II SA/Go 642/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant ref. staż. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ulicy [...] na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., w związku z odwołaniem Wspólnoty Mieszkaniowej od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2008 r., nakładającej na Spółkę z o.o. A obowiązek usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. [...] - stwierdził niedopuszczalność odwołania, na podstawie art. 134 kpa. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...] czerwca 2008r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w oparciu o przepisy art. 66 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzję nr [...], którą nałożył na A Sp. z o.o. - zarządcę budynku mieszkalno - usługowego, usytuowanego na terenie działki o numerze ewidencyjnym gruntu [...] obowiązek usunięcia do dnia [...] października 2009r. stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego w/w budynku. Od powyższej decyzji złożone zostały dwa odwołania: Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2008 r., reprezentowanej przez J.Z. i A.B. oraz Zarządcy Wspólnoty Mieszkaniowej – A Sp. z o.o. z dnia [...] lipca 2008 r. Postanowieniem z [...] października 2008 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej. Natomiast decyzją z tej samej daty organ ten uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie, wskutek skargi Wspólnoty Mieszkaniowej, uchylone zostało wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 19 lutego 2009 r. ww. postanowienie umarzające postępowanie odwoławcze. Sąd ocenił, że istotą obowiązków Spółki "A" dotyczących budynku przy ul. [...], wynikających z umowy zawartej ze Wspólnotą Mieszkaniową, jest administrowanie nieruchomością należącą do tej Wspólnoty, a nie zarząd nad budynkiem w rozumieniu przepisów prawa cywilnego i prawa budowlanego. W konsekwencji stroną postępowania organów nadzoru budowlanego w sprawie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku znajdującego się pod ww. adresem powinna być Wspólnota Mieszkaniowa i na ten podmiot winny być również nakładane obowiązki związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego i estetycznego budynku. Z tego względu odwołanie wniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową od decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2008r., jako pochodzące od podmiotu będącego stroną postępowania, powinno zostać rozpoznane przez organ II instancji. Następnie organ odwoławczy wskazał, że pomimo tego, iż zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest związany oceną prawną wyrażoną przez Sąd, to przy ponownym rozpoznawaniu sprawy miał obowiązek uwzględnić aktualny stan faktyczny i prawny, który zaistniał w sprawie po wydaniu uprzedniej decyzji wyeliminowanej w/w wyrokiem. Wobec tego, że decyzja PINB z dnia [...] czerwca 2008r., której dotyczy przedmiotowe odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej, została uchylona w związku z odwołaniem Spółki z o.o. A na mocy decyzji ostatecznej WINB z dnia [...] października 2008r. znak: [...], która to decyzja pozostaje w obrocie prawnym, brak jest przedmiotu odwołania. Oznacza to, że zachodzi przesłanka niedopuszczalności odwołania, o jakiej mowa w art. 134 kpa. Zdaniem WINB, w związku z oceną prawną wyroku, zaistniała przesłanka do ewentualnego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną WINB z dnia [...] października 2008r. znak: [...], o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło nastąpić wyłącznie na wniosek strony - Wspólnoty Mieszkaniowej. Organ odwoławczy podniósł, iż poinformował skarżącą Wspólnotę o powyższych możliwościach prawnych, lecz w odpowiedzi Wspólnota podała, że jej zdaniem nie ma żadnej potrzeby składać wniosku o wznowienie postępowania, gdyż organ winien rozpoznać jej odwołanie zgodnie z zaleceniem Sądu. Pismem z dnia [...] lipca 2009r. Wspólnota Mieszkaniowa, reprezentowana przez A.B. i J.Z., złożyła skargę na powyższe postanowienie WINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 134 kpa, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez przyjęcie, iż prowadzenie postępowania odwoławczego w efekcie uchylenia wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 lutego 2009r. decyzji WINB z dnia [...] października 2008r., [...] w przedmiocie umorzenia postępowania jest bezprzedmiotowe oraz poprzez przyjęcie, że w związku z uchyleniem przez WINB decyzji PINB "ustał przedmiot odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej", - art. 145 §1 pkt 4 kpa poprzez przyjęcie, iż Wspólnota Mieszkaniowa może realizować swoje uprawnienie procesowe do udziału w postępowaniu jedynie poprzez złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 200Sr., [...] w oparciu o dyspozycję art. 145 § 1 pkt 4 kpa, - art. 