryzmat zasady proporcjonalności, w odniesieniu do całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem celów ustawy SENT i ocena w tym zakresie dokonywana jest na tle konkretnego stanu faktycznego w określonej sprawie (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2022 r., II GSK 2559/21, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2024 r., (II GSK 327/24 oraz II GSK 204/24, CBOSA) odnosząc się do kwestii stosowania art. 22 ust. 3 (co można również odnieść do art. 24 ust. 3) ustawy SENT wskazał, iż oparta na konstrukcji uznania administracyjnego instytucja wymaga oceny czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, co jednocześnie nie uzasadnia wniosku, że działanie podejmowane na podstawie w/w przepisu oznacza dowolność. NSA przyjął, iż "przywołany przepis prawa nie daje, ani też nie tworzy podstaw, aby w odniesieniu do pojęć, którymi na jego gruncie operuje ustawodawca, na przykład ograniczać rozumienie pojęcie "ważnego interesu przewoźnika" do sytuacji nadzwyczajnych, czy też jego kondycji finansowej (ekonomicznej) podobnie, jak i nie uzasadnia, aby użyte na jego gruncie pojęcie "interesu publicznego" rekonstruować przez pryzmat podejścia orzecznictwa sądowego do instytucji ustanowionych w art. 67a i art. 67b ustawy – Ordynacja podatkowa, albowiem w relacji do przedmiotu, celów i funkcji regulacji podatkowych, zdecydowanie inne są cele i funkcje regulacji wprowadzających sankcje administracyjne, które z całą pewnością, co trzeba podkreślić, nie mają charakteru fiskalnego. (...). Jeżeli z konwencji językowej stosowanej dla potrzeb redakcji wypowiedzi normatywnej zawartej w ust. 3 art. 22 ustawy SENT wynika, że ważny interes podmiotu, o którym w nim mowa lub interes publiczny ma być rozpatrywany w relacji do danego przypadku, który musi być przy tym uzasadniony, a więc innymi słowy, że odstąpienie od nałożenia sankcji administracyjnej jest motywowane przypadkiem uzasadnionym jego okolicznościami oraz relacją w jakiej pozostaje do ważnego interesu tego podmiotu lub interesu publicznego, to za uprawniony należy uznać wniosek, że ocena odnośnie do zaktualizowania się przesłanki "przypadku uzasadnionego" (ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym), nie może pomijać tego koniecznego aspektu oceny, który wiąże się z potrzebą rozpoznawania omawianej przesłanki po pierwsze w relacji do celów ustawy SENT, zaś po drugie w relacji do okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, co w tym też kontekście wiąże się z potrzebą uwzględniania konsekwencji wynikających z zasady proporcjonalności (...). Jakkolwiek faktem jest, że odpowiedzialność administracyjna za naruszenie obowiązków określonych w ustawie SENT ma charakter zobiektywizowany, zaś sankcja administracyjna ma postać kary pieniężnej bezwzględnie określonej, która nie podlega miarkowaniu, a kary te zostały ukształtowane na stosunkowo wysokim poziomie, to jednak nie można tracić z pola widzenia tego, że sam ustawodawca zróżnicował tę wysokości uwzględniając charakter naruszenia, a co za tym idzie – jeżeli nie przede wszystkim – rodzaj i charakter naruszonego obowiązku. Co więcej – a nie jest to również bez znaczenia – wobec treści i funkcji art. 22 ust. 3 (art. 24 ust. 3) ustawy SENT, nakładanie kar pieniężnych nie ma również charakteru automatycznego, albowiem – o czym mowa była powyżej – organ administracji publicznej nie jest pozbawiony uprawnienia odnośnie do oceny celowości jej nałożenia, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że ustanowienie instytucji kar pieniężnych oraz – jeżeli nie zwłaszcza – ich nakładanie na podstawie wymienionej ustawy, nie było i nie jest determinowane wyłącznie funkcją represyjną. Jest bowiem poprzedzone oceną odnośnie do celowości jej nałożenia determinowaną przydatnością i niezbędnością dla zapewnienia realizacji celów tej ustawy." Niewątpliwie rozpoznając "interes publiczny", o którym mowa w art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy SENT w kontekście, który w relacji do okoliczności rozpatrywanej sprawy nakazuje uwzględniać istotę oraz cele przywołanej ustawy, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że nie jest w interesie publicznym akceptowanie i tolerowanie działań oraz zachowań, które realizacji tych celów - pełnego monitorowania wykonywanej operacji przewozu towarów wrażliwych - nie służą, a więc tak właśnie, jak w rozpatrywanym przypadku, a to z uwagi na rodzaj naruszonego obowiązku. Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy zdaniem Sądu z pewnością zwraca uwagę, iż skarżony organ poświęcił kwestii analizy i oceny ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego przeważającą część uzasadnienia decyzji, a zatem nie była to ocena pobieżna. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że jak wynika z analizy akt sprawy, w toku postępowania administracyjnego organ I instancji poinformował skarżącą o możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i możliwości złożenia w tym zakresie stosownych dokumentów, przemawiających za jego zastosowaniem. Jak zaznaczył słusznie organ, skarżąca nie przedstawiła w odpowiedzi na to wezwanie żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację i kondycję finansową, bądź wskazujących na szczególne, nadzwyczajne okoliczności w sprawie. Dopiero wraz z odwołaniem, kiedy skarżąca poniosła zarzut błędnej oceny przez organ I instancji ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego, skarżąca załączyła dokument w postaci rachunku zysków i strat za okres od [...] stycznia 2024 r. do [...] maja 2024 r. Z kolei dopiero na etapie postępowania przez sądem administracyjnym skarżąca załączyła dodatkowo do skargi jeszcze rachunki zysków i strat od [...] stycznia 2024 r. do [...] lipca 2024 r. i do [...] sierpnia 2024 r. Mając na uwadze brak złożenia w toku postępowania przez organem I instancji NUCS z urzędu dołączył dokumenty dotyczące sytuacji finansowej skarżącej (pisma organu skarbowego z [...] lutego 2024 r. i ZUS z [...] marca 2024r.). Z dokumentów tych wynika, iż skarżąca nie posiada na dzień [...] lutego 2024 r. zaległości podatkowych, nie występowała przyznanie ulgi podatkowej, w deklaracjach w latach 2022-23 wykazano nabycie środków trwałych na ponad 109 000 zł i blisko 420 000 zł, w 2022 r. nabyła samochód marki SCANIA, w 2023 r. zbyła grunty za kwotę 100000 zł, , w latach 2019 – 2021 dochody spółki rosły od 146 000 zł do 508 000 zł, przychody ze sprzedaży w latach 2021 -2023 r. wynosił ok. 30 000 zł, zysk netto od 355 000 zł do blisko 700 000 zł. Ponadto skarżąca według stanu na marzec 2024 r. nie posiadała zaległości w ZUS i składane były przez nią deklaracje. Dodatkowo organ podał, iż w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] czerwca 2024 r. spółka miała 226 zgłoszeń zarejestrowanych jako przewoźnik, ma łącznie 7 wszczętych postępowań w związku z naruszeniami w ustawie SENT, a organ 4 razy odstąpił w stosunku do spółki od wymierzenia kary pieniężnej na łączną kwotę 40 000 zł. Mając na uwadze powyższe dane zdaniem Sądu organ w sposób uzasadniony stwierdził brak przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes przewoźnika, gdyż nie wyłania się z tych danych nadzwyczajna sytuacja skarżącej, której wyjątkowość uzasadniałaby zastosowanie odstąpienia. W ocenie Sądu powyższą ocenę uznać należy za szczegółową i prawidłową. Słusznie też skarżony organ uznał przedłożony przez spółkę rachunek zysków i strat (wskazujący za istniejącą stratę) za dokument, na podstawie którego nie można stwierdzić kondycji finansowej spółki w kontekście możliwości uiszczenia łącznie 20 000 zł kary. Przy czym spółka też nie wykazała, aby w najbliższym czasie prowadzona przez nią działalność była zagrożona zawieszeniem lub zakończeniem, nawet jeżeli jej