II SA/Go 672/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski(spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant Referent Stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M.P.-S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej M.P.-S. kwotę 342 zł (trzysta czterdzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r., Główny Inspektor Transportu Drogowego ( określany dalej jako GITD), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (określanego dalej jako WITD) z dnia [...] kwietnia 2015r., nr [...] o nałożeniu na M.P.-S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Usługi [...] M.P.-S. kary pieniężnej w wysokości 8.550 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podstawę prawną decyzji organu II instancji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. - określanej dalej jako k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3, 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 - określanej dalej jako u.t.d.), lp. 1.4, lp. 5.3, lp, 5.4, lp. 6.3.8, załącznika nr 3 do u.t.d., art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 str. 1 – określanego dalej jako rozporządzenie nr 561/2006), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1 – określanego dalej jako rozporządzenie nr 165/2014). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach od [...] lutego 2015 r. do [...] marca 2015 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa USŁUGI [...] M.P. – S.. Przeprowadzona kontrola obejmowała swoim zakresem sposób wykonywania przewozów drogowych oraz przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku. Na podstawie okazanych dokumentów ustalono, że przedsiębiorstwo nie zatrudniało w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli kierowców na podstawie umowy o pracę. W zakresie wykonywania przewozu drogowego przedsiębiorstwo nie korzystało ze świadczenia przez kierowców na jego rzecz usług prowadzenia pojazdów na podstawie umowy cywilnoprawnej, jak również kierowcy współpracujący z przedsiębiorcą nie prowadzili własnej działalności gospodarczej. Firma w dniu przeprowadzenia kontroli miała w dyspozycji jeden pojazd do przewozu rzeczy o dmc większej niż 3,5t. Ponadto przedsiębiorstwo decyzją Starostwa Powiatowego wycofało czasowo z ruchu 3 pojazdy o nr rejestracyjnych [...]. W trakcie kontroli ustalono również, że przedsiębiorstwo dopełnia obowiązku przechowywania wykresówek. W celach kontrolnych pobrano zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, jak również zaświadczenia/dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę T.K.. Pobrane dokumenty poddano weryfikacji sprawdzając kompletność danych oraz dokonano szczegółowej analizy norm związanych z przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy. Z kontroli sporządzono protokół nr [...]. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. M.P. – S. odniosła się do naruszenia lp.6.5.8 - okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych w okresach aktywności kierowcy i podniosła, iż miejscowości [...] (wioski w powiecie [...]) stanowią jedną całość, a przemieszczenie pojazdu odbywało się podczas jego naprawy. Strona wyjaśniła również, że "(...) o obowiązku zgłaszania zbycia pojazdów jak również czasowego wycofania pojazdów z ruchu nie była poinformowana. Żaden z organów nie udzielił przedsiębiorcy takiej informacji". WITD uznał, iż wyjaśnienia strony nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania, albowiem nie zmieniają charakteru stwierdzonych naruszeń i restrykcji z nich wynikających. Organ wyjaśnił, że naruszenie wskazane pod Ip. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d. stanowi samoistną podstawę obowiązku, z którego jednoznacznie wynika, iż przedsiębiorca bezwzględnie zobowiązany jest udostępnić podczas kontroli w przedsiębiorstwie wszystkie stosowne dokumenty potwierdzające zapis pełnych danych o okresach aktywności kontrolowanych kierowców. Taką aktywnością jest również jazda spowodowana bieżącymi naprawami psujących się pojazdów oraz próbami drogowymi wykonywanymi po naprawie i powinna być również rejestrowana przez kierowcę zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985r. ze zm. – określanego dalej jako rozporządzenie nr 3821/85). Strona w przedmiotowym postępowaniu nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających powyższe wyjaśnienia, zrzucając tym samym obowiązek zgromadzenia dowodów wyłącznie na organie administracji publicznej. Odnosząc się do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie i argumenty strony, iż nie poinformowano jej o obowiązku zgłaszania zbycia pojazdów, jak również czasowego wycofania pojazdów z ruchu, WITD podał, że nie znalazł podstaw do zmiany kwalifikacji powyższego naruszenia lub umorzenia postępowania. Podkreślił, że to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek znajomości podstawowych przepisów prawa oraz ich systematycznego śledzenia w ramach prowadzonej działalności. Zwłaszcza, że akty te zostały opublikowane w przewidziany prawem sposób. Ponadto organ stosując przepisy prawa administracyjnego nie relatywizuje stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności zachowania strony postępowania administracyjnego. Dlatego kwestia winy w zachowaniu się strony tego postępowania lub jej braku nie ma znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego i wydania decyzji administracyjnej. Ponadto prowadzenie przez przedsiębiorcę działalności w zakresie transportu drogowego wymaga dochowania szczególnej staranności, w tym przestrzegania warunków wynikających z posiadanej licencji, jak również przestrzegania przepisów regulujących zasady wykonywania transportu drogowego. W oparciu o zebrany materiał dowodowy WITD decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] nałożył na M.P.