153 ppsa poprzez naruszenie związania oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 lutego 2009r. sygn. akt II SA/Go 797/08 w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego. Uzasadniając skargę Wspólnota w pierwszej kolejności wskazała, że zgodnie ze wskazówkami WSA w Gorzowie Wlkp. zawartymi w wyroku z dnia 19 lutego 2009r. organ odwoławczy miał obowiązek rozpoznać sprawę od początku i ponownie ocenić zebrane w sprawie dowody, po to by zakończyć postępowanie administracyjne ostateczną decyzją. Stwierdzając zatem niedopuszczalność odwołania organ nie wypełnił wiążących go wskazań wynikających z dokonanej przez Sąd oceny prawnej. Ponadto Wspólnota podniosła, że nie może mieć racji organ odwoławczy twierdząc, iż decyzja, której dotyczy odwołanie strony została już uchylona ostateczną decyzją organu odwoławczego z dnia [...] października 2008r. nr [...]. Faktycznie organ odwoławczy uchylił decyzję organu PINB z dnia [...] czerwca 2008r. [...] w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku, ale wyłącznie w części dotyczącej odwołania zarządcy nieruchomości. W ocenie strony skarżącej w tych okolicznościach nie mógł przestać istnieć przedmiot odwołania, skoro część decyzji skarżonej przez Wspólnotę trafiła do kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, a następnie skarżona decyzja została uchylona. Dlatego też błędne jest postępowanie organu, który postępowanie odwoławcze zastępuje pismem informującym, iż swoje uprawnienia procesowe strona może tym razem realizować w postępowaniu prowadzonym przed organem l instancji, w efekcie uwzględnienia odwołania zarządcy nieruchomości. Zdaniem strony skarżącej absurdalna jest sytuacja, w której organ odwoławczy wadliwie rozdziela postępowanie odwoławcze od jednej decyzji, a potem pismem zawiadamia, że pominiętej stronie pozostaje jedynie wniosek o wznowienie postępowania w sprawie, która aktualnie ma prowadzić organ niższej instancji. Takie działanie organu stoi również w sprzeczności z oceną prawną wyrażoną w wyroku Sądu z dnia 19 lutego 2009r., który nie uznał postępowania zainicjowanego odwołaniem strony za bezprzedmiotowe i w efekcie uchylił decyzję do ponownego rozpoznania. W ocenie strony skarżącej organ prowadzący postępowanie dopuścił się również rażącego naruszenia art. 134 kpa, w niniejszej bowiem sprawie nie ma miejsca brak przedmiotu zaskarżenia. Przedmiotem odwołania była istniejąca decyzja, od której przysługiwało prawo do wniesienia odwołania i nie ulega wątpliwości, iż wniesiona została przez legitymowany do tego podmiot. Skoro więc nie istniały żadne okoliczności, które powodowałyby stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, to zdaniem strony skarżącej wydanie takiego postanowienia było niedopuszczalne i pozbawione podstawy prawnej. Dodatkowo strona wskazała, iż organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów dotyczących odwołań, ponieważ w skarżonym postanowieniu ani razu nie zostało wspomniane, od jakiego odwołania strony wydano postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Podkreśliła również, iż uchylenie decyzji w stosunku do zarządcy nie oznacza, że była ona równolegle skierowana do Wspólnoty Mieszkaniowej. Zarządca nie był podmiotem upoważnionym do reprezentacji Wspólnoty w postępowaniu dotyczącym stanu technicznego budynku, co jednoznacznie przesądził Sąd. Tym samym organ uchylił jedynie decyzję w części dotyczącej podmiotu, który w ogóle nie posiadał legitymacji do udziału w postępowaniu dotyczącego przedmiotowej nieruchomości. W świetle powyższego strona skarżąca uznała, że nie należało wydawać postanowienia kończącego postępowanie administracyjne, lecz przeprowadzić postępowanie odwoławcze. W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując na podstawie przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem należało uznać, iż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa warunkującego uchylenie zaskarżonego orzeczenia, bądź stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008r., nakładająca na zarządcę nieruchomości A sp. z o.o. konkretne obowiązki, została zaskarżona do organu odwoławczego przez dwa różne podmioty, tj. przez A Sp. z o.o. oraz przez Wspólnotę Mieszkaniową. Odwołania te zostały zarejestrowane przez WINB pod odrębnymi numerami i rozpoznane oddzielnie. Wskutek rozpoznania odwołania Spółki, organ II instancji decyzją z dnia [...] października 2008r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja ta nie została zaskarżona, w związku z czym skutecznie wyeliminowała z obrotu prawnego decyzję PINB. Drugą decyzją z dnia [...] października 2008r. nr [...], WINB umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte z odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej. Decyzja ta została zaskarżona do WSA w Gorzowie Wlkp., który uchylił ją wyrokiem z dnia 19 lutego 2009r. sygn. akt II SA/Go 797/08. W uzasadnieniu Sąd uznał Wspólnotę Mieszkaniową za stronę postępowania administracyjnego i wskazał na konieczność rozpoznania przez organ II instancji wniesionego przez nią odwołania. Wskutek powyższego wyroku WINB wydał w dniu [...] czerwca 2009r. postanowienie nr [...], którym stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Wspólnotę z uwagi na to, że decyzja PINB z dnia [...] czerwca 2008r., od której to odwołanie zostało wniesione, już nie obowiązuje, w związku z czym nie ma przedmiotu postępowania odwoławczego. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd jak i organ, którego działanie bądź bezczynność są przedmiotem zaskarżenia. Obowiązek podporządkowania się tej ocenie prawnej może zostać wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Zarówno organ jak i sąd rozpoznający ponownie sprawę są obowiązane zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (wyrok WSA w Warszawie z 22.02.2007r. sygn. II SA/Wa 2227/06; wyrok WSA w Warszawie z 10.05.2007r. sygn. V SA/Wa 856/07). Przyjmuje się, że rozstrzygając sprawę w ponownym postępowaniu, organ administracyjny dysponuje takimi samymi możliwościami w zakresie rozstrzygnięcia, jakimi dysponował w pierwotnym postępowaniu z ograniczeniami wynikającymi z zasady związania oceną prawną sądu. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że w ponownym postępowaniu organ powinien był rozpoznać odwołanie strony, tak jak to orzekł Sąd w wyroku z 19 lutego 2009r. Jednakże zauważyć też trzeba, że w wyroku tym Sąd nie wskazał sposobu, w jaki sprawa powinna zostać załatwiona. Stwierdził tylko, że "(...) stroną takiego postępowania powinna być Wspólnota Mieszkaniowa a nie zarządca nieruchomości". Przesądził więc jednoznacznie, że organ niesłusznie nie przyznał Wspólnocie Mieszkaniowej statusu strony postępowania i w ponownym postępowaniu będzie zobowiązany do rozpatrzenia wniesionego przez Wspólnotę odwołania. Sąd nie zawarł natomiast w uzasadnieniu wskazówek co do tego, jakie merytoryczne rozstrzygnięcie powinno zapaść w przedmiotowej sprawie. Zaznaczyć trzeba, że Sąd mając kompetencję kasacyjną, nie może zastępować organu w rozstrzyganiu, a zatem nie może wskazywać jakie rozstrzygnięcie powinno być podjęte. W konsekwencji organ odwoławczy, uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w momencie ponownego orzekania, musiał orzec o niedopuszczalności odwołania. Z akt sprawy wynika, że w czasie ponownego rozpoznawania sprawy, w obrocie prawnym nie funkcjonowała już decyzja PINB z dnia [...] czerwca 2008r., od której Wspólnota złożyła przedmiotowe odwołanie, w związku z czym rację ma organ II instancji twierdząc, że nie miał możliwości merytorycznego odniesienia się do zarzutów zawartych w tym odwołaniu. Nie można natomiast zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że decyzja z dnia [...] czerwca 2008r. została uchylona przez WINB decyzją z dnia [...] października 2008r. tylko w części dotyczącej odwołania zarządcy nieruchomości. Należy zauważyć, że w świetle obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego możliwe jest częściowe uchylenie decyzji administracyjnej, ale wyłącznie w sytuacji, gdy obowiązek z niej wynikający skierowany jest do kilku podmiotów i jeden z nich decyzję tę skarży. W przedmiotowej sprawie taka okoliczność nie miała miejsca. Obowiązek wykonania określonych robót budowlanych został nałożony tylko na zarządcę nieruchomości - A Sp. z o.o. - który złożył w przepisanym terminie odwołanie. Zostało ono w całości uwzględnione, a zaskarżona decyzja w całości uchylona przez organ II instancji. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej, przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, powoduje wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w całości ze skutkiem prawnym w stosunku do ogółu, a nie tylko w stosunku do osoby, która wniosła od niej odwołanie. Przyjęcie odwrotnej praktyki doprowadziłoby do sytuacji, w której zaskarżona decyzja I instancji, wskutek jej uchylenia, traciłaby moc prawną tylko co do tej osoby, która nie zgodziła się z jej rozstrzygnięciem, natomiast w stosunku do innych podmiotów nadal by obowiązywała i osoby te mogłyby wyprowadzać z niej określone skutki prawne. Doprowadziłoby to w konsekwencji do dwu-, a nawet wielokrotnego orzekania przez organy w tej samej sprawie. Zakładając przykładowo, że w konkretnej sprawie występuje większa ilość stron postępowania, które pomimo tego, że nie są adresatami decyzji, mają uprawnienie do złożenia odwołania od decyzji I instancji, organ odwoławczy zobowiązany byłby do wydania wielu decyzji, niewykluczone, że o różnych rozstrzygnięciach, a każda z nich wywoływałaby skutki prawne wyłącznie co do poszczególnych stron postępowania. Pogląd