działalność wiąże się obecnie z pewnymi trudnościami finansowymi. W ocenie Sądu nie jest w takim przypadku wystarczające podanie jakichkolwiek danych, które nie obrazują w pełni i rzetelnie sytuacji i kondycji podmiotu jakim jest spółka. Natomiast sama dolegliwość wynikająca z konieczności uiszczenia kary nie może stanowić przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje prezentowane w orzecznictwie stanowisko, w myśl którego odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zawsze leży w interesie strony postępowania, prowadząc do zmniejszenia jej obciążeń finansowych, bądź spożytkowania środków z nałożonej kary na inne cele strony (wyrok NSA z 12 marca 2020 r., II GSK 1464/19). Nie jest to jednak równoważne z przesłanką "ważnego interesu" w rozumieniu art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy SENT. Obowiązkiem każdego podmiotu jest przestrzeganie norm prawnych, a konsekwencją ich naruszenia jest właśnie sankcja przewidziana prawem. Kara pieniężna wiąże się z wypełnieniem nałożonych przez ustawodawcę wymogów, ważnych z punktu widzenia właściwego funkcjonowania życia społecznego. Zasadą jest uiszczanie należności publicznych, w tym kar, a odstąpienie od nich stanowi wyjątek i powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które realnie zagrażają bytowi osoby wnioskującej, ale też które jednoznacznie wynikają z załączonym do akt sprawy dokumentów. Skarżąca w tym zakresie takich okoliczności nie wykazała w toku postępowania mimo pouczeń organu, a z kolei z zebranego przez organ z urzędu materiału dowodowego okoliczności takie także nie przemawiają za odstąpieniem. Dodać przy tym należy, iż także naruszenie z którym związane jest nałożenie kary w przedmiotowej sprawie nie było spowodowane okolicznościami, na które przewoźnik nie miał wpływu, gdyż jako przewoźnik będący przedsiębiorcą funkcjonującym w obrocie profesjonalnym, na co wskazuje ilość dokonanych zgłoszeń SENT, odpowiada za działania i zaniechania zatrudnionych pracowników, a nie wystąpiła żadna nadzwyczajna, wyjątkowa okoliczność z którą związane byłoby wystąpienie naruszenia. Z kolei odnosząc się do przesłanki "interesu publicznego", scharakteryzowanej wcześniej. Z jednej strony w interesie publicznym leży, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty zajmujące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 28 lipca 2021 r., II SA/Go 467/21). Udzielanie pomocy w jakiejkolwiek formie nie może przy tym stanowić zakłócenia konkurencji na rynku poprzez sprzyjanie tylko niektórym przedsiębiorcom, stawianie ich w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów i prowadzić do zachwiania zasady proporcjonalności oraz równości wobec prawa. Z drugiej natomiast strony wprowadzenie przesłanki interesu publicznego do omawianej ustawy oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez orzekający w takiej sprawie organ kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach. Jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą – wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości organ powinien uwzględnić także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. Interes publiczny sprowadza się również do przeciwdziałania sytuacjom, gdy dokonanie zapłaty kary pieniężnej spowodowałoby takie pogorszenie sytuacji ekonomicznej podmiotu, że na skutek zapłaty kary stałby się beneficjentem pomocy publicznej. W interesie publicznym leży zatem, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa i ponosili ich konsekwencje, ale nie w taki sposób, że konsekwencje te prowadziłyby do sięgania po pomoc publiczną (por. wyroki NSA z 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11, z 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/19, z 22 stycznia 2020 r., II GSK 629/19). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji oceniając podstawy ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie nosi cech dowolności. Wynik tej analizy i oceny należy uznać za zgodny z prawem. Odnosząc się do zawartej w skardze argumentacji Spółki, iż na skutek ujawnionego naruszenia nie doszło do uszczuplenia należności publicznoprawnych, przez co nałożenie kary pieniężnej nie było konieczne dla osiągnięcia celu ustawy SENT należy wskazać, że istota odpowiedzialności za naruszenia przepisów omawianej ustawy polega na karaniu także za uchybienia formalne. Natomiast dla odstąpienia od ukarania z uwagi na interes publiczny muszą wystąpić inne, poza formalnym charakterem naruszenia, okoliczności uzasadniające przyjęcie, że mimo naruszenia, w sytuacji tego konkretnego podmiotu, nie pozostawałoby w interesie publicznym jego ukaranie. Z akt sprawy powinno wynikać, że istnieją podstawy do uwzględnienia takich szczególnych okoliczności uzasadniających rozważenie odstąpienia od ukarania z uwagi na interes publiczny, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponadto ratio legis ustawy SENT zasadniczo sprowadza się do zwiększenia skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Celem zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania (kontroli) przewozu towarów uznanych za "wrażliwe" prawodawca uznał, by przewóz niektórych towarów był rejestrowany, dostrzegając konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu tego typu towarów. Wprawdzie należy się zgodzić, że celem tych kar nie powinno być zwiększenie dochodów budżetu państwa, jednak nie można pominąć, że funkcją regulacji ustawy SENT jest wspomniana funkcja prewencyjna, która przez groźbę wysokiej kary za naruszenia norm monitorowana przewozu towarów wrażliwych ma odstraszać podmioty podlegające ustawie SENT od lekceważenia rygorów nałożonych przez ustawę SENT. Dodać należy, iż stwierdzone nieprawidłowości polegały na naruszeniu przez spółkę jako przewoźnika obowiązku prawidłowego tj. zgodnego z stanem faktycznym (znajdującym odzwierciedlenie w dokumentach przewozowych) zgłoszenia danych, w tym przypadku odnośnie nadawcy towaru i odnośnie adresu odbiorcy towaru. Powyższe jest istotne z punktu widzenia nadzoru nad prawidłowością przewozu towarów wrażliwych i nie może być oceniane tak samo, jak naruszenia określane jako "drobne". Nie ulega wątpliwości, iż niezgodności odnośnie danych, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy SENT, z punktu widzenia celów ustawy SENT ma istotne znaczenie, gdyż uniemożliwia organom prawidłową analizę, monitorowanie przewozu towaru wrażliwego w systemie środka przewozowego oraz identyfikację podmiotów biorących udział w przewozie i ocenę tych elementów z punktu widzenia zgodności ze stanem faktycznym. Naruszenie to jest istotne z perspektywy działania całego systemu monitorowania i nie stanowi wyłącznie nieistotnego uchybienia formalnego. Jest ono również następstwem braku należytej staranności ze strony przewoźnika, o czym dodatkowo świadczy fakt, iż odnośnie skarżącej wszczęte zostało przez organy 7 postępowań dotyczących naruszeń ustawy SENT, co przemawia też za prewencyjnym aspektem kary pieniężnej. Niewątpliwie także nieprawidłowości polegające na naruszeniu przez spółkę obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych, nie mogły zostać ocenione jako ,,drobne", powyższe bowiem ma istotne znaczenie z punktu widzenia nadzoru nad prawidłowością przewozu towarów wrażliwych. Brak informacji o bieżącym położeniu środka transportu uniemożliwia ciągłość monitorowania. Nie jest wykluczone, że w tym okresie, gdy pojazd nie podlega monitoringowi, może dojść do naruszenia prawa mającego wpływ na zobowiązania podatkowe oraz ochronę przed niezgodnym z prawem usunięciem odpadów. Może m.in. wystąpić obrót poza ewidencją, a to ma bezpośredni wpływ na dochody budżetu. Naruszenie to jest istotne z perspektywy działania całego systemu monitorowania i nie stanowi wyłącznie nieistotnego