-S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Usługi [...] M.P.-S. karę pieniężną w wysokości 8.550 zł. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że M.P.S. wyzbyła się/sprzedała pojazdy, a faktu tego nie zgłosiła zgodnie art. 14 ust.1 pkt 1 u.t.d. w terminie 28 dni do organu, który wydał licencję tj. GITD. Naruszenie dotyczyło pojazdów o nr rej.: 1/ [...] (sprzedaż zgodnie z fakturą sprzedaży dnia [...].03.2013 r.), 2/ [...] (sprzedaż zgodnie z fakturą sprzedaży dnia [...].11.2014 r.),; 3/ [...] (sprzedaż zgodnie z fakturą sprzedaży dnia [...].03.2013 r.); 4/ [...] (sprzedaż zgodnie z fakturą sprzedaży dnia [...].04.2012 r.), Ponadto ustalono, że strona wystąpiła z wnioskiem do Starostwa Powiatowego o czasowe wycofanie z ruchu trzech pojazdów: 1/ [...] - decyzja o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu z dnia [...].12.2014 r. na okres [...].12.2012 r. - [...].06.2015 r., 2/ [...] - decyzja o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu z dnia [...].12.2014 r. na okres [...].05.2012 r. - [...].05.2015 r. 3/ [...] - decyzja o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu z dnia [...].09.2014 r. na okres [...].09.2013 r. - [...].03.2015 r. Biorąc pod uwagę to, że zmiana danych dotyczyła rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego, organ I instancji za naruszenie z lp. 1.4. zał. 3 do u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5.600 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku organ I instancji, przywołując treść art. 4 lit. g i art. 8 rozporządzenia nr 561/2006 podał, że analiza wykresówek kierowcy T.K. wykazała, iż 1/ w dniu [...] marca 2014 r. o godz. 08:30 rozpoczął 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11 - godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 49 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 22:35 dnia [...].03.2014 r. do godz. 08:30 dnia [...].04.2014 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godz. i 11 minut. 2/ w dniu [...] kwietnia 2014 r. o godz. 06:34 rozpoczął się 24 - godzinny okres rozliczeniowy w ciągu, którego kierowca powinien odebrać minimum 11- godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 41 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 12:55 dnia [...].04.2014r. do godz. 00:06 dnia [...].04.2014r. Oznaczało to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 19 minut. 3/ w dniu [...] kwietnia 2014 r. o godz. 07:41 rozpoczął się 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9- godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 9 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 14:27 dnia [...].04.2014 r. do godz. 21:36 dnia [...].04.2014 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 51 minut. Organ podkreślił, iż podczas kontroli nie okazano żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W związku z powyższym WITD stwierdził trzykrotne skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i dwukrotne skrócenie tego czasu ponad godzinę. Konsekwencją powyższych ustaleń było zastosowanie kar w wysokościach przewidzianych pod lp. 5.3.1 i 5.3.2 zał. nr 3 do u.t.d. w łącznej kwocie 700 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku organ I instancji powołał się również na treść art. 8 rozporządzenia nr 561/2006. Ponadto podał, iż analiza danych z wykresówek T.K. wykazała, że kierowca po (prawidłowo winno być "w") przyjętym okresie rozliczeniowym [...].04.2014 godz. 00:00 - [...].04.2014 godz. 23:59 odebrał jedynie 13 godzin i 52 minuty nieprzerwanego odpoczynku przypadającego po sześciu okresach 24 - godzinnych tj. od godziny 04:41 dnia [...].04.2014 r. do godziny 18:33 dnia [...].04.2014 r., podczas, gdy kierowca winien był odebrać minimum 24 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, iż w tym przypadku kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 10 godzin i 8 minut. Podczas kontroli nie okazano również żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Konsekwencją powyższych ustaleń było zastosowanie kar w wysokościach przewidzianych pod lp. 5.4.1, 5.4.2 zał. nr 3 do u.t.d. w łącznej wysokości 1.050 zł. Odnosząc się do naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawierała wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę, organ I instancji wskazał na treść art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 i podał, że analiza wykresówek T.K. wykazała rozbieżności w zarejestrowanych/zapisanych stanach przejechanych kilometrów - długości przebytej drogi - zapisanej w postaci tzw. "sierżantów" (długość przebytej drogi przez pojazd rejestrowany (widoczny) jest na wykresówce w sposób ᴧᴧᴧ , gdzie ᴧ oznacza 10 km przebytej drogi a / lub \ oznacza 5 km przebytej drogi). Organ I instancji stwierdził, że dane za dni [...].03.2014r. - [...].03.2014r., wykazały, iż kierowca kierując pojazdem [...] w dniu [...] marca 2014r. rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...] przy stanie licznika 283 080 km i zakończył dnia [...] marca 2014r. w miejscowości [...] przy stanie licznika 283660 km. Dnia [...] marca 2014r. T.K. rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...] przy stanie licznika 283670 km i zakończył dnia [...] marca 2014r. w miejscowości [...] przy stanie licznika 284390 km. - brakuje zatem, w ocenie organu I instancji zapisu aktywności przebytej drogi ok. 10 km. Natomiast analiza wykresówek kierowcy za dni [...].03.2014r.