II SA/Go 558/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowego " W" Spółka Jawna na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz bez uiszczenia opłaty oddala skargę. W dniu [...] listopada 2007r. na drodze krajowej nr [...] funkcjonariusze celni z Mobilnej Grupy Kontrolnej zatrzymali do kontroli pojazd silnikowy marki [...], numer rejestracyjny [...] wraz z przyczepą numer rejestracyjny [...], którym to zestawem kierował J.N.. Kierujący przewoził złom użytkowy zakupiony przez Przedsiębiorstwo "W" spółka jawna Z. i K.F.. Podczas kontroli kierowca oświadczył, że nie jest pracownikiem w/w Przedsiębiorstwa i zapomniał zabrać zaświadczenie o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne, jak też karty opłaty drogowej. Na powyższą okoliczność został sporządzony protokół kontroli nr [...], który wraz z załącznikami przekazano Naczelnikowi Urzędu Celnego. W dniu [...] listopada 2007r. Przedsiębiorstwo "W" przesłało organowi administracji kserokopie dobowej karty opłaty drogowej serii [...] oraz wypis nr 1 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane spółce w dniu [...] czerwca 2004r. z datą ważności do [...] czerwca 2009r. Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym Przedsiębiorstwo "W" przedstawiło kserokopię umowy o dzieło nr [...] zawartą z J.N., dotyczącą przejazdu samochodem na trasie [...] w dniu [...] listopada 2007r. W takim stanie faktycznym Naczelnik Urzędu Celnego – działając na podstawie art. 104 § 1, art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a oraz art. 93 ust. 1 i ust. 1a, art. 42 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej: u.t.d – [...] kwietnia 2009r. wydał decyzję nr [...] nakładającą na Przedsiębiorstwo "W" karę pieniężną w łącznej kwocie 11.000 zł z tytułu: - wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji w kwocie 8.000 zł, - wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych w kwocie 3.000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Zatem dla uznania przewozu za przejazd na potrzeby własne konieczne jest spełnienie wszystkich w/w przesłanek łącznie. W ocenie organu w niniejszej sprawie spełnione zostały tylko trzy przesłanki. Aby bowiem uznać, iż wykonywany w dniu [...] listopada 2007r. przewóz mieścił się w ustawowej definicji niezarobkowego przewozu drogowego, a więc na potrzeby własne, pojazd musiałby prowadzić bądź przedsiębiorca, bądź jego pracownik. Organ I instancji podkreślił, iż w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d ustawodawca posłużył się pojęciem "pracownik", jednak nie definiuje on tego pojęcia specyficznie dla tej gałęzi prawa, a wobec tego należało się oprzeć na legalnej definicji zawartej w ustawie z dnia 26 czerwca 1974r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), dalej: K.p. Zgodnie z treścią art. 2 K.p pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Katalog wskazanych w tym przepisie sposobów nawiązywania stosunku pracy ma charakter wyczerpującego wyliczenia. Stąd nie jest pracownikiem osoba wykonująca określone czynności na rzecz innej osoby na podstawie umowy cywilnoprawnej (np. umowy o dzieło, umowy zlecenia czy umowy agencyjnej). Dlatego też organ I instancji uznał, że strony łączyła umowa cywilnoprawna – umowa zlecenia (błędnie nazwana umową o dzieło). O takim charakterze umowy świadczy także pkt 8 umowy w którym zawarto stwierdzenie, że sprawy nieuregulowane tą umową rozstrzyga Kodeks cywilny. Bezsporne jest zatem, że kierowca kontrolowanego pojazdu nie był pracownikiem strony. Organ stwierdził więc, że Przedsiębiorstwo "W" wykonując transport drogowy bez uprzedniego uzyskania wymaganej licencji, naruszyło przepis art. 92 ust. 1 u.t.d. Zgodnie z brzmieniem art. 92 ust. 4 u.t.d oraz Lp. 1.1. załącznika do u.t.d, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji podlega karze pieniężnej w wysokości 8000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał ponadto, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d, podczas wykonywania przejazdu czy to w ramach transportu drogowego czy przewozu na potrzeby własne kierowca jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli dowód uiszczonej należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Z protokołu kontroli wynika, że w dacie zdarzenia wykonywany przejazd drogowy zespołem pojazdów, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, odbywał się po drodze krajowej, a kierowca nie okazał ważnego na dzień kontroli uiszczonego dowodu opłaty drogowej, w postaci właściwej dla danego pojazdu karty opłaty drogowej. Organ podkreślił, iż nadesłana przez stronę kserokopia dobowej karty opłaty, nie może stanowić dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie w dniu kontroli z drogi krajowej (nawet gdyby strona przedłożyła do akt sprawy taką kartę opłaty w oryginale), gdyż jak wynika z przepisów u.t.d, kierowca w chwili przeprowadzanej kontroli musiałby posiadać odcinek kontrolny tej karty w pojeździe a drugą część karty, samoprzylepną, w sposób trwały przyklejoną wewnątrz pojazdu. Bezsporny w ocenie organu jest, że kierowca w trakcie kontroli nie posiadał naklejonego na szybie samoprzylepnego odcinka karty, jak również nie legitymował się odcinkiem kontrolnym karty. Zatem uznać należało, że w dniu kontroli strona wykonywała transport drogowy bez uiszczonej należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych (organ zwrócił też uwagę, że na przesłanej kserokopii dobowej karty opłaty wpisano numer rejestracyjny przyczepy ciężarowej). Wobec powyższego został naruszony art. 92 ust. 1 u.t.d, co skutkowało koniecznością wymierzenia kary w wysokości 3000 zł. Odwołanie od powyższej decyzji odwołanie wniosło Przedsiębiorstwo "W", zarzucając pierwszoinstancyjnemu rozstrzygnięciu: 1. błąd subsumcji polegający na przyjęciu, że jeśli z kierowcą nie nawiązano stosunku pracy to czynności przedsiębiorcy wykonującego transport na potrzeby własne uznać należy za czynności wymagające licencji, 2. niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 4 u.t.d i Lp. 4.1. załącznika do u.t.d poprzez przyjęcie, że w związku z brakiem umowy o pracę wymagana była licencja, a skoro strona jej nie posiada winna być ukarana z tej podstawy prawnej, 3. niezastosowanie art. 92 ust. 4 i Lp. 1.7., jako właściwej dla ustalonego stanu faktycznego, 4. przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że strona wykonywała transport drogowy nie na potrzeby własne tylko dlatego, że kierowca nie był zatrudniony, 5. sprzeczność wniosków z treścią ustalonego stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że okoliczności zdarzenia wskazują, że przedsiębiorca nie wykonywał transportu na potrzeby własne, w tym z treścią art. 39a ust. 1 u.t.d w związku z art. 5 i art. 2 pkt 1 ustawy o czasie pracy kierowców, z których wynika, że dla każdego rodzaju transportu wymagane jest zatrudnienie kierowcy, 6. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności związanej z okazanym dowodem uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg przyczyn braku odcinka kontrolnego oraz okoliczności jej nabycia i wskazania numeru przyczepy a nie numeru pojazdu samochodowego. Decyzją z dnia [...] maja 2009r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 87 ust. 3 u.t.d na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wyposażenia kierowcy wykonującego przewóz drogowy w dokumenty wymagane przepisami prawa. Jednym z takich dokumentów jest karta opłaty drogowej roczna, półroczna, miesięczna, siedmiodniowa lub dobowa (art. 42 ust. 3a u.t.d) i dowód taki powinien znajdować się w pojeździe. Organ podkreślił, iż niesporne w sprawie jest, iż w dacie kontroli kierowca J.N. żadnego z takich dokumentów nie posiadał. Nie można przy tym pominąć faktu, iż zgodnie z Lp. 4.1. załącznika do u.t.d, karta dobowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. Organ zwrócił uwagę, iż przedłożona przez odwołującego się kserokopia dobowej karty opłaty drogowej została wypełniona nieprawidłowo, gdyż zamiast numeru rejestracyjnego pojazdu silnikowego wpisano numer rejestracyjny przyczepy. Nie można jednak z powyższego wyprowadzać wniosku, że powodem nałożenia kary pieniężnej w kwocie 3000 zł był błędny zapis związany z numerem rejestracyjnym. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującego się, iż okoliczność ta, że odwołujący się dysponował dokumentem uprawniającym do wykonywania transportu na potrzeby własne, ważnym w dacie kontroli, a jedynie nie wyposażył kierowcy w to zaświadczenie, obligowało organ I instancji do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł, co pozostaje w zgodzie z Lp. 1.7. załącznika do u.t.d. Organ podkreślił, iż zaświadczenie o wykonywaniu przewozów drogowych na potrzeby własne samo w sobie nie przesądza o charakterze faktycznie wykonywanego i kontrolowanego przewozu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż przedmiotowy transport nie miał cech niezarobkowego transportu drogowego - przewozu na potrzeby własne, zdefiniowanego w art. 4 pkt 4 u.t.d., ponieważ, aby móc uznać transport za niezarobkowy (przewóz na potrzeb własne) konieczne jest istnienie przesłanki wykonywania transportu osobiście przez przedsiębiorcę lub jego pracownika. Skoro zaś Przedsiębiorstwo "W" łączyła z kierowcą J.N. jedynie umowa o dzieło, a nie umowa o pracę, nie można było uznać, by takie wykonywanie transportu stanowiło niezarobkowy transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne Skargę na powyższą decyzję wniosło Przedsiębiorstwo "W" sp. j. Z. i K.F., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. błąd subsumcji polegający na przyjęciu, że jeśli z kierowcą pojazdu nie nawiązano stosunku pracy to czynności przedsiębiorcy wykonującego transport na potrzeby własne uznać należy za czynności wymagające licencji, oraz, że kierowca nie był pracownikiem, 2. niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 4 u.t.d i Lp. 4.1. załącznika do u.t.d poprzez przyjęcie, że w związku z brakiem umowy o pracę wymagana była licencja, a skoro strona jej nie posiada winna być ukarana z tej podstawy prawnej, 3. niezastosowanie art. 92 ust. 4 u.t.d i Lp. 1.7. załącznika do u.t.d jako właściwej dla ustalonego stanu faktycznego oraz niezastosowanie art. 22 i 25 Kodeksu pracy, 4. przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że strona wykonywała transport drogowy nie na potrzeby własne, 5. sprzeczność wniosków z treścią ustalonego stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że okoliczności zdarzenia wskazują, że przedsiębiorca nie wykonywał transportu na potrzeby własne, w tym z treścią art. 39a ust. 1 u.t.d w związku z art. 5 i art. 2 pkt 1 ustawy o czasie pracy kierowców, z których wynika, że dla każdego rodzaju transportu wymagane jest zatrudnienie kierowcy, 6. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności związanej z okazanym dowodem uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg, przyczyn braku odcinka kontrolnego oraz okoliczności jej nabycia i wskazania numeru przyczepy a nie numeru pojazdu samochodowego oraz okoliczności stwierdzających, że był to inny transport drogowy, a więc związany z celami zarobkowymi poprzez nieustalenie kto był zleceniodawcą transportu, kto był odbiorcą, jaka była cena frachtu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, przytaczając stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Wydaną w sprawie decyzją organu I instancji nałożono na skarżącego dwie kary pieniężne, z różnych tytułów. Jedna z nich dotyczyła wykonywania transportu bez licencji, druga zaś wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie z art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d, przewozem na potrzeby własne jest każdy przejazd po drogach publicznych z pasażerami lub bez, z ładunkiem lub bez niego, przeznaczony do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający między innymi warunek, że pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Niespełnienie już choćby tego warunku skutkuje, stosownie do art. 4 pkt 3 u.t.d., uznaniem, że wykonywany jest transport drogowy, do czego niezbędna jest licencja transportowa. W rozpatrywanej sprawie skarżący kwestionuje przyjęte przez organy rozumienie pojęcia pracownik jako osoby zatrudnionej wyłącznie na podstawie umowy o pracę, a nie np. umowy zlecenia czy umowy o dzieło. W ocenie Sądu organy miały rację uznając, iż przedmiotowy transport nie miał cech niezarobkowego transportu drogowego - przewozu na potrzeby własne, zdefiniowanego w art. 4 pkt 4 u.t.d. Aby bowiem móc uznać transport za niezarobkowy (przewóz na potrzeb własne) konieczne jest istnienie przesłanki wykonywania transportu osobiście przez przedsiębiorcę lub jego pracownika. Skoro zaś skarżącego łączyła z kierowcą J.N. jedynie umowa o dzieło, a nie umowa o pracę, nie można było uznać, by takie wykonywanie transportu stanowiło niezarobkowy transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne. Pogląd taki został zaprezentowany w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2008r. I OSK 1701/06 i zaaprobowany oraz podzielony również w innych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2008r., II GSK 54/08, wyrok NSA z dnia 7 maja 2008r., II GSK 1/08, - dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 22 kwietnia 2008r, II GSK 54/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż sens przepisu art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d nie nasuwa wątpliwości, zatem zastosowanie innej poza językową wykładnią tego przepisu jest niecelowe. Poszukiwanie innej treści wskazanej normy mogłoby doprowadzić do wypaczenia założenia jakie przyjął ustawodawca, porządkując kwestie związane z poruszaniem się pojazdów, o których mowa w art. 3 u.t.d po drogach. Cytowany przepis posłużył się pojęciem "pracownik"; z uwagi na brak zdefiniowania tego terminu w ustawie o transporcie drogowym, wykładnia gramatyczna zmierzająca do ustalenia tzw. definicji legalnej tego pojęcia, nakazuje odwołanie się do aktu prawnego regulującego kwestie pracy i zatrudnienia, tj. do ustawy Kodeks pracy. Zgodnie z art. 2 tej ustawy pracownikiem jest