II SA/Go 754/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi S spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej S spółki z o.o. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z [...] sierpnia 2015 r. S sp. z o. o wniosła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (określanego dalej jako Dyrektor OR ARiMR) z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (określanego dalej jako Kierownik BP ARiMR) z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 r. Zaskarżona decyzja została wydana na tle następującego stanu faktycznego: Złożonym 19 maja 2014 r. wnioskiem skarżąca spółka ubiegała się o przyznanie m. in. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014, który to wniosek obejmował: Pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne: - wariant 2.3 – uprawy trwałe użytki zielone – powierzchnia 29,62 ha, - wariant 2.5 – uprawy warzywne – powierzchnia 39,95 ha Pakiet 6. Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie: - wariant 6.1 – produkcja towarowa lokalnych odmian roślin uprawnych – powierzchnia 39,95 ha. W dniu 12 czerwca 2014 r. do BP ARiMR wpłynęła "zmiana do wniosku", w którym skarżąca Spółka zmieniła deklarację w zakresie płatności do wariantu 2.3 – Trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania) i obszar deklarowany do przedmiotowej płatności wyniósł 38,26 ha. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Kierownik BP ARiMR wezwał spółkę do usunięcia braków formalnych wniosku w zakresie nieoznaczenia na załączniku graficznym działki rolnej "B". W odpowiedzi na wezwanie strona w dniu 18 lipca 2014 r. złożyła korektę wraz z załącznikiem graficznym. W oświadczeniu z dnia [...] lipca 2014 r. spółka podała, że brak jest możliwości wykonania koszenia na działkach położonych w gminie [...] z powodu gwałtownych deszczy, załączając do pisma oświadczenia 2 świadków. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] Kierownik BP ARiMR włączył do postępowania zgromadzone w sprawie [...] dokumenty . W piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. skierowanym do Kierownika BP ARiMR spółka podała, iż z uwagi na to, że w aktach sprawy znajdują się poza wnioskami przypadkowe kopie dokumentów za 2013r. dołącza sprawozdanie finansowe Spółki za 2014r., protokół z kontroli gospodarstwa spółki w zakresie rolnictwa ekologicznego, raporty głównych czynności agrotechnicznych prowadzone zgodnie z zasadami rolnictwa ekologicznego, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania na formularzu udostępnianym przez Agencję. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Kierownik BP ARiMR powołując się na art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173 – określanej dalej jako u.w.r.), § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 33, poz. 262 ze zm. – określanego dalej jako rozporządzenie PRŚ ), art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji WE nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011- określanego dalej jako rozporządzenie nr 65/2011) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r. poz. 267 – określanego dalej jako k.p.a.) odmówił spółce przyznania wnioskowanej płatności "w związku ze stworzeniem przez producenta sztucznych warunków do uzyskania płatności poprzez sztuczny podział gospodarstwa rolnego". Uzasadniając decyzję organ I instancji przytoczył regulacje § 2 ust. 1 rozporządzenia PRŚ oraz definicje zawarte w art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2012 r., poz. 86): producenta rolnego oraz gospodarstwa rolnego, zaznaczając, że nadanie numeru ewidencyjnego stanowi potwierdzenie, iż jego właściciel zgłosił się do organu jako producent rolny i posiadacz gospodarstwa rolnego. Zaznaczył też, że uzyskanie wpisu do ewidencji producentów nie jest równoznaczne z uzyskaniem jakichkolwiek uprawnień do płatności, gdyż to czy podmiot jest uprawniony do uzyskania płatności rozstrzygane jest na gruncie danych przepisów dotyczących przyznania poszczególnych płatności. Rolnik nie dlatego jest producentem rolnym, że został wpisany do rejestru (zgodnie z zapisem ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności), lecz dlatego, że spełnia warunki określone w szczegółowych przepisach prawa materialnego. Kierownik BP ARiMR podkreślił, że istotą płatności obszarowych jest to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście uprawia grunty tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać i swobodnie dokonuje odpowiednich zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony oraz utrzymuje te grunty w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska (zgodnie z normami), przy czym chodzi tu o wszelkie czynności niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa. Organ stwierdził, że wobec braku sformułowania oddzielnych definicji "posiadania gospodarstwa rolnego" na potrzeby rozdziału pomocy finansowej dla rolnictwa oraz z uwagi na posługiwanie się tym pojęciem we wszystkich powołanych aktach prawnych dotyczących pomocy dla rolnictwa, sięgnąć należy do regulacji ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. – określanego dalej jako k.c.). Przytaczając art. 336 k.c., zaznaczył, że posiadanie jest stanem faktycznym polegającym na określonym władztwie nad rzeczą i występuje w dwóch postaciach: posiadania samoistnego i posiadania zależnego. Powołał się na obecnie obowiązujące przepisy art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 1166/2008 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 (Dz. Urz. UE. L. 2008.321.14 – określanego dalej jako rozporządzenie nr 1166/2008), definiujące gospodarstwo rolne jako wyodrębnioną jednostkę, zarówno pod względem technicznym, jak i ekonomicznym, która posiada oddzielne kierownictwo i prowadzi działalność rolniczą wymienioną w załączniku i na terytorium gospodarczym Unii Europejskiej jako działalność podstawową lub drugorzędną. Organ powołując się na omówione przepisy wskazał, że jednostka posiadająca odrębne środki produkcji, wyposażenie, nieruchomości, jednak zarządzana przez to samo kierownictwo, powinna być uznana za jedno gospodarstwo rolne. Organ I instancji zaznaczył, że jednym z programów pomocy dla rolnictwa z funduszy europejskich, o które corocznie wnioskuje skarżąca jest program rolnośrodowiskowy. Organizację rozdziału tej pomocy określa u.w.r. Warunki przyznania płatności na lata 2007- 2013 dla korzystających z tej formy pomocy określa powołane wyżej rozporządzenie PRŚ. Przedstawiając szczegółowe regulacje tego aktu, organ wywiódł, iż wynika z niego, że płatność do każdego hektara jest uzależniona de facto od wielkości gospodarstwa i maleje wraz z jego wzrostem. Nadto organ powołał się na art. 18 u.w.r. wskazując, że ma on na celu wyeliminowanie "sztucznych" podziałów gospodarstw celem ominięcia modulacji m.in. w przypadku płatności rolnośrodowiskowych. W obowiązującym stanie prawnym podział dużego gospodarstwa na mniejsze części, przekazane w posiadanie różnym podmiotom, zarejestrowanym w ewidencji producentów, przekładałby się na przyznanie płatności z ominięciem przepisów modulujących. Działanie takie byłoby dopuszczalne, jedynie pod warunkiem, że dojdzie do rzeczywistego podziału dużego gospodarstwa na mniejsze części, a wnioskujący o pomoc rzeczywiście obejmą w posiadanie wydzielone im działki i staną się w ten sposób odrębnymi producentami rolnymi. Dalej Kierownik BP ARiMR zaznaczył, że zgodnie z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Powołał się również na orzecznictwo sądów administracyjnych (m. in. wyroki: NSA z 12 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 646/11, WSA w Warszawie z 6 czerwca 2014 r., sygn. VIII SA/Wa 168/14) oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12), zaznaczając