II SA/Go 701/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi B Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 oddala skargę. W dniu 16 maja 2015 r. do Biura Powiatowego ARiMR (zwanego dalej BP ARiMR) wpłynął wniosek spółki B sp. z o. o. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015: 1) jednolitej płatności obszarowej - zwanej dalej płatnością JPO, 2) płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatności za zazielenianie) – zwanej dalej płatnością PZZ, 3) płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) - zwanej dalej płatnością RDST. Łączny obszar zadeklarowany przez spółkę wyniósł 110,00 ha (działka rolna "A/A1" zlokalizowana na działce ewidencyjnej nr [...]). Wraz z wnioskiem o przyznanie płatności strona złożyła załącznik graficzny, na którym zaznaczona została działka rolna zadeklarowana do płatności. W dniu 8 stycznia 2016 r. spółka zwróciła się do organu z wnioskiem o wyznaczenie dla działki nr [...] maksymalnego obszaru kwalifikowanego do płatności (tzw. PEG), o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a Rozporządzenia Delegowanego Komisji (WE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności Dz. U. UE z 20 czerwca 2014 r. L 2014.181.48) - zwanego dalej Rozporządzeniem nr 640/2014. W dniach [...] stycznia – [...] lutego 2016 r. inspektorzy terenowi Biura Kontroli na Miejscu OR ARiMR przeprowadzili inspekcję terenową przedmiotowej działki, w wyniku której ustalono, iż maksymalny obszar kwalifikowany do płatności dla w/w działki ew. wynosi 106,98 ha. W wyniku rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2015 r., decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Kierownik BP ARiMR orzekł o przyznaniu spółce B sp. z o. o. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego: - z tytułu płatności JPO w wysokości 45 223,81 wynikającej z pomniejszenia płatności o 3 313,02 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz zastosowanie współczynnika korygującego, - z tytułu płatności PZZ w wysokości 32 147,99 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o 407,09 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, - z tytułu płatności RDST w wysokości 4 538,47 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o 57,47 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Ponadto przyznano spółce zwrot dyscypliny finansowej w wysokości 910,69 zł. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że wobec wystąpienia różnicy pomiędzy obszarem deklarowanym (110 ha) a kwalifikującym się do płatności JPO (106,98 ha) pomoc finansowa została wypłacona zgodnie z regulacją wynikającą z art. 19 ust. 1 akapit pierwszy Rozporządzenia nr 640/2014 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 14 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1551 ze zm., dalej jako ustawa). Ponadto Kierownik BP ARiMR stwierdził, że w zakresie płatności PZZ kwota pomocy finansowej została naliczona po zastosowaniu regulacji wyrażonej w art. 23 ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia nr 640/2014, a w przypadku płatności RDST zastosowano regulacje określoną w art. 14 ust. 1 i 2 ustawy w zw. z art. 18 ust. 3 Rozporządzenia nr 640/2014. Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi I instancji: - wadliwie przeprowadzone, z wykorzystaniem nieprawidłowej techniki, pomiary zadeklarowanych do przyznania płatności działek rolnych - powierzchni PEG, w konsekwencji czego ustalenia w zakresie powierzchni stwierdzonej nie odpowiadają stanowi faktycznemu, co w sposób rażący rzutuje na prawidłowość zaskarżonej decyzji, - zaniechanie dokonania przez organ I instancji dokonania obliczeń pomierzonych powierzchni oraz odniesienia tych wyników do powierzchni działki ewidencyjnej w konsekwencji czego ustalenia w zakresie powierzchni stwierdzonej nie odpowiadają stanowi faktycznemu, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuwzględnieniu prawidłowych granic działki ewidencyjnej. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej jako Dyrektor OR ARiMR) działając w oparciu o treść art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 1-4, art. 14 ust. 1 ustawy, art. 5 ust. 2 lit. a, art. 19 ust. 1 Rozporządzenia nr 640/2014 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie uzasadnieniu decyzji organ wskazał na zasady przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wniosków składanych w 2015 r., przywołując treść przepisów regulujących w/w zagadnienie. Następnie Dyrektor OR ARiMR wyjaśnił, iż wnioski o przyznanie płatności złożone przez rolników poddawane są kontroli administracyjnej, która zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. a, b, c oraz art. 29 ust. 1 Rozporządzenia nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE z dnia 31 lipca 2014r. L 2014.227.69, dalej jako Rozporządzenie nr 809/2014), mają na celu zweryfikowanie odpowiednio, zadeklarowanych uprawnień do płatności i zadeklarowanych działek, pozwalają uniknąć nienależnego wielokrotnego przyznania tej samej pomocy odnośnie do tego samego roku kalendarzowego lub gospodarczego do jednej działki oraz nienależnej kumulacji pomocy przyznawanej w ramach systemów pomocy obszarowej, dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi, a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów do pomocy. Kontrole te przeprowadzane są w oparciu o system LPIS, o którym mowa w art. 70 Rozporządzenia nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE z 20 grudnia 2013r. L 2012.347.549, dalej jako Rozporządzenie nr 1306/2013), zgodnie z którym system ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych łub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10000, a od 2016 r. w skali 1:5000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. W ramach w/w kontroli administracyjnej, w oparciu o wskazany powyżej system LPIS, na potrzeby jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar w myśl art. 5 ust. 2 lit. a Rozporządzenia nr 640/2014. W ocenie organu odwoławczego zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie miała ustalona przez organ I instancji powierzchnia kwalifikująca się do płatności działki rolnej "A" (położonej na działce ew. nr [...]). Kierownik BP ARiMR rozstrzygając sprawę w/w spółki wykluczył z płatności część w/w działki rolnej, a przedmiotowe wykluczenie objęło obszar 3,02 ha. Okoliczność wyłączenia z obszaru kwalifikowanego do płatności wskazanej powierzchni miała wpływ na wysokość przyznanej płatności. Dyrektor OR ARiMR podkreślił, iż ustaleń co do powierzchni uprawnionej do płatności na w/w działce rolnej dokonano w oparciu o wizytację terenową, w trakcie której dokonywane są pomiary działki ewidencyjnej i w ten sposób - poprzez weryfikację wyników pomiarów - ustalany jest PEG. Następnie ustalona wartość powierzchni PEG implementowana jest do systemu LPIS, a dalej uwzględniana jest w trakcie przeprowadzanych kontroli administracyjnych. System LPIS zawiera m.in. wektorowe granice oraz powierzchnię maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (PEG). Do prowadzenia w/w systemu wykorzystuje się w szczególności: ortofotomapy cyfrowe sporządzane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maj 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), dane z ewidencji gruntów i budynków, dane z wniosków o przyznanie oraz wyniki kontroli na miejscu, o których mowa w Rozporządzeniu nr 640/2014 i Rozporządzeniu nr 809/2014. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 32 ust. 2a Rozporządzenia nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE 347 z 20.12.2013 str. 608, dalej jako Rozporządzenie nr 1307/2013), czyli wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu 30 czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii w dniu 1 maja 2004 r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub - w przypadku gdy obszar wykorzystuje się także do prowadzenia działalności pozarolniczej - wykorzystywane w przeważającym zakresie do prowadzenia działalności rolniczej. Zatem kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone bądź na podstawie ortofotomapy, bądź w oparciu o bezpośredni pomiar w terenie i implementacje jego wyników do systemu LPIS, jak również w oparciu o materiał graficzny, na którym rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Organ zwrócił uwagę, iż definicja gruntów będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 Rozporządzenia nr 1307/2013 nie jest tożsama z powierzchnią użytków rolnych, które są definiowane w Ewidencji Gruntów i Budynków - zwanej dalej EGiB, Z powyższego względu powierzchnie użytków rolnych określone w EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla JPO. Przy czym jak dodał organ system LPIS nie jest całkowicie oderwany od danych wskazanych w EGiB, gdyż jednym z elementów bazy danych tego systemu są dane wektorowe granic działek ewidencyjnych pozyskane od starostów, organów prowadzących EGiB lub zostały opracowane przez wykonawców zewnętrznych wyłonionych w postępowaniach przetargowych prowadzonych przez ARiMR oraz Główny Urząd Geodezji i Kartografii, na podstawie map ewidencyjnych prowadzonych w formie analogowej. Dane wektorowe granic działek ewidencyjnych są następnie weryfikowane w oparciu o ortofotomapę cyfrową, wykonaną w tym samym układzie współrzędnych płaskich prostokątnych pozwalającą na prawidłowe wyznaczenie powierzchni uprawnionych do dopłat oraz powierzchni nieuprawnionych do dopłat (grunty trwale lub czasowo wyłączone z produkcji rolniczej). Dyrektor ORARMiR wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie maksymalny obszar kwalifikowany do płatności (PEG) dla działki ewidencyjnej nr [...] wyniósł 106,98 ha tj. mniej niż powierzchnia zadeklarowana na działce rolnej "A" (położonej na działce ew. nr [...]) tj. 110,00 ha we wniosku o przyznanie płatności, co ustalono na podstawie inspekcji terenowej przeprowadzonej - na żądanie wnioskującej spółki - w dniach [...].01.2016 r. - [...].02.2016 r. przez upoważnionych inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR i z której sporządzono materiał dowodowy w postaci protokołu z oględzin i dokumentacji fotograficznej. Miejsca wykonywania dokumentacji fotograficznej zostały wskazane na szkicach z pomiarów. Organ podkreślił, iż pomiar w terenie prowadzony w zakresie wyznaczania maksymalnego obszaru kwalifikowanego do płatności (PEG) polega na przeprowadzeniu pomiaru obszaru użytkowanego rolniczo w granicach działki ewidencyjnej. Pomiar powyższy prowadzony jest po granicy uprawy, lecz nie dalej niż granica działki ewidencyjnej. Tym samym w trakcie w/w czynności nie podlegają pomiarowi tereny nieużytkowane rolniczo przylegające do granicy działki ewidencyjnej. Jednocześnie jeżeli w tak zmierzonym maksymalnym obszarze stwierdzonym znajdują się skupiska roślinności (tzw. wyspy, enklawy) i inne obiekty nie kwalifikujące się do płatności dokonywany jest pomiar powierzchni tych elementów. Ostateczna wielkość powierzchni kwalifikowanej do płatności ustalana jest jako maksymalny obszar stwierdzony pomniejszony o sumę wewnętrznych wyłączeń (enklaw, obiektów). Organ podał, iż inspektorzy terenowi przystępując do czynności kontrolnych jako punkt wyjścia przyjęli fakt, iż całkowity obszar działki ewidencyjnej nr [...] wynosi 112,98 ha, natomiast ustalono, iż maksymalny obszar stwierdzony wynosi łącznie 110,05 ha (szkic z kontroli oznaczony jako "Ax"). Organ odwoławczy wskazał, iż w związku z faktem, iż inspektorzy terenowi pomierzyli łącznie zarówno obszar gruntu wskazujący na jego rolnicze użytkowanie, jak i tereny nieuprawnione do płatności (wyspy znajdujące się w granicach działki ewidencyjnej), w celu wyznaczenia dla działki nr [...] maksymalnego obszaru kwalifikowanego do płatności (PEG), koniecznym było odjęcie od wartości pomiaru tj. 110,05 ha zsumowanej wartości terenów wyłączonych (zmierzonych jako wyspy znajdujące się w granicach działki ewidencyjnej), która wynosi łącznie 3,07 ha. Ich obszary zostały opisane szczegółowo w rubryce "uwagi" protokołu z oględzin, gdzie inspektorzy terenowi wskazali, iż wyłączenia (wyspy) wynoszą: "część 1" - 0,10 ha, "część 2" - 0,15 ha, "część 3" - 2,74 ha, "część 4" - 0,07 ha oraz "część 5" - 0,01 ha Organ podał, iż na przedmiotowych enklawach występują zwarte obszary zalesione, zakrzaczone, porośnięte wieloletnimi samosiejkami drzew, a więc tereny, które uniemożliwiają prowadzenie jakiejkolwiek działalności rolniczej. W przypadku wyłączonej "części 1" o obszarze 0,10 ha teren ten zobrazowany został na zdjęciach z kontroli nr 68, nr 69, nr 70, nr 71 oraz nr 72. Wyłączona "część 2" (0,15 ha) została udokumentowana na zdjęciach nr51, nr 52 oraz nr 65, a wyłączenie określona jako "część 3" (o powierzchni 2,74 ha) zobrazowane zostało na zdjęciach nr 43, nr 45, nr 49, nr 50, nr 76, nr 77, nr 78, nr 79, nr 80, nr 81, nr 82, nr 83, nr 84. Z kolei "część 4" wyłączenia (0,07 ha) to teren pokazany na zdjęciach nr 104 oraz 105, a wyłączenie "część 5" (obszar 0,01 ha) udokumentowane zostało na fotografii nr 44. Organ podał, że pomiar obszaru kwalifikującego się do płatności prowadzony był w oparciu o załącznik graficzny, który dołączony został do wniosku o przyznanie płatności, a na którym zaznaczono granice działki rolnej "A", pokrywające się z granicą działki ew. nr [...], poza jednym wyjątkiem zlokalizowanym w zachodniej części działki rolnej. W takim przypadku, zdaniem