II SA/Go 782/11

Dnia 30 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę. Zaskarżoną skargą decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na przepisy art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 9 ust. 1 i § 10 ust. 2 oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), utrzymało w mocy Decyzję Starosty z dnia [...] maja 2011r., nr [...] o cofnięciau M.M. uprawnienia do kierowania pojazdami wg kat. B w związku z orzeczeniem lekarskim stwierdzającym istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wynikający z akt administracyjnych stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], Starosta skierował M.M. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W dniu 31 grudnia 2010r. do organu I instancji wpłynęło orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nr [...], w którym stwierdzono brak u M.M. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wskutek odwołania od tego orzeczenia lekarskiego, złożonego przez organ I instancji w dniu 14 stycznia 2011r. ( wywołanego pismem Prokuratora Rejonowego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...]) Instytut Medycyny Pracy, orzeczeniem lekarskim z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...], stwierdził istnienie u strony przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W związku z otrzymanym orzeczeniem Instytutu pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Starosta zawiadomił M.M. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, pouczając stronę o uprawnieniach wynikających z przepisu art. 10 Kpa. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], Starosta cofnął M.M. uprawnienia do kierowania pojazdami wg kat. B. W uzasadnieniu decyzji organ I Instancji wskazał na, mające ostateczny charakter, orzeczenie lekarskie wystawione przez lekarza uprawnionego Instytutu Medycyny Pracy (tj. przez jednostkę odwoławczą), w którym stwierdzono u M.M. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest m.in. posiadanie prawa jazdy kat. B., stwierdzając, iż w zaistniałej sytuacji zobowiązany był do cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym W odwołaniu od tej decyzji, profesjonalny pełnomocnik M.M. zarzucił, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów art. 140 ust.1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym i przepisów art. 7 i 77 § 1 Kpa. Została oparta na orzeczeniu wystawionym przez Instytut Medycyny Pracy zawierającym jedynie stwierdzenie o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, bez określenia rodzaju tych przeciwwskazań, i uzasadnienia zajętego stanowiska, co ogranicza stronie możliwość odniesienia się do dokonanych ustaleń. Wskazywał, iż okoliczności związane z nadużywaniem alkoholu i uzależnieniem od środków odurzających zostały wyeliminowane już na etapie postępowania przygotowawczego bowiem strona poddała się skutecznej terapii, którą nadal, mimo upływu znacznego czasu, kontynuuje i od dwóch lat nie używa już wskazanych środków odurzających. Podnosił też, że pozbawienie uprawnień do kierowania pojazdami pogarsza sytuację pracowniczą i materialną skarżącego, który pracuje na terenie Niemiec. Powołaną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż decyzja Starosty z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], o skierowaniu M.M. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem ma na obecnym etapie postępowania charakter wiążący dla organów administracji orzekających w niniejszej sprawie i korzysta z domniemania legalności. W wyniku badań lekarskich, jakim w związku z tą decyzją strona poddała się w WOMP, ustalono, iż nie istnieją u niej przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, do których wymagane jest m.in. posiadanie prawa jazdy kat. B. Jednakże w wyniku skorzystania przez organ I instancji z trybu odwoławczego, przewidzianego w § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz.U. Nr 2, poz. 15, zwanego dalej rozporządzeniem), IMP, jako organ odwoławczy, zmienił orzeczenie WOMP i stwierdził istnienie takich przeciwwskazań. Zdaniem SKO, w świetle wydanych orzeczeń lekarskich organ I instancji zasadnie cofnął M.M. w drodze decyzji uprawnienia do kierowania pojazdami. Zgodnie bowiem z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Przepis ten nie pozostawia organowi w tym zakresie jakiegokolwiek luzu decyzyjnego, gdyż decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień ma charakter tzw. decyzji związanej. Odnosząc się do odwołania, kwestionującego treść orzeczenia IMP, a w konsekwencji również prawidłowość przeprowadzenia przez tę placówkę badań lekarskich, SKO stwierdziło, że organy administracji nie są kompetentne i uprawnione do oceny wyników tych badań z punktu widzenia zdolności do bezpiecznego kierowania pojazdami. Osobami powołanymi do takiej oceny są lekarze dysponujący odpowiednią specjalizacją (wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2006r., sygn. akt I OSK 420/05 - publ. wyd. LEX). Zgodnie z treścią § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia, badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia (§ 10 ust. 1 rozporządzenia). Osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, o którym mowa wyżej, wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, do podmiotu odwoławczego wskazanego w rozporządzeniu. Orzeczenie lekarskie wydane przez podmiot odwoławczy jest ostateczne (§ 12 i 13 rozporządzenia). W ocenie SKO, orzeczenia lekarskie stanowią dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza państwowej jednostki organizacyjnej (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 313/2008 - Lex Polonica Nr 1974681 lub http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bez tych orzeczeń lub sprzecznie z nimi starosta nie może dokonywać samodzielnych ocen co do tego, czy kierowca - ze względu na stan zdrowia - jest w stanie kierować pojazdem w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przepisy rozporządzenia zapewniają ochronę praw strony w postępowaniu poprzez zapewnienie możliwości osobie badanej wniesienia odwołania od treści orzeczenia wydanego w pierwszej instancji do podmiotu odwoławczego. Orzeczenia lekarskie uprawnionych lekarzy podmiotu odwoławczego mają jednak walor ostateczności i same w sobie nie podlegają dalszej kontroli. SKO podkreśliło, że orzeczenie lekarskie wydane w omawianym tym trybie nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 Kpa, która podlega kontroli organu administracji, lecz stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 Kpa. Oznacza to, że w myśl art. 76 § 3 Kpa dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści takiego dokumentu. Powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 967/07, w SKO wskazało, iż omawiana regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są niewątpliwie badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. W tej sytuacji ostateczne orzeczenia lekarskie, wydane w trybie wskazanego rozporządzenia Ministra Zdrowia, nie podlega więc weryfikacji przez organ administracji publicznej (starostę) w prowadzonym przez niego postępowaniu o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są niewątpliwie związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń, zaś jedyną podstawę do weryfikacji takich decyzji lekarskich stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., przewidujące w § 12 możliwość odwołania do właściwego podmiotu odwoławczego (wyrok NSA z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, wydanym na gruncie podobnie brzmiących regulacji prawnych dotyczących przeprowadzania badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na posiadanie broni palnej)". Brak możliwości weryfikowania orzeczeń lekarskich wydanych w tym trybie powoduje, że orzeczenie wydane przez lekarza organu odwoławczego - Instytutu Medycyny Pracy -stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wg wszystkich kategorii prawa jazdy, zobowiązuje starostę do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami przez stronę. W skardze M.M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, polegające na niewskazaniu konkretnego i uzasadnionego przeciwwskazania zdrowotnego do kierowania pojazdami i wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia, w wyniku wydania ogólnikowego orzeczenia lekarskiego, co pozbawiało stronę jej uprawnień, czyniąc praktycznie bezprzedmiotowym postępowanie przed Starostą. W oparciu o ten zarzut skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji SKO jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wywodził, iż wbrew stanowisku SKO, to nie skarżący, ale organ I instancji, działając na wniosek Prokuratora Rejonowego, skorzystał z możliwości wniesienia odwołania od korzystnego dla strony orzeczenia lekarskiego WOMP. Wydane w wyniku tego odwołania orzeczenie IMP podjęte został w oparciu o tę samą dokumentację, w tym głównie opinię sądowo-psychiatryczną, sporządzoną we wrześniu 2010r. na potrzeby postępowania karnego, a zatem nie stanowiącą o aktualnym stanie zdrowia skarżącego. Zdaniem strony skarżącej, skoro postępowanie administracyjne i wydanie decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym musi być poprzedzone orzeczeniem lekarskim, wydanym przez uprawnionego lekarza i ewentualnie przez właściwą jednostkę medyczną po przeprowadzeniu stosownych badań i z zachowaniem trybu określonego w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 ze zm.), to w treści takiego orzeczenia powinny znaleźć się nie tylko ustalenia co do schorzeń dotykających badanego, ale także wskazanie i uzasadnienie, dlaczego takie właśnie wyniki badań dyskwalifikują daną osobę jako kierowcę pojazdów silnikowych, prowadząc w rezultacie do pozbawienia przysługujących jej dotychczas uprawnień. Decyzja o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów ma charakter prewencyjny i powinna zostać wydana jedynie w sytuacjach, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażąjący bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażąjący kogokolwiek na szkodę. Brak wskazania powyższych elementów w orzeczeniu lekarskim