II SA/Go 820/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. W.D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niezastosowanie się do zakazu prowadzenia działalności polegającej na prowadzeniu siłowni, klubów i centrów fitness. W treści skargi pełnomocnik skarżącego zawarł skierowany do organu na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem w przypadku jej wykonania na drodze egzekucji administracyjnej nastąpią trudne dla skarżącego do odwrócenia skutki oraz niepowetowana strata majątkowa. Jednocześnie uznając za oczywiste, iż w przypadku wykonania decyzji skarżący poniesie wysoką stratę finansową co w czasie pandemii może spowodować nawet utratę płynności finansowej przedsiębiorstwa. W przypadku braku uwzględnienia przedmiotowego wniosku przez organ skarżący wniósł o rozpoznanie wniosku przez sąd w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy organ nie rozpoznał wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie zarządzenia sędziego z dnia 24 września 2021 r. pełnomocnik skarżącego wezwany został do uprawdopodobnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tj. iż w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności poprzez złożenie dokumentów potwierdzających sytuację rodzinną i majątkową skarżącego. Wezwanie doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 października 2021 r. i pozostawione zostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od w/w zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie cyt. art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, post. NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 415/11, dostępne w CBOSA). Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż strona skarżąca zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jej wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Natomiast obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny wskazanych przez stronę skarżącą okoliczności. Zatem ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Wnioskodawca obowiązany jest wyjaśniać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik ograniczył uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji do wskazania, że w przypadku jej wykonania na drodze egzekucji administracyjnej nastąpią trudne dla skarżącego do odwrócenia skutki oraz niepowetowana strata majątkowa, co w czasie pandemii może spowodować nawet utratę płynności finansowej przedsiębiorstwa. Jednakże pełnomocnik skarżącego, nawet pomimo wezwania skierowanego przez Sąd w tym zakresie, nie złożył żadnych dokumentów na poparcie zgłoszonych twierdzeń, obrazujących sytuację finansową skarżącego, a na podstawie załączonej do akt sprawy dokumentacji nie sposób ustalić aktualnego stanu finansowego skarżącego, jako osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Dodać należy, iż skutki wykonania decyzji zobowiązującej do zapłaty określonej kwoty pieniężnej są z natury rzeczy odwracalne (por. np. postanowienie NSA z 27 października 2016 r. o sygn. akt II GZ 1099/16 i powołane tam orzecznictwo; dostępne w CBOSA). W przypadku uchylenia decyzji, uiszczona należność podlega bowiem zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11). Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. W świetle powyższych rozważań oraz okoliczności Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia określonym w cyt. art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.