- [...].03.2014r., wykazała, iż kierowca kierując pojazdem [...] w dniu [...] marca 2014r. rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...] przy stanie licznika 28187 280 km ( prawidłowo powinno być 287 280 km) i zakończył dnia [...] marca 2014r. w miejscowości [...] przy stanie licznika 288 140 km. Dnia [...].03.2014r. T.K. rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...] przy stanie licznika 288 120 km i zakończył dnia [...] marca 2014 r. w miejscowości [...] przy stanie licznika 288 650 km. - różnica w zapisie aktywności przebytej drogi ok. 20 km/różnica w zapisie "sierżantów" na okazanych wykresówkach. Na odwrocie wykresówki brak jest również odpowiedniej adnotacji. Analiza zaś wykresówek kierowcy za dni [...].03.2014r. - [...].03.2014r., wykazała, iż kierowca kierując pojazdem [...] w dniu [...] marca 2014r. rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...] przy stanie licznika 289310 km i zakończył dnia [...] marca 2014 r. w miejscowości [...] przy stanie licznika 289 620 km. Dnia [...] marca 2014 r. T.K. rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...] przy stanie licznika 289 630 km i zakończył dnia [...] marca 2014 r. w miejscowości [...] przy stanie licznika 290 380 km. - brakuje zatem zapisu aktywności przebytej drogi ok.10 km. Analiza wykresówek kierowcy za dni [...].04.2014r. - [...].04.2014r., wykazała natomiast, iż kierowca kierując pojazdem [...] w dniu [...] kwietnia 2014 r. rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...] przy stanie licznika 295 300 km i zakończył dnia [...] kwietnia 2014 r. w miejscowości [...] przy stanie licznika 295 530 km. Dnia [...] kwietnia 2014 r. T.K. rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...] przy stanie licznika 295 540 km i zakończył dnia [...] kwietnia 2014 r. w miejscowości [...] przy stanie licznika 296 080 km. - brakuje zatem zapisu aktywności przebytej drogi ok. 10 km. Powyższe naruszenia – zdaniem organu – skutkowały nałożeniem kary pieniężnej wynikającej z lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d. w wysokości 300 zł za każdą wykresówkę - łącznie 1.200 zł. Od powyższej decyzji złożyła odwołanie M.P.-S., w którym wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wydanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów proceduralnych, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 k.p.a., poprzez niezbadanie materiału dowodowego w całości i dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu organowi , który wydał licencję zmiany danych, o których mowa w art. 7a i 8 u.t.d. Ponadto strona zarzuciła organowi I instancji podanie nieistniejącej podstawy prawnej to jest rozporządzenia nr 3821/85, które zostało uchylone rozporządzeniem nr 165/2014, do którego jednak nie odsyła definicja zawarta w art. 4 pkt 22 u.t.d. Jednocześnie strona podniosła, że braki kilometrów, które organ stwierdził wynikały z dopuszczalnych błędów pomiarowych zainstalowanego w pojeździe tachografu analogowego. Dodatkowo wyjaśniła, że w dniu [...] marca 2014 r. i [...] kwietnia 2014 r. przejazd wykonywał mechanik M.S. w ramach próby drogowej w związku z naprawą układu chłodniczego i hamulcowego. Strona podniosła także, iż nie zachodziła konieczność zgłoszenia zbycia pojazdów zgłoszonych do licencji na podstawie art. 8 u.t.d. w brzmieniu wynikającym z Dz.U z 2007 r. poz. 874. Zdaniem skarżącej również wycofanie pojazdów z ruchu nie stanowi przesłanki do zgłoszenia zmian organowi, który wydał licencję, gdyż pojazdy pozostają w jej dyspozycji i w każdej chwili mogą być ponownie wykorzystane . Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, GITD – wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. - utrzymał w mocy decyzję WITD. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przeanalizował ponownie wszystkie przypadki naruszeń i dokonał ich prawnej kwalifikacji, podzielając w pełni stanowisko organu I instancji , co do poczynionych ustaleń, zastosowanej podstawy materialnej i dokonanej subsumcji . Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że w chwili stwierdzenia naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli wykresówki, która nie zawierała wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy obowiązywało rozporządzenie nr 3821/85, jednakże w dniu 2 marca 2016 r. zostało ono uchylone przez rozporządzenie nr 165/2014. Powyższe naruszenie regulował m.in. art. 14 rozporządzenia nr 3821/85. Aktualnie powyższe naruszenie reguluje art. 34 rozporządzenia nr 165/2014. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż poprzednia regulacja jest tożsama z nową. Po dniu 2 marca 2016 r. stosownie do treści art. 47 rozporządzenia nr 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 uznaje się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014. Ponadto, w myśl art. 46 "W zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo- od daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia." Dalej organ odwoławczy przytoczył treść art. 34 rozporządzenia nr 165/2014, który reguluje kwestie związane ze stosowaniem wykresówek przez kierowców. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione. Wyjaśnił, że na podstawie art. 47 rozporządzenia nr 165/2014 uchylono rozporządzenie nr 3821/85. Odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z art. 48 powyższego rozporządzenia wchodzi ono w życie z następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie argument strony dotyczący braku podstawy do stosowania rozporządzenia nr 165/2014. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie popełnił błędów w zakresie powołania podstawy prawnej, które miałyby wpływ na wynik rozstrzygnięcia. GITD podkreślił, że celem ustanowienia przepisów regulujących zasady wykonywania przewozów przez przewoźników jest zapewnienie uczciwej konkurencji na tynku transportu drogowego, a także poprawa warunków socjalnych kierowców, jak również ogólną poprawę bezpieczeństwa drogowego. W prawie przewozowym istnieje szereg przepisów pozwalających przedsiębiorcy na odstępstwa w tym zakresie, jednak nie można wnioskować, że przewoźnik może nie posiadać dowodu, który by świadczył o takim szczególnym charakterze przewozu. Organ odwoławczy nie podzielił argumentów strony, bowiem nie przedłożono żadnych środków dowodowych potwierdzających, że wykonywano przejazd korzystający z dobrodziejstwa art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006. Odnosząc się do kwestii naruszenia lp. 1.4 organ odwoławczy wskazał, że naruszenie to dotyczy niezgłoszenia zmian polegających na zbyciu oraz wycofaniu z ruchu oraz zbycia pojazdów, które wcześniej zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę do właściwych organów. Czasowe wycofanie pojazdów z ruchu oznacza, że przedsiębiorca nie będzie wykorzystywał tych pojazdów do prowadzonej przez siebie działalności transportowej, a zmiana w zakresie określenia rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego winna zostać zgłoszona do właściwego organu na mocy art. 14 ust. 1 w zw. z art. 7a ust. 2 pkt 6 u.t.d. Ponadto strona nie miała obowiązku dokonywać zgłoszenia wszystkich pojazdów, którymi dysponowała w momencie uzyskania licencji, lecz pojazdy które będzie wykorzystywała do wykonywania transportu drogowego. Biorąc pod uwagę powyższe argumenty strony powołane w odwołaniu w tym zakresie organ uznał za nieuzasadnione. GITD zauważył, że przedsiębiorca nie zgłosił wycofania z ruchu pojazdów, zatem bez znaczenia był fakt czy miał je w dyspozycji, zaprzestał bowiem wykorzystywania pojazdów do celów działalności gospodarczej i tę zmianę winien był zgłosić właściwemu organowi w ustawowym terminie. GITD zwrócił również uwagę na fakt, że licencja dla strony wydana została w 2004 r., nie zwalniało to jednak przewoźnika z obowiązku stosowania przepisów, które wchodzą w życie od chwili jej wydania. Organ odwoławczy nie podzielił także argumentów strony w zakresie usprawiedliwienia braków kilometrów błędami tachografu podczas rejestracji. Brak kilometrów nie jest brakiem, znajdującym się na jednej tarczy, lecz brakiem dotyczącym okresu, który nie został zarejestrowany na wykresówkach i wynika on ze stanu drogomierza naniesionego na kolejne wykresówki przez kierowcę. Ponadto przedmiotowy tachograf spełniał warunki dopuszczające do jego używania i organ nie miał powodów, by wątpić w prawidłowość jego działania, również w zakresie dopuszczalnych błędów pomiarowych. Certyfikowany tachograf, podlegający okresowym badaniom wykonywanym przez uprawnionego instalatora lub warsztat stanowi gwarant poprawności rejestrowanych danych. W dalszej kolejności GITD wskazał, że w sprawie nie znalazły zastosowania przepisy wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy. Wyjaśnił, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia nr 561/2006. Stosownie do treści art. 33 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za kontrolowanie pracy kierowcy i nie może się z tego ustawowego obowiązku zwolnić poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot. Organ odwoławczy podkreśla, iż strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna mieć nadzór i kontrolę nad sposobem wykonywania pracy przez zatrudnionych pracowników oraz nad pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Przedmiotowy przejazd wykonywany był w imieniu i na rzecz strony i pod jej kierownictwem, tak więc w tym zakresie nie wykazała się ona należytą starannością w organizacji pracy. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Zdaniem organu odwoławczego strona mylnie obarcza odpowiedzialnością za powyższe naruszenie podmiot trzeci. Ponadto strona niniejszego postępowania nie uczyniła wszystkiego czego można było od niej wymagać jako profesjonalnego podmiotu, by nie dopuścić do powstania naruszenia. Obowiązkiem skarżącego jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Strona jako przedsiębiorca powinna zachować należytą staranność przy wykonywaniu działalności gospodarczej i nie dopuścić do powstania zaniedbań. Odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w u.t.d. nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawda materialnego. Przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym znajomości przepisów. To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawa w danym zakresie działalności i do stosowania się do wynikających z niego obowiązków. Powyższe oznacza zaś, iż przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do zastosowania przesłanek egzoneracyjnych, o jakich mowa w art. 92 b u.t.d. i art. 92c ust. 1, gdyż skarżąca nie wykazała powyższych okoliczności. Zdaniem organu odwoławczego postepowanie organu I instancji zostało przeprowadzone rzetelnie. WITD działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. M.P.-S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Jednocześnie zwróciła się z prośbą, aby zaskarżona decyzja nie podlegała wykonaniu do czasu, kiedy wyrok się uprawomocni oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego. W przypadku nie uwzględnienia powyższego wniosła o uchylenie wyżej wymienionej decyzji GITD w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, jak również stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie będzie podlegać wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 77 § 1 k.p.a poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego; - art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - naruszenie prawa materialnego w związku z nałożeniem kary za uchybienie postanowień rozporządzenia nr 165/2014 nie stanowiącego naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego opisanych w art. 4 pkt 22 u.t.d. W uzasadnieniu strona skarżąca podała, że organ przeprowadzając postępowanie nie odniósł się w sposób właściwy i wyczerpujący do wyjaśnień strony. GITD dokonał niewłaściwych ustaleń w zakresie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu organowi, który wydał licencję, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i 8 u.t.d. w terminie. Odnośnie przedstawionych wykresówek organ nie uznał faktu stwierdzonego przepisami (załącznik I Rozdz. III pkt 7.2 lit f rozporządzenia nr 3821/85) o możliwym błędzie, jakim obarczona jest praca tachografu, wynoszącym 4%. Zwróciła uwagę również na fakt, iż kierowcy, który w kontrolowanym czasie miał wolne przypisano aktywność, natomiast pojazdem poruszał się mechanik, który wykonywał jazdę testową. Zdaniem skarżącej GITD w wyczerpujący sposób nie przeanalizował wnikliwie wskazanych przez stronę faktów oraz przepisów, na które się powołała. Co więcej organ odwoławczy wcale się do nich nie odniósł, co jest dla strony bardzo krzywdzące. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że w chwili obecnej nie prowadzi już działalności gospodarczej związanej z transportem drogowym, a wymierzoną karę pieniężną uważa za niesprawiedliwą i zbyt wysoką, która jest dla niej nie do udźwignięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( legalności ) jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wynika z art. 134 p.p.s.a. i wyznaczają go nie zarzuty skargi, lecz granice rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Kontrola sądowa sprawowana jest w oparciu o akta administracyjne sprawy, według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego kontrolowanych aktów może nastąpić zasadniczo w sytuacji stwierdzenia, że naruszają one przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej, zaś prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej treść lub dającym podstawy do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzona kontrola legalności decyzji GITD uwzględniająca zarzuty skargi, jak też w granicach rozpoznawanej sprawy doprowadziła do stwierdzenia wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, aczkolwiek jedynie część zarzutów skargi zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona skargą decyzja GITD, jak i poprzedzająca ją decyzja WITG, wydane zostały w stanie prawnym ustalonym ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 244, poz. 1454 ), obowiązującym od dnia 1 stycznia 2012 r. Zgodnie ze znowelizowanym art. 92 a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. W ust. 6 tego artykułu wskazano, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych wykazu pojazdów ( k. 18 ) i informacji szczegółowej z dnia 24 lutego 2015 r. ( k.17 ) wynika, iż skarżąca miała zgłoszone organowi udzielającemu licencje pojazdy o następujących numerach rejestracyjnych: [...], przy czym jedynie ten ostatni pojazd w okresie poprzedzającym kontrolę pozostawał w jej dyspozycji w celu wykonywania przewozów. Pozostałe natomiast pojazdy zostały sprzedane albo czasowo wycofane z ruchu, mianowicie : - [...], sprzedany w dniu [...] marca 2013 r. - [...], sprzedany w dniu [...] listopada 2014 r. - [...], sprzedany w dniu [...] marca 2013 r. - [...], sprzedany w dniu [...] kwietnia 2012 r. - [...], czasowo wycofany z ruchu decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. - [...], czasowo wycofany z ruchu decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. - [...], czasowo wycofany o z ruchu decyzją z dnia [...] września 2014r. Powyższe okoliczności zostały potwierdzone znajdującymi się w aktach fakturami i decyzjami Starosty. Niesporne jest, iż skarżąca nie zgłosiła organowi, który udzielił jej licencji zmiany danych dotyczących rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które wykorzystywała do wykonywania transportu drogowego. Uczyniła to bowiem dopiero w dniu 20 lutego 2015 r., co jednoznacznie wynika z pisma GITD z dnia [...] marca 2015 r. oraz pisma skarżącej z dnia [...] marca 2015 r. ( k. 75 i 73 akt administracyjnych ). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d. – w brzmieniu obowiązującymi do dnia 14 sierpnia 2013 r. - przewoźnik drogowy był obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 8 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8 u.t.d. wniosek o udzielenie licencji powinien był zawierać rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji, a ponadto do wniosku należało również załączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Natomiast w myśl art. 14 ust. 1 pkt 1 u.t.d. – w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2013 r. - przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z art. 7a ust. 2 pkt 6 u.t.d. wniosek o udzielenie licencji powinien zawierać określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego. Na gruncie przepisów obowiązujących przed 15 sierpnia 2013 r. w orzecznictwie wskazywano, iż skoro licencja – zgodnie z art. 4 pkt 18 u.t.d. – jest decyzją administracyjną uprawniającą do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, to owo "dysponowanie" pojazdem określonego rodzaju musi się odnosić do sytuacji, kiedy ten pojazd może być używany, tj. wykorzystywany do wykonywania transportu drogowego przez przedsiębiorcę. ( por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 985/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2013 r. , sygn. akt III SA/Po 1030/12 ). Stąd przedsiębiorca składając wniosek o udzielenie licencji nie miał więc obowiązku zgłoszenia we wniosku pojazdu, który nie jest zarejestrowany z tej prostej przyczyny, iż nie może transportu drogowego wykonywać pojazdem samochodowym, który nie jest zarejestrowany. Jednocześnie w orzecznictwie wskazywano, iż wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Treść wypisu z licencji nie zawiera co prawda oznaczenia pojazdu samochodowego (poprzez wskazanie numeru rejestracyjnego lub numeru VIN pojazdu), co oznacza tylko tyle, że nie ma znaczenia, który wypis z licencji przypisany