II SA/Go 780/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie ze skargi "M" Spółka z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na "M" Spółka z o.o. obowiązek przywrócenia ściany szczytowej budynku na działce nr [...] usytuowanej na granicy z działką nr [...] do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie w terminie do dnia [...].09.2018 r. określonych w tej decyzji czynności i robót budowlanych. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] WINB odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. "M" Spółka z o.o. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższe postanowienie WINB, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. W uzasadnieniu wniosku podniesiono podnosząc, że jej wykonanie pociągnie za sobą trudne do odwrócenia skutki, przy czym powrót do stanu poprzedniego będzie mógł nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia [...] czerwca 2018r. wydana przez organ I instancji, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Należy wyjaśnić, że ustawodawca wskazał w art. 61 § 3 p.p.s.a., że przepis ten dotyczy także aktów prawnych wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" obejmuje akty w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową. Przy definiowaniu pojęcia sprawy, w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności, należy uwzględnić to, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (por. uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99; postanowienie NSA z 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 43/15, publ. baza CBOIS). W niniejszej sprawie między zaskarżonym postanowieniem a decyzją, o wstrzymanie wykonania, której wniosła strona skarżąca, bezspornie zachodzi tożsamość podmiotowa, jednakże nie można stwierdzić, że te dwa akty są tożsame przedmiotowo. Decyzja nakładająca na skarżącą Spółkę obowiązek przywrócenia ściany szczytowej budynku na działce nr [...] do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie określonych w tej decyzji czynności i robót budowlanych i postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji zostały oparte na różnych przepisach prawa, a zatem inny jest przedmiot tych aktów, co wyklucza możliwość wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji w sytuacji rozpoznawania przez sąd skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Rozpoznając tę skargę Sąd będzie władny badać przede wszystkim przesłanki uzasadniające zastosowanie przez organ administracji publicznej przepisu art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2157 z późn. zm.). Wyrok Sądu w tej sprawie nie będzie natomiast mógł dotyczyć kontroli legalności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie przesłanek orzeczonego obowiązku wykonania określonych czynności i robót budowlanych. Dopiero w sytuacji, gdy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zostałby przez organ odwoławczy uwzględniony, sprawa nałożenia przedmiotowego obowiązku podlegałaby merytorycznej ocenie przez ten organ, a w dalszej kolejności ostateczna decyzja w tym przedmiocie mogłaby zostać poddana kontroli sądowej w przypadku jej zaskarżenia (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II OZ 1168/15; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt: II GZ 78/18; postanowienie NSA z 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12, publ. baza CBOIS). W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.