organu, oczekiwać należało, iż teren użytkowany rolniczo na działce rolnej, który można włączyć do maksymalnego obszaru kwalifikowanego do płatności (PEG), faktycznie występować będzie w granicach działki ewidencyjnej. W przypadku działki nr [...] sytuacja taka nie miała miejsca albowiem inspekcja terenowa ujawniła szereg terenów - wychodzących od granicy w/w działki ewidencyjnej w jej głąb - które wbrew temu co strona wskazała na załączniku graficznym nie są obszarami, na których prowadzona jest działalność rolnicza. Obszary wyłączone, z racji zastosowanej techniki pomiaru, nie zostały zmierzone w trakcie inspekcji w terenie. Następnie organ odwoławczy szczegółowo opisał załączniki oznaczone jako "Ay1", "Ay2", "Ay3" i "Az2" wraz ze wskazaniem na dokumentację fotograficzną. Następnie Dyrektor wyjaśnił, że zobrazowane na zdjęciach nr 39, nr 40, nr 123, nr 124, nr 122, nr 113, nr 47, nr 103, nr 11, nr 12, nr 89, nr 90, nr 91, nr 34, nr 120, 111 i 125 obszary, na których nie była prowadzona działalność rolnicza, nie zostały objęte odrębnym pomiarem w terenie. Jednakże ślad przeprowadzonego pomiaru każdorazowo implementowany jest do systemu LPIS w związku z czym możliwym było dokonanie pomiaru terenów wyłączonych, które występują od granicy działki ewidencyjnej nr [...] w jej głąb. Wynik tego pomiaru wynosi 2,93 ha (załączniki oznaczone jako "Ac1" oraz "Ac2" obrazujące ślad pomiaru terenów nieuprawnionych oraz jego wartość). Dyrektor OR ARiMR wskazał, że według przeprowadzonych pomiarów obszary nieuprawnione wynoszą łącznie 6,00 ha i można je podzielić na: obszar "wysp" znajdujący się w granicach przedmiotowej działki (łączna wartość pomiaru 3,07 ha) oraz obszar terenów wychodzących od granicy ewidencyjnej działki w jej głąb (2,93 ha). Tym samym suma maksymalnego obszaru kwalifikowanego do płatności (PEG) działki nr [...] tj. 106,98 ha oraz terenów wyłączonych tj. 6,00 ha wynosi 112,98 ha, czyli tyle ile wynosi powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej nr [...]. Mając na względzie przytoczone wyżej rozważania Dyrektor OR ARiMR wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 Rozporządzenia nr 640/2014 działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją wynikającą z art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, czyli "użytki rolne" oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe. Obszarów zadrzewionych i zakrzaczonych zobrazowanych na wymienionej wyżej dokumentacji fotograficznej nie można uznać za żadne z określonych w art. 5 ust. 1 Rozporządzenia nr 640/2014 w zw. z art. 4 ust. 1 lit. e) Rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz art. 32 ust. 2 lit. b Rozporządzenia nr 1307/2013. Organ odwoławczy wyjaśnił, że płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przyznawane są m.in, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy, który stanowi, iż jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw -zwane dalej płatnościami obszarowymi, są przyznawane do powierzchni działki rolnej nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a Rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Maksymalny kwalifikowany do płatności obszar stanowi powierzchnia gruntów rolnych spełniająca kryteria określone w art. 32 ust. 2 lit. a Rozporządzenia nr 1307/2013 obejmująca wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu 30 czerwca 2003 r, nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii w dniu 1 maja 2004 r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej. Następnie organ przytoczył definicje działalności rolniczej oraz działki rolnej, wskazując, iż definicja działki rolnej zasadniczo różni się od definicji użytków rolnych określonych w przepisach wykonawczych, na podstawie których określane są powierzchnie użytków rolnych w EGiB. Zatem powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Działki rolne mogą być zlokalizowane tylko na niektórych użytkach rolnych, co oznacza, że nie są to tożsame pojęcia. Tym samym nie można pojęcia działki ewidencyjnej, bez względu na znajdujący się na niej rodzaj użytku rolnego, traktować jako równoznacznego z pojęciem działki rolnej. Działka rolna może, ale nie musi zajmować całej powierzchni działki ewidencyjnej, może też być położona na kilku graniczących ze sobą działkach ewidencyjnych, może także na jednej działce ewidencyjnej znajdować się kilka działek rolnych. Przy weryfikowaniu powierzchni nie są mierzone działki ewidencyjne, lecz działki rolne położone w granicach działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku o płatności, ponieważ to do tych terenów przysługują płatności obszarowe. Organ wskazał, że dokładność pomiaru w przypadku kontroli wykonanej na działce nr [...] ustalono na podstawie tzw. metody buforowej uwzględniającej kształt działki rolnej - wyznaczono obwód działki rolnej wynoszący 5810 m (rubryka "uwagi" w protokole z oględzin). Następnie wielkość ustalonego obwodu przemnożono przez parametr charakteryzujący dokładność pomiaru uzyskując tym samym szerokość strefy buforowej określającą dopuszczalną tolerancję pomiaru powierzchni, która wyniosła 0,73 ha, czyli mniej niż dopuszczalny - na mocy art. 38 ust. 4 akapit drugi Rozporządzenia nr 809/2014 - 1,00 ha. Organ odwoławczy nadmienił również, że czynności kontrolne w zakresie ustalenia wartości PEG przedmiotowej działki przeprowadzone zostały przy użyciu homologowanego sprzętu GPS oraz, że wartość szerokości strefy buforowej zastosowana w trakcie pomiarów wyniosła 0,50 m, co nie przekracza maksymalnej wartości strefy buforowej, która zgodnie z art. 38 ust. 4 Rozporządzenia nr 809/2014 wynosi 1,25m. Dyrektor ORARiMR zwrócił ponadto uwagę, iż protokół z oględzin przedmiotowej działki w zakresie weryfikacji powierzchni PEG przekazany został wnioskodawczyni, a jego zawartość nie stanowiła przedmiotu zastrzeżeń w zakresie dotyczącym zarówno okoliczności inspekcji w terenie, jak i wyników czynności kontrolnych. Mając na uwadze powyższe okoliczności, dokonując ponownej analizy sposobu przeprowadzenia kontroli oraz jej wyników w zakresie weryfikacji powierzchni PEG, organ nie doszukał się uchybień bądź nieprawidłowości w zakresie objętym kontrolą, które mogłyby mieć wpływ na wysokość przyznanych stronie płatności. Organ odwoławczy podkreślił, iż na mocy art. 3 ust. 3 ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W omawianej sprawie pełnomocnik strony na etapie postępowania odwoławczego podjął próbę zanegowania wyników czynności kontrolnych oraz potwierdzenia deklaracji wynikającej w wniosku o przyznanie płatności poprzez przedłożenie przeciwdowodu w postaci wypisu i wyrysu dotyczącego działki nr [...] z EGiB. Dyrektor OR ARiMR analizując granice