że taki wywód jest niezbędny aby wykazać, iż skarżąca spółka nie jest wyodrębnionym, samodzielnym i samorządnym producentem rolnym. Jest podmiotem zgłaszającym działki rolne, będące częścią wszystkich jednostek produkcyjnych zarządzanych przez jedną osobę – P.M.. Wymienione w uzasadnieniu decyzji 103 spółki, zdaniem organu, zostały zarejestrowane i wnioskują o płatności z dwóch powodów: aby zmaksymalizować wysokość otrzymanych płatności oraz aby uzyskać płatności do działek, do których na mocy przepisów szczególnych płatność nie zostałaby przyznana (zarówno z powodu przekroczenia powierzchni, jak i z powodu braku możliwości zwiększenia powierzchni objętej zobowiązaniem rolnośrodowiskowym). Kierownik BP ARiMR wskazał, że P.M. w 2005 r. jako osoba fizyczna oraz wspólnik 5 innych spółek (AG sp. z o.o., AK sp. z o.o., AM Sp. z o.o., AMy sp. z o.o., AP Sp. z o.o.) zgłosił do płatności łącznie 1159,55 ha. W roku 2008, wraz z 39 innymi spółkami, zadeklarował do płatności 2865,72 ha, zaś w 2009 r. spółek było 60, a powierzchnia wynosiła już 3988,25 ha. W roku 2012 aż 90 podmiotów powiązanych z nim kapitałowo i osobowo wnioskowało o płatności na łączną powierzchnię 3789,40 ha. W 2013 r. spółek powiązanych kapitałowo i osobowo z P.M. było już 103. Kierownik BP zaznaczył przy tym, że wyjaśnienia powyższe pozwalają zrozumieć mechanizm i cel działań polegających na podziale dużego gospodarstwa na wiele gospodarstw mniejszych. Działanie takie byłoby dopuszczalne, jedynie pod warunkiem, że dojdzie do rzeczywistego podziału dużego gospodarstwa na mniejsze części, a wnioskujący o pomoc rzeczywiście obejmą w posiadanie wydzielone im działki i staną się w ten sposób odrębnymi producentami rolnymi. Celem takich rozwiązań w zakresie definicji "producenta rolnego" jest właściwy podział różnych rodzajów pomocy finansowej dla rolników będących faktycznymi posiadaczami gospodarstwa rolnego. Ponieważ wszystkie powołane wyżej akty prawne posługują się pojęciem "producenta rolnego", jako podmiotu posiadającego gospodarstwo rolne, rozumienie tego pojęcia na gruncie wszystkich ww. aktów prawnych musi być jednakowe, bowiem wszystkie uregulowania służą jednemu celowi, tj. właściwemu rozdzieleniu różnych rodzajów pomocy finansowej dla rolników. Zauważył, że należyte rozumienie pojęcia posiadania gospodarstwa rolnego jest konieczne dla oceny, czy S sp. z o.o. rzeczywiście posiadała gospodarstwo rolne. Kierownik BP ARiMR wskazał, że wspólnikami S z o.o. byli P.M. i D.M.. Pierwszy z nich został zarejestrowany w ewidencji producentów jako osoba fizyczna prowadząca gospodarstwo rolne oraz dodatkowo jako wspólnik 103 podmiotów, w tym spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i spółek cywilnych, które uzyskały odrębne wpisy do ewidencji producentów. Dodatkowo P.M. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą N, a także jest właścicielem K S.A. Nadto R. i P.M., pozostający wówczas w związku małżeńskim, będąc w posiadaniu odrębnych numerów w ewidencji producentów nadanych osobom fizycznym utworzyli dodatkowo 10 spółek, w których są jedynymi współwłaścicielami (AK sp. z o.o., B s.c., Bo s.c., D s.c., K s.c., M s.c., N s.c., P s.c., S s.c., Sz s.c.) oraz 66 spółek cywilnych i spółek z o.o., w których jedno z małżonków jest wspólnikiem. Również D.M. - syn R. i P.M. - został zarejestrowany w ewidencji producentów jako osoba fizyczna prowadząca gospodarstwo rolne oraz dodatkowo jako wspólnik 31 spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, w których wraz z P.M. są jedynymi wspólnikami, zaś dwie z nich (D sp. z o.o. oraz Dz sp. z o.o.) są jedynymi wspólnikami trzynastu kolejnych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością utworzonych przez powyższe osoby w roku 2012. Organ podkreślił, że w 2013 r. podmiotów powiązanych z P.M. było już 103 i tabelarycznie zanalizował wszystkie te podmioty pod kątem roli, jaką pełni w nich P.M. oraz deklarowanych powierzchni, które podlegają modulacji. Analiza ta doprowadziła organ do wniosku, że P.M. w 2013 r. występował w spółkach kapitałowych lub cywilnych jako wspólnik bądź prezes zarządu w 103 spółkach, przy czym wnioski o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (w pakietach rolnictwo ekologiczne i ekstensywne trwałe użytki zielone) za ten rok złożyło 50 z nich. Organ zauważył, że P.M., składając jeden wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej do powyższych pakietów i deklarowanych do nich powierzchni do powierzchni 2 887,91 ha w pakiecie 2 oraz do powierzchni 116,73 ha w pakiecie 3), to przy konieczności stosowania modulacji w danych pakietach, otrzymałby płatność w dużo mniejszej wysokości (337 472, 78 zł ) niż w sytuacji niezastosowania modulacji. Przedstawiając sposób dokonania wyliczeń stwierdził, że wyliczona przez organ dla obu pakietów różnica wyniosła 1 594 904,47 zł. W ocenie Kierownika BP ARiMR, tworzenie przez P.M. wielu spółek, które następnie odrębnie zgłaszały działki rolne, które gdyby musiały zostać zgłoszone łącznie uzyskałyby mniejsze płatności, jest działaniem obchodzącym prawo. Zawiązywanie przez P.M. wielu spółek cywilnych i spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i dzielenie łącznie posiadanego areału na mniejsze gospodarstwa, nie może zostać uznane za działanie pozostające w zgodzie z celem i sensem przepisów regulujących przyznawanie płatności rolnośrodowiskowych. Organ I instancji zauważył, że skarżąca spółka składała wnioski o przyznanie płatności począwszy od 2009 r. Przedmiotem deklaracji spółki we wniosku na rok 2014 były grunty rolne 15 działek ewidencyjnych o nr: [...] położone w [...];[...] położone w [...];[...] położone w [...];[...] położona w [...];[...] położona w [...];[...] położone w [...];[...] położone w [...]. Kierownik BP ARiMR wskazał, iż z danych Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZIK) wynika, że w latach 2005 -2014 o płatności do tych działek ubiegało się ok. 14 podmiotów powiązanych z osobą P.M.. Wynika z tego, że działki były swobodnie przekazywane pomiędzy spółkami, w których wspólnikiem jest P.M., natomiast przeniesienia posiadania tych działek miały stanowić jedynie formalny tytuł prawny do pozornego wydzielenia gruntów o areale gwarantującym uzyskanie dopłat ONW i rolnośrodowiskowych przez spółki, których P.M., występując we własnym imieniu, nie otrzymałby. Podkreślił, że P.M. był również właścicielem firmy N, prowadzonej w formie działalności gospodarczej, która to firma wykonywała usługi (prace rolne) na rzecz podmiotów, w których jest on wspólnikiem. Dodatkowo organ zważył, że spośród 103 spółek funkcjonujących w 2013 r., dla 73 z nich, jako konto bankowe na które miały być przekazywane płatności, wskazane zostało konto, którego współwłaścicielami byli P.M. i jego syn D.M.. Z umów spółek cywilnych oraz odpisów KRS spółek z o.o. wynikało, że są one powiązane osobowo przez P., R. oraz D.M.. Przemawiała za tym struktura organizacyjna spółek, w których osoby te miały bezpośredni wpływ na funkcjonowanie spółek albo bezpośrednio, będąc jej wspólnikami bądź pełniąc inne funkcje umożliwiające im prowadzenie spraw spółek, np. prokurenta lub prezesa zarządu, względnie pośrednio, gdzie jako wspólnik występuje inna spółka, której wspólnikami są wymienione osoby. Dodatkowo P.M. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą N, a firma ta była wykonawcą prac agrotechnicznych na deklarowanych przez podmioty działkach. Ponadto rejestrowane na przestrzeni lat 2005-2013 spółki podawały jako swe siedziby ten sam adres (ul. [...] lub [...], będący jednocześnie adresem zamieszkania P.M.), względnie [...] (przy czym do korespondencji wskazywano adres ul. [...]). Kierownik BP ARiMR podkreślił również nieograniczoną decyzyjność P.M., jako bezpośredniego lub pośredniego wspólnika, prokurenta, bądź członka zarządu analizowanych spółek. Powyższe ustalenia doprowadziły organ do stwierdzenia braku przesłanek do uznania spółki S jako spółki samodzielnie prowadzącej działalność gospodarczą, posiadającą autonomię w zakresie zarządzania. Organ zaznaczył również brak dokumentów potwierdzających samodzielność techniczną i ekonomiczną gospodarstwa. Po analizie przedstawionych przez stronę postępowania faktur, organ wskazał że wynika z nich, że uprawą gruntów zgłoszonych do płatności zajmował się P.M. i jego firma N oraz G sp. z o.o., której jest on prezesem. Pozostałości po zbiorach nabyła G sp. z o.o., P.M. nabył 75 ton siana, co stanowi całość produkcji. Dostarczono protokół obmiaru produkcji roślinnej podpisany m.in. przez P.M.. Podsumowując Kierownik BP ARiMR uznał, że to P.M. nadzorował prace rolne zarówno jako zleceniodawca jak i zleceniobiorca usług, stwierdzając jednocześnie, że grunty rolne zgłaszane przez stronę oraz inne ww. podmioty, są de facto zarządzane przez tę samą osobę tj. P.M., a grunty zgłaszane do płatności przez niego oraz spółki, w których jest wspólnikiem, nie stanowią odrębnych gospodarstw, samodzielnych, niepowiązanych ze sobą ekonomicznie czy też technologicznie. Organ uznał, że to P.M. prowadził działalność rolniczą, która była działalnością zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną na własny rachunek. To on uzyskiwał przychody oraz ponosił wydatki związane z tą działalnością, a więc był posiadaczem jednego spójnego gospodarstwa rolnego, sztucznie podzielonego i zgłaszanego oddzielnie przez kilkadziesiąt podmiotów zarejestrowanych w ewidencji producentów jako odrębni producenci rolni. O trwałym charakterze posiadania nie świadczy również swobodne przekazywanie poszczególnych gruntów pomiędzy powyższymi podmiotami. Organ wskazał, iż dokonując ustaleń faktycznych opierał się na dowodach zgromadzonych w sprawie za 2013 rok dostarczonych przez stronę i faktach znanych mu z urzędu zawartych w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli (ZSZIK). Nie bez znaczenia pozostawał również fakt, iż sposób postępowania tzn. swobodne przekazywanie gruntów między spółkami jest powielany w kolejnych latach, a decydentem w dalszym ciągu jest ta sama osoba – P.M.. Organ I instancji zaznaczył, iż nie podważa obowiązującej w prawie zasady odrębności podmiotów posiadających osobowość prawną, jednakże, przy tak stworzonej strukturze własnościowej 103 podmiotów, nie jest możliwa ich odrębność gospodarcza. Zorganizowanie wielu spółek przez tych samych udziałowców jest zdarzeniem nienaruszającym żadnych przepisów krajowych, czy unijnych, jednakże ustalony i wykazany związek pomiędzy poszczególnymi spółkami wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej, prowadzenie przez wszystkie podmioty tego samego rodzaju działalności, w takiej samej lokalizacji, korzystanie przez nie ze wspólnego zaplecza, wskazanie tego samego rachunku bankowego (należącego do P.M.) do przelewu środków uzyskanych z ARiMR, stanowi sztuczne działanie w celu obejścia przepisów prawa. W ocenie organu aplikowanie o pomoc przez te same osoby w ramach kilkudziesięciu spółek kapitałowych i osobowych należy postrzegać jako skierowane na ominięcie kwotowego limitu dofinansowania przysługującego jednemu beneficjentowi. Organ podkreślił, że środki pomocowe pochodzące z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich w większości są finansowane z budżetu Unii Europejskiej, w związku z powyższym podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. WE L 312/1 – określane dalej jako rozporządzenie nr 2988/95). S sp. z o.o., składając wniosek o przyznanie płatności, nie była posiadaczem gospodarstwa deklarowanego do płatności, ponieważ gospodarstwo to posiadał P.M.. Gospodarstwo rozpatrywane jest jako całość wszystkich gruntów będących przedmiotem posiadania, a nie są to poszczególne działki ewidencyjne. Programy realizowane są w gospodarstwach, a nie na poszczególnych działkach ewidencyjnych, które nie stanowią przecież odrębnego gospodarstwa. Zatem to P.M. prowadzi gospodarstwo rolne, ponosi nakłady i czerpie z tego tytułu zyski, zaś gospodarstwo S sp. z o.o. zostało sztucznie utworzone w celu uzyskania wyższych płatności. W następstwie poczynionych ustaleń organ uznał, że powyższe działanie wyczerpało przesłanki art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 W odwołaniu od decyzji strona wniosła o jej uchylenie oraz o przyznanie płatności zgodnie z wnioskiem. Zarzuciła brak staranności przy zbieraniu dowodów i ustaleniach stanu faktycznego, nierzetelność prowadzonych postępowań, nieuzasadniony brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie dowodów zgłoszonych przez strony, błędną, arbitralną i dowolną ocenę materiału dowodowego, nieprzeprowadzenie dowodów żądanych przez stronę oraz nieuzasadnione zastosowanie art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 i art. 32 rozporządzenia nr 73/2009 oraz pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu. Strona wniosła ponadto o przesłuchanie wnioskowanych w sprawie świadków oraz o przeprowadzenie dowodów z dokumentów zgłoszonych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. , a także przeprowadzenia dowodów ze sprawozdań finansowych spółki za lata poprzednie na okoliczność odrębności spółki, kto korzystał z przychodów spółki, komu wypłacono dywidendy, z akt rejestrowych KRS na okoliczność składu osobowego i kapitałowego spółek, włączenie do materiału sprawy znanej organowi z urzędu dokumentacji obejmującej przejęcie przez skarżącą spółkę gruntów gospodarstwa od innych podmiotów. Na wstępie pisma odwoławczego spółka podniosła brak skutecznego doręczenia jej decyzji organu pierwszej instancji, wskazując, że została ona skierowana do prezesa zarządu spółki, wobec czego nie weszła do obrotu prawnego, a odwołanie od niej zostało złożone przedwcześnie, gdyż termin do jego złożenia nie rozpoczął jeszcze biegu. Spółka nie zgodziła się z kluczowym ustaleniem organu, iż gospodarstwem spółek zarządzał domniemany wspólnik P.M., a korzyści z dopłat unijnych osiągały nie spółki, a P.M. i jego rodzina. Organ pozbawił stronę możliwości skutecznego ubiegania się o wsparcie przez chybiony zarzut posiadania gospodarstwa przez P.M., odmawiając przeprowadzenia postępowania dowodowego. Niedopuszczalne jest pozbawienie strony możliwości co do jej zamiarów, celów i woli, skoro właśnie ten element poddany został analizie przez organ. Skoro organ zarzuca sztuczność, która ocenia na podstawie woli strony, powinien dać jej się wypowiedzieć. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor OR ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ wskazał, że zasady przyznawania płatności rolnośrodowiskowej w odniesieniu do wniosków składanych w 2014r. zostały określone w u.w.r., rozporządzeniu PRŚ, rozporządzeniu nr 65/2011, rozporządzeniu nr 73/2009, rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1200/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. wdrażającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej w odniesieniu do współczynników dotyczących sztuk dużych oraz definicji cech objętych badaniem (Dz. Urz. z dnia 15.12,2009r., L 329/1), rozporządzeniu nr 1166/2008, rozporządzeniu nr 2988/95. Zaznaczył również, że celem płatności do gruntów rolnych finansowanych przez Unię Europejską (m. in. płatności rolnośrodowiskowej) jest wspieranie rolników, tj. osób, które faktycznie uprawiają grunty rolne. Dla uzyskania tej płatności PRŚ nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów k.c., ale należy je również rolniczo użytkować. Istotne jest także czy wnioskodawca faktycznie włada gruntem, przy spełnieniu wymogów kwalifikacyjnych z rozporządzenia PRŚ. Musi zatem wykazać, że faktycznie posiadał w dniu [...] maja danego roku (w niniejszym przypadku w 2014 r.) grunty rolne i utrzymywać je zgodnie z normami. Faktyczne władztwo nad daną rzeczą oznacza również, że istnieje swoboda, co do podejmowania decyzji np. co, gdzie i kiedy zasiać, komu i kiedy zlecić prace polowe, kiedy zbierać plony oraz kiedy gdzie i komu je sprzedawać. Samoistność posiadania oznacza, że posiadacz zachowuje się wobec rzeczy tak jak właściciel. Organ odwoławczy uznał, w oparciu o powołane przepisy oraz całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że strona nie była posiadaczem - w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia PRŚ – gruntów rolnych zgłoszonych do płatności rolnośrodowiskowych, ponieważ grunty te wchodziły w skład gospodarstwa rolnego P.M. i były przez niego zarządzane. Uznał, że w sprawie doszło do sztucznego podziału gospodarstwa rolnego, a podział ten miał na celu obejście przepisów prawa i uzyskanie nienależnych uprawnień do wnioskowanych płatności. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami dokonanymi w niniejszej sprawie przez organ I instancji, czyniąc analogiczne w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji. Dyrektor OR ARiMR podkreślił, że S sp. z o. o. jest spółką zawiązaną [...] maja 2009 r. przez D. i P.M., z których pierwszy został prezesem powyższej spółki, a drugi jej prokurentem. W dalszych latach istnienia spółki zmieniali się prezesi, a funkcje te pełnili: P.M., K.R., M.P.. Przedmiotem wniosku spółki o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na rok 2014 pozostawały działki ewidencyjne, które były corocznie swobodnie przekazywane pomiędzy spółkami, w których - w różniej formie - rolę zarządczą pełnił P.M.. Wśród wspólników w spółkach zgłaszających działki do płatności były nie tylko osoby fizyczne powiązane rodzinnie i zawodowo z P.M., ale wspólnikami były też spółki, w których wspólnikiem był P.M.. Zdaniem organu przeniesienia posiadania tych działek miały charakter pozorny i stanowiły jedynie formalny tytuł do pozornego wydzielenia gruntów o areale gwarantującym uzyskanie dopłat przez spółki, których wspólnikiem był P.M.. Występując we własnym imieniu P.M. nie otrzymałby płatności rolnośrodowiskowej w takiej łącznej wysokości w jakiej mogłyby otrzymać taką pomoc finansową spółki gospodarujące na gruntach rolnych wydzielonych z jednego gospodarstwa będącego w jego posiadaniu. Organ odwoławczy podkreślił, że ówczesny prezes zarządu D.M., składając wniosek o wpis S sp. z o.o. do ewidencji producentów podał numer rachunku bankowego, na który miały być przekazywane środki finansowe dystrybuowane przez ARiMR, należący do P.M. i wyraził zgodę na przelewanie tych środków na ten rachunek. Taka sytuacja miała miejsce w przypadku 73 spółek ze 103 powiązanych osobowo i kapitałowo z P.M.. Dyrektor OR zaznaczył też, że adres siedziby S Sp. z o.o. oraz adres do korespondencji przewijają się we wszystkich spółkach, które są powiązane z osobą P.M., przy czym adres do korespondencji pozostawał zawsze bez zmian. Zmiana formalnej siedziby skarżącej na [...] miała jedynie charakter pozorny, gdyż wszystkie decyzje dotyczące zarządzania gruntami zgłoszonymi do płatności na rok 2014 podejmowane były w miejscowości [...] – stamtąd były nadawane wszelkie przesyłki w sprawie. Dyrektor OR ARiMR zaznaczył, że analiza składu personalnego zarządzającego 103 spółkami pozwala na stwierdzenie, iż spółka S, jak i pozostałe podmioty są w przeważającym stopniu zależne od P.M.. Zauważył, że pełniącymi funkcje zarządcze w tych spółkach zawsze są te same osoby tj. P.M., D.M., R.M., M.M. oraz M.P. (reprezentant m.in. S Spółka z o.o., H Sp. z o.o., B Sp. z o.o., P Sp. z o.o., a także osoba zatrudniona na umowę o pracę w prywatnej działalności P.M., tj. N), M.P. (prezes zarządu S Sp. z o.o. oraz AMy Sp. z o.o., dyrektor zarządzający oraz obecny prezes zarządu P Sp. z o.o.). Natomiast w przypadku występowania innych osób, które pełnią w powyższych spółkach funkcje zarządcze przejawiają się zawsze osoby w różnej formie powiązane z P.M., np. K.R. (prezes zarządu m.in. S Sp. z o.o., czy D Sp. z o.o., w 2013 roku prezes zarządu S sp. o.o.), który wykonywał prace na rzecz S Spółka z o.o. jako pracownik N – firmy należącej do P.M.. Związek P.M. i jego wpływ na działalność 103 podmiotów, w tym S sp. z o. o. pozwala obronić tezę, że powstanie skarżącej (oraz pozostałych podmiotów), to wynik celowego działania nastawionego wyłącznie na ominięcie konsekwencji wynikających z przepisów modulacyjnych, mających zastosowanie do płatności rolnośrodowiskowych. W świetle powyższych stwierdzeń organ wywiódł, że zasadniczy cel stworzenia wyżej wymienionych spółek, w tym skarżącej oraz ich działalności jest sprzeczny z celem przepisów regulujących wspieranie rolników. Analizując sprawozdawczość finansową spółki S, organ odwoławczy podkreślił, że strona nie ponosiła kosztów związanych z zatrudnieniem pracowników ani żadnych kosztów związanych z wypłatą wynagrodzeń czy płatności na ubezpieczenie społeczne. Zdaniem organu jest to zadziwiające, albowiem wskazuje na fakt społecznego świadczenia pracy przez prezesa zarządu czy dyrektora zarządzającego w spółce. W świetle wysokości pensji jakie zazwyczaj pobierają osoby pracujące na tak wysoko postawionych w hierarchii przedsiębiorstw stanowiskach, brak pobierania wynagrodzenia przez zarządzających S świadczy o tym, że spółka zarządzana była wyłącznie na papierze. Analiza wykazanej w aktach dokumentacji prowadzi, zdaniem organu, do konkluzji, iż P.M. osobiście podpisywał dokumenty dotyczące transakcji z podmiotami powiązanymi z jego osobą zaś w przypadku dokumentów dotyczących transakcji bądź umów zawieranych pomiędzy podmiotami, w których P.M. był wspólnikiem, występują inne osoby, ale powiązane z P.M. i działające na zlecenie wspólników tj. m.in. P.M., co oznaczało, że P.M. podpisywał umowy "sam ze sobą". Ponadto spółka generowała ze sprzedaży w latach 2011-2012 wyłącznie straty (na koniec roku 2011 - strata wyniosła 1 175,16 zł, w 2012 roku – 130 470,93 zł, a na koniec roku 2013 – 50 501,77 zł). Z kolei w roku 2014 spółka wypracowała przychód na poziomie 10 140 zł., co w ocenie organu jest dalece niewspółmierne do potencjału produkcyjnego jaki spółka posiadała. Zasadne było zatem stwierdzenie, że dotacje z ARiMR były miażdżąco przeważającą składową zysku osiąganego przez S. Funkcjonowanie spółki uzależnione było zatem od dotacji realizowanych przez ARiMR, a w momencie "odcięcia" tychże dotacji nastąpił brak finansowego zysku, co świadczy o prawdziwych intencjach towarzyszących utworzeniu u funkcjonowaniu spółki. Ponadto w aktach sprawy znajdują się faktury dotyczące certyfikacji gospodarstwa przez Jednostkę Certyfikującą PNG spółka z o.o., które w ocenie organu świadczą o tym, iż płatności za zobowiązania nie były regulowane przez S sp. z o.o., a bezpośrednio przez P.M.. Powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, dodatkowo świadczą o tym, iż S sp. z o.o. jest sztucznym tworem, istniejącym jedynie na papierze, nastawionym wyłącznie na deklarowanie do płatności gruntów rolnych będących w faktycznym posiadaniu P.M. i na pozyskiwanie tychże płatności w kwocie większej niż faktycznie przysługiwałaby P.M., gdyby nie podzielił w sposób pozorny jednego gospodarstwa rolnego, którym faktycznie zarządza. Organ podał, iż w rzeczywistości zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż grunty zgłaszane do płatności, w tym grunty zgłaszane przez S sp. z o.o., były w faktycznym posiadaniu P.M., a ich pozorny podział spowodowany był chęcią obejścia przepisów modulacyjnych i chęcią zwielokrotnienia możliwych do uzyskania płatności dystrybuowanych przez ARiMR. Dokonany podział przekłada się bowiem wprost na znaczący wzrost pomocy rolnośrodowiskowej i przyznanie płatności z ominięciem przepisów modulujących. Fakt wyodrębniania i zawiązywania przez P.M. poszczególnych spółek cywilnych i spółek z ograniczoną odpowiedzialnością - w tym spółki S - i dzielenie łącznie posiadanego przez niego areału na mniejsze gospodarstwa jest w sposób daleko idący działaniem pozostającym w sprzeczności z celem i sensem przepisów regulujących wspieranie rolników gospodarujących w niekorzystnych warunkach. W ocenie organu odwoławczego w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie to P.M. finansował działania S oraz nadzorował prace rolne zarówno jako zleceniodawca, jak i zleceniobiorca usług. Organ stwierdził, że sporne grunty rolne były zarządzane przez P.M., a grunty zgłaszane do płatności przez P.M. oraz spółki, w których był wspólnikiem pełniącym rolę zarządczą, nie stanowią odrębnych, samodzielnych gospodarstw, niepowiązanych ze sobą ekonomicznie czy też technologicznie. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie uwzględniona została całość okoliczności sprawy dla oceny obiektywnego i subiektywnego aspektu uznania stworzenia sztucznych warunków dla otrzymania płatności (w rozumieniu wynikającym z wyroku TSUE z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C - 434/12 ), a aplikowanie o pomoc finansową przez te same osoby w ramach kilkudziesięciu spółek kapitałowych i osobowych należy postrzegać jako skierowane na ominięcie kwotowego limitu dofinansowania przysługującego jednemu beneficjentowi. Organ nadmienił, że prowadzenie działalności rolniczej w formie spółki nie może stanowić uzasadnienia dla obchodzenia przepisów prawa, regulujących przyznawanie wsparcia producentom rolnym. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu Dyrektor OR ARiMR stwierdził, że nie zawierają one wyjaśnień i argumentów mających wpływ na wynik przedmiotowego rozstrzygnięcia. W kwestii natomiast wniosku strony o przeprowadzenie dowodów zgłoszonych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ podał, że pismo to nie zawierało żądania przeprowadzenia dowodu. Zaś dane zawarte w sprawozdaniu finansowym za rok 2014 złożonym wraz z tym pismem, jak i złożona dokumentacja zostały uwzględnione jako materiał dowodowy stanowiący podstawę wydania decyzji. Dyrektor OR ARiMR podkreślił również, że w toku całego postepowania nikt nie wystąpił z żądaniem przesłuchania świadków. Spółka nie wnosiła również o przeprowadzenie dowodu z akt krajowego rejestru sądowego. W zaskarżonej decyzji organ opisał w jaki sposób i kto zawiązał S oraz jak i kiedy następowały zmiany w zarządzie spółki. Okoliczności sprawy pozwoliły na stwierdzenie, że P.M. tworząc sztucznie szereg odrębnie działających w sferze księgowo-finansowej podmiotów, pozornie podzielił grunty rolne, w których był posiadaniu, a celem tych działań była chęć zwielokrotnienia możliwych do otrzymania płatności dystrybuowanych przez ARiMR. Natomiast dane zawarte w tabelarycznych zestawieniach są odwzorowaniem danych zawartych w KRS, które – jak podkreślił organ – mają charakter pomocniczy, mający na celu ukazać skalę powiązań między poszczególnymi osobami fizycznymi i prawnymi związanymi z P.M.. Fakt, że w chwili obecnej bądź też w roku 2014 tj. roku, którego tyczy się niniejsza sprawa wspólnicy bądź zarządy spółek mają/mieli inny skład od tych, które wskazano w tabelach nie świadczy o tym, iż wcześniej wśród założycieli, wspólników czy członków zarządu bądź prokurentów nie było P.M. bądź też powiązanych z nim czy to rodzinnie, czy z tytułu podległości zawodowej osób. To nie dane w zawarte w tabelach, a okoliczności wykazane w niniejszej decyzji, związane ze sztucznym podziałem gruntów rolnych będących w posiadaniu P.M., stały się podstawą do odmowy przyznania S sp. z o. o. płatności rolnośrodowiskowych na rok 2014, rozstrzygnięcie to oparte zostało na zastosowaniu konkretnych przepisów prawa, a ustalony stan faktyczny wykazał daleko idący związek pomiędzy poszczególnymi spółkami wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej. Odnośnie zarzutu braku doręczenia decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy podkreślił, że w dniu [...] czerwca 2013 r. w imieniu S sp. z o. o. K.R. - prezes zarządu spółki - dokonał w BP ARiMR zmiany danych w ewidencji producentów, gdzie wskazał, iż adres korespondencyjny, na który przekazywać należy przesyłki pocztowe to: ul. [...]. W międzyczasie nastąpiła zmiana na funkcji prezesa zarządu w/w spółki, a stanowisko to z dniem [...].04.2014r. objęła M.P.. Zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. doręczona została w dniu 20.04.2015 r., a jako odbiorca podpisała się prezes zarządu S sp. z o. o. upoważniona do reprezentowania spółki tj. M.P.. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, spółka S zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 k.p.a., wnosząc jednocześnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zobowiązanie organu do wydania decyzji w 30-dniowym terminie i wskazanie sposobu rozstrzygnięcia sprawy oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarga nie zawiera żadnego uzasadnienia podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, wskazując że nie może ustosunkować się do podniesionego w niej zarzutu z uwagi na jego lakoniczność (brak sformułowania zarzutu). W złożonym w dniu 24 lutego 2016 r. (data wpływu do Sądu) piśmie procesowym skarżąca spółka, zaznaczając, że jest ono uzupełnieniem skargi z dnia [...] sierpnia 2015 r. i przytaczając szczegółowo zarzuty pogrupowane w motywy merytoryczne zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 2 lit 2a i 2b rozporządzenia nr 73/2009 poprzez jego niewłaściwą wykładnię, wobec naruszenia przez organy legalnych definicji rolnika i gospodarstwa rolnego; 2) art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wobec błędnego przyjęcia przez organy, że ewentualna korzyść z tytułu dopłat byłaby sprzeczna z celami systemów wsparcia wynikających z art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie wsparcia obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich; 3) art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 poprzez jego błędną wykładnię, a następnie błędne zastosowanie skutkujące pominięciem obligatoryjnego ustalenia, czy w przypadku gdyby spółka starała się tworzyć sztuczne warunki dla uzyskania pomocy z systemu wsparcia, wykluczałoby to osiągnięcie jakiegokolwiek celu tego wsparcia, a spółka uzyskałaby wyłącznie korzyść sprzeczną z celami tego systemu wsparcia, jak również poprzez przyjęcie, że nastąpił sztuczny podział gospodarstwa oraz do oceny istnienia korzyści i zgodności tej korzyści z celami wsparcia (element obiektywny wg wyroku TSUE C-434/12), przy badaniu czy zostały stworzone sztuczne warunki wymagane do otrzymania wsparcia, konieczna jest ocena działania także na etapie tworzenia beneficjentów w ewentualnym celu uzyskania tej korzyści; 4) art. 2 rozporządzenia nr 1166/2008 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zastosowanie definicji rolnika powyższego aktu, podczas gdy zastosowanie w sprawie ma definicja legalna zamieszczona w art. 2 rozporządzenia nr 73/2009; 5) § 14 ust. 11 pkt 1 i 2 rozporządzenia PRŚ poprzez jego nieuprawnione zastosowanie; 6) art. 7 k.p.a., 75 k.p.a., 77 §1 i 2 k.p.a., 78 k.p.a. i 80 k.p.a., poprzez brak właściwego ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy i poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co przyjęciem, że nastąpił sztuczny podział gospodarstwa w sytuacji gdy spółka rzeczywiście objęła grunty swego gospodarstwa zgłoszone do dopłat w wyłączne posiadanie i użytkowanie