uniemożliwia faktyczną kontrolę i ocenę takich aktów, nie może więc stanowić dostatecznej podstawy do ingerencji organu w sferę uprawnień jednostki i pozbawienia jej uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Orzeczenie lekarskie nie określające konkretnie wskazanej przyczyny, dyskwalifikującej badaną osobę jako kierowcę pojazdu silnikowego i nie zawierające uzasadnienia zajętego stanowiska, wymyka się spod jakiejkolwiek kontroli, uniemożliwiając przede wszystkim stronom, ale także organom administracji publicznej oraz sądom ocenę takiego orzeczenia. Ustalenia lekarza wykonującego badanie powinny znaleźć odzwierciedlenie w treści orzeczenia lekarskiego, włącznie z wyjaśnieniem i uzasadnieniem przesłanek wykluczających możliwość kierowania pojazdem. Trudno zatem mówić nawet o wątpliwościach co do prawidłowości wydanego przez lekarza orzeczenia bez wskazania konkretnych, występujących u strony skarżącej chorób lub zaburzeń, które stanowią przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów silnikowych i obligują organy administracji publicznej do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Zdaniem strony prezentowane stanowisko jest uzasadnione przy uwzględnieniu treści § 12 w powiązaniu z § 11 i § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. obligujących lekarza, orzekającego do wyjaśnienia w każdej sytuacji, czy wystąpiły faktyczne przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, i do wskazania, chociażby w sposób ogólny, rodzaju choroby uzasadniającej orzeczenie oraz do przedstawienia wniosków wysnutych z przeprowadzonych badań. Nie można zatem jedynie w oparciu o stwierdzenie, iż orzeczenie lekarskie stanowi dokument sporządzony w przepisanej formie zaniechać ustalenia konkretnych przesłanek, stanowiących podstawę do ograniczenia uprawnień jednostki i pozbawienia jej uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Na wstępie zauważyć należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem (legalności). Usunięcie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, w wyniku orzeczenia sądu administracyjnego, może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania w zakresie określonym w art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – powoływanej dalej jako: ppsa). Wyjaśnienia wymaga też, że w myśl przepisu art. 134 § 1 ppsa sąd administracyjny, rozpoznając zasadność skargi, nie jest związany zarzutami i wnioskami w niej zawartymi oraz powołaną podstawą prawną. Spoczywa na nim bowiem obowiązek kontroli całokształtu sprawy administracyjnej i uwzględniania dostrzeżonych uchybień organu, a nie tylko tych podnoszonych przez stronę skarżącą. Orzekając w tak określonych granicach Sąd uznał, iż skarga pozbawiona uzasadnionych podstaw, jak też nie doszło w sprawie do naruszeń prawa uwzględnianych z urzędu. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie pozostawała decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Starosty o cofnięciu skarżącemu posiadanych uprawnień kat. B do kierowania pojazdami. Zważywszy na wskazany przedmiot zaskarżenia jak i zarzuty skargi wskazać należy, iż istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do oceny czy i w jakim zakresie organ właściwy w sprawie podjęcia decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami tj. starosta, ma kompetencje do dokonywania weryfikacji prawidłowości orzeczeń lekarskich stwierdzających przeciwwskazania do kierowania pojazdami, wydanych w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz.U. Nr 2, poz. 15, ze zm.) W związku z tym przypomnieć należy, że podstawę prawną kontrolowanych decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami stanowił przepis art. 140 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Stosownie do wskazanego przepisu decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że orzeczenia lekarskie wydane w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń ( vide: wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. I OSK 547/10, wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2009r., sygn. I OSK 840/08, wyrok NSA z dnia 17 marca 2005r., sygn. I OSK 1273/04 publ.www.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007r., sygn. I OSK 251/06, publ. Lex nr 291185). Sposób przeprowadzania badań lekarskich, a także warunki i tryb odwoływania się od orzeczeń lekarskich są określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 123 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W wymienionym rozporządzeniu przewidziany został tryb postępowania, który przewiduje prawo (strony jak i organu) do złożenia odwołania od orzeczenia lekarskiego do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania badanego, a jeżeli pierwsze orzeczenie lekarskie wydał lekarz zatrudniony w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, to "podmiotami odwoławczymi" są wymienione w § 12 ośrodki medycyny pracy (w tym m.in. Instytut Medycyny Pracy – pkt 1 ust. 3 § 12 rozporządzenia). Regulacja przewidziana w wymienionym rozporządzeniu, a dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, sposób ich przeprowadzania i rozpoznawania odwołań, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają zatem weryfikacji tak pod względem ich treści, jak i procedowania ( vide: wyrok NSA z dnia 17 marca 2005r., sygn. OSK 1273/04, publ. Lex nr 189224). W świetle regulacji przepisu § 4 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. uznać bowiem należy, iż tylko w wyniku badań lekarskich mogą być ustalane ograniczenia w kierowaniu pojazdami w związku ze stanem zdrowia. Zatem w sytuacji związania ostatecznym orzeczeniem lekarskim, wydanym w trybie powołanego rozporządzenia, organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nie mają podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Związanie ostatecznym orzeczeniem lekarskim, wydanym na podstawie § 13 cytowanego rozporządzenia, wyklucza ponadto możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy dowodu z opinii biegłego co do treści zawartych w tym orzeczeniu ( vide: wyrok NSA z 17 marca 2005r., OSK 1273/04, LEX nr 189224). Za przyjęciem powyższej tezy, przemawia także okoliczność, że orzeczenie lekarskie sporządza się wg ustalonego urzędowo wzoru. Wzór takiego orzeczenia został bowiem określony w załączniku Nr 5 do rozporządzenia . Nie przewiduje się w nim ani podania stwierdzonej w wyniku badań jednostki chorobowej, ani uzasadnienia jej wpływu na zdolność badanego do prowadzenia pojazdów silnikowych. W tym zakresie dopuszczalne jest zatem zamieszczenie w nim jedynie rozstrzygnięcia pozytywnego lub negatywnego. (vide: wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r. sygn. I OSK 1859/10, wyrok NSA z 11 stycznia 2007r., sygn. I OSK 251/06, LEX nr 291185 ). Wynikające z omówionych wyżej przyczyn istotnie ograniczenie zakresu postępowania dowodowego prowadzonego przez organ administracji publicznej w tych sprawach, nie wyłącza natomiast możliwości przeprowadzenia - w oparciu o przepis art. 76 § 3 Kpa - przeciwdowodu względem orzeczenia lekarskiego jako dokumentu urzędowego. Przeciwdowodem mogłoby być jednie – uzyskane przez stronę w wyniku poddania się przez nią z własnej inicjatywy badaniu lekarskiemu - zaświadczenie uzyskanie w trybie przewidzianym powoływanym rozporządzeniem. Mając na uwadze poczynione rozważania, za zgodne z prawem uznać należało stanowisko organu odwoławczego, utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu skarżącemu uprawnień kat. B do kierowania pojazdami, wywiedzione z ostatecznego orzeczenia lekarskiego K ( 79) 2011 Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] kwietnia 2011r. stwierdzającego istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy m.in. kat B. Tym samym bezzasadne pozostawały zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisu art.140 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym jak i kwestionujące legalność orzeczenia lekarskiego IMP, wydanego na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15, ze zm.). W szczególności zaś nie można podzielić stanowiska strony skarżącej w zakresie zaprezentowanej interpretacji § 12 w powiązaniu z § 11 i § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia. W oparciu o poczynione uprzednio rozważania uznać należy, iż powołane regulacje nie obligują lekarza uprawnionego do wykonywania badań do uzasadnienia wydanego orzeczenia lekarskiego o stwierdzeniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem i wskazania chociażby w sposób ogólny rodzaju choroby uzasadniającej wydanie orzeczenia oraz przedstawienia wniosków wysnutych z przeprowadzonych badań. Niejako na marginesie niniejszych rozważań, odnosząc się do zarzutu skargi, iż orzeczenie lekarza IMP zostało wydane na podstawie tej samej dokumentacji co poprzednie orzeczenie, korzystne dla strony, wskazać należy, iż z pisma przewodniego WOMP z dnia [...] stycznia 2011r., przekazującego odwołanie IMP wynika, iż Ośrodek wydając orzeczenie z dnia [...] grudnia 2010r. nie dysponował dokumentacją przekazaną przez Prokuraturę. Z kolei podstawą orzekania IMP była nie tylko wskazana dokumentacja, ale też wynik przeprowadzonego w Instytucie badania aktualnego stanu zdrowia strony. Mając na uwadze okoliczność, iż decyzja cofająca uprawnienia do kierowania pojazdami jest aktem związanym, bez znaczenia prawnego dla legalności rozstrzygnięcia pozostają jego skutki na sytuację materialną czy pracowniczą skarżącego. Wskazany charakter kontrolowanej decyzji sprawia, iż przy jej wydawaniu nie mają prawnego znaczenia indywidualne potrzeby strony w zakresie utrzymania uprawnień i pogorszenie – na skutek utraty uprawnień - jej sytuacji zawodowej czy materialnej. W ocenie Sądu, kontrolowane w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcia nie zamykają skarżącemu drogi do ubiegania się o ponowne przyznanie uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie posiadanej uprzednio kategorii B, poddając się z własnej inicjatywy kolejnemu badaniu lekarskiemu w trybie określonym we wskazanym rozporządzeniu. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.