działki nr [...] na dołączonej do akt sprawy przez pełnomocnika mapie i porównując je z danymi dotyczącymi granic w/w działki widniejącymi w systemie LPIS nie znalazł różnic - wręcz przeciwnie, granice te pokrywają się. Jak zauważył organ powierzchnia działki rolnej kwalifikowanej do otrzymania płatności nie może być automatycznie identyfikowana z powierzchnią działki ewidencyjnej, gdyż nie są to tożsame pojęcia. Dane ewidencyjne nie są wiążące dla organów, które opierać muszą się przede wszystkim na wynikach szczegółowej i dokładnej kontroli administracyjnej. Podstawową różnicą pomiędzy działką ewidencyjną, a rolną jest to, iż ta pierwsza służy celom ewidencyjnym i informacyjnym, zaś działka rolna istotna jest dla celów zidentyfikowania konkretnych upraw i przyznania płatności. Stąd nie można skutecznie wywodzić z danych zawartych w EGiB, prowadzonej w oparciu o przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego, powierzchni działek rolnych, które jako zupełnie inna kategoria pojęciowa, nie są odnotowywane w takiej dokumentacji ewidencyjnej. Dyrektor OR ARiMR wskazał dodatkowo, iż wypis z EGiB działki nr [...] wykazuje jedynie całkowitą powierzchnię w/w działki oraz użytki i klasy bonitacyjne łąk i pastwisk oraz rowów (wraz z podaniem potencjalnego obszaru) zlokalizowanych w granicach działki. Wypisy z EGiB lub akty notarialne są przydatne przy wypełnieniu wniosku w zakresie podstawowych informacji z zakresu ewidencji gruntów i budynków tj. położenia działki ewidencyjnej w województwie, powiecie, gminie, obrębie, numeru działki ewidencyjnej. Jednakże powierzchnie działek rolnych, jakie należy podać we wniosku, powinny być określone zgodnie ze stanem faktycznym. Powierzchnia działki rolnej, do której przysługują płatności, to powierzchnia wykorzystywana do celów rolniczych (pod uprawy rolne). Organ podkreślił, iż w niniejszym przypadku, jak wykazała weryfikacja w terenie, stan faktyczny zastany na działce przez inspektorów terenowych w' dużym zakresie nie odpowiada nie tylko deklaracji wynikającej z wniosku, ale i danym wynikającym z wypisu EGiB - wystarczy zauważyć, że na wypisie z EGiB brak jest wskazania, iż na przedmiotowej działce występuje obszar zalesiony. Tymczasem inspekcja w terenie wykazała, że w granicach w/w działki występuje m.in. regularny las, który zresztą strona na załączniku graficznym z własnej inicjatywy wyłączyła z obszaru, do którego ubiega się o płatności. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że składając wniosek o płatności strona powinna wskazać w nim stan faktyczny zgłoszonych przez siebie gruntów, przede wszystkim ich rzeczywistą powierzchnię, nie zaś opierać się wyłącznie na danych zawartych w ewidencji gruntów. Organ podkreślił, iż na załączniku graficznym do wniosku strona wskazała na działce nr [...] jedynie dwa obszary wyłączone tj. opisany powyżej teren zalesiony (wg pomiaru inspektorów 2,74 ha, "część 3", szkic "Ax3") oraz obszar w zachodniej części działki, którego ze względu na technikę mierzenia pomiar w terenie nie objął (las wychodzący od granicy działki w jej głąb). Tymczasem inspekcja wykonana na wyraźny wniosek strony, wykazała, iż obszary zalesione i zakrzaczone, nie będące gruntem rolnym, na którym jest prowadzona działalność rolnicza, występują też w innych miejscach opisanych szczegółowo w niniejszej decyzji jako: "część 1" - 0,10 ha, "część 2" - 0,15 ha, "część 4" - 0,07 ha oraz "część 5" - 0,01 ha oraz na wskazywanych również w niniejszej decyzji terenach wychodzących od granicy działki ewidencyjnej w jej głąb (opisane w niniejszej decyzji tereny oznaczone na załącznikach "Ay1", "Ay2" oraz "Ay3"). W konsekwencji dokonanych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, iż różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną tj. 110,00 ha, a powierzchnią stwierdzoną tj. 106,98 ha wynosi 3,02 ha. Mając na uwadze powyższe, przedeklarowanie powierzchni wyniosło 2,82%. W dalszej części uzasadnienia organ szczegółowo przedstawił sposób wyliczenia przyznanej stronie pomocy wskazując, że wobec przedeklarowania powierzchni kwalifikującej się do płatności JPO zastosowanie ma art. 19 ust. 1 Rozporządzenia nr 640/2014, który stanowi, iż jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru zatwierdzonego. W przypadku płatności RDST przy naliczaniu kwoty organ uwzględnił regulację wyrażoną w art. 18 ust. 3 Rozporządzenia nr 640/2014, który stanowi, iż przypadku płatności RDST, jeżeli obszar zgłoszony w ramach systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej przekracza limity wyznaczone przez państwo członkowskie zgodnie z art. 41 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, obszar zgłoszony zmniejsza się do tego limitu. W związku z powyższym koniecznym jest zastosowanie regulacji, o której mowa art. 14 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, w myśl którego płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika: nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Mając na względzie treść wskazanych wyżej przepisów prawa, obszar do którego naliczono płatności RDST - przy uwzględnieniu art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy - wyniósł 27,00 ha. W przypadku płatności PZZ przy naliczaniu kwoty należnej do wypłaty organ uwzględnił zaś regulację wyrażoną w art. 23 ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia nr 640/2014, który stanowi, iż bez uszczerbku dla kar administracyjnych stosowanych zgodnie z art. 28, jeżeli obszar zgłoszony w pojedynczym wniosku o płatność podstawową lub jednolitą płatność obszarową przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności PZZ stosuje się obszar zatwierdzony. Mając na względzie wskazana wyżej regulację, obszar do którego naliczono w/w rodzaj płatności wyniósł 106,98 ha. Mając na uwadze ustaloną sumę płatności obszarowych (JPO + RDST + PZZ) tj. 82 947,50 zł organ zastosował dyscyplinę finansową, o której mowa w art. 26 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, zgodnie z którym aby zapewnić przestrzeganie rocznych pułapów określonych w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 1311/2013 w odniesieniu do finansowania wydatków związanych z rynkiem i na płatności bezpośrednie, ustala się współczynnik korygujący płatności bezpośrednie ("współczynnik korygujący"), gdy prognozy wydatków na finansowanie środków finansowanych w ramach tego podpułapu w danym roku budżetowym wskazują, że mające zastosowanie pułapy roczne zostaną przekroczone. W związku z powyższym w art. 8 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 określono, iż wysokość dostosowania określona zgodnie z art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 ma zastosowanie jedynie do płatności bezpośrednich przekraczających 2000 EUR, które mają zostać przyznane rolnikom w danym roku kalendarzowym. Wysokość współczynnika korygującego odnośnie roku 2015 ustalona została poprzez art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1146/2015 z dnia 8 lipca 2015r. ustalające współczynnik korygujący do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2015, zgodnie z którym do celów określenia współczynnika korygującego zgodnie z art. 25 i 26 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 kwoty płatności bezpośrednich w ramach systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, które mają być przyznane rolnikom w wysokości przekraczającej 2000 EUR na wniosek o przyznanie pomocy złożony w odniesieniu do roku kalendarzowego 2015, ulegają zmniejszeniu o współczynnik korygujący wynoszący 1,393041%. Ponadto zgodnie z art. 26 ust. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1306/2013 w drodze odstępstwa od art. 169 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające Rozporządzenie Rady nr 1605/2002 (Dz. U. L 298 z 26.10.2012, s. 1) państwa członkowskie zwracają środki przeniesione zgodnie z art. 169 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 966/2012 odbiorcom końcowym, w odniesieniu do których w roku budżetowym, na który przeniesiono środki, zastosowano współczynnik korygujący. Mając na uwadze powyższe przepisy w odniesieniu do roku kalendarzowego przyznana została płatność z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 910,69 zł. Zarzuty podniesione w odwołaniu organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione. Jak zauważył organ dokonując swoich wyliczeń odwołujący odnosi się do obszaru całkowitego (112,98 ha) działki nr [...] wynikającego z EGiB oraz do łącznej sumy obszaru wyłączeń (3,07 ha) wskazanych w protokole z oględzin w/w działki, jednakże zdaniem organu z pola widzenia całkowicie umknął fakt, iż skarżąca spółka składając wniosek o przyznanie płatności na rok 2015 zgłosiła do płatności 110,00 ha, a więc już na wstępie, z własnej inicjatywy, wyłączyła obszar 2,98 ha. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, iż strona dokonując swoich obliczeń opierała się jedynie na wskazanych w protokole obszarach wyłączeń całkowicie pomijając fakt, iż w granicach działki nr [...] występują opisane szczegółowo w niniejszej decyzji - tereny wychodzące od granicy działki w jej głąb, które nie zostały włączone (z racji ich zalesienia i zakrzaczenia) w powierzchnię PEG w/w działki. Organ podał, że mając na uwadze wątpliwości spóki, na etapie postępowania odwoławczego w systemie LPIS dokonano weryfikacji wielkości obszarów wyłączonych znajdujących się w granicach działki ewidencyjnej, a wychodzących w jej głąb od granicy działki ew. nr [...] (taka możliwość istnieje, albowiem ślad pomiaru jest implementowany do systemu LPIS). Przedmiotowa weryfikacja wykazała, iż powierzchnia wskazywanych wyżej obszarów wynosi 2,93 ha. Raz jeszcze podkreślił organ, że z racji specyfiki pomiaru dokonywanego w terenie obszary nie kwalifikowane do płatności - występujące od granicy ewidencyjnej działki w jej głąb - w trakcie inspekcji na działce ew. nie są odrębnie mierzone albowiem nie ma takiej konieczności. Jeśli na działce występują "wyspy obszarów nieuprawnionych" to wtedy są one odrębnie mierzone i wówczas obszar taki odejmowany jest od powierzchni kwalifikowanej. Natomiast gdy obszar nieuprawniony biegnie od granicy ew. działki w jej głąb, to inspektor terenowy dokonuje pomiaru wzdłuż granicy uprawy bez przeprowadzania odrębnego pomiaru terenu nieuprawnionego biegnącego od granicy uprawy do granicy działki. Odnosząc się do zastosowania art. 67 rozporządzenia nr 796/2004, dotyczącego odstąpienia od zmniejszenia płatności oraz wykluczenia z płatności, w sytuacji gdy rolnik dostarczył zgodne z faktami informacje lub jeżeli może udowodnić, że wina nie leży po jego stronie, a który to przepis zdaniem odwołującego znajduje w sprawie zastosowanie, Dyrektor ORARiMR wskazał po pierwsze, iż w/w akt prawny nie ma zastosowania w przypadku niniejszej sprawy albowiem został uchylony z dniem 1 stycznia 2010 r. Niemniej jednak, nawet gdyby przyjąć, iż zapisy na jakie powołał się odwołujący obowiązują, to - w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie - nie można mówić o tym, iż skarżąca spółka dostarczyła zgodne z faktami informacje lub udowodniła, że wina nie leży po jej stronie. Inspekcja w terenie - co istotne - wykonywana na żądanie B sp. z o. o., wykazała wprost, iż spółka zawyżyła we wniosku o przyznanie płatności obszar gruntów rolnych, na którym prowadzona była działalność rolnicza. Podstawą takiego twierdzenia jest fakt, iż w trakcie kontroli stwierdzono szereg obszarów niekwalifikujących się do płatności występujących w granicach działki deklarowanej do płatności przez w/w spółkę. Tym samym, skoro obszar uprawniony jest mniejszy niż obszar zgłoszony do płatności, to takiemu stanowi rzeczy winna jest jedynie spółka, która ponosi pełną odpowiedzialność za to co deklaruje we wniosku i jest zobowiązana deklarować do płatności faktyczne powierzchnie, które są uprawiane. W niniejszej sprawie B sp. z o. o. nie zadeklarowała we wniosku danych zgodnych ze stanem faktycznym, a co za tym idzie, zasadnym było zastosowanie względem spółki kar administracyjnych, o których mowa w obowiązujących przepisach prawa. W piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. B sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. w części obejmującej zmniejszenia płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2015. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) zaniechanie dokonania przez organ I instancji dokonania obliczeń pomierzonych powierzchni oraz odniesienia tych wyników do powierzchni działki ewidencyjnej (referencyjnej) – w konsekwencji czego ustalenia w zakresie powierzchni stwierdzonej nie odpowiadają stanowi faktycznemu co w sposób rażący rzutuje na prawidłowość zaskarżonej decyzji, 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuwzględnieniu właściwej powierzchni działki referencyjnej/ewidencyjnej. Zdaniem skarżącego powierzchnia PEG stanowi powierzchnię użytkowaną rolniczo w granicach działki ewidencyjnej czyli referencyjnej. Według strony skarżącej błędnie dwukrotnie odjęto powierzchnię wyłączoną, najpierw od powierzchni ewidencyjnej, a następnie od powierzchni użytkowanej rolniczo. W ocenie skarżącej w protokole z oględzin błędnie wpisano powierzchnię działki referencyjnej (kolumna 2), gdyż wpisana powinna zostać tam powierzchnia ewidencyjna i powinna ona wynosić 112,98 ha. Za nieprawdziwe uznała skarżąca stwierdzenie organu, iż inspektorzy jako punkt wyjścia przyjęli, iż całkowity obszar działki ewidencyjnej nr [...] wynosi 112,98 ha, gdyż w istocie przyjęli oni 110 ha. Ponadto skarżąca podała, iż z powierzchni zgłoszonej do dopłat odjęła powierzchnię 2,98 ha podając 110 ha, natomiast inspektorzy na skutek błędnego zapisu odjęli tę powierzchnię raz jeszcze. Dodatkowo strona skarżąca wskazała na zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 67 rozporządzenia nr 796/2004. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jednolity Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako: Ppsa) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy administracyjnej, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). W analizowanej sprawie sądowej kontroli podlegała decyzja Dyrektora OR ARiMR z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] marca 2016r. o przyznaniu skarżącej spółce płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego: - z tytułu płatności JPO w wysokości 45 223,81 wynikającej z pomniejszenia płatności o 3 313,02 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz zastosowanie współczynnika korygującego, - z tytułu płatności PZZ w wysokości 32 147,99 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o 407,09 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, - z tytułu płatności RDST w wysokości 4 538,47 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o 57,47 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Ponadto przyznano spółce zwrot dyscypliny finansowej w wysokości 910,69 zł. W kontekście stanowiska skargi, iż przedmiotem zaskarżenia ( podobnie jak przedmiotem odwołania ) jest decyzja organu odwoławczego w części dotyczącej dokonanego pomniejszenia, stwierdzić należy, iż decyzja administracyjna jako przejaw woli organu administracji stanowi całość. O ile poszczególne części zawartego w niej rozstrzygnięcia mogą samoistnie funkcjonować w obrocie prawnym, to możliwe pozostaje zaskarżenie jej w części. Natomiast w przeciwnym wypadku przedmiotem skargi pozostawać może jedynie cała decyzja, przy czym zarzuty strony mogą dotyczyć jedynie jednego z elementów składających się na podjęte rozstrzygnięcie. Tak więc w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należało uznać - zważywszy na treść osnowy decyzji, w której brak jest wyodrębnienia rozstrzygnięcia związanego z kwotą dokonanego pomniejszenia płatności - że przedmiotem zaskarżenia pozostawał cały akt administracyjny, przy czym skarżąca spółka zakwestionowała jedynie zasadność dokonanego pomniejszenia płatności bezpośredniej na 2105 r. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organom nie można bowiem zarzucić naruszenia prawa procesowego. Brak też podstaw do przyjęcie naruszenia przepisów prawa materialnego czy to poprzez niewłaściwą wykładnię czy też nieprawidłowe ich zastosowanie. W odniesieniu do przedmiotu sprawy administracyjnej jakim pozostawały płatności bezpośrednie na rok 2015 dokonywana przez sąd administracyjny ocena legalności zaskarżonej decyzji musi być przeprowadzona z uwzględnieniem obowiązującego modelu postępowania administracyjnego w sprawach o przyznanie płatności w ramach sytemu wsparcia bezpośredniego na 2015 r. Postępowanie administracyjne w tym przedmiocie wszczynane jest przez złożenie przez producenta rolnego wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Wniosek taki zawiera deklarację ( oświadczenie ) wnioskodawcy co do posiadania zgłoszonych do płatności działek rolnych i co do określenia sposobu ich rolniczego wykorzystania ( tj. prowadzenia na nich działalności rolniczej ). Podmiot ubiegający się o płatność wraz z wnioskiem składa jednocześnie oświadczenie, że został pouczony o skutkach złożenia fałszywego oświadczenia, wynikających z art. 233 § i § 6 oraz 297 § 1 i 2 Kodeksu karnego oraz, że znane mu są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej, objętych wnioskiem o przyznanie płatności. W sprawach omawianych płatności znajduje zastosowanie ustawa z dnia lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz.U. z 2015 r., poz. 1551 ze zm., powoływana jako: ustawa ). Stosownie do art. 3 ust. 1 tej ustawy "z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej". Zgodnie z jej art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności oraz jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 3 ust. 3 ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że ustawa zawiera szczególną, w stosunku do przepisów Kpa, regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą jego obowiązki w tym zakresie. Na gruncie powołanej regulacji ustawodawca zdecydował się bowiem na odejście od zasady prawdy obiektywnej - wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa - nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zrezygnował z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 Kpa. Obowiązek organów na tle tej ustawy został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Oznacza to w konsekwencji, iż nie ciąży na organach ARiMR obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy ( tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności ). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Pogląd taki ukształtowany w orzecznictwie na gruncie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (DZ.U. z 2012 r. poz. 1164) ( vide: przykładowo wyrok NSA z dnia 17 września 2015 r. sygn. II GSK 1729/14, wyrok NSA z dnia 29 maja 2014 r. sygn. II GSK 420/13, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. II GSK 2078/13, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r. II GSK 98/14 ) - ze względu na tożsamość regulacji - pozostaje aktualny również pod rzędem ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. W świetle powołanych wyżej przepisów, w razie wątpliwości co do okoliczności faktycznych mających uzasadnić przyznanie wnioskowanych płatności bądź ich zakresu, organ prowadzący postępowanie jest jedynie obowiązany do żądania od strony dodatkowych wyjaśnień i dowodów. Jego rola – jak już wskazano - ogranicza się bowiem do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zatem to nie organy powinny w sposób nie budzący wątpliwości wykazać, czy podmiot wnioskujący o przyznanie płatności samodzielnie prowadzi działalność rolniczą, efektywnie i rzeczywiście korzysta z gruntów objętych wnioskiem o przyznanie płatności, czy użytkuje rolniczo wskazane działki rolne, na jakim areale działalność rolnicza, z tytułu której wnioskuje o płatności, jest prowadzona. Jak już bowiem podniesiono ciężar wykazania posiadania gruntów i ich rolniczego użytkowania jak też areału tych gruntów spoczywa na stronie, bo to ona wywodzi z nich skutek prawny w postaci uprawnienia do płatności. W konsekwencji więc to na spółce jako beneficjencie pomocy w toku postępowania przez organami ARiMR spoczywał obowiązek procesowy wykazania, iż działalność prowadzona jest przez nią na całej zadeklarowanej do płatności powierzchni działki rolnej A czyli 110 ha. W odniesieniu do warunków uzyskania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2015 r. wskazać należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Przez "obszar zatwierdzony" należy rozumieć - obszar zatwierdzony w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 23 lit. a rozporządzenia nr 640/2014 (art. 2 pkt 19 ustawy). Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 23 rozporządzenia nr 640/2014 "obszar zatwierdzony" oznacza: a) w przypadku systemów pomocy obszarowej - obszar, w odniesieniu do którego spełniono wszystkie kryteria kwalifikowalności lub inne obowiązki związane z warunkami przyznania pomocy, bez względu na liczbę uprawnień do płatności, które posiada beneficjent; lub b) w przypadku środków wsparcia obszarowego - obszar poletek lub działek zidentyfikowanych w drodze kontroli administracyjnych lub kontroli na miejscu; Przyjdzie jeszcze wskazać na treść art. 8 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W myśl art. 32 ust 2 rozporządzenia nr 1307/2013 "kwalifikujący się hektar" oznacza: a) wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu 30 czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii w dniu 1 maja 2004 r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub - w przypadku gdy obszar wykorzystuje się także do prowadzenia działalności pozarolniczej - wykorzystywane w przeważającym zakresie do prowadzenia działalności rolniczej; lub b) każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i który: (i) nie jest już zgodny z definicją "kwalifikującego się hektara" na mocy lit. a) w wyniku wdrożenia dyrektywy 92/43/EWG, dyrektywy 2000/60/WE oraz dyrektywy 2009/147/WE; (ii) w okresie, w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika, jest zalesiony zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 lub art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 lub w ramach systemu krajowego, którego warunki są zgodne z art. 43 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013; lub (iii) w okresie, w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika, jest obszarem odłogowanym zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 28 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy spór między skarżącą i organami orzekającymi ogniskował się wokół kwestii zasadności pomniejszenia płatności ze względu na zweryfikowanie zadeklarowanej do płatności obszarowej na 2015 r. powierzchni działki rolnej A, położonej na działce ewidencyjnej [...]. Jak wynika z wniosku z dnia [...] maja 2015 r. strona skarżąca zadeklarowała do płatności obszarowej na 2015 r. działkę rolną A o powierzchni 110 ha znajdującą się na działce ewidencyjnej nr [...]. Z załączonego do wniosku o przyznanie płatności materiału graficznego, tj materiału o którym mowa w art. 72 ust. 3 Rozporządzenia nr 1306/2013, udostępnionego stronie przez Agencję wynika, iż zaznaczony przez stronę obszar działki rolnej A nie obejmował całej działki ewidencyjnej. Wedle twierdzeń strony już składając wniosek określiła ona powierzchnię deklarowanej działki rolnej A na 110 ha tj. o 2,98 ha mniej od wynikającej z EGiB powierzchni działki ewidencyjnej [...] ( 112, 98 ha ). Na skutek wniosku strony, wezwanej przez Kierownika BPOR do udzielenia wyjaśnień w zakresie powstałych wątpliwości co wielkości zadeklarowanej powierzchni działki rolnej ( po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wniosku) doszło do przeprowadzenia w terenie pomiaru działki rolnej A. Ustalenia z tych pomiarów utrwalone zostały w Protokole oględzin działki referencyjnej w zakresie weryfikacji powierzchni PEG/zobowiązania ONW, w dokumentacji fotograficznej oraz sporządzonych szkicach. Z protokołu oględzin w odniesieniu do danych deklarowanych wynika, iż powierzchnia całkowita działki referencyjnej wynosi 110 ha, powierzchnia PEG 108,05 ha, zaś deklarowana powierzchnia użytkowana rolniczo 110 ha. W wyniku oględzin i pomiarów ustalono, że powierzchnia zmierzona w ramach działki referencyjnej wynosi 106, 98 ha. Ustalenie powierzchni rzeczywiście użytkowanej rolniczo w ramach działki referencyjnej nastąpiło po wyłączeniu pięciu obszarów ( "część 1" - 0,10 ha, "część 2" - 0,15 ha, "część 3" - 2,47 ha, "część 4" - 0,07 ha oraz "część 5" - 0,01 ha ) o łącznej powierzchni 3,07 ha. W oparciu o wyniki pomiarów uzyskanych w wyniku przeprowadzonych oględzin przeprowadzona też została ponowna weryfikacja w systemie LPIS wielkości obszarów wyłączonych, znajdujących się w granicach działki ewidencyjnej, a wychodzących w jej głąb od granicy działki ew. nr [...], która wykazała, iż powierzchnia tych obszarów wynosi 2,93 ha ( załączniki oznaczone jako "Ac1" oraz "Ac2" obrazujące ślad pomiaru oraz jego obszar ). W konsekwencji należy stwierdzić, iż weryfikacja zadeklarowanej powierzchni działki A jako faktycznie użytkowanej rolniczo, w wyniku weryfikacji polegającej na dokonaniu pomiarów w terenie, wykazała, iż jest ona mniejsza niż deklarowane 110 ha. Pomiar dokonany wg granicy upraw wykazał, że powierzchnia ta wynosi 110,05 ha, ale podlega pomniejszeniu o powierzchnię enklaw i wysp na których nie może być prowadzona działalność rolnicza ( opisanych w uzasadnieniu decyzji jako "część 1" - 0,10 ha, "część 2" - 0,15 ha, "część 3" -2,74 ha "część 4" - 0,07 ha oraz "część 5" - 0,01 ha łącznie 3,07 ha ). Pozwoliło to na ustalenie rzeczywistej powierzchni użytkowanej rolniczo działki rolnej A na 106,98 ha. Jednocześnie uzyskane wyniki pomiarów prowadzonych w granicach działki ewidencyjnej nr [...] i ponowna weryfikacja w systemie LPIS wielkości obszarów wyłączonych, znajdujących się w granicach działki ewidencyjnej wykazały, że powierzchnia tych obszarów wynosi 2,93 ha (załączniki oznaczone jako "Ac1" oraz "Ac2" obrazujące ślad pomiaru oraz jego obszar). Tym samym zweryfikowana została też powierzchnia wyłączona z płatności przez samą spółkę ( z powoływanych przez pełnomocnika skarżącej 2,98 ha na 2,93 ha). Tak więc wbrew wywodom pełnomocnika strony nie zachodzi opisana w skardze sytuacja ponownego wyłączenia przez organy ARiMR obszaru uprawnionego do płatności obszarowej areału już wyłączonego (2,98 ha) i nie objętego deklaracją strony zawartą we wniosku pomocowym. Dla potwierdzenia, iż nie doszło do zarzucanego "podwójnego" wyłączenia z obszaru kwalifikującego się do płatności wystarczające pozostaje wskazanie, że powierzchnia działki ewidencyjnej [...] ujawniona w EGiB wynosi 112,98 ha; w granicach tej powierzchni organy ustaliły powierzchnię rzeczywiście użytkową rolniczo na 106,98 ha, zaś powierzchnię wyłączoną na obejmującą 3,07 ha (opisaną w uzasadnieniu decyzji jako enklawy i wyspy: "część 1" - 0,10 ha, "część 2" - 0,15 ha, "część 3" -2,74 ha "część 4" - 0,07 ha oraz "część 5" - 0,01 ), z kolei powierzchnia, której strona nie zadeklarowała we wniosku o płatność tj. 2,98 ha, została zweryfikowana na 2,93 ha. Wielkości te stanowią łącznie 112,98 ha ( 106,98 ha+3,07 ha + 2,93 ha = 112,98 ha) czyli odpowiadają powierzchni działki ewidencyjnej [...]