rolnicze - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ pominął w ogóle ustalenie okoliczności faktycznych spraw w przedmiotowym dla części sprawy roku 2014. Ponadto wadliwie nie spostrzeżenie, że z dowodów w sprawie zebranych wynika, iż spółka rzeczywiście objęła w wyłączne posiadania oraz rolnicze użytkowanie wszystkie grunty swego gospodarstwa zgłaszanego do dopłat, że prowadziła działalność rolniczą w zgłoszonym gospodarstwie na własny rachunek, rzecz ryzyko ; tym samym chybiona była teza o sztucznym podziale gospodarstwa; 7) art. 75 § 1 i 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie iż stron cofnęła wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków ,gdy wola strony była precyzyjnie wskazana i poparta warunkiem uznania przez organ okoliczności podnoszonych przez stronę za udowodnione innymi dowodami (art. 78 § 2) oraz pominięciem dowodów załączonych do pisma strony z dnia [...] kwietnia 2015 r. na okoliczności w nim wskazane; 8) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na arbitralnym i dowolnym nie uznaniu za wiarygodne pisemnych oświadczeń świadków, ze względu jedynie na fakt, iż są one podobne w treści, a szczególnie na zgodność podkreślania przez świadków, że skarżąca spółka poprowadziła gospodarstwo na własną rzecz, rachunek i ryzyko - zarządzający w imieniu i na rzecz spółki mieli pełną swobodę w podejmowaniu decyzji - czyli zgodne zaprzeczenie tezy zawczasu przyjętej przez organy; podobnie dowolna i sprzeczna z zebranymi przez organ dowodami ze sprawozdań finansowych spółki jest okoliczność, iż płatności miały być przekazywane na rachunek P.M., a nie dla spółki - gdy materialne dowody wskazują, iż wszystkie przekazywane płatności z tytułu dopłat rolniczych stanowiły majątek spółki i miały być przekazywane na jej rachunek, a nie P.M. - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 9) art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 40 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przy braku wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji pierwszej instancji - braku skutecznego doręczenia decyzji pierwszej instancji ; organ nie zweryfikował skuteczności i doręczenia zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała również na naruszenie § 34 rozporządzenia PRŚ z 2013 r. poprzez odrębne rozpoznanie wniosków o płatności rolnośrodowiskowe. W konsekwencji spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, wskazanie sposobu rozstrzygnięcia sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej czy celowościowej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Mając na uwadze tak nakreślony zakres kognicji Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie jest kwestia zgodności z prawem decyzji organów ARIMR w sprawie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014. Zdaniem organów odmowa przyznania płatności była wynikiem ustaleń, że składająca wniosek o przyznanie płatności skarżąca spółka nie była posiadaczem gospodarstwa deklarowanego do płatności, ponieważ gospodarstwo to posiadał P.M., który finansował działania spółki, nadzorował prace rolne zarówno jako zleceniodawca, jak i zleceniobiorca usług, to on prowadził w 2014 r. działalność rolną, uzyskiwał przychody i dochody, był posiadaczem jednego spójnego gospodarstwa, sztucznie podzielonego i zgłaszanego oddzielnie przez kilkadziesiąt podmiotów również sztucznie stworzonych ( w tym przez skarżącą spółkę ), zarejestrowanych w ewidencji producentów jako odrębni producenci rolni w celu uzyskania wyższych dopłat . W ocenie organów w analizowanej sprawie doszło do sytuacji, o której mowa w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Zgodnie z tym przepisem, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ocena, czy zachodzi przewidziana w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 przesłanka odmowy płatności w postaci sztucznego stworzenia warunków do przyznania płatności może dotyczyć "beneficjentów", a więc podmiotów, które spełniają warunki do przyznania płatności. Jednym z niezbędnych warunków koniecznych do uzyskania przez rolnika płatności, jest posiadanie przez wnioskodawcę - rolnika gruntów deklarowanych do płatności. Wynika to wprost z przepisów prawa krajowego. Stosownie bowiem do treści § 2 ust. 1 pkt rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 ( Dz.U. z 2013 r. poz. 361 – określanego dalej jako rozporządzenie PRŚ ) - w brzmieniu obowiązującym w 2014 r. - płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, wynosi co najmniej 1 ha, realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej. Zatem, gdyby rzeczywiście skarżąca spółka nie była posiadaczem gruntów objętych wnioskiem i nie prowadziła działalności rolniczej, realizując plan rolnośrodowiskowy , to nie przysługiwałyby jej płatności określone w powołanym rozporządzeniu. Wówczas zupełnie bezprzedmiotowe byłoby badanie sztucznego stworzenia warunków w rozumieniu art. 30 rozporządzenia nr 73/2009 ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 grudnia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 878/14). Niezależnie od powyższego wskazać należy, że posiadanie jest stanem faktycznym, a przeniesienie posiadania stanowi czynność realną, nie zaś czynność prawną. W związku z tym nie można do przeniesienia posiadania odnosić przepisów dotyczących pozorności czynności prawnych (art. 83 k.c.). Przechodząc do oceny zaistnienia przesłanek określonych w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, należy zauważyć, że kwestia skutku sztucznego tworzenia warunków uprawniających do otrzymania płatności przez beneficjentów została jednolicie uregulowana w przepisach unijnych. Identyczna bowiem klauzula wprowadzona została w art. 30 rozporządzenia nr 73/2009. Warto również podkreślić, że środki pomocowe przeznaczone na finansowanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wypłacane są z budżetu Unii Europejskiej, a w związku z tym podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem nr 2988/95. W myśl art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku, przez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Ani przepisy rozporządzenia nr 73/2009, ani też przepisy rozporządzenia nr 65/2011 nie precyzują, na czym może polegać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, pozostawiając tym samym rozstrzygnięcie tej kwestii organom stosującym prawo. Próba interpretacji przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 została podjęta przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 (www.eur-lex.europa.eu). Trybunał wskazał, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie ze strony potencjalnego beneficjenta takiego wsparcia wymaga, po pierwsze, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a po drugie, wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Trybunał stwierdził, że do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Jak wynika z zacytowanego wyżej przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 oraz wykładni dokonanej w wyroku TSUE z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 pozbawienie danego podmiotu płatności jest możliwe w przypadku ustalenia przez organ zaistnienia trzech przesłanek: po pierwsze stwierdzenia sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności, po drugie wykazania celu w postaci osiągnięcia korzyści wynikających z uregulowań, a więc subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania takich korzyści i po trzecie wykazanie sprzeczności tych korzyści z celami systemu wsparcia. . Przy ocenie kwestii "sztucznego stworzenia warunków" nie można ograniczać się do działań samego wnioskodawcy ( por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 2576/14 ). Konieczne pozostaje