II SA/Go 554/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.D. na pismo Starosty z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania postanawia: odrzucić skargę. Dnia 11 czerwca 2025 r. E.D., prowadząca Biuro Rachunkowe [...], złożyła wniosek do Powiatowego Urzędu Pracy o przyznanie środków na kształcenie ustawiczne tj. "kurs podatkowy; podatki na przełomie 2025/2026" dla dwóch osób: - pracodawcy E.D. i pracownika H.M.. Pismem z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...] Dyrektor Powiatowego Urząd Pracy przyznał środki dla pracodawcy E.D., natomiast odmówił przyznania środków dla pracownika H.M., która nabyła wiek emerytalny, co zgodnie z ogłoszonymi warunkami naboru stanowiło przesłankę wykluczającą z udziału w naborze. Skarżąca pismem z dnia [...] lipca 2025 r., złożyła "odwołanie od negatywnej decyzji o nie przyznaniu środków z KFS dla pracownicy p. H.M. z uwagi na osiągnięcie przez pracownicę wieku emerytalnego". Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r., znak [...] poinformował stronę, że ponownie przeanalizował wniosek oraz podnoszone w nim argumenty i podtrzymał swoje stanowisko określone w piśmie z [...] lipca 2025 r. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 9 oraz art. 69 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 214 ze zm.), przyznane dofinansowanie na kształcenie ustawiczne pracowników i pracodawców ze środków KFS nie podlega rozpatrzeniu w formie decyzji administracyjnej, a wnioski pracodawców o przyznanie środków KFS na kształcenie ustawiczne pracowników rozpatrywane są w oparciu o ww. ustawę oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie przyznawania środków z Krajowego Funduszu Szkoleniowego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 117). W związku z tym nie przysługuje pracodawcy prawo do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 127 k.p.a. Dodatkowo organ poinformował, że szczegółowe warunki naboru i oceny wniosków zostały określone w ogłoszeniu z dnia 29 maja 2025 r. o naborze wniosków pracodawców o środku KFS na 2025 r. Zgodnie z pkt 12 ppkt 8 ww. ogłoszenia określono, że w 2025 r. nie będą finansowane z KFS formy kształcenia ustawicznego dla osób, które nabyły wiek emerytalny lub nabędą wiek emerytalny w okresie realizacji kształcenia ustawicznego wskazanego we wniosku. E.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na "odmowę przyznania środków z Krajowego Funduszu Szkoleniowego na finansowanie kursu dla księgowych – podatki na przełomie 2025/2026, z uwagi na brak zgodności regulaminu przyjętego przez Powiatowy Urząd Pracy z ustawą o KFS". Wobec niejednoznacznej treści skargi, skarżąca została wezwana do jednoznacznego wskazania, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, czy skarga została wniesiona na pismo Dyrektora Urzędu Pracy z dnia [...] sierpnia 2025 r., czy na postanowienie Wojewody z dnia [...] sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, pod rygorem przyjęcia, że przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody. W odpowiedzi w piśmie z dnia [...] listopada 2025 r. skarżąca wyjaśniła, że "skarga odnosi się do pisma z dnia [...] sierpnia 2025 roku, gdzie PUP ponownie odmówił środków z KFS (...)". Wobec tego, Sąd na podstawie zarządzenia z dnia 25 listopada 2025 r. uznał, że przedmiotem skargi jest pismo Starosty z dnia [...] sierpnia 2025 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] grudnia 2025 r. organ, tj. Starosta wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 769 ze zm., dalej jako k.p.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W pierwszej kolejności należało ustalić charakter zaskarżonego pisma. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu, jak potwierdziła to sama skarżąca w piśmie z dnia [...] listopada 2025 r., jest pismo Starosty z dnia [...] sierpnia 2025 r., znak [...] (podpisane przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy działającego z upoważnienia Starosty) informujące skarżącą o rozpatrzeniu wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia ustawicznego pracowników i pracodawców ze środków Krajowego Funduszu Szkoleniowego. Zagadnienie przyznania lub odmowy przyznania dofinansowania na kształcenie ustawiczne pracowników i pracodawców ze środków KFS wynika m.in. z art. 9 oraz art. 69 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 214 ze zm., obecnie ustawa z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 620), w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie przyznawania środków z Krajowego Funduszu Szkoleniowego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 117). Odnosząc treść cytowanego art. 3 p.p.s.a. do przedmiotu skargi wniesionej do tutejszego Sądu należy wskazać, że kwestionowane pismo Starosty jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu powołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega kognicji sądów administracyjnych. (por. wyroki NSA: z dnia 9 czerwca 2017 r., I OSK 2770/16, z dnia 4 września 2014 r., I OSK 413/14, z dnia 24 stycznia 2021 r., I OSK 1736/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Rozstrzygnięcie w tym zakresie dotyczy zatem uprawnienia polegającego na przyznaniu lub odmowie przyznania środków finansowych na dofinansowanie kształcenia ustawicznego. Ponadto niewątpliwie pismo Starosty zostało wydane w sprawie indywidualnej, gdyż przyznanie lub odmowa przyznania dofinansowania dotyczy konkretnego pracodawcy, który złożył wniosek. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 53 § 2 zd. 1 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, kwestionowane pismo z dnia [...] sierpnia 2025 r., zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 7 sierpnia 2025 r. Z tym dniem dowiedziała się więc o podjęciu czynności z zakresu sprawy administracyjnej, a zatem termin trzydziestu dni do wniesienia skargi liczony od ww. daty upłynął z dniem 8 września 2025 r. Skarżąca nadała skargę 15 września 2025 r., a więc mając - na uwadze treść art. 53 § 2 zd. 1 p.p.s.a., strona wniosła ją z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Jednocześnie Sąd zauważa, że na ocenę tę nie wpływa okoliczność, że w zaskarżonym piśmie brak jest pouczenia o prawie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a widnieje jedynie adnotacja, że pismo to nie jest decyzją i nie przysługuje od niego odwołanie. Skuteczność aktu organu administracji i bieg ustawowych terminów, nie mają bowiem wpływu na uchybienia w zakresie wadliwego pouczenia lub jego braku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2022 r., I OZ 50/22; z dnia 15 października 2019 r., I OZ 949/19, CBOSA). Kwestia przyczyny w uchybieniu terminu miałaby natomiast znaczenie przy rozpatrywaniu złożonego ewentualnie przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność organu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2014 r., II OSK 1922/14, CBOSA). W świetle powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.