. W nawiązaniu do poczynionych uprzednio wywodów dotyczących rozkładu ciężaru dowodu, podkreślić należy, że ustalenia wynikające z Protokołu oględzin nie zostały przez stroną skarżącą zakwestionowane. Dopiero na etapie odwołania od decyzji Kierownika BP ARiMR pełnomocnik strony dla podważenia prawidłowości ustalenia powierzchni użytkowanej rolniczo zaoferował dowody w postaci wypisu i wyrysu z EGiB, dotyczących działki ewidencyjnej nr [...]. Dowody te stały się przedmiotem oceny organu odwoławczego, który uznał, że nie mogły one podważyć prawidłowości pomiarów przeprowadzonych w terenie. Stanowisko to uznać należy za prawidłowe. Oba dokumenty nie mogą służyć wykazaniu rzeczywistej powierzchni działki rolnej zadeklarowanej do płatności obszarowej ani podważenia prawidłowości wykonanych pomiarów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, bez uchybień mających wpływ na wynik sprawy administracyjnej (treść decyzji), wskazuje stan prawny mający zastosowanie w sprawie, w tym powołuje właściwe definicje istotnych w sprawie pojęć takich jak działka referencyjna, maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b Rozporządzenia nr 640/2014, działka rolna, koncentrując się na okoliczności, że przy ustalaniu wysokości płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego decydujące znaczenie ma powierzchnia działek rolnych, która nie może być większa jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b Rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b Rozporządzenia nr 640/2014, określany jest przez państwa członkowskie dla każdej działki referencyjnej. Przez działkę referencyjną rozumieć zaś należy wyznaczony obszar geograficzny, któremu przypisany jest niepowtarzalny numer identyfikacyjny i który jest zarejestrowany w systemie identyfikacji działek rolnych państwa członkowskiego o którym mowa w art. 70 Rozporządzenia 1306/2013 ( pkt 25 art. 1 Rozporządzenia nr 640/2014 ). W myśl art. 5 ust. 1 akapit drugi państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że jest ona mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. Z kolei maksymalny kwalifikowalny obszar dla płatności obszarowych o jakim mowa w art. 5 ust. 2 lit. a Rozporządzenia nr 640/2014 stanowi powierzchnia gruntów rolnych spełniająca kryteria określone w art. 32 ust. 2 lit. a Rozporządzenia nr 1307/2013 obejmująca wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu 30 czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członków należących do Unii w dniu 1 maja 2004r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej. Zgodnie z definicją zwartą w art. 4 ust. 1 lit. a Rozporządzenia 1307/2013 użytki rolne oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe. Z kolei zgodnie z definicją wynikającą z art. 2 pkt 2 ustawy działka rolna oznacza działkę w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a Rozporządzenia nr 1306/2013 tj. zwarty obszar gruntu, zadeklarowany przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw. W ocenie Sądu argumentacja skargi w sposób nieuprawniony zasadza się na utożsamieniu pojęcia działki referencyjnej z pojęciem działki ewidencyjnej. Zasadnie zwrócił na to uwagę organ odwoławczy, a jego wywód w tym zakresie zasługuje na akceptację. Pełnomocnik skarżącej zaprezentował błędny pogląd, że powierzchnia użytkowana rolniczo, do której przysługują płatności wyznaczana jest jako różnica powierzchni pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej ( referencyjnej), a terenami nieuprawnionymi do płatności (np. lasy, wody, drogi, nieużytki, siedliska mieszkalne itp.), których granice są określone w EGiB. Pogląd ten należy uznać za błędny. Wskazać bowiem należy, że we wniosku o płatność producent rolny nie wskazuje powierzchni działki ewidencyjnej. Koniecznym jest wskazanie powierzchni działki rolnej (na której rzeczywiście prowadzona jest działalność rolnicza) deklarowanej do płatności oraz numer działki ewidencyjnej, na której działka rolna jest położona. Obowiązuje przy tym zasada, że działka rolna nie może być większa od działki ewidencyjnej na której jest położona. Wzajemne relacje w jakich pozostawać mogą do siebie działki rolne i ewidencyjne w sposób prawidłowy wyjaśniło już uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Istotne jest natomiast, że ustalenie ( weryfikacja ) powierzchni działki rolnej nie następuje wg danych z EGIB, ale przez pomiar w terenie powierzchni rzeczywiście użytkowanej rolniczo. W odniesieniu do działki ewidencyjnej istotne pozostają jej granice, bo to w tychże granicach pomiary powierzchni użytkowanej rolniczo są prowadzone. Z kolei wektory granic działki ewidencyjnej zawiera system LPIS. Zasady jego tworzenia i funkcjonowania oraz zawarte w nim dane w sposób szczegółowy opisuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zwracając też uwagę na jego powiązania z prowadzoną dla innych celów ewidencją gruntów i budynków. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera też wszechstronne wyjaśnienie zasad dokonywania pomiarów (weryfikacji) powierzchni użytkowanej rolniczo. Szczegółowo wyjaśnia sposób dokonania pomiarów powierzchni użytkowanej rolniczo na zadeklarowanej działce rolnej A, położonej na działce ewidencyjnej [...]. Podkreślenia wymaga, iż podstawą do weryfikacji powierzchni działki rolnej zadeklarowanej przez skarżącą spółkę był materiał graficzny złożony wraz z wnioskiem, na którym zaznaczony był obszar zadeklarowanej działki rolnej A. W wyniku dokonanych pomiarów i ich analizy doszło nie tylko do ustalenia, iż położony w granicach działki ewidencyjnej [...] obszar wyłączony przez samą stronę wynosi nie 2,98 ha, ale 2,93 ha, jak też że na zadeklarowanej działce rolnej A występują (co potwierdza też bogaty materiał fotograficzny) obszary podlegające wyłączeniu o powierzchni 3,07 ha. Prawidłowości tych ustaleń nie mogły podważyć takie dokumenty jak wypis i wyrys z EGiB dla działki [...] bowiem nie odnoszą się do rzeczywistej powierzchni użytkowanej rolniczo na zadeklarowanej działce rolnej A. Z powołanych przyczyn skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu ( art.151 Ppsa ).