zatem badanie m.in. takich elementów jak więź prawna, ekonomiczna czy personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne oraz ocena okoliczności świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. W przeciwnym razie niemożliwe byłoby uwzględnienie całości okoliczności sprawy dla oceny obiektywnego i subiektywnego aspektu uznania stworzenia sztucznych warunków dla otrzymania płatności. Przez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności należy rozumieć sztuczne wykreowanie określonych elementów stanów faktycznych, czy też manipulowanie nimi tak, aby odpowiadały one nie przepisowi prawnemu, który miałby w "normalnym" układzie rzeczy zastosowanie, ale przepisowi dla autora tej kreacji (manipulacji) korzystniejszemu ( por. M. Godlewska, Pojęcie nadużycia prawa w prawie UE (cz. I), "Europejski Przegląd Sądowy" 2011, nr 6(69), s. 25-26). Takie sztuczne stworzenie warunków może polegać na multiplikacji podmiotów tj. na utworzeniu wielu podmiotów powiązanych, które w kolejnych latach przenoszą między sobą posiadanie gruntów w taki sposób, by uzyskać płatności większe, aniżeli te, które przysługiwałyby, gdyby takich działań nie przeprowadzono. Zgodnie z § 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia PRŚ w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 8 płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana w wysokości: 1) 100 % stawki płatności - za powierzchnię od 0,1 ha do 100 ha; 2) 50 % stawki płatności - za powierzchnię powyżej 100 ha do 200 ha; 3) 10 % stawki płatności - za powierzchnię powyżej 200 ha. W przypadku wariantu pierwszego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3 realizowanego poza obszarem Natura 2000 płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana w wysokości: 1) 100 % stawki płatności - za powierzchnię od 0,1 ha do 10 ha;2) 75 % stawki płatności - za powierzchnię powyżej 10 ha do 50 ha; 3) 50 % stawki płatności - za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha; 4) 10 % stawki płatności - za powierzchnię powyżej 100 ha. Zróżnicowanie wysokości płatności rolnośrodowiskowych w zależności od zadeklarowanej powierzchni utrzymane zostało również na gruncie rozporządzenia PRŚ z 2013 r. ( § 20 ). W konsekwencji z uwagi na stosowanie przedstawionych wyżej zasad modulacji, w przypadku złożenia jednego wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej obejmującego wszystkie grunty podzielone między podmioty powiązane, otrzymane płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostałyby wypłacone w niższej wysokości, aniżeli w sytuacji gdy wnioski takie złożyło kilkadziesiąt podmiotów powiązanych. Przenosząc powyższe rozważania dotyczące przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w niniejszej sprawie, które wyznaczają zakres niezbędnych ustaleń faktycznych, należy zauważyć, iż w analizowanej sprawie organy ARiMR dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.w.r. do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z ust. 2 tego artykułu wynika, że w postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Z kolei ust. 3 art. 21 tej ustawy stanowi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, iż postępowanie wyjaśniające w sprawach o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej jest szczególnym, uproszczonym postępowaniem administracyjnym, w którym ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a . Wobec bowiem zobowiązania strony do przedstawienia wszystkich dowodów niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, ustawodawca oparł postępowanie dowodowe w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę, a tym samym, przeniósł ciężaru dowodu na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. W istocie więc na stronie ubiegającej się o płatności spoczywa ciężar wykazania, że w sposób rzeczywisty spełnia warunki do ich uzyskania. W odniesieniu do treści art. 21 ust. 3 u.w.r., nie może jednak umykać z pola widzenia, że to organ wywodzi skutki prawne (odmawiając płatności ) z zarzutu tworzenia sztucznych warunków do otrzymania wsparcia i to na organie ciąży obowiązek wykazania tych sztucznych warunków. W związku z tym zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. należy dopuścić wszelkie możliwe dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia powyższych okoliczności. Ustalenia takie winny zaś w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wynikać ze zgromadzonego, a następnie rozpatrzonego przez organy materiału dowodowego, jaki stanowi podstawę rozstrzygnięcia. W przeciwnym wypadku, ustalenia organów należy uznać za niekompletne i niewystarczające do wykazania sztucznego stworzenia warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia ( por. wyrok WSA w Gorzowie z dnia 21 maja 2015 r. , sygn. akt II SA/Go 161/15 ). Stąd też, aby zastosować wobec spółki art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, organy winny – jak już powyżej wskazano - najpierw wyjaśnić, czy spółka była w istocie posiadaczem gruntów rolnych, objętych wnioskiem, a następnie wykazać w sposób staranny, wszechstronny i przekonywujący, nie pozostawiający wątpliwości, że w jej przypadku miało miejsce sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności, mając przy tym na uwadze wskazówki interpretacyjne, zawarte w powołanym powyżej w wyroku TSUE. Zważyć bowiem należy, iż w niniejszej sprawie organy powołują się w swoich decyzjach na informacje zawarte w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli, które to dane są organom znane z urzędu i dopuszczalne jest ich wykorzystanie podczas weryfikacji warunków, na jakich przyznawana jest płatność (art. 10 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006). Jednak posiadane dane z tego rejestru nie mogą zdeterminować postępowania wyjaśniającego w ten sposób, aby wszelką inicjatywę dowodową strony uznawać za "przewlekanie postępowania", tym bardziej, że zgodnie z powyższym wyrokiem TSUE, w celu udowodnienia producentowi rolnemu stworzenia "sztucznych warunków" organy ARiMR muszą m.in. wykazać zamiar strony w uzyskaniu korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia. W niniejszej sprawie rację ma organ, iż skarżąca spółka na etapie postępowania przed organem I instancji nie składała wniosku o przesłuchanie świadków, w szczególności brak jest takiego wniosku w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Jednakże w sytuacji, kiedy w odwołaniu strona domagała się przeprowadzenia dowodu ze świadków, wskazując okoliczności jakie mają potwierdzić ci świadkowie, będąc w mylnym przekonaniu, iż na wcześniejszym etapie postępowania określiła imiona i nazwiska świadków, organ winien był wezwać skarżącą do wyjaśnienia ( sprecyzowania ) jej wniosku i pouczyć o konsekwencjach braku prawidłowo sformułowanego wniosku dowodowego. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 2 pkt 3 u.w.r. organ udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Organ zaniechał tego obowiązku mimo, iż strona domagała się udzielenia takiego pouczenia w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Również nie sposób uznać, iż do niniejszej sprawy odnosi się oświadczenie - zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. dotyczące wszystkich płatności za lata 2012 -2014 r. ( str. 19 ) - o zbędności przeprowadzenia dowodu ze świadków . Zważyć bowiem należy, iż zbędność przeprowadzenia tego dowodu strona wiązała ze złożeniem przez tych świadków oświadczeń na piśmie. Natomiast w kontrolowanej sprawie takich pisemnych oświadczenia brak. Ponadto wobec konieczności uprzedniego sprecyzowania ich imion i nazwisk, nie sposób tego oświadczenia w ogóle odnosić do niniejszej sprawy . Również istotne znaczenie mogą mieć zawnioskowane przez stronę dowody zgłoszone w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz w odwołaniu w celu wykazania powiązań prawno- formalnych i ekonomicznych między poszczególnymi spółkami oraz P.M. oraz posiadania przez spółkę działek objętych wnioskiem o płatność i prowadzenia na nich działalności rolniczej. Celowość przeprowadzenia tych dowodów jest o tyle istotna, iż organ w niniejszej sprawie swe ustalenia co do formalno-prawnych powiązań między poszczególnymi spółkami i P.M. oraz co do zasad prowadzenia działalności rolniczej na gruntach objętych wnioskiem w zasadzie zakończył na 2013 r. , zapominając, iż organ winien uwzględnić stan posiadania przez skarżącą gruntów i realizacji planu rolnośrodowiskowego na datę adekwatną do okresu, którego dotyczy żądanie płatności . Oparcie się na danych dotyczących 2013 r. bez jakiejkolwiek próby ich weryfikacji i aktualizacji, sprawdzenia, czy te same mechanizmy działały również w kolejnym roku, jest w ocenie Sądu niewystarczające. Twierdzenie organu, iż materiał dowodowy dotyczący okoliczności z 2013 r. przekłada się na lata następne, jest zupełnie gołosłowne. Wprawdzie organ poddał analizie sprawozdanie finansowe spółki za 2014 r., jednakże odnosząc się tylko do niektórych aspektów działalności spółki, przedmiotem tej analizy nie były formalno-prawne i faktyczne powiązania między spółkami i P.M. (np. czy podobnie jak w 2013r. nadal zabiegi agrotechniczne na działkach objętych płatnością rolnośrodowiskową wykonywane są przez firmy należące lub powiązane z P.M.). Zważyć należy, iż odmienne stanowisko prowadziłoby bowiem do nieakceptowalnego wniosku, iż spółka, która jeśli nawet została na jakimś etapie powołana w celu uzyskania płatności albo płatności w wyższej wysokości, mimo zmian formalnych-prawnych oraz faktycznych, które nie pozwalają już przypisać elementu "sztucznego stworzenia warunków", nigdy już nie mogła otrzymać płatności związanych z prowadzoną działalnością na gruntach objętych wnioskiem. Niezrozumiałe jest również stanowisko organu II instancji, który odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu, stwierdza jedynie, iż nie zostały one zgłoszone przed organem I instancji . Trzeba pamiętać, że stosownie do art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę w jej całokształcie, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy aktualny na datę jej rozpoznania w II instancji. Zgodnie z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy jest władny przeprowadzić uzupełniające postępowanie wyjaśniające lub zlecić jego przeprowadzenie organowi I instancji. W tym bowiem zakresie art. 21 u.w.r. nie wprowadza żadnych odrębności, w szczególności nie ustanawia jakiejkolwiek prekluzji dowodowej. Zasada przekonywania wyrażona w art. 11 k.p.a. obowiązuje zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak drugiej instancji, którego zadaniem jest nie tylko kontrola kwestionowanego aktu, ale również ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Nie zostanie ona jednak zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub odmówi bez przekonywującego uzasadnienia przeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez stronę. W aktualnym stanie sprawy, zgromadzony materiał dowodowy poddany został arbitralnej ocenie organów orzekających w sprawie, nie dano możliwości drugiej stronie jego weryfikacji przez zgłoszone wnioski dowodowe . Nie negując poczynionych przez organy ustaleń dotyczących struktury powiązań podmiotów, w których jako wspólnik, prezes zarządu albo prokurent występuje P.M. podkreślić należy, że twierdzenia zawarte w decyzjach organów obu instancji, jakoby to nie skarżąca spółka, a P.M. był posiadaczem zgłoszonych gruntów, bez ustalenia woli i celów jakimi kierowała się skarżąca również w 2014 r. na tym etapie postępowania są przedwczesne. W związku z powyższym Sąd uznał, iż organy przeprowadziły niniejsze postępowanie z naruszeniem art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 u.w.r. , art. 11 k.p.a. , art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. , co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie i uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. Wobec stwierdzenia naruszeń prawa procesowego przedwczesne byłoby natomiast wypowiadanie się w przedmiocie naruszenia przepisów prawa materialnego. Jedynie bowiem zgromadzony zgodnie z przepisami procedury administracyjnej materiał dowodowy oraz poczynione na jego podstawie prawidłowe ustalenia faktyczne pozwalają na taką ocenę. Ponownie rozpoznając sprawę organ, mając na względzie art. 21 ust. 1-3 u.w.r., stojąc na straży praworządności, winien dokonać ustaleń z uwzględnieniem zawartych w treści uzasadnienie uwag, następnie wyjaśnić istotne, sporne kwestie w prawidłowo sporządzonym uzasadnienia, zgodnie z art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ustalenia organu winny zaś znaleźć odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy w taki sposób, aby Sąd miał możliwość dokonania ich weryfikacji. Odnosząc się do zarzutu, iż decyzja Kierownika BP ARiMR nie została doręczona spółce będącej stroną, lecz jej prezesowi, a tym samym nie weszła do obrotu prawnego, należy wskazać, iż zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie. Zatem pismo skierowane do osoby prawnej zawierające decyzję dotyczącą spółki z o.o. powinno być skierowane do tej spółki, a nie do członka zarządu spółki. Zgodnie z art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym, a w tej grupie mieszczą się także osoby prawne, do których należą spółki z o.o., pisma doręcza się w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Zatem pismo skierowane do spółki z o.o. powinno być doręczone na adres siedziby spółki . W niniejszej sprawie doręczenie nastąpiło natomiast Prezesowi Zarządu skarżącej spółki – M.P., na adres dla doręczeń wskazany we wniosku o zmianę danych w ewidencji producentów. Przy czym - jak wynika z odpisu KRS – w skarżącej spółce zarząd był jednoosobowy, a tworzyła go wspomniana Prezes Zarządu . Celem przepisów postępowania administracyjnego, w tym również przepisów dotyczących doręczeń jest przede wszystkim zagwarantowanie praw strony do rzetelnego i prawidłowego postępowania oraz że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań organów. W sytuacji jednak, gdy wadliwość doręczenia nie spowodowała negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawiła jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, to nie ma podstaw do eliminowania decyzji tylko z tego względu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. ( por. orzeczenia NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 3/08, z dnia 28 kwietnia 2009 r. , sygn. akt II GSK 887/08, z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 463/08, z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2259/12, z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1817/11 oraz R. Hauser, M. Wierzbowski /red/, P.p.s.a., C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 578 ). Nie jest również zasadny zarzut nierozpoznania łącznie wniosków skarżącej złożonych za danych rok ( § 34 ust. 1 rozporządzenia PRŚ z 2013 r. ), a w konsekwencji prowadzenia i wydania decyzji w stosunku do każdego z wniosków odrębnie. Należy bowiem stwierdzić, iż wydanie co do każdego złożonego wniosku samodzielnej decyzji zamiast łącznego rozpoznania nie miało wpływu na wynik postępowania. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składają się : wpis od skargi (200 zł ), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej (240 zł ), ustalone stosownie do przepisu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jednolity Dz. U. z 2013, poz. 461 ) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa ( 17 zł ).