jest do określonego pojazdu. Istotne jest natomiast, aby przewoźnik wykonywał transport drogowy tylko tymi pojazdami samochodowymi, które znajdują się w wykazie pojazdów zgłaszanych do licencji. Wypisy z licencji służą sprawdzeniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Dlatego wskazywano, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę ( por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 156/08, wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r. ). W związku z tym skarżąca również na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów obowiązana była zgłaszać organowi jedynie te pojazdy, przy użyciu których wykonuje transport drogowy. Wbrew zarzutom zawartym w skardze, bliżej sprecyzowanym w odwołaniu, skarżąca obowiązana była zawiadomić o zbyciu pojazdów zgłoszonych do licencji przed 15 sierpnia 2013r., na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 u.t.d. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 kwietnia 2013r. o zmianie ustawy do transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2013 r., poz. 567 ze zm. – określanej dalej jako ustawa nowelizująca). Funkcjonujące w obrocie prawnym, a przewidziane uprzednio przez ustawodawcę, licencje na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bądź licencje wydane na podstawie art. 4 ust. 1 albo art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 211, poz. 2050 ze zm.) zrównać należy na gruncie nowego stanu prawnego, to jest stanu prawnego obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2013 r., z licencją wspólnotową, o której mowa w art. 5a u.t.d. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w przepisach przejściowych ustawy nowelizującej. Zwrócić należy zwłaszcza uwagę na art. 5 ust. 7 ustawy nowelizującego, zgodnie z którym, w przypadku gdy przedsiębiorca złożył wniosek o wydanie wtórnika którejś ze wspomnianych powyżej licencji albo wniosek o zmianę danych określonych w tych licencjach, właściwy organ wydaje licencję zgodną ze wzorem określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE Seria L 300 z dnia 14 listopada 2009 r., str. 72, ze zm.) lub rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie nr 561/2006 (Dz. Urz. UE Seria L 300 z dnia 14 listopada 2009 r., str. 88, ze zm.). Jednocześnie, w świetle art. 5 ust. 9 ustawy nowelizującej, przedsiębiorcę posiadającego licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy lub licencję wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 albo art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, uznaje się za posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego . Stąd też przedsiębiorca powinien dostosować się do wymogów stawianych przez u.t.d. w nowym brzmieniu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1278/16 ). Ponadto podkreślić należy, iż w orzecznictwie wskazuje się, że do stosunków prawnych, które powstały pod rządami dawnego prawa i trwają nadal pod rządami nowych regulacji, należy stosować nowe prawo. Od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do stosunków prawnych (zdarzeń, stanów rzeczy) danego rodzaju niezależnie od tego, czy dopiero powstaną, czy też powstały wcześniej przed wejściem w życie nowego prawa, lecz trwają nadal w czasie dokonywania zmiany prawa. W sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowe przepisy mają zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jego wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej, po wejściu w życie nowej treści rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 443/09, LEX nr 596825, wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 266/09, LEX nr 1330770, wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 564/14 ). Powyższe uwagi odnoszą się również do pojazdów czasowo wycofanych z ruchu. Skoro bowiem z samej istoty decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu wynika, niedopuszczalność poruszania się tym pojazdem po drogach, jej wydanie bowiem – zgodnie z art. 78a ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( t.j. Dz. U z 2012 r. , poz. 1137 ze zm. ) - jest uzależnione od uprzedniego złożenia do depozytu organu tablic rejestracyjnych i dowodu rejestracyjnego, w konsekwencji nie jest również możliwe wykonywanie takim pojazdem transportu drogowego. Stąd również fakt czasowego wycofania pojazdów z ruchu skarżąca obowiązana była zgłosić organowi udzielającemu licencję, czego jednak w terminie określonym w art. 14 ust. 1 u.t.d nie uczyniła. W świetle art. 92a ust. 1 u.t.d. odpowiedzialność przewidziana w tym przepisie powstaje "za każde naruszenie", zatem za niezgłoszenie każdego z pojazdów. Dlatego zasadnie za powyższe naruszenia organ nałożył na skarżącą karę pieniężnej za każde naruszenie opisane w lp. 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości po 800 zł – łącznie 5600 zł. Przy czym nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność skarżącej, iż nie miała ona świadomości obowiązku zgłaszania powyższych danych organowi udzielającemu licencji. Zważyć bowiem należy, iż obowiązek określony w art. 9 k.p.a. dotyczy bowiem należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem konkretnego postępowania administracyjnego. Przepis ten jednak nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa. Nie może być też utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach, czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów, czy też zastępowaniem jej aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania ( por. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1475/14 ) Niesporne były - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz braku zarzutów w tym zakresie samej skarżącej - ustalenia organu, iż kierowca zatrudniony w kontrolowanym przedsiębiorstwie dopuścił się : 1/ skrócenia dziennego okresu odpoczynku w dniach: [...] kwietnia 2014r. o 1 godzinę i 11 minut, [...] kwietnia 2014r. o 19 minut, [...] kwietnia 2014r. o 1 godzinę i 51 minut z naruszeniem art. 4 lit.g w zw. z art. 8 ust. 1 – 4 rozporządzenia nr 561/2006, za co zasadnie nałożono karę w łącznej wysokości 700 zł zgodnie z l.p.5.3.1. i 5.3.2. załącznika nr 3 do u.t.d. (odpowiednio 3 x 100 zł za skrócenie o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, 2 x 100 zł za skrócenie za każdą następną rozpoczętą godzinę ) ; 2/ skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku w dniu [...] kwietnia 2014 r. o 10 godzin i 8 minut z naruszeniem art. 4 lit. h w zw. z art. 8 ust. 1 i 6 rozporządzania nr 561/2006, za co zasadnie nałożono karę w łącznej wysokości 1050 zł zgodnie z lp. 5.4.1. i 5.4.2. załącznik nr 3 do u.t.d. ( odpowiednio 1 x 50 zł za skrócenie o czas do jednej godziny i 10 x 100 zł za skrócenie za każdą następną rozpoczętą godzinę). Kwestionowane natomiast były przez skarżącą ustalenia dotyczące naruszenia polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierają wszystkich danych o okresach aktywności. Rozważania w tym zakresie należy poczynić od wskazania przepisów, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ I instancji powoływał się bowiem na przepisy rozporządzenia nr 3821/85, natomiast organ II instancji powoływał się na przepisy rozporządzenia nr 165/2014. Zważyć należy, iż rozporządzenie nr 3821/85 wprawdzie zostało uchylone przez art. 47 zd. 1 rozporządzenia nr 165/2014, które weszło w życie w dniu 1 marca 2014 r. (art. 48 akapit pierwszy ). Jednakże zgodnie z art. 48 akapit drugi rozporządzenia nr 165/2014 ma ono zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jedynie art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. (art. 48 akapit trzeci). W związku z tym, iż zarzucane skarżącej naruszenia są związane z prawidłowością wykresówek, które rejestrowały aktywność kierowcy w dniach [...] marca 2014 r., [...] marca 2014 r., [...] marca 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., zastosowanie mają zatem przepisy wówczas obowiązujące, a mianowicie rozporządzenie nr 3821/85. Przy czym powyższe powołanie się przez organ odwoławczy na przepisy rozporządzenia nr 165/2014 nie miało wpływ na wynik postępowania, gdyż mający zastosowanie art. 14 i 15 rozporządzenia nr 3821/15 jest tożsamy z przepisem art. 33 i 34 rozporządzenia nr 165/2014 . Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Natomiast w myśl art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 3821/85 kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu, obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: czas prowadzenia pojazdu, inna praca, okresy gotowości, okres dyspozycyjności, przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku. Ponadto stosownie do art. 15 ust. 5 rozporządzenia nr 3821/85 każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: – przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, – przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, – w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (wskazanie licznika w pojeździe, do którego był przydzielony oraz wskazanie licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony); e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. W myśl art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/15 przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Z powołanych regulacji wynika zatem, iż kierowcy mają obowiązek rejestrowania swojej aktywności na wykresówkach, a przedsiębiorca je przechowywać przez co najmniej rok i udostępniać na żądanie służb kontrolnych. Mając na uwadze powyższe przepisy zasadnie organy uznały, iż cześć wykresówek okazanych w trakcie kontroli nie zawiera wszystkich danych okresach aktywności kierowcy. Zważyć bowiem należy, iż używanie wykresówka z [...] marca 2014r. kierowca T.K. zakończył w miejscowości [...] przy stanie licznika 283660 km, natomiast używanie wykresówki z [...] marca 2014 r rozpoczął w miejscowości [...] ze stanem początkowym licznika 283670 km, oznacza to brak zarejestrowania aktywności kierowcy na odcinku o długości 10 km. Ponadto analiza wykresówki z [...] marca 2014 r. wskazuje, iż kierowca T.K. rozpoczął jej używanie w miejscowości [...] z początkowym stanem licznika 287280 km (nie jak błędnie przyjęły organy 28187 280 km), a zakończył jej używanie w miejscowości [...] przy stanie licznika 288140 km, wykazując łączne przejechanie 860 km. Analiza natomiast tej wykresówki w zakresie długości przejechanej drogi tzw. "sierżantów" ( ʌ ) wskazuje, iż brakuje zapisu aktywności w zakresie przebytej drogi obejmującej ok. 20 km. Natomiast na wykresówce z następnego dnia zapisy przejechanej drogi oznaczone znakiem ( ʌ ) pokrywają się z długością drogi wprowadzoną ręcznie przez kierowcę. Niezasadne są zarzuty skarżącej, iż powyższe różnice w odniesieniu do długości przebytej drogi mieszczą się w granicach dopuszczalnych błędów urządzeń rejestrujących określonych w załączniku nr I - rozdział III. lit. f pkt 3 a do rozporządzenia nr 3821/85, przewidujący ten błąd na poziomie 4 % więcej lub mniej od rzeczywistej długości, przy czym długość ta musi wynosić co najmniej jeden kilometr. Zważyć bowiem należy, iż w niniejszej sprawie organ nie kwestionował, iż długość drogi między miejscowościami wskazanymi na powyższych wykresówkach nie odpowiada rzeczywistej odległości. Wówczas bowiem istotnie skarżąca mogłaby powoływać się na wspomniany dopuszczalny błąd urządzenia rejestrującego. W niniejszej sprawie natomiast chodziło o różnice wynikające między wskazaniami przyrządu wskazującego, jakim jest licznik długości drogi, a wskazaniami przyrządu rejestrującego długość przebytej przez pojazd drogi, zamontowanymi w tachografie oraz wpisami dokonywanymi ręcznie przez kierowcę na podstawie tego pierwszego przyrządu. W konsekwencji Sąd uznał, iż zasadnie na skarżącą nałożono karę za okazanie wykresówek niezawierających wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy w wysokości 600 zł - 300 zł za każdą wykresówkę, zgodnie z l.p. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Podkreślić należy, iż w odniesieniu do powyższych naruszeń skarżąca nie wykazała ani nawet nie powoływała się na okoliczności uzasadniające wyłączenie jej odpowiedzialności na podstawie art. 92 c ust. 1 i 92 b ust. 1 u.t.d., mimo stosownego pouczenia w tym zakresie zawartego na odwrocie zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego przed organem I instancji. Zdaniem Sądu w sposób niedostateczny organ wyjaśnił okoliczności związane z brakiem rejestracji aktywności kierowcy T.K. między dniem [...] marca 2014 r. a [...] marca 2014 r. oraz między dniem [...] kwietnia 2014 r. a [...] kwietnia 2014 r. Organ bowiem poprzestał jedynie na porównaniu ilości kilometrów wskazanych na wyżej wykresówkach w granicznych datach, stwierdzając, iż brakuje zapisu aktywności kierowcy przebytej drogi w obu przypadkach po około 10 km. Skarżąca na etapie postępowania przed organem I instancji wskazywała, iż przemieszczanie pojazdu na trasie [...] następowała podczas naprawy pojazdu, a w odwołaniu precyzyjnie wskazała, iż powyższa różnica kilometrów wynikała stąd, iż po naprawie pojazdu w dniach : [...] marca 2014 r. - w zakresie układu chłodzenia i w dniu [...] kwietnia 2014 r. w zakresie układu hamulcowego jej mechanik M.S. przeprowadzał jazdę testową, natomiast kierowca T.K. miał w ten dzień wolne. Ze znajdujących się w aktach zaświadczeń natomiast wynikało, iż w dniu [...] marca 2014 r. od godz. 0.49 do [...] marca 2014 r. do godz. 18.22 oraz w dniu [...] kwietnia 2014 r. od godz. 16.36 do [...] kwietnia 2014 r. do godz. 14.09 kierowca T.K. miał czas wolny. Organ odwoławczy odnosząc się do powyższych okoliczności jedynie stwierdził, iż skarżąca nie wykazała, że wykonywano przejazd korzystający z dobrodziejstwa art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia nr 561/2006. Ten ostatni przepis pod lit. g stanowi, iż niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. W orzecznictwie trafnie podkreśla się, iż nie ma wystarczających przyczyn, które wynikając z wykładni systemowej lub celowościowej uzasadniałyby, wbrew wykładni językowej art. 3 lit g rozporządzania nr 561/2006 jego zawężającą interpretację, ograniczającą jego stosowanie wyłącznie do prób drogowych do celów rozwoju technicznego. Dotyczą one zatem jazdy próbnej w ramach napraw albo konserwacji pojazdu dokonywanych po wykonanych naprawach mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej przez kierowcę wraz z mechanikiem albo mechanika, który ma odpowiednie kwalifikacje do kierowania pojazdem (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2016r., sygn. akt II GSK 675/15), czyli w okolicznościach, na które powoływała się skarżąca. Powyższe okoliczności dotyczą kwestii związanej z zaistnieniem samego naruszenia obowiązków przewozu drogowego, a nie z okolicznościami wyłączającymi odpowiedzialność skarżącej na podstawie art. 92 c ust. 1 i 92 b ust. 1 u.t.d., a tym samym organy nie mogły uchylić się od wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w tym zakresie, na co zresztą wskazywał NSA w powołanym powyżej wyroku z dnia 13 października 2016r. Tym bardziej, iż skarżąca przynajmniej na etapie postępowania odwoławczego sprecyzowała okoliczności związane z tym naruszeniem w stopniu, który umożliwiał organowi podjęcia inicjatywy dowodowej, a jedynie nie ujęła tego w formalny wniosek dowodowy. Zważyć bowiem należy, iż zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów, pozwalających na zakończenie postępowania stosowną decyzją administracyjną. Na organie ciąży powinność podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Rozwinięciem tej zasady jest obowiązek organu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego oceny w całokształcie stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 k.p.a i art. 80 k.p.a.). Wyżej wymienione rygory procesowe obowiązują również w postępowaniu odwoławczym (art. 140 k.p.a.). Obowiązkiem organu II instancji jest bowiem ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją organu pierwszej instancji (art. 15 k.p.a.), a motywy rozstrzygnięcia uwzględniające wszechstronną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego winny znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, tak jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a W niniejszej sprawie organ dopuścił się naruszenia powyższych przepisów, w szczególności powinien był przesłuchać w charakterze świadka wspomnianego w odwołaniu mechanika. Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję. Przy czym w związku z tym, iż w kontrolowanym postępowaniu organ wymierzył jedną karę za wszystkie stwierdzone uchybienia, Sąd mimo, iż zakwestionował decyzję jedynie częściowo, obowiązany był uchylić decyzję w całości. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną powyżej argumentację Sądu, w szczególności uzupełnić materiał dowodowy w zakresie przesłuchania w charakterze świadka M.S. na okoliczność czy istotnie w dniach [...] marca 2014 r. i [...] kwietnia 2014 r. wykonywał jazdę próbną w rozumieniu art. 3 lit g rozporządzania nr 561/2006. Jako, iż skarga została uwzględniona, należało - na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - zasądzić od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw ( pkt II wyroku ), które sprowadzają się do wpisu w wysokości 342 zł, ustalonego zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).