II SA/Go 641/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Pismem z [...] czerwca 2016r. J.Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: PWIS) z [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z [...] grudnia 2015r. nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: PPIS) umarzającą postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej wymienionej w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych określonej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367, dalej: rozp. RM). W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: J.Z. zakończyła stosunek pracy w styczniu 2009 r. W wyniku postępowania zainicjowanego przez J.Z. PPIS decyzją nr [...] z [...] maja 2009 r. stwierdził u J.Z. chorobę zawodową w postaci przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki oraz przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Orzekając w ww. przedmiocie organ oparł się na orzeczeniach lekarskich wydanych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy z [...] lutego 2009 r. nr [...] oraz [...], w których z wysokim prawdopodobieństwem rozpoznano chorobę zawodową z pkt 19.1 i 19.5, bazując na ustalonym rozpoznaniu klinicznym oraz warunkach pracy zainteresowanej na stanowisku kasjer – dysponent (praca przy monitorze, wymuszona pozycja ciała, przeciążenia stawów kończyn górnych i kręgosłupa). W związku z odwołaniem złożonym przez pracodawcę – P SA decyzją z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] PWIS uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy nakazał organowi pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uzupełnienie materiału dowodowego o pozostającą w dyspozycji pracodawców dokumentację ilustrującą warunki odpowiadające zakresom czynności na stanowiskach zajmowanych przez J.Z. w okresie całego zatrudnienia i ocenić zgodnie z brzmieniem art. 235¹ ustawy z dnia z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U z 2016 r., poz. 1666, dalej: K.p), czy sposób wykonywanej przez ww. pracy (narażenie zawodowe) przyczynił się bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wymienionej w poz. 19.1 i 19.5 obowiązującego wykazu chorób zawodowych tj. przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki oraz przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej. Dodatkowo nakazał organowi uzupełnienie orzeczeń lekarskich w zakresie oceny czynników pozazawodowych, które mogły wystąpić w przypadku J.Z. i wywołać rozpoznane jednostki chorobowe. Ostatecznie w wyniku ponownego rozpoznania sprawy postępowanie administracyjne w ww. sprawie zakończone zostało wydaniem przez PPIS decyzji z [...] sierpnia 2010 r. nr [...], na podstawie której nie stwierdzono u J.Z. choroby zawodowej układu ruchu wymienionej w pozycjach 19.1 i 19.5 wykazu chorób zawodowych określonych w rozp. RM. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją PWIS z [...] października 2010 r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania J.Z.. W związku ze złożoną przez J.Z. skargą na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., wyrokiem z 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 876/10 oddalił skargę (wyrok prawomocny od 5 marca 2011 r.). Następnie 24 marca 2011 r. J.Z. przysłała do PPIS kserokopię skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej wystawionego przez U.S., lekarza chorób wewnętrznych, specjalistę reumatologa z Prywatnego Gabinetu [...], z prośbą o rozpatrzenie jego treści i powiadomienie o podjętych decyzjach, informując dodatkowo, iż 24 marca 2011 r. strona złożyła ww. skierowanie bezpośrednio w Poradni Chorób Zawodowych, które zostało jej zwrócone. W skierowaniu (po sprostowaniu w piśmie z [...] lipca 2011 r.) lekarz wskazał na następujące choroby: przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej i przewlekłe zapalenia ścięgna i jego pochewki oraz choroba zwyrodnieniowa ręki, zwłaszcza prawej. Pismem z [...] lipca 2011 r. PPIS przekazał przedmiotowe skierowanie wraz z dokumentacją medyczną do Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy tj. jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia w sprawie orzekania chorób zawodowych. Pismem z [...] sierpnia 2011 r. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy odmówiła wdrożenia procedury związanej z rozpoznaniem choroby zawodowej objętej skierowaniem, ponieważ było to jak stwierdziła, kolejne skierowanie dotyczące podejrzenia tej samej choroby zawodowej u J.Z., które złożyła osobiście w Poradni Chorób Zawodowych 24 marca 2011 r. i otrzymała na nie odpowiedź o braku podstaw do wdrożenia kolejnej procedury orzeczniczo – diagnostycznej w sprawie podejrzeń o choroby zawodowe. Następnie w związku ze złożonym przez J.Z. do Sądu Rejonowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych pozwem o nakazanie ponownego wydania orzeczenia ("stwierdzenia lub nie" choroby zawodowej), postanowieniem z [...] stycznia 2012r., sygn. akt [...] Sąd przekazał sprawę PWIS jako organowi właściwemu do jej rozpoznania, wskazując, iż w istocie mogła wnieść o wznowienie postępowania. Wobec powyższego pismem z [...] lutego 2012 r. PWIS wezwał J.Z. o wskazanie w terminie 7 dni czy żąda ona wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją PWIS z [...] października 2010 r. czy