uchybienia formalnego. Sąd nie dostrzegł, aby w tym zakresie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności, o której mowa była powyżej, biorąc pod uwagę rodzaj naruszenia i jego okoliczności, a także cele przyświecające ustawie SENT. Ponadto, jak wskazał skarżony organ, odnośnie skarżącej organ już cztery razy zastosował odstąpienie od nałożenia kary, co także w sposób uzasadniony zostało przez organ uwzględnione przy ocenie kwestii możliwości zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary. Zdaniem Sądu, mając na uwadze przytoczone okoliczności oraz rozważania, organy były uprawnione do niezastosowania w przedmiotowej sprawie odstąpienia od wymierzenia kary wobec skarżącej. Organy w tym zakresie w sposób wyczerpujący i kompleksowy uzasadniły swoje stanowisko. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skarżącej nie doszło do naruszenia zasady in dubio pro tributario (czyli niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika), gdyż w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie miały miejsca wątpliwości co do treści przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, iż skarżąca Spółka nie przedstawiła w istocie w sprawie dowodów czy okoliczności, które przemawiałyby za stwierdzeniem, że wystąpiła w sprawie sytuacja nadzwyczajna, niezależna od niej, która uniemożliwiałaby wywiązanie się z ciążącego na niej obowiązku i uiszczenie wymierzonej kary. Podsumowując, ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy prawidłowo i w sposób kompletny zgromadziły materiał dowodowy w sprawie, poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny, zaś dokonana ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Nie doszło zdaniem Sądu do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 121, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 199, art. 233 § 1 pkt 1 o.p. Odnośnie wnioskowanego przesłuchania prezesa zarządu spółki oraz przeprowadzenia dowodu z informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców, DIAS odmówił przeprowadzenia dowodu zgodnie z wymogami o.p. postanowieniem z dnia [...] września 2024 r., uzasadniając w tym zakresie swoje stanowisko w sposób rzeczowy i uznając je za zbędne dla sprawy. Natomiast okoliczność, że organy na podstawie ustalonego stanu faktycznego nie znalazły podstaw do przyjęcia zaistnienia przesłanki ważnego interesu skarżącego czy interesu publicznego, nie może przesądzać o niewłaściwie i błędnie ustalonym stanie faktycznym. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 4 o.p. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał zarzuty, zarówno dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych, jak i przepisów prawa materialnego, za nieuzasadnione. Co do kwestii zarzucanej przez skarżącej nieprawidłowej oceny przez organy sytuacji spółki, podkreślić należy, iż spółka miała możliwość wykazania swojej sytuacji w toku postępowania zarówno przed organem I jak i II instancji, o czym była informowana, w tym w zakresie wszelkiej dokumentacji finansowej, z organów podatkowych czy ZUS, a tymczasem poprzestała tylko na złożeniu rachunków zysków i strat, a wnioskowane przez skarżącą przesłuchanie prezesa zarządu nie stanowiłoby w takim przypadku dowodu, który mógłby dowodzić w jakiej kondycji jest spółka, gdyż taka okoliczność musi znajdować odzwierciedlenie w stosownych dokumentach. Odnośnie dokumentów załączonych przez skarżącą do skargi Sąd wyjaśnia, iż strona w toku postępowania przed organem I i II instancji miała możliwość powołania dokumentów dotyczących list płac z okresu sierpień i wrzesień 2024 r., czy też pozostałych dokumentów, czego nie uczyniła. Przy czym w zakresie kwestii, do której odnosić miały się w/w dokumenty brak było w świetle treści akt administracyjnych i na tle wcześniejszych rozważań, istotnych wątpliwości. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu