II SA/Go 559/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K.P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Decyzją tą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 1998 r. o pozwoleniu na budowę obejmującą adaptację pomieszczeń na warsztat krawiecki oraz mieszkanie, adaptację wiaty na zamknięty magazyn materiałów budowlanych, budynek handlowo-usługowy oraz przyłącze energetyczne na działce nr [...] przy ul. [...]. W skardze K.P. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji twierdząc, że wskutek jej wykonania (rozpoczęcia i kontynuowania budowy) zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 sierpnia 2015 r. K.P. została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez podanie uzasadnienia wniosku oraz wykazania, iż w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem rozpoznania wniosku jedynie na podstawie akt sprawy. W odpowiedzi z dnia [...] września 2015 r. K.P. podała, że budynek objęty pozwoleniem na budowę został wyburzony, a roboty były prowadzone bez żadnego zabezpieczenia. Skarżąca podniosła, że prace wyburzeniowe ingerują w jej strefę własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014r., sygn. akt II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, Lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie K.P. nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W argumentacji przywołanej przez skarżącą nie sposób dopatrzeć się występowania niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czy wyrządzenia znacznej szkody skarżącej. Przywołane zarzuty, że rozpoczęcie i kontynuowanie budowy doprowadzi do powstania nieodwracalnych skutków, jest niewystarczające do uwzględnienia wniosku. Skarżąca w żaden sposób nie wyjaśniła, na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki rozpoczęcia prac budowlanych. Nie ulega wątpliwości, że naturalną konsekwencją każdej decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też zmieniającej taką decyzję, jest prowadzenie robót budowlanych zmierzających do realizacji obiektu. W istocie zatem każda decyzja w tym przedmiocie spowoduje powstanie skutków, nie można jednakże z góry zakładać, że skutki te nie będą możliwe do odwrócenia. Na marginesie Sąd wskazuje, że rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi. Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, publ. baza orzeczeń CBOIS). W świetle powyższego Sąd uznał, że strona skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec czego postanowiono jak w sentencji postanowienia.