tylko osoba zatrudniona w oparciu o umowę o pracę, a więc każda inna forma zatrudnienia jest niezgodna z wymogiem ustalonym art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d., co prowadzi do wniosku, że przewóz na potrzeby własne nie spełnia jednego z warunków dla niego przewidzianych i musi zostać w myśl art. 4 pkt 3 u.t.d uznany za transport drogowy. Konkluzja taka musiała doprowadzić do wniosku, iż przedsiębiorca poruszający się po drodze pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t. zobowiązany jest legitymować się licencją i w razie kontroli drogowej okazać kontrolującym jej wypis, zaś brak licencji będzie skutkował nałożeniem kary pieniężnej w przewidzianej ustawą wysokości. Zarzut błędu subsumcji polegający na przyjęciu, że jeśli z kierowcą pojazdu nie nawiązano stosunku pracy to czynności przedsiębiorcy wykonującego transport na potrzeby własne uznać należy za czynności wymagające licencji oraz, że kierowca nie był pracownikiem, okazał się zatem nieuzasadniony. Nieuzasadniony w związku z tym okazał się także zarzut skargi niewłaściwego zastosowania art. 92 ust. 4 u.t.d w związku z Lp. 4.1. załącznika do u.t.d, poprzez przyjęcie, że w związku z brakiem umowy o pracę wymagana była licencja. Skoro skarżący zobowiązany był posiadać licencję a takowej nie posiadał, to brak było podstaw do nałożenia na niego kary w związku z niewyposażeniem kierowcy w zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zgodnie z Lp. 1.7. załącznika do u.t.d. Skarżący powołując się na treść art. 22 K.p, wskazuje, iż zawarta w dniu [...] listopada 2007r. pomiędzy skarżącym a J.N. umowa o dzieło, pomimo jej nazwy miała charakter umowy o pracę. Sąd podziela stanowisko skarżącego, iż na gruncie cytowanego przepisu K.p, o tym, czy pracownik pozostaje w stosunku pracy, czy też w innym stosunku (np. umowa o dzieło) z zatrudniającym go podmiotem, decyduje charakter łączącego strony stosunku i treść umowy a nie jej nazwa. Należy jednak podkreślić, iż właściwy sąd powszechny nie stwierdził, iż wspomniana umowa o dzieło jest sprzeczna z ustawą albo miała na celu obejście ustawy. Tak więc organy administracji a także sąd administracyjny nie mogły ocenić charakteru umowy i obowiązane były przyjąć, iż w sprawie mamy do czynienia z umową o działo. Przemawia za tym chociażby treść umowy, okres jej trwania (jeden dzień) i poddanie się rygorom Kodeksu cywilnego a nie K.p. Za nieuzasadniony w związku z tym należało uznać także zarzut sprzeczności wniosków z treścią ustalonego stanu faktycznego a w szczególności z treścią art. 39 ust. 1 u.t.d. Przepis ten rzeczywiście reguluje kwestie zatrudnienia kierowców ale z treści umowy o dzieło jednoznacznie wynika, że niniejszym przypadku nie może być mowy o zatrudnieniu w rozumieniu K.p. Odnosząc się do nałożenia kary z tytułu wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych w kwocie 3.000 zł, wskazać należy, iż przepis art. 87 ust. 1 u.t.d stanowi, iż podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę opłaty drogowej. Karta opłaty drogowej – jak stanowi art. 42 u.t.d, może być roczna, miesięczna, siedmiodniowa albo dobowa. Odnośnie karty drogowej dobowej lub siedmiodniowej, Lp. 4.1 załącznika do u.t.d stanowi, iż karty te, które w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowały się w pojeździe, a przedstawione zostały w terminie późniejszym, nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty. To samo dotyczy innej karty, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a zakupiona została w dniu kontroli lub dniach następnych. Z protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2007r. wynika, iż kierujący pojazdem J.N. nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Skarżący w terminie późniejszym przesłał organowi I instancji dobową kartę opłaty. Zasadnie zatem organ I instancji nałożył na skarżącego karę z tytułu wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, albowiem brak posiadania dowodu uiszczenia opłaty przez kierowcę (karty dobowej) w dacie kontroli jest równoznaczny z nieuiszczeniem opłaty. Podkreślić należy, iż nawet gdyby skarżący przesłał organowi prawidłowo wypełnioną dobową kartę opłaty drogowej, tj. w sposób umożliwiający identyfikację pojazdu, to nie stanowiło by to podstawy do niewymierzenia kary z tytułu wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Taka bowiem karta powinna znajdować się w pojeździe podczas kontroli. Słuszne jest zatem także stanowisko organów obu instancji, iż powyższa kara nie została nałożona w związku z błędnym zapisem w karcie opłaty. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należało wziąć pod rozwagę, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).