taki nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Zważyć też należy, że organ odwoławczy nie miał prawnej możliwości wydania innego orzeczenia, niż zaskarżone postanowienie. Zakończenie bowiem niniejszej sprawy decyzją administracyjną orzekającą co do istoty spowodowałoby orzeczenie przez organ w sprawie, która została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną, tj. decyzją WINB z dnia [...] października 2008r. uchylającą decyzję PINB z [...] czerwca 2008r., a w konsekwencji doprowadziłoby to do stwierdzenia nieważności tej decyzji na mocy art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 19 czerwca 2000r., sygn. akt I SA/Ka 2247/98, LEX nr 44391, dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Dopiero eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Do rozważenia pozostaje jeszcze kwestia poprawności formy, w jakiej organ orzekł, tj. postanowienia o niedopuszczalności odwołania. Postępowanie administracyjne – zarówno zwyczajne, jak i nadzwyczajne, może się toczyć wyłącznie wtedy, gdy ma swój przedmiot. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był przepis art. 134 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Odwołanie może być niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych, bądź przedmiotowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedną z przyczyn niedopuszczalności odwołania jest brak przedmiotu odwołania, tj. brak decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 127 § 1 kpa odwołanie przysługuje wyłącznie od decyzji administracyjnej, zatem brak decyzji uniemożliwia rozpoznanie wniesionego odwołania (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 października 2007r., sygn. akt II SA/Wr 643/06, LEX nr 368407; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Wa 1907/06, LEX nr 299845). W wyroku z dnia 1 kwietnia 2005r., sygn. akt VI SA/Wa1167/04, LEX nr 165930, WSA w Warszawie wyraził pogląd, że odwołanie nie służy od decyzji, które nie weszły do obrotu prawnego. Na tej podstawie można przyjąć, że odwołanie nie przysługuje również od takich decyzji, które co prawda funkcjonowały w obrocie prawnym, ale zostały z niego wyeliminowane i na dzień orzekania przez organ II instancji już nie istniały. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wymusza na dwóch organach administracji różnych stopni merytoryczne rozpoznanie tej samej sprawy, przy czym każdy z nich rozstrzyga w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w chwili orzekania. W przedmiotowej sprawie w chwili orzekania przez organ II instancji, tj. już po wyroku Sądu z dnia 19 lutego 2009r., przedmiot odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej – decyzja PINB z [...] czerwca 2008r. – już nie istniał, z uwagi na uchylenie tej decyzji orzeczeniem WINB z [...] października 2009r. W świetle przytoczonego wyżej orzecznictwa organ odwoławczy nie miał zatem innej możliwości jak tylko stwierdzić niedopuszczalność odwołania w oparciu o art. 134 kpa. Na koniec dodać jeszcze należy, że jedynym środkiem przysługującym stronie pozbawionej bez własnej winy możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, jest złożenie wniosku o wznowienie tego postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Postępowanie wznowieniowe jest nadzwyczajnym postępowaniem administracyjnym, stanowiącym odstępstwo od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 kpa i pozwala na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która uzyskała przymiot ostateczności. Przyjęcie innego stanowiska doprowadziłoby do stwierdzenia, że niezależnie od czasu, jaki upłynął od wydania decyzji, która uznana została za ostateczną, a więc mogła być podstawą dalszych czynności prawnych lub faktycznych, mogłaby być w wyniku postępowania odwoławczego uchylona. Przyjęcie takiego stanowiska kłóciłoby się z zasadą ochrony pewności prawa (por. odpowiednio wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 505/08; wyrok NSA z dnia 13 lipca 1999r., sygn. akt IV SA 703/97). Wobec powyższego należy przyjąć, że prawomocne zakończenie niniejszego postępowania, przesądzające kwestię niedopuszczalności odwołania, otwiera stronie możliwość do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w spornym przedmiocie. Ponadto należy zauważyć, że wbrew temu, co twierdzi strona skarżąca w skardze, organ II instancji w sentencji zaskarżonego postanowienia wskazał, że zostało ono wydane w związku z odwołaniem Wspólnoty Mieszkaniowej od decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2008r. Nawet gdyby zapisu tego w decyzji nie było, nie stanowiłoby to takiego uchybienia, które rzutowałoby na wynik sprawy i uzasadniało uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Z tych wszystkich względów, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ppsa.