też wszczęcia nowego postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej pouczając o treści przepisów prawa w zakresie wznowienia postępowania. W piśmie z [...] lutego 2012 r. J.Z. sprecyzowała, iż jej intencją było złożenie nowego wniosku w celu stwierdzenia u niej choroby zawodowej. W związku z powyższym PWIS działając na podstawie art. 65 K.p.a. orzekł o przekazaniu sprawy PPIS, który z kolei pismem z [...] kwietnia 2012 r. znak [...] wszczął postępowanie w sprawie choroby zawodowej J.Z.. Następnie organ skierował J.Z. do Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy na badania w celu rozpoznania chorób zawodowych. Po otrzymaniu orzeczenia lekarskiego z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z [...] października 2012 r. stwierdzającego brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w zakresie przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej (pkt 19.5 wykazu chorób zawodowych) oraz orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy z [...] kwietnia 2013 r. również stwierdzającego brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w ww. zakresie, PPIS wydał [...] sierpnia 2013 r. decyzję nr [...], w której orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w zakresie wymienionej w rozporządzeniu choroby pod poz. 19.5 (przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej). Od powyższej decyzji J.Z. złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i zmianę w postaci ustalenia występowania u niej choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy, wymienionej w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych tj. przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Decyzją z [...] października 2013 r. nr [...] PWIS, powołując się w podstawie prawnej na treść art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o umorzeniu postepowania przed organem pierwszej instancji w całości. Powyższą decyzję J.Z. także zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z 29 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Go 1061/13 oddalił skargę. 15 lipca 2014 r. do PPIS wpłynęło kolejne zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, dokonane przez J.Z. (pismo z [...] lipca 2014 r.) w którym to wskazała kilka stwierdzonych u niej chorób i dwie pozycje z wykazu chorób zawodowych (poz. 19.1 i 19.6), pod którymi chorzenia te miały być zakwalifikowane przez lekarzy specjalistów, w oparciu o stwierdzone objawy w kwietniu i maju 2014 r. Do zgłoszenia J.Z. dołączyła: zaświadczenie lekarskie z [...] maja 2014r. wystawione przez lek. ortopedę traumatologa M.S. z NZOZ O, kartę informacyjną leczenia sanatoryjnego z [...] sierpnia 2014 r. oraz opis wizyty pacjenta z [...] kwietnia 2014 r. przeprowadzonej w Indywidualnej Praktyce lekarskiej lek. P.N. chirurga specjalisty ortopedy i reumatologa. Na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.) organ wszczął postepowanie administracyjne w sprawie podejrzenia choroby zawodowej tj. zmęczeniowego złamania kości, wymienionej pod poz. 19.6 wykazu chorób zawodowych. W związku z dostarczeniem nowej dokumentacji medycznej PPIS zwrócił się pismem z [...] października 2014 r. do Poradni Chorób Zawodowych WOMP o zajęcie stanowiska i wyjaśnienie, czy obecnie występujące dolegliwości chorobowej u J.Z. mogą być następstwem wykonywania pracy zawodowej w latach 1962-2009 i czy mogą wpłynąć na zmianę orzeczenia lekarskiego w prowadzonym postępowaniu. W odpowiedzi na powyższe Poradnia Chorób Zawodowych WOMP poinformowała, że dokumentacja dostarczona przez J.Z. nie wnosi nowych okoliczności i nie ma wpływu na zmianę wydanych wcześniej orzeczeń lekarskich. Ponadto do opisanych schorzeń J.Z. już dwukrotnie wcześniej odniósł się Instytut Medycyny Pracy wydając opinie oraz orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych z pkt. 19.1 i 19.5, a całość zakończyła się prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w rezultacie których podtrzymano stanowisko odnośnie braku podstaw do stwierdzenia ww. chorób. Nadmieniono także, iż wymieniona dodatkowo w przekazanej dokumentacji neuropatia nerwu międzykostnego tylnego w arkadzie Froshego nie figuruje w wykazie chorób zawodowych, zatem nie może być rozpatrywana jako choroba zawodowa. Wobec powyższego PPIS decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie w sprawie podejrzenia u J.Z. choroby zawodowej – zmęczeniowe złamanie kości, wymienionej pod poz. 19.6 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. J.Z. pismem z [...] grudnia 2014 r. odwołała się od ww. decyzji. PWIS decyzją z [...] lutego 2015r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, wskazując m.in., że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne było wyjaśnienie faktycznego żądania strony. Organ odwoławczy zalecił organowi pierwszej instancji wyjaśnienie czy strona domaga się wszczęcia nowego postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej, a jeśli tak to w jakim trybie i w oparciu o jakie przesłanki. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, J.Z. poinformowała organ pierwszej instancji, że domaga się wszczęcia nowego postępowania w sprawie podejrzenia istniejącej choroby zawodowej przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej (zespół łokcia tenisisty) tj. choroby wymienionej w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych (pismo z [...] czerwca 2015 r.). W związku z tym, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte pismem z [...] sierpnia 2014 r. PPIS pismem z [...] września 2015 r. wezwał J.Z. do złożenia wniosku na formularzu określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób. J.Z. dokonała ponownego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, jednakże i tym razem nie zachowała formy zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, o którym mowa w § 3 ust. 2 rozp. RM. Do przedmiotowego zgłoszenia J.Z. dołączyła: zaświadczenie lekarskie z [...] maja 2014 r. wystawione przez lek. M.S. z NZOZ O, opis wizyty pacjenta z [...] kwietnia 2014 r. przeprowadzonej w Indywidualnej Praktyce Lekarskiej lek. P.N. chirurga, specjalisty ortopedy i reumatologa oraz zaświadczenie lekarskie z [...] września 2015 r. wystawione przez lek. ortopedę, traumatologa T.B.. PPIS decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie podejrzenia u J.Z. choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej wymienionej w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych określonego w załączniku do rozp. RM. Organ pierwszej instancji, na podstawie wyjaśnień J.Z. oraz informacji uzyskanej z Poradni Chorób Zawodowych WOMP, nie znalazł nowych okoliczności i dowodów mających wpływ na kontynuowanie postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej wymienionej pod poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych i uznał prowadzone postępowanie za bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że sprawa została już załatwiona ostateczną i prawomocną (wobec oddalenia skargi J.Z. przez sąd administracyjny) decyzją PWIS z [...] października 2010 r. Od powyższej decyzji odwołała się J.Z., podnosząc, że podstawę do umorzenia postepowania z powodu bezprzedmiotowości PPIS upatruje w tym, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca taka sprawę w sposób ostateczny i kolejne postępowanie dotyczące tej samej zaszłości jest jego zdaniem niedopuszczalne. Odwołująca się wskazała, że takie stanowisko jest nieprawidłowe i formalnie przedwczesne, gdyż nie było poprzedzone żadnymi działaniami mającymi na celu - zgodnie z obowiązującymi przepisami, wszechstronne, rzetelne i obiektywne wyjaśnienie sprawy. Pismem z [...] marca 2016 r. PWIS zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy o udzielenie odpowiedzi, czy w ocenie Instytutu zachodzą okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę wszczęcia nowego postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej, wymienionej pod poz. 19.5 obowiązującego wykazu chorób zawodowych, czy też podnoszone okoliczności nie modyfikują ustalonego stanu faktycznego, będącego podstawą wydania orzeczenia lekarskiego z [...].11.2009 r., uzupełnionego w piśmie z [...].01.2010 r. Odpowiadając na ww. pismo Instytut Medycyny Pracy pismem z [...] kwietnia 2016 r. poinformował PWIS, że poddano ponownie analizie całość zgromadzonej dokumentacji medycznej. Jej analiza wykazała, że do chwili obecnej pacjentka była badana w dwóch niezależnych jednostkach orzeczniczych, w których po wykonaniu badań diagnostycznych nie wykazano zmian w obrębie narzadu ruchu, uprawniających do rozpoznania choroby zawodowej, w tym przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Biorąc natomiast pod uwagę fakt, że narażenie na sposób wykonywania pracy zakończyło się w 2009 r., stwierdzone obecnie zmiany (udokumentowane przedstawionymi przez J.Z. zaświadczeniami lekarskimi) trudno wiązać z dawno zakończonym narażeniem zawodowym. Podsumowując wskazano, że brak jest podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego a także i rozpoznania u J.Z. choroby zawodowej narządu ruchu (poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych). Brak jest także podstaw do wszczęcia nowego postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej wymienionej pod poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych. Decyzją z [...] maja 2016 r. nr [...] PWIS utrzymał w mocy decyzję PPIS z [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził, iż o tożsamości sprawy mówić można wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu, w rozumieniu takich samych interesów prawnych lub obowiązków, które po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (lub jego brakiem w przypadku decyzji odmownej) oraz stanu prawnego, przy niezmienionym stanie faktycznym, co do faktów prawotwórczych. Jak zaznaczył organ wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy w sytuacji, gdy sprawa została uprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną stanowi kwalifikowaną wadę prawną, będącą podstawą do stwierdzenia nieważności takiej decyzji w trybie art.156 § 1 pkt 3 K.p.a. Organ zauważył, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzi przypadek, gdy w obrocie prawnym pozostaje prawomocna decyzja PWIS z [...] października 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję PPIS z [...] sierpnia 2010 r. o braku podstaw do stwierdzenia u J.Z. choroby zawodowej: przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy tj. przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki oraz przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej (poz. 19.1 i 19.5 wykazu chorób zawodowych), co do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 876/10, orzekł o oddaleniu skargi J.Z.. W ocenie organu odwoławczego postępowania w obu sprawach dotyczą tych samych podmiotów, bowiem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną PWIS z [...] października 2010 r. z żądaniem uznania schorzenia tj. przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej występuje J.Z., która jest stroną również w obecnym postępowaniu. Nie zmienił się także pracodawca, u którego wystąpiło narażenie na chorobę zawodową bowiem J.Z. w piśmie z [...] sierpnia 2014 r. jednoznacznie wskazała, że obecnie jest na emeryturze i po roku 2009 do chwili obecnej nie była zatrudniona. Nadto organ stwierdził, iż na dzień wydania niniejszej decyzji w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej obowiązuje to samo rozp. RM, które stanowiło podstawę prawną decyzji PWIS z [...] października 2010 r. Jak zauważył organ przedmiotem postępowania w obu decyzjach tj. ostatecznej i będącej obecnie przedmiotem odwołania jest podejrzenie przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy tj. przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Bez wątpienia zatem - zdaniem organu - zachodzi tożsamość podmiotowa, przedmiotowa i prawna. Ponadto jak wynika z uzyskanych opinii jednostek orzeczniczych J.Z. nie wskazuje żadnych nowych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do rozpoznawania sprawy w innym stanie faktycznym, czego potwierdzeniem jest pismo WOMP z [...] listopada 2014 r. jako i pismo Instytutu Medycyny Pracy z [...] kwietnia 2016 r. W skardze na ww. orzeczenie PWIS J.Z. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PPIS jako sprzecznych z prawem i ich zmianę przez stwierdzenie występowania u skarżącej chorób zawodowych w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej i przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki. W uzasadnieniu skargi skarżąca ponowiła argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu odwołania. Odpowiadając na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a), wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Powyższe oznacza, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zatem sądy administracyjne nie są władne - czego domaga się skarżąca – zmienić decyzje organów administracji publicznej i stwierdzić występowanie u skarżącej chorób zawodowych w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej i przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie była decyzja PWIS z [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję PPIS z [...] grudnia 2015 r. nr [...] o umorzeniu postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej wymienionej w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych określonej w załączniku do rozp. RM. Podstawą umorzenia postępowania przez organ pierwszej instancji było ustalenie, że niniejsza sprawa została już wcześniej, w innym postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięta decyzją ostateczną, funkcjonującą w obrocie prawnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (decyzja PWIS z [...] października 2010 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. o braku podstaw do stwierdzenia u J.Z. choroby zawodowej: przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy tj. przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki oraz przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej; poz. 19.1 i 19.5 wykazu chorób zawodowych, co do której WSA w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę wyrokiem z 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 876/10). Powyższe spowodowało, iż PPIS uznał za niedopuszczalne przeprowadzenie kolejnego postępowania w tej samej materii i wydanie decyzji merytorycznej. Zdaniem PPIS postępowanie uznać należało za bezprzedmiotowe. Zadaniem Sądu było wobec powyższego dokonanie oceny czy rozstrzygnięcie PWIS utrzymujące – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – decyzję organu pierwszej instancji umarzającą postępowanie w sprawie, jest zgodne z prawem, a zatem czy pomiędzy postępowaniem administracyjnym w niniejszej sprawie a postępowaniem administracyjnym wcześniej zakończonym decyzją PWIS z [...] października 2010 r., zachodzi tożsamość pozwalająca uznać, iż sprawa została wcześniej merytorycznie rozstrzygnięta i zakończona ostateczną decyzją organu z [...] października 2010 r. (jednocześnie prawomocną z uwagi na wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. wydany w sprawie II SA/Go 876/10) i czy wobec powyższego postępowanie wszczęte wnioskiem J.Z. z [...] lipca 2014 r. (uzupełnionym pismem z [...] czerwca 2015 r. i ponownym zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej z [...] września 2015 r. ), uznać można było za bezprzedmiotowe. Na wstępie wskazać należy, iż w świetle ustaleń doktryny oraz orzecznictwa sądowego, przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jeśli między innymi nie zostało w sprawie podjęte ostateczne rozstrzygnięcie. Sprawa administracyjna musi mieć charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). "Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe (...). Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym (...) takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy" (wyrok NSA z 19 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2247/98, niepubl.). Zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a. ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Art. 16 § 1 K.p.a. ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przyznając im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Sprawa ta zatem nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego (B. Adamiak (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005 r., str. 101, t. 3). Z kolei według art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wskazać należy, iż decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Sprawa musi dotyczyć więc tych samych podmiotów oraz tego samego przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Stan faktyczny powinien być natomiast brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych (por. J. Borkowski (w:) Komentarz, 2004, s. 732; wyrok NSA z 10 czerwca 1994 r., II SA 1192/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 83). Co do zasady przyjąć należy, że stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego, iż sprawa administracyjna została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną, powoduje konieczność umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Niedopuszczalne bowiem jest ponowne rozstrzyganie sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, gdyż prowadziłoby to do naruszenia obowiązującej również w postępowaniu administracyjnym zasady res iudicata oraz do wydania decyzji nieważnej z mocy art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, iż stanowisko PWIS zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem. Analiza akt sprawy wskazuje, iż w istocie pomiędzy postępowaniem zakończonym decyzją PWIS z [...] października 2010 r., a postępowaniem zainicjowanym przez skarżącą w lipcu 2014 r. zachodzi tożsamość. Po pierwsze, zarówno w postępowaniu administracyjnym podlegającym kontroli w niniejszej sprawie, jak i w postępowaniu zakończonym decyzją PWIS z [...] października 2010 r., stroną domagającą się stwierdzenia choroby zawodowej była skarżąca. Również ten sam był organ administracji publicznej właściwy do rozpoznania w obu sprawach. Jeżeli chodzi o podstawę prawną żądania skarżącej wskazać należy, że zarówno w dacie złożenia pierwszego wniosku o stwierdzenie u skarżącej choroby zawodowej – przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki oraz przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej (poz. 19.1 i 19.5 wykazu chorób zawodowych), jak i drugiego wniosku dotyczącego stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, obowiązywało to samo rozp. RM wydane na podstawie art. 237 § 1 K.p. Świadczy to o tożsamości stanu prawnego istotnego dla rozstrzygnięcia obu porównywanych sprawach. Sąd uznał, iż także w zakresie stanu faktycznego w obu analizowanych sprawach także zachodzi zbieżność. Skarżąca wskazała bowiem ten sam okres pracy: 1962-2009. Bezsporna w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że skarżąca od [...] stycznia 2009 r. nie pracuje, nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że oba wnioski dotyczą tego samego okresu zatrudnienia. Skarżąca wskazała też na tego samego pracodawcę, z pracą u którego wiąże wystąpienie choroby zawodowej: P SA i stanowisko pracy: kasjer-dysponent. Na powyższe wskazuje porównanie treści zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej z [...] lipca 2014 r. oraz z [...] września 2015 r. Ponadto skarżąca wskazała w obu sprawach na tę samą jednostkę chorobową - przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej (pkt 19.5 z wykazu chorób określonych w cyt. rozporządzeniu), przy jednoczesnym braku wskazania nowych okoliczności, w zakresie postępowania wszczętego z inicjatywy skarżącej z lipca 2014 r. Nadto na tożsamość stanu faktycznego w sprawie wskazuje też treść orzeczeń lekarskich wydanych w obu postępowaniach tj. z [...] listopada 2009 r. i z [...] kwietnia 2013 r. Oba orzeczenia dotyczą diagnozowania u skarżącej tej samej choroby zawodowej (przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej – poz. 19.5 wykazu chorób), wskazują na ten sam okres narażenia zawodowego (1995-2009), ten sam czynnik narażenia zawodowego (sposób wykonywania pracy), ten sam rodzaj pracy i stanowisko (kasjer, kasjer-dysponent) i miejsce zatrudnienia, w którym wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę zgłoszenia podejrzenia choroby (P S.A. Oddział). W orzeczeniach zgodnie stwierdzono brak cech zapalenia nadkłykcia kości ramiennej, wskazując na rozpoznanie zmian zwyrodnieniowych stawów obu rąk, które jednak nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Bez wątpienia można zatem stwierdzić całkowitą tożsamość podmiotową i przedmiotową spraw co potwierdza prawidłowość i zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe rozważania należało zaakceptować ustalenie organu odwoławczego, że niniejsza sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta, co powodowało konieczność umorzenia przez organ pierwszej instancji postępowania w niniejszej sprawie, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o treść art. 151 P.p.s.a.